ฟูจวินของข้าน่ารักเท่าโลก! [จบ]

ตอนที่ 5 : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 523 ครั้ง
    1 เม.ย. 63

 

4

 

 

นับจากวันนั้นก็ผ่านมาได้สองเดือนกว่าแล้ว บ้านเรือนในหมู่บ้านดูดีขึ้นเป็นที่น่าภูมิใจนัก ทุกบ้านมีห้องน้ำที่เลี่ยงหลิงออกแบบให้เป็นชักโครก ทว่ามันก็แค่มีรูปลักษณ์เหมือนชักโครกสมัยใหม่เท่านั้น มันไม่สามารถกดได้เพราะเธอก็ใช่ว่าจะเก่งกาจฉลาดขนาดนั้น ต้องตักราดเอา!

เรื่องน้ำก็ไม่ต้องห่วงอีกเพราะได้ทำบ่อน้ำประจำหมู่บ้านไว้เรียบร้อยแล้ว!

ต่อมาเรื่องห้องอาบน้ำได้ทำการเรียกประชุมทุกคน ด้วยความสามารถของมือถือ ONNO บวกกับโทรปรึกษาท่านเซียน ดูเหมือนที่นี่จะมีบ่อน้ำพุร้อนอยู่ข้างใต้ทำเอาเธอตาวาว พอบอกชาวบ้านดูเหมือนพวกเขาเองก็ตื่นเต้นมิใช่น้อย จึงเกิดเป็นแผนการสร้างบ่อน้ำพุร้อนแยกชายหญิงให้เป็นห้องอาบน้ำประจำหมู่บ้านเสียเลย! ออนเซ็นจ๋า พี่มาล้าววววว~

ทางด้านการเกษตรถือว่าดีขึ้นมาก แค่ปุ๋ยจากใบไม้ก็ทำให้พวกพืชผักเติบโตบานสะพรั่งสวยงาม เลี่ยงหลิงทำการยืมร่างตาสีเงินขณะเดินอยู่ในสวนผัก

“การปลูกผักมิจำเป็นต้องปลูกเพื่อขาย... พวกเจ้าควรปลูกเพื่อให้ตนเองมีกิน เมื่อเหลือจึงนำไปขาย ดีกว่าไปขายจนหมดและตนไม่เหลือกิน...”

ทำให้หลายคนปลูกแล้วจัดการแบ่งปันผลผลิตให้แก่กันก่อนนำไปขายในตลาด จะว่าไปร่างตาสีเงินนี่มีประโยชน์ดีแท้~

ส่วนเรื่องน้ำซอสสำหรับปรุงอาหารจำต้องพักไปก่อนเพราะวัตถุดิบยังไม่เติบโต ส่วนเรื่องอื่นนอกจากบ้านเรือน บ่อน้ำ โรงอาบน้ำกับด้านเกษตร พอลองไต่ถามว่าผู้ใดปรารถนาอันใดเพิ่มหรือไม่นั้น...

“ข้าอยากได้ลานกลางหมู่บ้าน!”

เหยียนลี่บุตรสาวของช่างเหยียนยกมือกล่าวด้วยรอยยิ้มสดใส นางชื่นชอบการเต้นรำนัก นางจึงอยากให้มีวันที่ทุกคนเหนื่อยมานั่งรวมตัวกันให้นางร้องเพลงหรือให้เด็กๆร่วมร้องเล่นเต้นรำร่วมกัน

เมื่อทุกคนต่างเห็นด้วยท่านลุงเหยียนก็ลงมือทันที

จะว่าไป ‘หยกจันทร์กระจ่าง’ นี่ เธอยังไม่ได้ทำการฝังดินเลย พอคิดไตร่ตรองดู ไว้สร้างลานกลางหมู่บ้านเรียบร้อยเธอค่อยนำไปฝังตรงกลางลาน

ระหว่างนี้เธอทำได้เพียงยกมือไหว้อธิษฐานให้อย่ามีภัยอันตรายมาเยือนหมู่บ้านแห่งนี้

ขอให้เรื่องเลวร้ายอย่าได้มาย่างกรายที่นี้เถิด...

