[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 6 : CHAPTER 5 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,775
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    5 มี.ค. 59




CHAPTER 5

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

โอเค...หนังสือพร้อม


ก้มลงมองข้าวของในมือ ดินสอปากกาพร้อม เเต่งตัวถูกระเบียบเป๊ะ น้ำหอมกลิ่นหวานๆ สบายๆ นี่เหมาะกับลุควันนี้ที่สุด และที่สำคัญ...


ปัดผมหน้าม้าสีน้ำตาล พลางใช้ปลายนิ้วดันสิ่งแปลกปลอมบนใบหน้าของตัวเองให้เข้าที่


แรร์ไอเทมพร้อมมาก!


ยิ้มหวานให้กำลังใจตัวเองทีหนึ่ง ยามเงยหน้าขึ้นมองตึกเรียนสูงเก้าชั้น แปลกใหม่ไปหน่อย แต่อีกไม่นานหรอก หัวเราะเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะต้องชะงัก เมื่อถูกรั้งเอาไว้ด้วยเสียงเรียกคุ้นเคยจากทางด้านหลัง


“บนหน้านั่น...อะไรน่ะ” หันกลับไปช้าๆ เพื่อจะพบกับโดคยองซู ที่กำลังขมวดคิ้วจ้องเขม็งมาทางนี้


ลู่หานกะพริบตาสองสามที และไม่ค่อยเข้าใจกับท่าทางแบบนั้นเท่าไหร่ “หมายถึงแว่นตาหรอ”


ชื่อมือเพื่อยืนยัน และเพื่อนถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่


เฮ้!...อย่าทำแบบนี้กับแรร์ไอเทมของลู่หานแบบนี้นะ


นี่แว่นคุณคิตตี้ ติดโบว์สีแดงอันใหญ่ไว้ตรงหูด้วยนะ นั่ลลั๊คมุ้งมิ้งจะตาย...


“ใช่...มีแต่กรอบ ไม่มีเลนส์ ถามจริงๆ เถอะจะเล่นซนอะไรอีกลู่หาน”


ถูกตั้งคำถาม และคนหน้าหวานถึงขั้นมองแรงกลับไป จนเกือบถูกหวิดฟาด


เสียมารยาท...ซนเขาใช้กับเด็ก ลู่หานอยู่ปีสามแล้วนะ กำลังอยู่ในวัยน่าขย้ำ แถมกำลังจะมีสามีเป็นตัวเป็นตนด้วย โดคยองซูนี่ไม่ได้เรื่องเลย


“ทำไมล่ะน่ารักจะตาย” ขยับมันอย่างภาคภูมิใจ แต่...


“พนันกันไหมว่าจับเด็กแว่นนั่นไม่ติดหรอก” ตรงไปตรงมา รู้ใจ และ...หยาบคายที่สุด


ลู่หานย่นจมูก แต่ก็เท่านั้นล่ะ คนอ่อนด้อยประสบการณ์อย่างคยองซูจะไปรู้อะไร


“ฉันบอกแล้วยังไง จะจีบเด็กเรียน ก็ต้องเข้าหาแบบเด็กเรียนถึงจะเวิร์ค”


รูปลักษณ์ภายนอกนี่ล่ะ คือปราการด้านแรกในการสร้างความประทับใจระหว่างคนด้วยกัน ยิ่งใกล้เคียงก็จะยิ่งรู้สึกถึงความเป็นพวกเดียวกัน สังคมเดียวกัน เชื่อสิว่าการโมดิฟายตัวเองของลู่หานในวันนี้ น้องเซฮุนจะต้องประทับใจล้านเปอร์เซ็นต์


แค่คิดว่าน้องจะต้องสะดุดตา แล้วก็หันมาคุยกับเขา ลู่หานก็ตื่นเต้นจนหน้าแดงแล้วอ่ะ


บ้าาาา...ต้องเตรียมคำพูดเอาไว้ก่อนแล้วล่ะ


ส่วนคยองซู...ถึงจะน่าสงสารไปหน่อย ที่เข้าไม่ถึงแผนการหลักแหลมแบบนี้ แต่ลู่หานจะสวดมนต์เอาใจช่วยนะ


ยักคิ้วให้เพื่อนตัวเล็ก แล้วก็เดินนำเข้าลิฟต์ไปทันทีที่ประตูเปิดออก


“อ่าว...ไม่ไปเรียนเหรอ” สงสัยหน่อยๆ เมื่อคู่สนทนากลับเดินตามเข้ามา แทนที่จะแยกตัวออกไปเข้าคลาส – เดิมทีวันนี้พวกเขาเอง ก็มีวิชาเลือกเสรีอีกวิชาเหมือนกัน


“ก็นี่ยังไงกำลังจะไปเรียน ถามมากจริง” คยองซูดุ แล้วก็ตัดบทด้วยการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความ


ไม่ต้องโมโหก็ได้นี่... ลู่หานขมวดคิ้วใส่คนที่ทำไม่รู้ไม่ชี้ พลางก้มลงข้าวของมากมายที่เพื่อนถือ หอบชีทมาทำไมเยอะแยะ ชะเง้อมองแล้วต้องทำตาโตนิดๆ ตัวเลขรหัสวิชานั่นน่ะ... คงไม่บอกใช่ไหม ว่าที่รีบตื่นออกไปตั้งแต่เช้า เพราะจะทำเรื่องย้ายตามเขามา


อา...จริงสิ ลู่หานยังไม่ได้แวะซื้อที่ร้านซีร็อกซ์เลยนี่นะ


พยักหน้ากับตัวเอง แล้วครู่หนึ่งก็อมยิ้มออกมา ไม่ได้กำลังคิดถึงเรื่องเซฮุนหรอก แต่ในชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยน ที่ต้องจากบ้านมาไกลอย่างลู่หาน โดคยองซูคือหนึ่งของขวัญพิเศษที่สุด สำหรับชีวิตเพียงลำพังในเกาหลีของเขา


การมีเพื่อนดี ถือเป็นเรื่องราวดีๆ ในชีวิตเหมือนกันนะ แต่...จะไม่ชมตรงๆ เด็ดขาด เพราะ...


