ฟูจวินของข้าน่ารักเท่าโลก! [จบ]

ตอนที่ 28 : ตัวอย่างตอนพิเศษตอนที่ 2 เซียวหนิงเหมย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    9 ก.ค. 63

บทพิเศษ 2

เซียวหนิงเหมย

 

 

องค์หญิงลำดับเจ็ดแห่งแคว้นหลวน แซ่ ‘สวี่’ ไร้นาม ถูกบิดาท้องทิ้ง มารดาสิ้นลมหลังคลอด มารดาของนางเป็นเพียงสนมชั้นล่างไร้ความสำคัญ ไม่เป็นที่รักของบิดา นางถูกมอบให้น้องสาวของมารดาเลี้ยงดูแลอยู่นอกวัง

ภายในตำหนักนอกวังอันเป็นตำหนักเก่าแก่รกร้าง ไร้การทำความสะอาด นางเป็นองค์หญิงที่ไร้ซึ่งนางกำนัลข้างกาย มีเพียงท่านน้าที่คอยอยู่เคียงข้างนางไม่ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น นางใช้แซ่ ‘เซียว’ เช่นเดียวกับผู้เป็นมารดา มอบนาม ‘หนิงเหมย’ อันมีความหมายว่าความเงียบสงบอันงดงามให้แก่หลานสาว ของดูต่างหน้าจากพี่สาวอันเป็นที่รัก...

อยู่ตำหนักนอกวังใช่ว่าชีวิตขององค์หญิงเจ็ดแคว้นหลวนจะมีความสุข นางถูกพี่น้องต่างมารดากลั่นแกล้งไม่เว้นวัน ชีวิตไม่เคยได้อยู่อย่างสงบ หลายต่อหลายครั้งที่นางพยายามตอบโต้กลับไป ร่างกายกลับรู้สึกไร้เรี่ยวแรงมิอาจต่อกรได้ เป็นเหตุให้พ่ายแพ้...

แค้นนัก...

แค้นพวกมันนัก...

ชีวิตของนางตั้งแต่เล็กยันโต ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ช่างบัดซบสิ้นดี...

องค์หญิงเจ็ดหาใช่เป็นองค์หญิงธรรมดา ทว่าเป็นผู้กลับชาติมาเกิดจากต่างโลกด้วยความไม่จำยอม น่าเศร้าที่นางไม่ทราบว่าตนถูกบังคับมาอยู่แดนยุทธภพนี้ ทราบเพียงตนถูกฆ่าตาย...

นางมีความทรงจำในอดีตครบถ้วน และดั่งที่กล่าวไป...

สองชาติภพ ชีวิตนางบัดซบสิ้นดี...

ในอดีต ตั้งแต่จำความได้นางต้องทำงานหลากหลายอย่างเพื่อหาเงินมาให้มารดา ชีวิตที่ไร้บิดา มีเพียงมารดา เปรียบนางเสมือนที่พึ่งพิงทางจิตใจ หากแต่ความเป็นจริงช่างแสนเจ็บปวดนัก ทำงานหาเงินแต่เล็ก ด้วยวิธีที่ทั้งสุจริตและทุจริต ไม่เทียบเท่าอายุสิบเอ็ดจวบจนสิบแปดที่ถูกบังคับให้ขายบริการ

นั่นคือนรกของจริง...

ยามมือปัดผ่านลูบไล้ร่างกาย นึกอยากอาเจียน ทว่าทำไม่ได้ ทำได้เพียงก้มหน้าปล่อยให้พวกมันย่ำยีเล่นสนุกโดยไม่ได้สนใจความรู้สึกของนางเลยสักน้อย เมื่อนึกถึงสิ่งที่คิดออกมีแต่จะทำให้อยากอาเจียน

ขอบคุณมารดาในอดีตชาติที่ทำให้ใบหน้าไม่อาจแสดงความรู้สึกใดออกมาได้ ไม่เช่นนั้นตลอดเวลาที่ถูกย่ำยี นางคงทำหน้าสิ้นหวังกับชีวิต...

อายุสิบเก้าถูกขายให้กับพวกใต้ดิน นั่นคือจุดเริ่มต้นของนรกคราที่สอง ชีวิตตัดขาดกับมารดา ถูกสอนสั่งให้ต่อสู้และฆ่าผู้คน ก้มหน้ารับคำสั่ง ทำตามเอกสารที่ได้รับมอบหมาย วันเวลาผ่านไปนานเท่าใดแทบจดจำไม่ได้...