ในช่วงนี้อาเจินกับหนุ่มๆในหมู่บ้านก็เริ่มทำการออกล่าเพื่อนำของไปขายในอีกสามวันข้างหน้า เธอเลยมานั่งเล่นอยู่กับกลุ่มสาวๆในหมู่บ้าน กล่าวตามตรง เลี่ยงหลิงในอดีตนั้นโดนหักหลังจากสหายเลยทำให้ร่างกายนี้ยังมีต่อต้านอยู่เล็กน้อย ทว่าเธอจำต้องทำเป็นนิ่งเข้าไว้

“เสี่ยวหลิง เสี่ยวหลิง เจ้ากับอาเจินยามนี้เป็นเช่นไรบ้าง?” เสี่ยวลี่หรือเหยียนลี่เอ่ยถาม

“เป็นเช่นไรคือ?” น่าสงสัยคำถามนี้นัก

“ไอ๊หยา! ก็เรื่องความสัมพันธ์อย่างไรเล่า เจ้าแต่งมาสองเดือนกว่าแล้วนะ ยังมิมีบุตรอีกหรือ!” หญิงสาวนางหนึ่งกล่าว

อืม... พอมานึกดูมันก็จริงล่ะนะ ที่เสี่ยวลี่กล่าวทำให้นางนึกถึงคืนนั้น ความบริสุทธิ์ที่อยู่คู่ตัวเธอมาตลอดยี่สิบห้าปีจบลงแล้ว หลังคืนนั้นก็นอนกอดกันไม่ได้ทำอันใดอีก

แถมคืนนั้นเรียกได้ว่าค่อนข้าง...จะว่าอย่างไรดีเล่า

เจ็บ... แล้วก็... ฟิน...

อ่า นั่นแหละ... มีความสุขมาก...แม้ว่าตอนแรกจะเจ็บเล็กน้อย

พอนึกถึงวันนั้นใบหน้าและร่างกายของเจินเจินชุ่มเหงื่อลอยเข้ามาในภวังค์ ผมสีดำยาวสยาย ดวงตาแพรวพราวและรอยยิ้มหวานที่ทำเธอหลงใหลนั่น...

“!!!”

เลี่ยงหลิงรีบส่ายหน้าไปมาจนหญิงสาวคนอื่นตกใจ เธอจำต้องรีบตั้งสติก่อนจะคิดไปไกลมากกว่านี้ กล่าวตามตรงหากไม่รับส่ายหน้าพวกเธอคงได้เห็นว่าเธอน้ำลายไหล

แต่มันเคลิ้มจริงๆนะเมื่อนึกถึงฟูจวินตัวน้อยแปรเปลี่ยนเป็นหมาป่าตอนนั้นน่ะ...

โลกเดิมยิ่งชมชอบบุรุษผมยาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ฟูจวินของเธอก็ผมยาวแถมหน้าตาดี น่ากินถึงเพียงนี้ ไม่หลงก็โง่เต็มทน

เธอกล่าวลาสาวๆขอกลับบ้านเนื่องจากรู้สึกง่วงขึ้นมา เมื่อกลับมาเธอเอนตัวนอนบนเตียงนึกถึงเรื่องหนึ่ง...

เรื่องบิดาของเจินเจิน...

เธอมั่นใจว่าบิดาของเจินเจินนั้นเคยเป็นทหารและอาจมียศเป็นถึงแม่ทัพ ไม่เช่นนั้นคงมิอาจล้มอสูรระดับสามได้

เรื่องระดับอสูรเธอเองก็เพิ่งทราบจากเจินเจินเมื่อสองวันก่อน หากให้เปรียบเทียบระดับความอันตรายของโลกนี้กับโลกที่เธอจากมา ระดับสามคือเหมือนทหารสู้กับรถถังเคลื่อนที่ได้ยิงระเบิดตูมตาม และใช่ว่าเจ้าหมูป่าอสูรนั่นจะอยู่แค่ระดับสาม หมูป่าอสูรระดับสี่ขึ้นไปก็มี