“รู้หรือเปล่าว่าวิชานี้มีชีทเสริม หัดจำแล้วก็ซื้อเองบ้าง ใจคอจะให้ฉันตามดูแลนายตั้งแต่ที่หอยันคณะเลยหรอ”


ดวงตาโตๆ คู่นั้นถลึงใส่ทันที และ... “สรรเสริญเพื่อนคนนี้ให้มากๆ ด้วยล่ะ”


แทบหุบยิ้มไม่ทันเลย นี่งะ...ไม่ต้องชมก็ชมตัวเองได้ ยกยอตัวเองเป็น ...ก็ดีไปอีกกกกกก!!!


รีบรับเอกสารปึกใหญ่มาถือไว้ และต้องเร่งจ้ำออกมาทันทีเมื่อถึงชั้นที่หมาย กลัวเพื่อนจะบ่นอะไรตามาอีก


อย่าหาว่าลู่หานเว่อวังเลยนะ แต่คยองซูน่ะเคยพล่ามอบรมเขาต่อกันนานๆ สามชั่วโมงติดมาแล้วนะคุณ


ปวดหูเลยอ่ะ ตอนนั้นรู้สึกว่ายังจำชื่อตัวเองได้ก็เก่งแล้ว


คือแบบ...อยากจะบอกเหมือนกันว่า ถ้าจะขนาดนี้ถามชื่อหม่าม้าเขาไปเลยก็ได้ เสี่ยวลู่จะเป็นลม


คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก็มาถึงห้องเรียนที่...เงียบสงบ เงยขึ้นมองตัวเลขบนป้ายเพื่อความแน่นใจ


1220 ถูกต้อง แต่...


อุ้ย...หม่าม้าาาา เลขวันเกิดน้องเขากับเสี่ยวลู่ด้วยอ่ะ


โอย...เนื้อคู่มากๆ เป๊ะกว่านี้ก็ได้กันเลยเถอะ ไม่ๆ...เข้าหอเลยดีกว่า พี่รีบ พี่มีฤกษ์ของพี่


ยกมือขึ้นป้องปาก อีกข้างวางทาบลงตรงอกข้างซ้าย ดีกับใจพี่เหลือเกิน ฮืออออออออออออ...ฟินจัง~


อยากป่าวประกาศให้โลกรับรู้ แต่ไม่ได้หรอก ตอนนี้เสี่ยวลู่อยู่ในมาดเด็กเรียนนะ ต้องสุขุมเข้าไว้ ค่อยๆ แง้มประตูออก เช้าแบบนี้ทั่วทั้งห้องจะโล่งว่างมันก็ไม่แปลกหรอก สอดส่ายนัยน์ตากวางมองหา และ...ใครคนหนึ่งสะดุดเด้งท้าทายสายตาเหลือเกิน


น้องแว่น... น้องโอเซฮุนของเสี่ยวลู่นั่งอยู่ในห้องแล้วอ่ะหม่าม้าาา~


ยิ้มตาหยีทันทีแม้พบเป้าหมาย แม้จะเพียงด้านหลัง แต่เชื่อเถอะคุณ เห็นแค่หูยังรู้เลยว่าน้องหล่อ และจากข้อมูลที่ได้มา น้องจะมาแต่เช้ามาถึงเป็นคนแรกของห้องเสมอ


โถ...พ่อคุณ อนาคตของพี่ ยกให้หนูดูแลกเลยลูก


หันไปส่งแตะนิ้วชี้ที่ริมฝีปากกับเพื่อนสนิทด้านหลัง เป็นสัญญาณว่าต้องเงียบที่สุด ก่อนจะค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ร่างสูง ที่กำลังก้มหน้าก้มตากับหนังสืออย่างตั้งใจ เหมือนน้องจะใส่หูฟังด้วย เลยยังไม่รับรู้ถึงการมาของลู่หาน แบบนี้ก็แย่น่ะสิ ขยับไปยืนซ้อนด้านหลัง งั้นก็...


“อันยอง...ดาร์ลิ้ง~” คว้าหมับเข้าที่ไหล่ และคนถูกจู่โจมเข้าใส่แบบกะทันหันสะดุ้งตัวโยน


“เฮ้ย!!” อุทานออกมาดังลั่น – ตายแล้ว...นี่ทำให้น้องตกใจเหรอ แงงงง พี่ขอโทษน้าหนุ่มน้อย


ทำตัวไม่ถูก และถูกขมวดคิ้วใส่ทันทียามมองเห็นหน้าเขาชัดเจน


“เล่นอะไรน่ะ” – อา...ดูเหมือนจะโกรธมากๆ ด้วย


“คือ...แค่อยากทักทายดาร์ลิ้งน่ะ” ห่อไหล่ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่ยอมหายหงุดหงิดง่ายๆ


“ทำตัวให้สมกับอยู่ปีสามหน่อเถอะครับ” ชายหนุ่มถอนหายใจ แต่กลับยิ่งย่นหัวคิ้วหนักๆ เมื่อมองเห็นสีหน้าของคู่สนทนา “ยิ้มอะไร?”


