ฟูจวินของข้าน่ารักเท่าโลก! [จบ]

ตอนที่ 29 : ตัวอย่างตอนพิเศษตอนที่ 3 พ่อบ้านหลิว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    16 ก.ค. 63

บทพิเศษ 3

พ่อบ้านหลิว

 

 

ข้ามีนามว่าซือหลิว หรือที่ทุกคนในจวนสกุลหยางต่างล้วนทราบดีในนามของพ่อบ้านหลิว พ่อบ้านผู้คอยดูแลสกุลหยางมายาวนานเกือบสี่สิบกว่าปี เดิมทีหลายคนทราบว่าข้ามีนามเต็มว่า ‘ซือหลิว’ ไร้แซ่เยี่ยงบ่าวไพร่ทั่วไป ความจริงแล้วมิได้เป็นเช่นนั้นแม้แต่น้อย...

ตัวข้ามิได้ไร้แซ่ เพียงแค่มิได้เอ่ยถึงแซ่ของตนเองว่าเป็นผู้ใด

ผู้เดียวที่คิดว่าข้าฐานะต้อยต่ำคงมิพ้นอดีตฟูเหรินรองแซ่ฉู่ผู้นั้นกระมัง...

ชายหนุ่มนั่งจิบสุราดอกเหมยเชยชมสวนสวยปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน  สกุลหยางยามนี้ช่างเงียบสงบเหมือนดั่งในอดีต ใกล้วันสิ้นปีแล้วแต่ก็ยังคงเงียบสงบ คุณชายใหญ่กับคุณชายรองหยางเดินทางไปหมู่บ้านซือจี๋เพื่อเยี่ยมเยียนครอบครัวฝั่งสามีกับภรรยาและร่วมฉลอง สหายวัยเยาว์ของตนเองก็เดินทางไปเยี่ยมเยียนบุตรสาวที่รัก ภายในจวนจึงเหลือเพียงตนกับพวกบ่าวรับใช้

มันเงียบสงบจนหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต...

เรื่องราวของตนที่ยอมทิ้งตำแหน่งผู้สืบทอดสกุลเพียงเพื่อมาเป็นพ่อบ้านให้แก่สหายรัก

ที่เขารักยิ่งกว่าสหาย...

“อ่า... จะว่าไปวันแรกที่พบกับอาซานก็เป็นวันหิมะตกเช่นนี้...”

 

....

 

ละอองสีขาวโปรยปราย ความหนาวเยือนแคว้นฉี ทว่ามิอาจหยุดความซนของเหล่าคุณชายสกุลอู๋กับสหายในสำนักม่านเมฆาของสกุลอู๋ สำนักที่เต็มไปด้วยเหล่ามือปราบเลื่องชื่อของเมืองหลวง ผู้สืบทอดอย่างคุณชายใหญ่สกุลอู๋บุตรของฟูเหรินเพียงหนึ่งเดียวของสกุล อู๋ซือหลิว วัยแปดหนาว วัยกำลังซุกซนจนถึงขั้นปั่นหัวบรรดาผู้ติดตามจนหัวหมุนกับการวิ่งไล่ตามคุณชายใหญ่ของพวกเขา เมื่อใดที่คุณชายใหญ่อู๋หนีออกนอกสำนักนั่นคือวันที่พวกเขาเหนื่อยยิ่งกว่าการฝึกของนายท่านอู๋เสียอีก!!!

และวันนี้เป็นอีกวันที่เหล่าผู้ติดตามจะปวดหัวและเหนื่ยออีกครั้ง...

“คุณชายใหญ่หายไปแล้ว!!!”

“รีบออกตามหาเร็วเข้า!!! เร็ว!!!”

บรรดาผู้ติดตามหรือศิษย์ของสำนักม่านเมฆาต่างพากันวิ่งออกไปตามหาคุณชายใหญ่โดยหาทราบไม่ว่าตัวการมิได้ไปไหนไกล เด็กชายแอบอยู่บนหลังคาของกำแพงสำนัก หัวเราะชอบใจเมื่อเห็นผู้ติดตามหัวหมุนกับการการตามหา คุณชายใหญ่อู๋กระโดดข้ามกำแพงหมายจะหนีไปเที่ยว

ใครเล่าจะทราบ...

ว่าการข้ามกำแพงจากสำนักตนไปยังอีกกำแพงหนึ่งเขาจะได้พบกับเทพธิดาแสนงาม...