เห็นว่าระดับแปดเหมือนสู้ก็อOซิO

ในขณะที่ระดับเก้าคือยอดมนุษย์อย่างOเปอร์แO

เดิมทีมีระดับสิบแต่เป็นระดับของเทพซึ่งมนุษย์ไม่มีวันถึงจึงไม่ถูกนับ

สถานะปัจจุบันของโลกนี้คือระดับหก บิดาของเจินเจินเล่าว่าผู้ที่สามารถล่าระดับหกมีอยู๋ผู้เดียวคือชินอ๋องแห่งแคว้นหานจากทางเหนือ ทั้งยังเป็นพี่ชายของซูเฟยแห่งแคว้นฉี

ตามความทรงจำของเลี่ยงหลิง นามนี้เป็นผู้ที่อดีตคู่หมายอย่างไท่จื่อให้ความเคารพยกย่องเป็นแบบอย่าง พูดถึงเขาบ่อยจนเธอจำได้ บุรุษนาม ‘หานฉินเฟิงเจี๋ย’ ชินอ๋องผู้ไร้พ่ายผู้เป็นแบบอย่างของเหล่าบุรุษ ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นหาน รูปงามต้องตาสตรี ชำนาญทั้งศาสตร์การรบและดนตรี ชื่นชมลวดลายเมฆาคล้อย ทั้งยังเป็นถึงบุตรของฮองเฮา

ทว่า...เขากลับละทิ้งฐานะชินอ๋อง ละทิ้งความสูงส่งเพื่อสตรีชาวบ้านที่ตนรัก และเลือนหายจากยุทธภพ มีคำร่ำลือกล่าวว่าเขาสิ้นชีพไปแล้ว

หากเป็นตามพล็อตนิยายจีนที่เคยอ่านบางที...

....

อ่า อาเจินของเธอดูท่าจะมีอะไรที่ไม่ปกติธรรมดาแล้ว ขนาดกระบี่ของดูต่างหน้าของบิดาที่ให้เธอดูก็ยังไม่ใช่กระบี่ธรรมดา มันเป็นกระบี่ที่ทำมาจากชิ้นส่วนร่างกายของเต่าผลึกอสูรระดับเจ็ดเสียด้วย เห็นบอกว่าล่าได้สุดคือระดับหกแสดงว่าที่มาของกระบี่นี้คงได้ผลึกมาโดยไม่ได้ล่าเต่าผลึกอสูรกระมัง ว่าไปนั่นชักอยากได้อาวุธแล้วสิ

จะว่าไปเธอดันเผลอนึกอะไรบางอย่างออกเข้าเสียแล้ว...

‘เมื่อข้าโตขึ้น ข้าจะเป็นแม่ทัพใหญ่คุ้มครองแคว้นฉี กลายเป็นเหมือนดั่งหานฉินชินอ๋องผู้นั้น หลิงเอ๋อร์... ยามนั้นเจ้าต้องอยู่เคียงข้างข้าในฐานะไท่จื่อเฟย คอยช่วยเหลือข้า เข้าใจหรือไม่...’

‘เลี่ยงหลิงน้อมรับคำสั่งไท่จื่อเพคะ ผู้น้อยจะอยู่ข้างกายท่านตลอดไปดีหรือไม่เจ้าคะ’

‘ดียิ่ง เจ้าต้องอยู่ข้างข้าตลอดไป...’

‘เจ้าค่ะ ข้าจะอยู่ข้างกายไท่จื่อตลอดไป...’

คำสัญญาวัยเยาว์นั่นช่างหอมหวานสำหรับเลี่ยงหลิงคนเก่า ทว่าสำหรับคนใหม่นั้นชวนให้หงุดหงิดยิ่ง

สัญญาแล้วทำไม่ได้ อย่ามาสัญญาให้ความหวังเลี่ยงหลิงคนเก่าสิยะ!

“หลิงหลิง ข้ากลับมาแล้ว...”