ลู่หานทำตาปริบๆ พลางยกมือขึ้นจับแก้มของตัวเอง ยิ้มอยู่จริงๆ ด้วย “ก็...ดีใจน่ะ ที่ดาร์ลิ้งจำได้”


“เซฮุน” เสียงทุ้มลึกหนักแน่น “ผมชื่อโอเซฮุน กรุณาจำไว้หน่อยก็ดี”


ฟังแล้วก็ต้องเอียงหน้า ดูไม่เข้าใจและใสซื่อแบบที่ใครก็ไม่น่าโกรธลง “จำได้สิ อะไรที่เกี่ยวกับดาร์ลิ้งน่ะจำได้หมดเลยนะ ทั้งวันเกิด ส่วนสูง กรุ๊ปเลือด แล้วก็...”


“งั้นก็ช่วยเรียกผมด้วยชื่อแทนฉายางี่เง่านั่นด้วย ขอบคุณครับ” ถูกสวนขึ้นมาทันควัน แต่...


“คู่อื่นๆ เขายังมีคำเรียกแทนตัวเลยนะ”


“ก็เรื่องของเขา เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”


“งั้นมาเป็นแฟนกับพี่สิ ไม่ต้องเรียกลู่หานก็ได้ เรียกว่าฮันนี่ดีกว่า น่ารักด้วยน้า”


ยิ้มแฉ่ง เหมือนรอบตัวสว่างไสวไปด้วยประกายระยิบระยับ เป็นคนอื่นคงปิติน้ำตาไหล แต่นอกจากเซฮุนจะแสดงออกตรงกันข้ามแล้ว ยังหันหน้าหนี พร้อมทำหน้าอย่างเอือมระอาชัดเจน ชนิดไม่คิดปิดบัง


แต่ไม่หรอก...บอกแล้วว่าพวกคุณน่ะเข้าใจผิด น้องแค่พยายามซ่อนความเขินเอาไว้ก็เท่านั้นเอง


เชื่อเสี่ยวลู่สิ เสี่ยวลู่น่ะรู้ดีทุกเรื่อง!


ขยับเข้าไปใกล้ พลางโน้มตัวลงไปหา “นี่...พี่ชอบเราจริงๆ นะ เป็นแฟนกันเถอะเซฮุนนา”


ยื่นมือออกไปหา และ...


“ไม่ครับ” – อา...น้องเขินแรงจังเลยหม่าม้า


“ใจแข็งจัง เดี๋ยวพี่ร้องไห้นะ”


“จะทำอะไรก็เรื่องของพี่เถอะครับ”


ง่ะ...เย็นชา เบะปากนิดๆ จ้องมองคนที่หันกลับไปสนใจหนังสือต่อ แบบไม่ยอมรับตัวตนของเขาเลยสักนิด ลู่หานกัดริมฝีปาก ก่อนจะเดินอ้อมไปย่อตัวลงนั่งตรงโต๊ะเลคเชอร์ด้านข้าง ที่ยังคงว่างและไร้คนจับจอง


“ทำอะไรอีกเนี่ย” เซฮุนถึงกับผงะ และขยับออกห่างทันที


“ก็เซฮุนบอกเองว่าพี่จะทำอะไรก็ได้ งั้นพี่ก็จะนั่งเรียนข้างเรานี่ล่ะ”


“เรียน...หมายความว่ายังไง?”


ดวงตาคมกริบมีแต่ความสงสัยและไม่เข้าใจ อาฮะ...ลู่หานยังไม่เล่าถึงความทุ่มเทของตัวเองให้น้องฟังเลยนี่นา


หัวเราะเบาๆ พลางขยับแว่นตาคิตตี้เล็กน้อย แบบมาดเด็กเรียน ที่นานๆ คนตัวสูงจะเป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาก่อน “ก็...พี่ย้ายมาเรียนวิชาเลือกเสรีนี่แล้ว ต่อไปนี้เราจะได้เจอกันทุกอาทิตย์ ไม่ต้องทนคิดถึงกันแล้วนะ เซฮุนนา”


หื้มมมมม...พูดออกไปแล้วๆ เสี่ยวลู่เขินจังเลย ทำยังไงดี ทำยังไงดี ทำยังไงดี!!


“งั้นก็ช่วยไปนั่งที่อื่น” – เอ๋?


เงยหน้ากลับขึ้นมามองน้อง ที่เริ่มเข้าโหมดจริงจังอีกครั้ง “ช่วยไปนั่งที่อื่นด้วยครับ อย่ามาวอแว ผมอึดอัด”


“แต่ว่าเสี่ยวลู่อยากนั่งตรงนี้นี่” กัดริมฝีปาก พลางใช้สายตาออดอ้อน แต่...


ชายหนุ่มกลับลุกพรวด พร้อมคว้าหนังสือในมือขึ้นมาถือไว้อย่างรวดเร็วโดยไม่บอกกล่าว


“เดี๋ยวสิ!” ลืมตัวรั้งเขาไว้ตามสัญชาตญาณ และ...อุ่ย...


ถึงกับทำตาโตทันที เมือมองเห็นมือของตัวเอง รีบไปหน่อย...อีกอย่างน้องตัวสูงอ่ะ ลู่หานเลยเกาะได้แต่ที่ขอบกางเกง แบบ...ต่ำลงมาอีกนิดนึง


ปัดมือมือกันดีๆ ก็ได้ ทำไมต้องเอากระบอกไฟฉายในกางเกงมาดันมือเสี่ยวลู่แบบนี้ด้วยอ่ะ...