สิ่งที่เผชิญหลายปีคือการฆ่า ฆ่า และก็ฆ่า....

เมื่อใดจะจบเสียที...

นางไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพรรค์นี้อีกต่อไป ปรารถนาเพียงความสงบ...

จวบจนอายุราวยี่สิบกว่าเกือบสามสิบ เงินที่เก็บจากภารกิจก่อนหน้าใช้ไถ่ตัวเองออกจากพวกใต้ดิน ชีวิตที่ตนวาดฝันกำลังจะเป็นจริงในอีกไม่ช้า เงินที่เก็บไว้สำหรับการรักษาใบหน้าที่ถูกทำลายเส้นประสาท สำหรับสร้างบ้าน สร้างที่อยู่อาศัยห่างไกลจากผู้คน อยู่ในสถานที่สงบสุขดั่งใจหวัง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด ไม่ต้องขายบริการ อยู่อย่างเงียบสงบจวบจนลมหายใจสุดท้าย

....

ความหวังดับสลายอีกครา นางถูกฆ่าตายโดยไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นผู้ทำ

ชีวิตที่โดนกดขี่ทั้งอดีตและปัจจุบัน ความแค้นที่สั่งสมมาช่างมากล้น มากเสียจนแทบกระอักเลือด

พวกมันทุกคนต้องไม่ตายดี นางขอสาบาน!!

ชีวิตที่ถูกกลั่นแกล้งดูถูกยังคงดำเนินมาจนอายุสิบหนาว สั่งสมความแค้นมากขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน ความสุขและความอบอุ่นที่ได้รับมีเพียงท่านน้าที่มอบให้ หลังอายุสิบหนาวชีวิตเหมือนดีขึ้น...

เพียงเล็กน้อย...

ดีขึ้น...เพียงเล็กน้อย...

นางยังคงโดนพี่น้องต่างมารดากลั่นแกล้ง ทำให้อับอาย กลายเป็นตัวตลก นึกโชคดีเหลือคณาที่ภายหลังนางสามารถป้องกันตัวเองได้ต่างจากในอดีต ราวกับเรี่ยวแรงที่หายไปกลับคืนมา

มิเคยได้เข้าไปเหยียบย่ำในวังหลัง ถูกผู้เป็นบิดาที่เพียงพบเห็บใบหน้าคราเดียวยามเป็นเพียงทารกเรียกไปพบเพื่อหวังให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้นหลวนกับแคว้นกัวแทนองค์หญิงลำดับสอง ใบหน้าขององค์หญิงลำดับสองนางจดจำได้ นังสตรีต่ำช้ามีความสุขเมื่อเห็นนางเป็นทุกข์ ผลักนางตกน้ำจนเป็นไข้นานหลายอาทิตย์ นางมิได้ตอบรับ เพียงก้มหัวให้ เมื่อกลับมาตำหนักนอกวัง เซียวหนิงเหมยเลือกพาน้าสาวหนีออกจากแคว้น หนีจากชีวิตบัดซบนี่...

ทว่านางกลับปฏิเสธ...

“เหมยเอ๋อร์จงหนีไปเถิด... หากข้าตามไปคงไม่แคล้วเป็นตัวถ่วงเจ้า...”

นั่นคือบทสนทนาครั้งสุดท้ายระหว่างนางกับท่านน้าแสนดี

เซียวหนิงเหมยหลีกหนีจากการไล่ล่ามานานนับหลายปี ภายในแคว้นนางหลบซ่อนจากเหล่าองครักษ์เสื้อแพรกับบรรดานักฆ่า ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ออกจากแคว้นหลวนใช่จะปลอดภัย

ชั่วขณะที่นางคิดว่าคงไม่รอดจากการโดนลอบสังหาร ใช้แรงเฮือกสุดท้ายจนมานอนสลบอยู่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในแคว้นฉี

และได้พบกับหยางเลี่ยงหลิง หญิงสาวที่มาจากต่างโลกเช่นเดียวกับนาง...

นางได้รับยาปลุกพลัง ได้รับการรักษา และได้รับโอกาส...

โอกาสในการล้างแค้น...