“ยินดีต้อนรับกลับจ้ะเจ— เจินเจิน! ไยหน้าซีดถึงเพียงนี้เล่า!?” เธอรีบวิ่งมาช่วยเหยียนหนานประคองฟูจวินตนมานั่งที่เก้าอี้ดีๆ ค่อนข้างกังวลไม่น้อย เธอไม่เคยเห็นฮุ่ยเจินหน้าซีดถึงเพียงนี้มาก่อน!

“อาเจินเอาแต่อาเจียนตลอดตอนขึ้นเขา อีกทั้งยังเล็งพลาดเป้าไปโดนต้นไม้เสียหลายรอบ ข้าว่าเขาคงป่วยหนักเป็นแน่”

เหยียนหนาน บุตรชายของท่านลุงเหยียนกล่าว มือธนูอันดับหนึ่งของหมู่บ้านยิงพลาดเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องปกติ ป่วยแน่ๆเขารู้!!

“ขอบคุณหนานเกอมากนะเจ้าคะ”

“มิเป็นอันใด อาเจินก็เหมือนน้องชายข้า เจ้าก็เหมือนน้องสาวข้าเช่นกัน” เขายกมือลูบเลี่ยงหลิง

“หลิงหลิง...” สามีแสนน่ารักของเธออ้าแขนกว้างกอดเธอเอาไว้ อีกทั้งยังสูดกลิ่นกายของเธอ สีหน้าจึงได้ดูดีขึ้นเล็กน้อย “อือ... ดียิ่ง...”

“เจินเจิน ให้ข้าดูอาการหน่อยนะคนเก่ง”

“งืม...”

โอ้ให้ตาย ขนาดป่วย เสียงยังงุ้งงิ้งๆน่ารักยิ่งนักฟูจวินข้า!!! เธอพยายามอดกลั้นความคลั่งไว้ หลับตาลง ลืมตาขึ้น รีบทำการตรวจร่างกายเขาทันที

ทว่า...

มันกลับไม่พบอันใดที่บ่งบอกว่าเขาป่วยจนเธอคิ้วขมวดและหลับตาลง...

“เป็นเช่นไรบ้างเสี่ยวหลิง...?”

“ตรวจมิพบอันใดเจ้าค่ะ...”

อันเนื่องจากเดือนก่อนเธอเผลอหลุดโป๊ะ เลยทำเป็นว่าโดนยืมร่างกายหลายครั้งจึงเริ่มรับรู้ว่าอาจารย์ได้ทำอันใดหรือพูดสิ่งใดไปบ้างจึงไม่เป็นปัญหาอันใด ทุกคนยังเชื่อใจเธออยู่ พลังของท่านเซียนยังอยู่แล้วเหตุใด...

เหตุใดถึงไม่พบโรคของเจินเจินเล่า....

“เจินเจินรู้สึกอย่างไรบ้าง”

“อยาก อาเจียน... แต่...”ฮุ่ยเจินกอดเลี่ยงหลิงอีกครั้ง... “กลิ่นหลิงหลิง... มันผ่อนคลาย มากๆ...”

นี่เจินเจินใช้นางแทนยาดมแก้วิงเวียนเรอะ?

แต่เอ๊ะ... ทำไมคุ้นๆนะอาการนี้ เหมือนเคยอ่านในนิยายว่าด้วยนางเอกตั้งครรภ์แล้วพระเอกแพ้ท้องแท—

....

ประเดี๋ยวนะ...

“หนานเกอ เจินเจินทานอันใดเข้าไปก็อาเจียนใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“ใช่ ข้าวปั้นที่เจ้าทำก็ยกให้พวกข้าทาน กล่าวว่ามันเหม็น พอพยายามทานอันใดก็อาเจียนออกมาหมด ยกเว้นจวี่จือ(ส้ม)น่ะ”

ทานส้มได้...

แต่บอกข้าวเหม็น...

“อย่าบอกนะว่า...”

ไม่น่า ไม่จริงหรอกมั้ง!

“หนานเกอเจ้าคะ ช่วยไปตามยายเซินกับท่านตาหลวนซานมาทีเจ้าค่ะ!”