เม้มริมฝีปาก คนเราก็อยู่ในวัยกำลังโต อยากรู้อยากลองเป็นธรรมดาเนอะ แกล้งขยับมือ บีบนิดๆ เอาให้ไม่เจ็บและน้องไม่ตกใจ


อู้หูววววว...วัสดุดี แข็งแรง ทนทาน และสตรองมาเลยคุณ! ความดันแทบขึ้น!!


กลืนน้ำลายพลางช้อนสายตาขึ้นมอง ในระยะใกล้แบบนี้ ตัวของเซฮุนหอมมากๆ แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกสบายใจแล้วล่ะ


“ปล่อย” น้องขยับตัว พลางดึงมือของลู่หานออกไปให้พ้นอย่างไม่ใยดี


“นั่งด้วยกันไม่ได้หรอ” ไม่กล้าขัด แต่กล้าต่อรองนะ


“ผมอยากนั่งคนเดียว”


“แต่ว่า...”


“พี่ลู่หาน” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง ตรงประตูคือรุ่นน้องที่เขารู้จักดีในระดับหนึ่ง เคยช่วยเหลือให้คำปรึกษากันมาบ้าง และคิดไม่ถึงว่าจะได้มาเจอกันในคลาสนี้ด้วย


“ไม่ต้องตามมา แล้วก็อยู่ห่างๆ ผมด้วย” เซฮุนอาศัยจังหวะนี้ก้มลงมากระซิบ และเดินหนีเขาไปยังที่นั่งด้านหน้า


นัยน์ตากวางคู่สวยได้แต่มองตามไป คนหน้าหวานไม่ได้ตอแย เขารู้ว่าถ้ารุกมากไป น้องอาจจะโกรธและคิดว่าเขาไม่ให้เกียรติความเขินอายนี้ ของแบบนี้มันต้องใจเย็นๆ ค่อยแทะโลม


อีกอย่าง...ตอนนี้ก็มีคนมาขอคำปรึกษาจากเขาอีกแล้วล่ะ


ขยับลุกขึ้นยืน และเดินไปหาคยองซู ที่นั่งรออยู่ด้านหลัง และแทบขยำชีทในมือจนมันเป็นผุยผง ด้วยใบหน้าบึ้งตึงเหมือนอยากฆ่าน้องแว่นของเขาเต็มที


น่าๆ...บอกแล้วยังไงว่าน้องแค่เขิน


ก็แน่นอน...ปกติเวลาลู่หานอยู่ใกล้ใคร นอกจากไม่ยอมมองหน้าเขาแล้ว ยังชอบอึกอักพูดติดขัด


แต่เห็นไหม...เนี่ยยยย เนื้อคู่เขาคืออัจฉริยะ พูดได้ไหลลื่น ไม่มีสะดุด คือความดีงามในระดับมิติที่แปดที่หาไม่ได้จากคนธรรมดา พี่พูดเลยยย...


ชมไปก็ยิ้มไป และกลายเป็นว่าทั้งคาบนั้น ลู่หานได้นั่งมองแต่แผ่นหลังของโอเซฮุน ในชุดลายสก็อตสีน้ำเงินเข้ม ที่ธรรมดา แต่หล่อนะ...หล่อมาก ไม่ตัดอ้อยเลยซักนิด


กดชัตเตอร์ในโทรศัพท์เพื่อเก็บภาพอีกครั้ง และอีกครั้ง


มากพอๆ กับการเบ้ปากของโดคยองซู ที่กลอกตาไปมาอย่างหมั่นไส้


แค่หลังแล้วยังไง...


เซฮุนก็คือเซฮุน เห็นแค่หลังก็คือโอเซฮุนเนื้อคู่ของลู่หานอยู่ดีนะจะบอกให้

 


“ไปกินข้าวกลางวันกันไหมเซฮุนนา”


ลองเข้าไปหาน้องอีกครั้งหลังเลิกคลาส ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังทยอยออกจากห้อง แต่ลู่หานไม่ได้ให้ความสนใจคนเหล่านี้เท่าไหร่นัก ไม่มีคำตอบ แต่ชายหนุ่มกลับลุกขึ้นยืนสะพายเป้ แต่โชคไม่ดีนัก ที่ของในมือของเขาหล่นลงมา และคนที่เก็บได้ก็ยังคงเป็นคนหน้ามึนตรงหน้า


“อา...กำลังจะไปห้องสมุดนี้เอง” ลู่หานมองบัตรในมือ พลางหันไปยิ้มให้ “พอดีเลยพี่กำลังจะไป...”


“ผมบอกแล้วยังไงว่าอย่ายุ่งกับผม”


น้ำเสียงเคร่งเครียดทำให้ริมฝีปากสีสวยน่าบดจูบนั้นหยุดชะงัก คนตัวเล็กจ้องหน้าคนพูด และมันไม่มีเค้าแววล้อเล่น หรืออ่อนโยนให้กันเลยสักนิด โดยเฉพาะตอนที่เขาดึงของในมือกลับไป


“พี่ยากจะทำอะไรก็ทำ แต่อย่ามาวุ่นวาย หรือทำให้ชีวิตของผมปั่นป่วนไปมากกว่านี้เลยครับ”


ยังดีที่น้องยังสุภาพกับเขา นั่นก็ทำให้ลู่หานใจชื้นขึ้นมานิดนึงว่าตัวเองไม่ได้ถูกเกลียดจริงจัง


“แต่พี่ชอบเซฮุนนะ ไม่ยุ่งไม่ได้หรอก”


“...โกหก” เขาพึมพำ และลู่หานเอียงหน้าไม่เข้าใจ ก่อนที่น้องหลุดหัวเราะในลำคอออกมา


“ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเกลียดคนโกหกน่ะ”