แม้ว่าจะต้องกลายเป็นว่าที่ชายารองของรัชทายาทก็ตามนางก็ยินดีทำ มารยาทนางเรียนรู้จากอดีตชาติหาใช่ปัจจุบัน เซียวหนิงเหมยวางตัวเยือกเย็นสงบนิ่งดุจนามของนาง ยามสวมเกราะของสตรีเข้าสู่สงครามในวันแรก ทหารหลายคนที่กังขาว่าเหตุใดสตรีเยี่ยงนางได้รับอนุญาต นางได้แสดงฝีมือพิสูจน์ให้พวกเขาเห็น แม่ทัพใหญ่เฉียนกับรัชทายาทมิอาจละสายตาจากท่วงท่าการต่อสู้ที่แปลกประหลาดไม่เคยพบเห็น ทว่างดงามและดุดันยิ่ง

ชายฉกรรจ์นับสิบพ่ายแพ้แก่นางอย่างง่ายดาย...

ทุกการโจมตีหมายปลิดชีวิตหากนางมิใช้กระบี่ไม้คงสูญเสียทหารฝีมือไปนับสิบคน...

“บุรุษที่มักดูถูกสตรี น่ารังเกียจนัก...”

ตวัดเก็บกระบี่ ปรายตามองบบรดาชายฉกรรจ์ด้วยสายตารังเกียจ ราวกับว่าพวกเขาเป็นสิ่งปฏิกูลชั้นต่ำ สะบัดหน้าเดินสวนคู่หมายของตนกลับเข้ากระโจมไป ทิ้งไว้เพียงความอับอายของบรรดาทหารที่พ่ายแพ้แก่นาง

“ข้ามิแปลกใจที่เป็นหลานสาวของฉินชินอ๋องแม้แต่น้อย”

คำพูดของแม่ทัพเฉียนชี้แจงความสงสัยของเหล่าทหารได้ดี นางมิใช่เป็นสตรีมีฝีมือธรรมดา แต่มีศักดิ์เป็นถึงหลานสาวของฉินชินอ๋องผู้มีฝีมือเก่งกาจ รัชทายาทมองกระโจมของนางด้วยสายตาครุ่นคิด ว่าที่ชายารองของเขามิใช่เพียงมีฝีมือเถียงด้านดนตรี ด้านต่อสู้ก็ไม่แพ้กัน นางเฉยชาต่อทุกสิ่งเหมือนคนตาย มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้นางดูเหมือนมีชีวิตคือดนตรีและการอยู่คนเดียว...

ช่างหลงซิ่นเล่อจำได้ดี วันแรกที่เขากับนางพบกันที่ตำหนักของจวิ้นอ๋อง ใบหน้าราบเรียบทว่าสายตาที่นางมองเขาคือความรังเกียจเหมือนกำลังมองคนโง่งมคนหนึ่ง

มิใช่เพียงเขาที่นางมองเช่นนั้น เซียวหนิงเหมยมองเหล่าบุรุษด้วยความรังเกียจและเจ็บปวดเหลือคณามา

นางพบเจอกับสิ่งใดมากันแน่...

ว่าที่ชายารองของเขามิได้ฉายแววด้านฝีมือการรบ นางวางแผนได้อย่างรัดกุมยิ่งขึ้น รัชทายาทกับแม่ทัพใหญ่เฉียนวางแผนใดไว้ เพียงนางเข้ามาเสริม ก็ปิดประตูตีพวกนั้นจนตายไม่เหลือรอดสักคน เซียวหนิงเหมยสู้รบด้วยใบหน้าเยือกเย็นประดุขน้ำแข็งพันปี ไม่มีสิ่งใดมาทำลายได้ ตลอดการทำสงครามทั้งสองเดือน นางเป็นเช่นนั้นมาตลอด...

น่ากลัวและหวาดหวั่นมิคิดมีบุรุษใดกล้ายุ่งเกี่ยวหรือหาเรื่องนางอีก...

“แม่ทัพเซียว”

เจ้าของนางมองบุรุษที่เข้ามาในกระโจมของตน นางมิชอบให้มีคนเฝ้ากระโจมจึงง่ายต่อการเข้าออก แต่ใช่ว่าจะมีคนบุกรุกเข้ามาทำร้ายนางได้ ประสาทสัมผัสที่ถูกขัดเกลามานับแต่อดีตจนปัจจุบันมิน้อยลงมีแต่จะมากยิ่งขึ้น หญิงสาวลุกขึ้นโค้งคำนับรัชทายาท

“มิทราบว่าองค์รัชทายาทมีธุระใดจะคุยกับหม่อมฉันหรือเพคะ...”