“หา? ข้าพอเข้าใจที่ให้ตามท่านตาหลวนซานมา เหตุใดต้องตามยายเซินมาด้วยเล่า?” ก็ยายเซินน่ะเป็น....

“รีบไปตามมาเถิดเจ้าค่ะ!”

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว” สุดท้ายเหยียนหนานก็ออกไปตามสองคนนั้น ปล่อยให้ฮุ่ยเจินนั่งกอดเลี่ยงหลิงที่ยืนอยู่เช่นนั้น

“หลิงหลิง ข้าเป็นอันใดไปหรือ...โรคร้ายหรือ.... แล้วเหตุใดต้องตามท่านยายเซินมาด้วยเล่า...”

“ไม่เจ้าค่ะ ไม่ใช่โรคร้าย หากท่านยายเซินตรวจพบ บางที... อาจเป็นโรคที่น่ายินดีเจ้าค่ะ”

“ป่วยแล้วเหตุใดจึงเป็นเรื่องที่น่ายินดี...”

“ประเดี๋ยวเจินเจินจะทราบเองเจ้าค่ะ เอาล่ะ เปลี่ยนที่ก่อนดีกว่านะเจ้าคะ...” เธอพาให้สามีมานั่งบนเตียง ให้อีกฝ่ายนั่งกอดเธอดีกว่าปล่อยเธอยืนจนเมื่อย ฟูจวินก็ยังคงกอดไม่ปล่อย ซุกไซร้ออดอ้อนจนใจเธอเต้นระรัว “เจินเจิน กลิ่นข้าผ่อนคลายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ...?”

“อือ... ผ่อนคลาย มาก... หลิงหลิงหอมเหลือเกิน...”

อายวุ้ย!!! ผ่านคืนนั้นมาแล้วยังไงก็ยังอายอยู่ดี!!!

ไม่นานเกินรอท่านยายเซินกับท่านตาหลวนซานและเหยียนหนานก็มาถึง เลี่ยงหลิงไม่ให้ท่านยายเซินตรวจเจินเจิน แต่ให้ตรวจนางแทน และผลก็เป็นตามที่นางคาดคิดไว้ไม่มีผิด...

“เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ ยินดีด้วย เจ้าตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วหนา” ยายเซินยิ้มอ่อนโยน

“นี่ นี่สินะสาเหตุที่เจ้าให้ข้าไปตามท่านยายเซิน!” เหยียนหนานกลั้นยิ้มไม่ได้ เขาต้องนำข่าวดีไปบอกบิดากับน้องสาว!

“ข้า!! ข้ากำลังจะมีเหลน!! กำลังจะมีเหลนแล้ว!!!” ท่านตาหลวนซานยิ้มกว้าง มิอาจกลั้นน้ำตาได้อีก หากบิดามารดาของฮุ่ยเจินอยู่จะดีเพียงใดกันหนา

“ข้า ข้ากำลังจะกลายเป็นมารดาแล้ว...”

นางเองก็กลั้นน้ำตาไม่ได้เช่นกัน ฮุ่ยเจินยิ่งแล้วใหญ่ เมื่อทราบว่ากำลังกลายเป็นบิดาก็ปล่อยโฮ สองสามีภรรยาร้องไห้กอดกันกลม แขกทั้งสามจึงแอบออกไปโดยไม่ให้พวกเขารู้ตัว

“ฮึก เจินเจิน ข้า ข้ากลัวอ่ะ.. ฮึก...”

“ฮึก...หลิงหลิงกลัวอันใดหรือ...” เขาพยายามกลั้นน้ำตา เป็นบิดาคนเขาไม่ควรเจ้าน้ำตาเหมือนในอดีตอีก

“ข้า ข้ากลัว...ข้ากลัวการคลอด....”

ตัวสั่นเครือซบฟูจวินให้อีกฝ่ายกอดปลอบ เธอไม่เคยมีบุตร อีกทั้งสมัยก่อนเธอหวาดกลัวการคลอดนัก ต้องโทษตอนเข้าค่ายลูกเสือที่อาจารย์นำคลิปสตรีคลอดลูกมาให้นักเรียนชม ทำให้หวาดกลัวต่อการมีบุตร เดิมทีตั้งใจว่าหากมีบุตรเลี่ยงหลิงนึกอยากผ่าคลอด ทว่าสมัยนี้มันมิมีการผ่าคลอด...