หนึ่งคุณชายจากสำนักม่านเมฆาที่กำลังหนีคนติดตาม กับ หนึ่งคุณชายน้อยแสนงามที่กำลังเดินเล่นอยู่ในสวน...

ครั้นตั้งสติได้อู๋ซือหลิวรีบกล่าวขอโทษและออกจากจวนสกุลหยางไปด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำ เขาเลือกหนีกลับสำนักไม่มีอารมณ์เที่ยวอีกต่อไป รีบปรึกษามารดาที่กำลังตั้งครรภ์ด้วยความงุนงงว่าตนป่วยเป็นอันใด มารดาของเขากลับหัวเราะพลางยกมือลูบหัวเขาเบาๆ

“เจ้าลูกลิงน้อยของมารดา เจ้ามีรักแรกแล้วหรือนี่ ช่างน่ายินดีเสียจริง”

คำตอบของมารดาทำให้เขาเข้าใจว่าอาการของตนมิได้ประหลาด...

รักแรก... รักแรกงั้นหรือ...

ถ้าเช่นนั้น เขาหลงรักคนงามข้างจวน เทพธิดาคนนั้นใช่หรือไม่...

“ท่านแม่ จวนข้างสำนักเราคือสกุลใดหรือ?”

“เอ... เหมือนจะเป็นสกุลหยางกระมัง นายท่านหยางเป็นอัครเสนาบดีข้างกายโอรสสวรรค์ เป็นผู้มากความสามารถ...”

มารดายังคงเล่าเรื่องราวของสกุลหยางให้เขาฟัง เดิมทีแล้วนายท่านหยางหมายจะตบแต่งกับฟูเหรินเอกเพียงหนึ่ง มิมีฟูเหรินรอง น่าเศร้านักที่ฟูเหรินเอกกลับมิอาจคลอดบุตรได้ เขาจึงจำต้องรับฟูเหรินรองเข้ามาเพื่อป้องกันไม่ให้พวกผู้อาวุโสเสนอหญิงสาวให้แก่ตน แม้มีฟูเหรินรอง นายท่านหยางก็ยังคงรักฟูเหรินเอกของตนไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนฟูเหรินรองเห็นว่าเดิมทีเป็นสหายวัยเยาว์ของนายท่านหยาง นางสูญเสียสามีที่รักและมิอาจตบแต่งกับผู้ใดได้อีก นายท่านหยางจึงรับนางเข้าจวนด้วยผลประโยชน์แก่กัน เขาได้รับบุตร ส่วนนางขอเพียงอยู่เงียบๆ

ผ่านมาเกือบสิบปีนายท่านหยางมีเพียงบุตรีไร้ซึ่งบุตรชาย...

กระทั่งเจ็ดปีก่อน ความพยายามของนายท่านหยางเป็นจริงหลังเฝ้ารอมานาน หญิงที่รักตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายให้ตน จึงเป็นดั่งของขวัญล้ำค่ายิ่งกว่าสิ่งใด จึงรักและเอ็นดูบุตรชาย หากบุตรชายปรารถนาสิ่งใดเขาจะสรรหามาให้ ทว่าเด็กชายกลับขอเพียงตำราก็เพียงพอแล้ว

“คุณชายน้อยสกุลหยางถูกเอาใจอย่างมาก แต่กลับไม่เอาแต่ใจเลยสักนิด เป็นเพราะอะไรทราบหรือไม่อาหลิว”

“เพราะได้มารดาสั่งสอนแต่เรื่องดีใช่หรือไม่ขอรับ”

“เป็นเช่นนั้นจ้ะ” นางลูบหัวบุตรชาย “บุตรได้ดีเพราะคำสั่งสอนที่ดี แต่หากคำสั่งสอนไม่ดี เขาอาจจะเอาแต่ใจ และกลายเป็นเด็กเสเพลได้... แต่ความจริงแล้วเด็กๆจะเชื่อคำสั่งสอนของมารดาหรือไม่ก็ขึ้นกับตัวเด็กเองเช่นกัน มารดาอาจสอนมิดี ทว่าเด็กๆเลือกเชื่อในสิ่งที่ดี ถือว่าเป็นโชคดีของเด็กเขาที่เข้าใจความผิดถูก เข้าใจหรือไม่อาหลิว”

เด็กชายพยักหน้ารับ “แล้วคุณชายน้อยหยางมีนามว่าอันใดหรือขอรับ?”