คล้ายว่ารัชทายาทโง่งมขึ้นชั่วขณะ เขามิได้คิดเหตุผลในการมาหานางสักนิด เขากระแอมไอเล็กน้อย “เปิ่นไท่จื่อเพียงอยากไต่ถามเรื่องแผนการรบจากเจ้า มีบางจุดที่อยากทราบเป็นการส่วนตัว”

เข้าหานางนอกจากดนตรีคือการสนทนาเรื่องการรบ

น่าจะเป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกโง่งมว่าเหตุใดเขาจึงคิดมาสนทนากับนางเพียงลำพัง ตลอดการสนทนากับรัชทายาทกับว่าที่ชายารองต่างลื่นไหลไม่มีสิ่งใดกั้นขวางได้ จากบทสนทนาเรื่องการรบ แปรเปลี่ยนเป็นเรื่องทั่วไป ก่อนเปลี่ยนเป็นการดื่มสุราปรับทุกข์...

เซียวหนิงเหมยจึงได้ทราบว่าอีกฝ่ายหาใช่บุรุษที่ถูกสตรีชักจูงง่าย

เป็นเพราะ ‘ความรัก’ ถึงได้โง่งม...

เป็นเพราะความชินชายามอยู่กับเลี่ยงหลิง เมื่อพบความแปลกใหม่ หัวใจจึงเริ่มแปรเปลี่ยน จากความเอ็นดูจึงกลายเป็นความรักถึงยอมกระทำโง่งม จนสูญเสียสิ่งล้ำค่ายิ่งกว่าชีวิตโดยมิอาจทวงคืนกลับมาได้อีก แม้อดีตคู่หมายยืนอยู่เบื้องหน้า เขากลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายอยู่ห่างไกล ไกลเสียจนมิอาจหวนคืนกลับมา...

ทำได้เพียงเฝ้ามองดูนางอยู่กับบุรุษข้างกายที่นางรักหมดหัวใจ...

เรื่อง ‘ความรัก’ นางมิเข้าใจเอาเสียเลย...

 

นั่นคือจุดเริ่มต้นของสายสัมพันธ์ของทั้งสองที่เริ่มถูกถักทอเข้าด้วยกันทีละเล็กละน้อย...

 

 

 

 

(ติดตามต่อใน E-BOOK ค่ะ~)

 

◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌

 

ยังไม่รักแต่มิได้หมายความว่าไม่หวงใยกันนนน~

 

ตัวอย่างพิเศษตอนที่ 2 ที่มาพร้อมกับหน้าปกที่อัพเดตลายเส้นขึ้นนนน



 

มั่นใจว่าทุกคนจะมองไปข้างหลังแน่นอนค่ะ!! 5555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

518 ความคิดเห็น

  1. #509 yukai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 09:33

    ขอบคุณมาก
    #509
    0
  2. #484 zukino (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 03:32

    ปกน่ารักมากคร้า..
    #484
    0
  3. #474 natnicha2493com (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 13:02

    ไรท์ทำตาพระเอกให้แบ๊วๆกว่านี้ก็ได้นะ
    #474
    0
  4. #473 Maryzaza (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 20:36
    พระเอกหน้าหวานยิ่งกว่านางเอกอีกกก สรุปใครพระใครนางเนี่ยย
    #473
    0
  5. #472 FT35098 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 20:35

    ไรท์ตอบเราหน่อยนะคะว่าไรท์ทำหนังสือไหม เราอยากซื้อนะคะ บอกกันด้วยเด๋อออ
    #472
    1
    • #472-1 LuZiNtEaR(จากตอนที่ 28)
      9 กรกฎาคม 2563 / 21:03
      ใจเราก็อยากทำนะ แต่กลัวไม่มีใครจะซื้อแบบเล่ม 5555555
      #472-1
  6. #471 fern17137 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 20:21
    ตาของพระเอกมันเเปลกๆป่ะค่ะหรือว่าเราดูผิดเนี่ย^-^;
    #471
    1
    • #471-1 LuZiNtEaR(จากตอนที่ 28)
      9 กรกฎาคม 2563 / 21:01
      อันนี้ไรท์ก็ไม่ทราบเหมือนกัน พึ่งจะวาดผู้ชายดูสมเป็นผู้ชายครั้งแรก(?) 5555555
      #471-1