เธอกลัว... กลัวเหลือเกิน...

“มิต้องหวาดกลัวหลิงหลิง... ยามเจ้าคลอด ข้า ข้าจะอยู่ข้างๆ... แม้มันจะผิด... ข้าก็มิสน หากมันทำให้เจ้าหายกลัว...”

“ฮื่อ... สัญญา สัญญาแล้วนะ...”

สุดท้ายก็ปลอบกันจนผล็อยหลับไปทั้งคู่ ขณะที่ภายนอกทุกคนต่างล้วนยินดีที่เสี่ยวหลิงตั้งครรภ์ ครั้นจะนำผักผลไม้ไปแสดงความยินดีท่านตาหลวนซานกลับเอ่ยปากห้ามไว้เสียก่อน ฮุ่ยเจินแพ้ท้องแทนเลี่ยงหลิงย่อมต้องรู้สึกไม่สบายควรปล่อยให้เขาได้พักผ่อน ชาวบ้านจึงตัดสินไว้แวะไปหาอีกทีในยามซวี[1]แล้วกัน

 

สองวันต่อมายามอิ๋น[2] เดิมทีแล้วนั้นฮุ่ยเจินควรขึ้นเกวียนนำผักผลไม้ไปขายในเมืองหลวงเช่นในอดีต ทว่าเขาแพ้ท้องแทนฟูเหรินตนเองทำให้จำต้องอยู่ที่หมู่บ้าน ก่อนออกเดินทางเลี่ยงหลิงมอบ ‘หยกจันทร์กระจ่าง’ ที่เปลี่ยนเป็นสร้อยให้แก่พวกท่านลุงกวางคนละชิ้นเพื่อเป็นเครื่องคุ้มครอง

เลี่ยงหลิงทราบดี เมืองหลวงนั้นเรื่องอันตรายเยอะพวกขโมยกระเป๋าพกเองก็เยอะมิใช่น้อยเธอจึงทำเป็นสร้อยแทนใส่ในกระเป๋าพกของพวกเขา

“ท่านพ่อรีบไปรีบกลับนะขอรับ!”

“ฮ่าๆๆๆ มิต้องกังวล พ่อจะรีบขายของให้หมดแล้วรีบกลับมาหาเจ้า เสี่ยวซานเอ๋อร์ก็เป็นเด็กดีอย่าดื้อกับมารดาเล่า!” ว่าพลางโยกหัวลูกชายไปมา

“หงึ เสี่ยวซานไม่ดื้อนะขอรับ!”

ภาพครอบครัวเบื้องหน้าทำให้เลี่ยงหลิงยกมือแตะท้องน้อยตนเบาๆ บางทีการมีเด็ก...ก็อาจไม่แย่

ครอบครัวจะดูเป็นครอบครัวขึ้น เด็กเหล่านั้นคือพยานรักของบิดามารดา

“ท่านลุงกวาง สิ่งนี้... ฝากด้วยนะเจ้าคะ” เธอยื่นซองจดหมายให้

“ข้าจะนำไปส่งให้ มิต้องกังวล”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

จดหมายจากบุตรสาวผู้นี้ถึงบิดา...

 

“เจินเจินว่าบุตรคนแรกของเราเป็นชายหรือหญิงดี?” เธอเอ่ยถามระหว่างพยุงสามีกลับบ้านหลังท่านลุงกวางกับคนอื่นๆออกเดินทาง

“อืม... ข้า อยากได้บุตรสาว”

“หืม? ไยเป็นบุตรสาวเล่า?”

เดิมทีไม่ว่ายุคสมัยไหนย่อมต้องการบุตรชายก่อนมิใช่หรือ...?