“พี่ก็เคยบอกไปแล้วยังไงว่าไม่ได้โกหกนะ”


ลู่หานนิ่วหน้า เปล่านะ...เขาไม่ได้ช่างเถียง แค่อธิบายให้เด็กขี้อายเข้าใจยากฟังเฉยๆ


แล้วจู่ๆ ใบหน้าหล่อจัดก็กลับพยักรับแต่โดยดีอย่างไม่น่าเชื่อ น้องถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว ดึงมือขึ้นมากอดอก และเอ่ยตามมาในระยะเวลาไม่นาน “ถ้าชอบขนาดนั้น ลองบอกเรื่องของผมให้ฟังหน่อยสิ ว่าชอบหรือว่าเกลียดอะไร”


แทบยิ้มแก้มแตก โถ่เอ้ยยยย...แค่นี้เอง ลู่หานน่ะสืบมาหมดแล้ว


รีบหยิบสมุดออกมากางเปิดอ่าน เชื่อสิ...ว่ามันครบถ้วนจนน้องต้องอึ้ง “เซฮุนชอบเรียน ชอบอ่านหนังสือแนวจิตวิทยา และเศรษฐศาสตร์เชิงพฤติกรรม ชอบกินต็อกโบกี แต่กินเผ็ดไม่ได้ แล้วก็ชอบชาไข่มุกมากที่สุด”


บอกจบก็ลอยหน้าลอยตา ในขณะที่น้องยังคงยืนนิ่งไม่ตอบอะไร


หม่าม้า...นี่ว่า ความตั้งใจของนี่ต้องกระแทกใจน้องเต็มๆ แน่เลย โอยยยย...เสี่ยวลู่ดีใจ


แทบสวอนเลคไปรอบๆ ห้อง ถ้าไม่ติดที่ว่า...


“เห็นได้ชัดว่าทีมหาข้อมูลของพี่บกพร้องแค่ไหน” คำพูดนั้นเหมือนเป็นมือดึงขาเขาที่กำลังล่องลอยอยู่ ให้ตกลงมากระแทกพื้น เจ็บนิดๆ แต่ก็อยากฟังคำพูดต่อไป “ผมไม่ได้ชอบเรียน หนังสือที่เห็นว่าอ่านนั่นคือเอาไปอ้างอิงทำรายงาน ส่วนอาหารที่ชอบเพราะมันกินง่าย ผมรำคาญความยุ่งยาก ไม่มีอะไรพิเศษมากกว่านั้น”


ลู่หานนิ่งฟัง พร้อมทำตาปริบๆ “งั้น...ของที่ไม่ชอบ...”


“คนโกหก” น้องย้ำ “ช่างตื้อ พูดไม่รู้เรื่อง ชอบทำตาใส่ซื่อ กัดปากบ่อยๆ ทั้งตัวมีแต่กลิ่นขนม จู่โจมคนอื่นด้วยแบบถึงเนื้อถึงตัว แล้วก็...หน้าด้าน”


ทุกถ้อยคำชัดเจน ตรงไปตรงมา และคนหน้าหวานได้แต่ยืนนิ่ง และก้มมองปลายเท้า เพราะนั่นน่ะ...


ใครอ่ะ...ทำไมถึงได้กล้าทำกับน้องแว่นขนาดนี้!


ขมวดคิ้วนิดๆ อย่างนึกไม่ออก แต่ไม่เป็นไรนะ ไม่ว่าใครก็ตามที่มากวนใจเนื้อคู่ของเขา ต่อไปนี้ลู่หานจะไล่ไปให้หมดเอง เชื่อใจได้เลย เงยกลับขึ้นมา และพบว่าน้องเดินจากไปไกลพอสมควรแล้ว


อ้าวววว เดี๋ยวสิดาร์ลิ้ง!!


อ้าปากค้าง แต่เขาไม่มีเวลาตกใจนาน ได้แต่ส่งสัญญาณบอกคยองซูให้ไปรอที่โรงอาหาร แล้วรีบวิ่งตามเซฮุนไป


“ตกลงที่ผมบอกไปไม่เข้าใจใช่ไหม”


ร่างสูงหันข้ามไหล่กลับมาถาม เมื่อเห็นคนตัวเล็กกระหืดกระหอบเร่งเดินให้ทัน


“เข้าใจสิ” ใบหน้าหวานพยักรับ “เพราะเข้าใจ เลยอยากขอแค่ไปส่งเซฮุนที่ห้องสมุดได้ไหม”


ออกปาก และรีบเอ่ยตามทันที ด้วยกลัวน้องจะปฏิเสธ “สัญญาว่าจะอยู่เงียบๆ ไม่กวนใจ”


ชูสามนิ้ว และนอกจากอาการถอนหายใจแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่ได้ไล่ตะเพิดเขาอีก – แบบนี้น่ะดีกว่า ถ้าเจอใครที่ลักษณะตรงกับที่น้องบอก ลู่หานจะได้จัดการให้ไม่กล้ามากวนใจเซฮุนอีกเลย ...เห็นแบบนี้เลาแมนๆ นะ


ฮัมเพลงเบาๆ ตอนเดินไปพร้อมกัน ในมือก็จดอะไรยุกยิกในสมุดไปเรื่อย และนึกดีใจที่ระหว่างตึกเรียน กับอาคารสารสนเทศอยู่ไกลกันพอสมควร อย่างน้อย...เขาก็มีเวลาได้ใกล้ชิดเซฮุนมากขึ้น