อู๋ฟูเหรินครุ่นคิด “นึกออกแล้วเห็นว่าชื่อ จินซาน หยางจินซาน จ้ะ”

หยางจินซาน... อาซาน... เสี่ยวซาน... ซานเอ๋อร์...

นั่นคือนามของคนงามรักแรกของเขา...

นับจากวันแรกที่ได้พบกันอู๋ซือหลิวมักโผล่ไปจวนสกุลหยางบ่อยครั้งเพื่อทักทายและชวนคุณชายหยางจินซานพูดคุย ชักชวนออกไปเที่ยวภายนอกจวน จากตอนแรกที่เหมือนจะเข้ากันไม่ได้เพราะนิสัยที่แตกต่าง ยิ่งพูดคุยใช้เวลาร่วมกันจากคนแปลกหน้ากลายเป็นสหายรู้ใจแต่เล็กจนเติบใหญ่ ถึงวันที่พวกเขาสวมกลายเป็นผู้ใหญ่ ความรู้สึกที่อู๋ซือหลิวมีต่อคุณชายน้อยหยางยิ่งเพิ่มพูนมิลดน้อยลงแต่อย่างใด...

ยามเช้าเราสองอยู่เคียงข้างกันดั่งสหายรู้ใจ...

ยามราตรีเขาคอยคุ้มครองปกป้องหยางจินซานจากภัยอันตรายทั้งปวง แอบลอบเร้นเข้าเรือนของคุณชายหยางจินซานเพื่อหลอกกินเต้าหู้ ลิ้มรสริมฝีปากหวานล้ำแสนนุ่มนิ่มจนแทบคลั่ง...

อา... เขากลายเป็นพวกโจรราคะไปเสียแล้ว...

อู๋ซือหลิวยอมรับ เขาหาได้เป็นสุภาพบุรุษมากพอ ยามได้ยินคำเอ่ยชมจากบิดาในเรื่องความอดทน เขานึกอยากปฏิเสธนัก เขามิได้มีความอดทนมากมายเหมือนดั่งที่บิดาคิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมันเกี่ยวข้องกับหยางจินซาน...

มิว่าความฉลาด...

ความงดงาม...

มิว่าสิ่งใดเขาล้วนหลงใหล...

หลงใหลจนปรารถนาจะปกป้องคนงามของเขาจนกว่าชีวิตจะหาไม่...

....

น่าเศร้าที่ความฝันที่จะได้อยู่เคียงข้างกันเยี่ยงคนรักถูกทำลายลง...

เมื่อคนที่ตนรักกล่าวว่าจะแต่งงานกับสตรีนางหนึ่งเพื่อสืบทอดสกุลหยาง โดยอู๋ซือหลิวมิอาจบอกความรู้สึกที่แท้จริงให้สหายของตนทราบ...

มิมีโอกาสบอกอีกต่อไป...

หากเขากล่าวเร็วกว่านี้ จะมีโอกาสหรือไม่...

โอกาส...ที่อาซานจะเป็นของเขา...

....

หึ... มิว่าจะคิดเช่นไรก็มิมีทางเป็นไปได้... สกุลหยางไร้ผู้สืบทอดคนอื่นนอกจากหยางจินซาน อย่างไรเสียอาซานย่อมต้องตบแต่งกับสตรีเพื่อสืบทอดสกุลหยางต่อไป แม้เขาสารภาพความรู้สึก อาซานย่อมปฏิเสธ...

กระนั้นก็มิเป็นอันใด...

เขายังสามารถอยู่ข้างกายอีกฝ่ายได้...

อู๋ซือหลิวคุกเข่าก้มหัวกราบขออภัยบิดามารดา บอกกล่าวความรู้สึกที่แท้จริงของตนต่อคุณชายหยางจินซาน บอกความจริงที่ตนเป็นต้วนซิ่วไร้ความสนใจสตรี และขอสละตำแหน่งของเจ้าบ้านสกุลอู๋ให้แก่น้องชาย ส่วนตนขอไปเป็นพ่อบ้านให้สกุลหยางเพียงเพื่อหวังจะได้ดูแลปกป้องคนที่ตนรักข้างกายตลอดชีวิต

คุณชายใหญ่อู๋คิดว่าตนต้องโดนต่อว่าอย่างหนักกับการกระทำโง่งมเช่นนี้ ยอมสละตำแหน่งเจ้าบ้านเพื่อไปเป็นพ่อบ้านที่มีศักดิ์ต่ำกว่า

ทว่าบิดามารดากลับมิได้ต่อว่าแต่อย่างใดทำให้เขาตื้นตันใจยิ่ง...