“หากเป็นบุตรสาว ต้องน่ารักเหมือนหลิงหลิงแน่...” ยกนิ้วเกาแก้มแก้เขินเล็กน้อย เขาอยากได้บุตรสาวที่เหมือนภรรยา

อ่า...

เจินเจินช่างขยันเล่นกับหัวใจเธอซะจริง!!

“แล้วหลิงหลิงเล่า...?”

“ย่อมต้องบุตรชาย” เธอยิ้มหวาน “หากบุตรชายคล้ายเจินเจินเขาต้องน่ารักมากแน่ข้ารู้”

ส่งผลให้ฝ่ายสามีหน้าแดงก่ำบ้าง เอาล่ะ เธอเอาคืนอีกฝ่ายได้แล้ว

รู้ไหมบางทีการชมผู้อื่นแบบใสซื่อไม่มีผลประโยชน์แอบแฝงนี่อันตรายยิ่งกว่าชมแบบมีสิ่งแอบแฝงเสียอีกนะรู้หรือไม่!!!

 

 

 

◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌

คร้าบผมมมมม นางมีลูกแล้วจ้า~ เร็วป่ะล่ะ 5555555

วันนี้มาอัพเร็วเพราะว่าเป็นวันเกิดคับผมมม

วันเกิดปีนี้ขออย่างเดียว ไม่ป่วยเป็นโควิดเป็นพอ 5555555 TwT




[1] ช่วงเวลา 19:00 – 20:59 นาฬิกา

[2] ช่วงเวลา 03:00 – 04:59 นาฬิกา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 523 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

518 ความคิดเห็น

  1. #470 ท้องฟ้าสีทอง (@Suwannapha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 00:40
    ชินอ๋องคือพ่อเจินเจินแน่ๆดูทรงแล้ว ขอเดานะคะ บางทีพ่อก็อาจจะกลับไปสะสางเรื่องบางเรื่องที่แคว้นก็ได้
    #470
    0
  2. #453 missprathumrat12 (@missprathumrat12) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 05:37
    คือมันดีมากอ่ะไรท์ ฟินนน
    #453
    0
  3. #271 อันมี่ฮวา (@ploy-beauty27245) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 05:24
    พ่อเจินๆคือชินอ๋องแร่เลย
    #271
    0
  4. #62 Dream (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 12:03

    ละมุนมากก อยากมีเจินเจินเป็นของตัวเอง

    #62
    0
  5. #12 wwwiisaaa (@ONE-s) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 22:18
    ขอให้แข็งแรงทั้งคุณแม่และเด็กเลยนะคะ /สุขสันต์ๆ มีความสุข โควิดไม่ยุ่มย่ามนะค้าบ
    #12
    2
    • #12-1 LuZiNtEaR (@luzintear) (จากตอนที่ 5)
      28 มีนาคม 2563 / 00:49
      เลี่ยงหลิงฝากขอบคุณค่าา~ / ขอบคุณสำหรับคำอวยพร รีดเดอร์เองก็เหมือนกันนะคะ ขอให้ไม่ป่วยเป็นโควิดน๊าา❤️
      #12-1
  6. #11 Kuroshio (@mooky-1234) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 21:59
    สุขสันต์วันเกิดนะไรท์
    #11
    1
    • #11-1 LuZiNtEaR (@luzintear) (จากตอนที่ 5)
      28 มีนาคม 2563 / 00:49
      ขอบคุณค่า~❤️
      #11-1
  7. #10 wanwilag7 (@wanwilag7) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 21:42

    ขอเป็นแฝดได้ไหม5555
    #10
    1
    • #10-1 LuZiNtEaR (@luzintear) (จากตอนที่ 5)
      28 มีนาคม 2563 / 00:49
      ลุ้นปัยยยย 5555
      #10-1
  8. #9 lhunsal (@lhunsal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 19:37
    สุขสันต์วันเกิด ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ
    #9
    1
    • #9-1 LuZiNtEaR (@luzintear) (จากตอนที่ 5)
      28 มีนาคม 2563 / 00:50
      ขอบคุณค่า~❤️
      #9-1
  9. #8 mindtam (@mindtam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 18:15

    เขินเเทน
    #8
    0