และเพราะลู่หานเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ไม่ได้มองรอบๆ ให้ดี เลยไม่รู้ตัวว่าตอนนี้เดินมาถึงไหนแล้ว และคงก้าวต่อไปเรื่อยๆ หากไม่ชนเข้ากับเป้ของน้องเข้าอย่างจัง จนทั้งคู่เกือบทรงตัวไม่อยู่


“อ่า...ขอโทษที” ห่อไหล่ พลางยกมือขึ้นจับจมูกที่เจ็บนิดๆ ยามต้องเผชิญกับสายตานิ่งดุ ประเมินความคิด หรืออุณหภูมิอารมณ์ไม่ได้เลย


“ผมถึงแล้ว พี่กลับไปเถอะ”


พอหันมองรอบๆ ตามคำพูด ลู่หานก็เห็นจริงตามนั้น ตึกสูงสี่ชั้นคือคำยืนยันที่ดี ว่าเวลาระหว่างกันของวันนี้ได้จบลงแล้ว เซฮุนไม่ได้อยู่รอว่าเขาจะตอบตกลงหรือเปล่า เพราะน้องหันหลังกลับ เตรียมตัวจะเข้าไปข้างในทันที


“เดี๋ยวก่อนเซฮุนนา” รั้งไว้และคนตัวสูงยอมหันกลับมา “มีเรื่องหนึ่งที่อยากถาม ช่วยตอบหน่อยได้ไหม”


“ไหนว่าจะไม่กวนใจ” น้องเลิกคิ้ว ทำให้ท่าทีร่าเริงแบบนั้นหงอลงไปถนัดตา ตัดใจเตรียมจะจากไป แต่...


“จะถามอะไร”


โอโห้...ค่าพลัง HP เพิ่มขึ้นเป็นร้อยเลย


เซฮุนกอดอก และลู่หานเตือนตัวเองว่า อย่าทำให้น้องเสียเวลาไปมากกว่า


“ก็ๆ...” เปิดสมุดขณะพยายามเรียบเรียงคำพูด “เมื่อกี้ที่เซฮุนพูดถึงคนที่เกลียด มันมีตั้งหลายอย่าง พี่จดไม่ทันน่ะ ...ทวนให้ฟังอีกทีได้ไหม”


ยิ้มให้ แต่คนตรงหน้ากลับเงียบไป บางครั้ง...อาการนิ่งเฉย และเอาแต่จ้องกลับมาโดยปราศจากคำพูดของน้อง ก็ทำให้ลู่หานหายใจไม่ทั่วท้องเหมือนกันนะ มันแบบว่า...ยังไงดี เหมือนเซฮุนเป็นผู้ใหญ่ แล้วกลับกันคือเขาเป็นเด็กน้อย ที่ทำความผิดแล้วกำลังจะถูกสอบสวนลงโทษ


เม้มริมฝีปากพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เก็บของแล้วเฟดไปเงียบๆ น่าจะดีกว่าเนอะ ก้าวถอยหลังช้าๆ และต้องสะดุ้งโหยง เมื่อจู่ๆ คนที่ไม่คิดว่าจะพูดอะไร กลับเอ่ยแทรกความเงียบออกมา


“ลืมไปแล้ว” คำบอกของอีกฝ่ายทำให้มือเล็กชะงักไป


ลู่หานกะพริบตาสองสามที ลืม?...ลืมอะไรอ่ะ คนเราลืมสิ่งที่ตัวเองชอบได้ด้วยหรอ? แบบนี้ก็ได้หรอ!


ไม่ได้ถามต่อ ใบหน้าหวานแค่พยักรับช้าๆ เขาควรไปจากตรงนี้ได้แล้ว ก่อนที่จะรอดจากเซฮุนแล้วไปเจอฝ่ามือพิฆาตของคยองซูแทน โบกมือลาน้อง แต่ในจังหวะที่กำลังจะหันหลังกลับ ชายหนุ่มกลับคว้าของมือของเขาเอาไว้


มันกะทันหัน ไม่ทันตั้งตัว และ...หัวใจของลู่หานเต้นตึกผิดจังหวะไปจริงๆ!!


“...เซ...”


“เงียบก่อน” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบ แต่มันยังไม่น่าใจสั่นเท่ากับใบหน้าหล่อจัดที่โน้มต่ำลงมา แบบไม่ให้เขาตั้งตัว


เดี๋ยวสิ...จะจูบลู่หานตรงนี้เลยหรอ!!


ร้องถามและหัวใจยิ่งเต้นถี่กระชั้น เมื่อรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลงมา


มันก็ดีนะ...แต่อยากน้อยขอสำรวจสภาพช่องปากก่อนได้ไหมล่ะ


เผยอริมฝีปากนิดๆ แต่กลับกลั้นหายใจ ยามที่ความดูดีทั้งหมดอยู่ใกล้เพียงอากาศกลั้นเท่านั้น เซฮุนทั้งหล่อ ดูดี และหอมมากจริงๆ วินาทีนั้นเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง ถูกสะกดไว้ด้วยดวงตาคมกริบคู่นี้ จนไม่กล้าขยับตัวหรือว่าต่อต้าน


จูบแรกของเขา...


จูบแรกของเขากับน้องเซฮุน จูบ...