“พี่ขอฝากสกุลอู๋ไว้กับเจ้า...”

“พี่ใหญ่มิต้องกังวล น้องชายผู้นี้จะดูแลสกุลให้ดี หากพี่ใหญ่มีปัญหาให้รีบบอกข้าได้ ข้ายินดีให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่”

ความสัมพันธ์ของพี่น้องสกุลหยางสนิทสนมกลมเกลียวกัน เขาจึงวางใจที่จะยกตำแหน่งเจ้าบ้านสกุลอู๋ให้แก่น้องชายตนเอง

ในวันที่คุณชายหยางจินซานหมั้นหมาย...

อู๋ซือหลิวปิดบังแซ่ที่แท้จริงของตน สมัครเข้าเป็นพ่อบ้านประจำจวนสกุลหยาง ไต่เต้าตำแหน่งจนได้รับความไว้วางใจจากหนายท่านหยาง เพื่อหวังจะปกป้องคนที่ตนรักอย่างใกล้ชิด...

โชคดีเหลือเกินที่น้อยครั้งเขาจะปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนทำให้มีมีผู้ใดทราบว่าเขาคือคุณชายใหญ่สกุลอู๋แห่งสำนักม่านเมฆา มือปราบผู้คุ้มครองคนในเมืองหลวงอันโด่งดัง...

แม้เขามิอาจอยู่เคียงข้างหยางจินซานในฐานะคนรักได้

เขาก็ยินดีที่จะอยู่ข้างกายในฐานะพ่อบ้านเพียงเพื่อปกป้องและคอยดูแลอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิด...

เพียงเท่านั้นก็มากพอสำหรับบุรุษต้วนซิ่วเช่นเขาแล้ว...

 

 

 

(ติดตามต่อใน E-BOOK นะคะ~)

 

◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌

บอกได้คำเดียว นับถือพ่อบ้านหลิวมากเจ้าค่า!!

 

ส่วนผลจากการโหวตรูปเล่มกับอีบุ๊ค [รูปเล่ม : 7] ส่วน [E-BOOK : 9]  ค่ะ

 

เพราะงั้นขออภัยสำหรับคนที่อยากได้รูปเล่มด้วยนะคะ

 

เอาล่ะอัพตัวอย่างเสร็จแล้วก็ต้องอัพภาพหน้าปกต่อววว์!


ตัดเส้นเสร็จแล้วววว~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

518 ความคิดเห็น

  1. #492 inuko555 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 19:21

    ท่านพ่อบ้านมั่นคงมากกกกกกกกกกกกกกกกก

    #492
    0
  2. #488 annapolisp (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 17:50
    นับถือใจพ่อบ้านหลิวจริงๆ เค้าก็รักของเค้าอ่ะเนอะ
    #488
    0
  3. #479 Whanzaaaa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 11:47
    ถึงต่อให้ไรท์ทำฟอร์ม ถึงเวลาจริงก็ไม่การันตีว่าจะซื้อ ไรท์ต้องเสียเงินเสียเวลา ไมงั้นก่อนที่จะตีพิมพ์ไรท์ต้องให้คนพรี จ่ายก่อนค่อยพิมพ์ไม่งั้นมีโอกาสโดนเทแน่ ส่วนตัวเราสายอีบุ๊คค่
    #479
    1
    • #479-1 luzintear(จากตอนที่ 29)
      12 กรกฎาคม 2563 / 11:55
      ความจริงดูแล้วตอนนี้หลายคนก็น่าจะลงกับอีบุ๊ก 55555
      #479-1
  4. #478 mina21984 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 10:37
    สนับสนุนอีบุคส์ค่ะ เราไม่มีที่เก็บหนังสือ
    #478
    1
    • #478-1 luzintear(จากตอนที่ 29)
      12 กรกฎาคม 2563 / 10:38
      งั้นพิมพ์กรอกให้เราหน่อยน๊า
      #478-1