“กะแล้วว่าต้องไม่ใช่” เซฮุนเอ่ยราบเรียบ พลางดึงแว่นคิตตี้ของเขาออกไปพินิจพิเคราะห์


ลู่หานได้แต่กลืนน้ำลาย โอยตายยยยย... ยิ่งถูกจ้องหน้านิ่งๆ แบบนั้น ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก จะถูกดุไหม อย่าเกลียดเสี่ยวลู่เลยนะ ผิดไปแล้ว... คิดไปต่างๆ นาน และท้ายที่สุดมันก็ถูกส่งคืนกลับมาโดยปราศจากคำอธิบาย


“เลิกใส่เถอะ เป็นรอยแล้วนะ” ปลายนิ้วยาวแตะลงมาตรงสันจมูกของเขาเบาๆ นั่นเป็นคำพูดสุดท้าย ก่อนที่ร่างสูงจะถอยห่าง และหันหลังกลับจากไป ไม่รับผิดชอบการทำงานของหัวใจกับปอดของเขาเลย


ลู่หานได้แต่ก้มมองของในมือ สลับกับการบีบจมูกของตัวเองไปมา ใจเต้นแบบนี้ก็แย่น่ะสิ...


“เซฮุนนา” เอ่ยเรียกน้องอีกครั้ง “ถ้าพี่...ถ้าเกิดว่าพี่กลับไปศึกษาเรื่องของเซฮุนมาอย่างละเอียดดีแล้ว ถึงเวลานั้น...พี่บอกชอบเซฮุนอีกได้ไหม”


กุมมือแน่นตรงหน้าอก คนตัวเล็กไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร รู้แค่ว่าแก้มของเขาเห่อร้อนไปหมด และหัวใจก็ยิ่งเต้นเร็วมากขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน ร่างกายของลู่หานเริ่มเครียดเกร็งทีละนิด เซฮุนจะตอบยังไง ที่สำคัญคือ เขาจะควบตัวเองไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้ยังไงดี


ครู่หนึ่งที่น้องไม่พูดอะไรเลย จนเขาเกือบถอดใจ แต่แล้ว...ริมฝีปากได้รูปนั้นก็กระตุกยิ้มนิดๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอบแผ่วเบา “ตั้งใจทำการบ้านก็แล้วกัน”


ทิ้งคำพูดเอาไว้เพียงเท่านี้ แล้วเจ้าของเสียงทุ้มก็หายเข้าไปหลังประตู


ลู่หานได้แต่ยืนนิ่งอึ้ง อ้าปากค้างกับถ้อยประโยคที่ได้ยิน แบบนั้นน่ะ...คำพูดแบบนั้นหมายถึง...


หม่าม้าาาา...ลู่หานกำลังจะมีแฟนแล้วน้าาาาา~


กระโดดเหยงๆ ตบมือดีใจ และรีบหันหลังวิ่งกลับไป อยากเล่าเรื่องนี้ให้คยองซูฟังจะแย่


ยิ้มแย้มเบิกบานแทบตัวลอย ลาก่อนนะ...ชีวิตเวอร์จิ้นที่แสนเบื่อนาย


Open House ที่รัก เราได้เจอกันแน่ ลู่หานพร้อมล้าววววว!!


ก้าวยาวๆ ไปตามทาง และเพียงเดี๋ยวเดียวร่างเล็กหายไปจากตรงนั้นภายในพริบตา


และไม่รู้เลยว่า...ทั้งหมดนั้นล้วนอยู่ในสายตาของคนที่เข้าใจว่า เดินหายไปอย่างไม่สนใจใดๆ เลยตอนก่อนหน้า


เซฮุนยืนสังเกตทั้งหมดผ่านทางกระจก และต้องหลุดหัวเราะออกมานิดๆ กับท่าทางแบบนั้น – คนอะไรขยันทำเรื่องวุ่นวายไม่รู้จักเหนื่อย


ส่ายหน้าถอนหายใจ ก่อนจะหยุดความคิดทุกอย่าง และเดินไปยังโต๊ะประจำของตัวเอง วันนี้ชีวิตของเขาปั่นป่วนมากพอแล้ว ก้าวตรงไป ทว่า กลับต้องชะงัก เมื่อเก้าอี้ตัวหนึ่งถูกใครบางคนจับจองเอาไว้


ร่างสูงหยุดลง ในจังหวะที่ใครคนนั้นหันกลับมาพอดี


“สวัสดีเซฮุนนา” เสียงใสเย็นเอ่ยทัก พร้อมด้วยรอยยิ้มที่เขาคุ้นเคย


ใช่...ชายหนุ่มรู้จักดี ใบหน้าขาวน่ารัก ริมฝีปากกระจุ๋มกระจิ๋ม ร่างกายเล็กบางน่าทะนุถนอม และดวงตาเรียวรีที่สวยงาม แต่ว่าเศร้าหมองเสมอ


เซฮุนไม่ขยับเขยื้อน ไม่ได้ยิ้มตอบกลับอย่างเสียมารยาท อย่างเดียวที่เขาได้ คือกำสายกระเป๋าเป้ของตัวเองเอาไว้จนแน่น และ...กลั้นใจทักตอบกลับไป ทำทุกอย่างให้เหมือนปกติอย่างที่ผ่านมา

 


“สวัสดีครับ พี่แบคฮยอน”







TBC*





มาต่อแล้วค่ะ
หวังว่าจะยังชอบ และให้ความเอ็นดูเสี่ยวลู่กันต่อไปนะคะ

มีแฟนอาร์ตของน้องออย มาฝากกันด้วย
ขอบคุณน้องมากๆ เลยนะคะ ฮือออออ ดีใจมากมาย



ขอแจ้งนิดนึงน้า
คือเราเพิ่งเริ่มงานใหม่เดือนนี้ คงต้องปรับตัว
และอาจจะไม่มีเวลาอัพฟิคบ่อยเท่าเดิม
อย่าเพิ่งทิ้งกันไปน้า สัญญาค่ะว่าถ้ามีเวลาจะรีบกลับมาหานะคะ


ฝากฟิคทั้งสามเรื่องของเราด้วยนะคะ
ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ และทุกการติดแท็กนะคะ


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2928 julyr5 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:54
    แบคฮยอนนี่ต้องสำคัญกับเซฮุนแน่ๆ
    #2,928
    0
  2. #2902 TheCottonx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:33
    แบคนี่ต้องมีไรแน่ๆเลยอ่ะ สู้เขานะเสี่ยวลู่ของหม่าม้า
    #2,902
    0
  3. #2886 Parkjimin19 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 10:17
    ฮื้อออ ต้องทีปมอะไรแน่ๆ
    #2,886
    0
  4. #2865 natchananjulklum (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 14:52
    ลู่หานลูกตื้อใช้ได้ผล
    ขำตอนเซว่าลู่ลู่ยังไม่รู้ตัว55555555
    เเบคมาเเบบนี้มันตะหงิดๆนะะ
    #2,865
    0
  5. #2834 เนเน่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 00:41
    มีความรู้สึกว่าแบคนี่ต้องเป็นก้างชิ้นใหญ่ของพี่ลู่แน่เลยอ่ะรึเปล่า 5555555 ลู่น่ารักคยองโหดสัสมาก
    #2,834
    0
  6. #2815 Yehet ~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 14:46
    ลู่น่ารัก แบคโผล่มาแล้ว จะเป็นยังไงนะ
    #2,815
    0
  7. #2790 Nagono (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 07:47
    ลู่น่ารักก แบคเป็นใครอีกเนี่ยย
    #2,790
    0
  8. #2771 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 13:07
    หืมมมมมมม
    #2,771
    0
  9. #2746 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 17:39
    แบคเป็นอะไรกับเซฮุน???
    #2,746
    0
  10. #2725 Tongdchr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:53
    แบคคืออะไร มาลากดราม่าหรออ -3-
    #2,725
    0
  11. #2714 TRAXian (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:59
    อะไร กับแบคนี่ยังไง
    #2,714
    0
  12. #2683 นมสด (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:01
    ฮุนชอบเเบคถูกมะ
    #2,683
    0
  13. #2672 riddle_girl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 16:14
    แบคเป็นอะไรกันฮุนอะ ฮุนชอบแบคหรอ
    #2,672
    0
  14. #2633 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 08:41
    งืมมมม ชอบแฟนอาร์ทง่าาาา น่าร๊ากกกกกกกกกก ฮุนอ่ะ ให้ตวามหวังพี่ลู่ใช่ม้าาาาาาา พี่แบคยอนมาแล้ววววววงว
    #2,633
    0
  15. #2624 villain (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 00:31
    แล่วววแล่วววว แบคฮยอนก็มาาา คู่แข่งเสี่ยวลู่รึเปล่าน้าาา
    #2,624
    0
  16. #2600 Pinkuplatong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 17:36
    ตอนฮุนหลอกด่าลู่อ่ะ สงสารลู่มากแต่นังลู่ยังไม่รู้ตัวอีก จะเศร้าแทนก็ไม่ได้ เพราะนางไม่สลดเลย งื้อ ใจเต้นแทนลู่เลย ตอนอยุหน้าห้องสมุด ไม่ชอบแล้วมาทำพี่ลู่หวั่นไหวทำไม ไหนจะแบคอีก ฮุนชอบแบคอะดิ ฮืออ สงสารลู่คน ขี้นก ขี้มโน แถมมั่นหน้าสุดๆคนนั้นจัง
    #2,600
    0
  17. #2524 PuiPui--r (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 08:44
    อือหือออ เซฮุนด่าเอ้ยต่อว่าพี่ลูลู่น้อยขนาดนี้ระวังหม่าม๊าคยองซูกัดหูเอานะคะ ลูกสาวเค้า เค้ารักเค้าถนอมจะแย่ ว่าแต่แบคนี่อะไรยังไง อย่ามาร้ายนะ
    #2,524
    0
  18. #2401 ptptct (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 02:36
    สิ่งที่ฮุนพูดก็พี่นั้นแหละพี่ลู่เอ้ย5555 เออแล้วพี่แบคมาไงอ่ะ
    #2,401
    0
  19. #2029 min-politic (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 07:56
    น้องฮุนอย่าใจร้ายกับพี่ลู่นักสิ
    #2,029
    0
  20. #1669 coco i cookie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 20:16
    กำ ฮ่าๆ คนที่เซย์บอกมาาา หืออ? ก้พี่ลู่หนิ ;;-;;
    #1,669
    0
  21. #1476 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 19:25
    แฟนเก่ามั้ยล่ะ รึยังงายยยย
    #1,476
    0
  22. #1389 Nucher21 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 21:08
    พี่แบคฮยอนเป็นอะไรกับเซฮุนหรือเปล่าาาา ~
    #1,389
    0
  23. #1021 choopp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 00:33
    ยอมใจในความพี่ลู่มากอ่ะจริงจังสังคมแล้วเดี๋ยวพี่ฮุนกับพี่แบคนี่ยังไงเคยเป็นแฟนกันหรอ?
    #1,021
    0
  24. #1011 $.FABL 0F GIRL.$ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 17:27
    ขำอิลู่อ่ะ ไม่รุ้เพราะว่าซื่อบื้อรึเปล่า โดนน้องว่ายังไม่รุ้ตัว แต่ก็น่ารักดีนะ ????
    #1,011
    0
  25. #861 fairy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 03:03
    ยอมใจกับการตื้อของลู่เริ่มรักฮุนจริงๆแล้วช้ะ\\\^~^\\\ แบคมาไง??
    #861
    0