[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 7 : CHAPTER 6 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    6 มี.ค. 59




CHAPTER 6

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

“...อืม...อืมมม...”


ลู่หานครางในลำคอ เขากำลังใช้ความคิด กับปัญหาโลกแตก ที่ถ้าใครไม่อยากตาย อย่าได้บังอาจมากวนสมาธิในตอนนี้


นัยน์ตากวางคู่สวยวาววับ ขมวดคิ้วมุ่นกับสิ่งตรงหน้า และ...


“จะใช้เวลาชั่วกัปกัลป์เลยไหม แค่น้ำหอมขวดเดียวเนี่ย”


โดคยองซูบุคคลที่อยู่เหนือกว่าคำว่าอมตะ และไม่มีอะไรมาลบล้างได้


เพื่อนกอดอก ทำหน้าบึ้งตึง ทันทีที่ดวงตานิ่งเย็นจ้องเขม็งมา ลู่หานก็รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในทันที


โอยยย...ขนลุก!!


“ก็...ไม่มีธุระอะไรไม่ใช่หรอ”


“งั้นก็อยู่ที่นี่ไปทั้งชีวิตเลยสิ” จิ้มจึกเข้ามาที่พลางหน้าผากเน้นๆ


ไม่เอาหรอก แบบนั้นก็ไม่ได้เจอเซฮุนน่ะสิ...ย่นจมูกใส่ เมื่อรู้สึกเพื่อนไม่เข้าใจเขา


ซื้ออันไหนดี...คำถามนี้ดังวนเวียนอยู่ในหัวมาตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว แต่คนหน้าหวานรู้สึกว่ามันไม่พอหรอก กับเวลาตัดสินใจในเรื่องแบบนี้


เซฮุนไม่ชอบคนมีกลิ่นตัวหวานๆ แต่ลู่หานมีแต่น้ำหอมกลิ่นขนม น่าจับฟัดทั้งนั้น...


เห็นหรือยัง เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของการไตร่ตรองของเขาไหม?


บางทีกลิ่นผู้ใหญ่มันก็ฉุนแสบจมูกอ่ะ สู้วนิลลา ช็อคโกแลต แล้วก็คอตตอน แคนดี้ของเขาก็ไม่ได้ – เรายังอยู่กันที่ประเด็นเดิมนะคุณ ไม่ได้ไปไหน


ขมวดคิ้วจนทุกอย่างแทบมากองรวมกันที่กลางหน้า เลือกไม่ได้ คิดไม่ออก เป็นปัญหาสังคมที่ควรได้รับการแก้ไขเยียวยาอย่างเร่งด่วน


“ฉันเลือกให้ เอาอันนี้ล่ะ” คยองซูตัดบทให้


ง่ะ...ไม่เอาาา ครางในใจทันทีเมื่อเพื่อนเลื่อนขวดสีส้มมาไว้ตรงหน้า กลิ่นมันออกพีชแหลมเกินไป ลู่หานแสบจมูก


แต่...ขวดสีชมพูที่ชอบก็คาราเมลหวานนุ่มไปอีก


เซฮุนต้องเอากระบอกไฟฉายประจำตัวมาฟาดไล่เขาแน่ๆ เลย


ลังเล และเกือบเผลอตัวเลื่อนของไม่ถูกชะตาออกไปไกลๆ ถ้าไม่ติดตรง...ดวงตาเหลือกโตจนเกือบจะกระเด้งหลุดออกมาของอีกฝ่าย มันกำลังโฟกัสตรงมาทางนี้ ที่มือของเขา


เป็นความท้าทายที่...ทำไมได้ และไม่ควรทำอย่างยิ่งยวด ถ้าไม่อยากถูกฟาดแรงๆ


ไม่มีใครพูดอะไร จ้องกันและกันอยู่แบบนั้น เหมือนกำลังวัดใจ เสียเวลาไปอีกกกกกกก


จนกระทั่ง...


“ขออภัยค่ะคุณลูกค้า ตอนนี้ทางเรามีผลิตภัณฑ์ที่เพิ่งเปิดตัวไม่นานมา ถ้ายังไงขออนุญาตแนะนำเพิ่มเติมเอาไว้เป็นอีกหนึ่งทางเลือก ไม่ทราบว่าสนใจไหมคะ”


นั่นยังไง... ลู่หานน้ำตาจะไหล ในยามคับขันแบบนี้ ตัวเลือกที่สามถือเป็นทางออกที่ไม่เลว


น้ำหอมคอเลคชั่นใหม่ล่าสุด ขวดกะทัดรัดสีขาวมุกเหลือวาวชมพูนิดๆ กลิ่นพีชลิลลี่อมหวานเบาสบาย เหมาะกับเทรนด์ฤดูใบไม้ผลิแบบนี้ที่สุด


ใช่เลย ดีงาม เวรี่กู๊ด!!


เสี่ยวลู่ต้องเป็นลูกรักของพระเจ้าแน่นอนเลยเนอะ หม่าม้า~


ตกลงใจทันที และ...

 


“ทั้งหมด 121,228 วอน ค่ะ”

 


รู้สึกถึงพลังทำลายบางอย่างที่มหาศาลเลยแฮะ...


สุดยอด... เดินกลับออกมาพร้อมถุงของในมือ ไม่น่าเชื่อ ตัวเบากว่าเดิมเยอะเลย


ผีอ่ะ ผีจังเลย...


แต่ละย่างก้าวช่างไร้สติ หัวสมองโล่งว่างและขาวสะอาด เฟรชมากกกกกกก


อยากถอนหายใจ แต่ลู่หานกลัวหน้าแก่ เขาคงไม่มีเงินซื้อครีมบำรุงใดๆ อีกแล้วในตอนนี้


“เที่ยงนี้กินอะไรดี” คยองซูหยุดเดินและหันมาขอความคิดเห็น


โอ้โห...กล้าอ่ะ กล้ามาก ถามอะไรเกรงใจกระเป๋าเงินของเสี่ยวลู่นิดนึงก็ดี จะเลือกรามยอนซักซองในมินิมาร์ทยังเครียดเลย ...ลืมตัวเบะปาก นี่ขอบตาเริ่มจะร้อนๆ แล้วด้วยนะ


“โอเคๆ นายแค่บอกมา เดี๋ยวฉันเลี้ยงเองมื้อนี้”


เย้!! – โดคยองซูฮัลค์น้อยใจดีของเขาน่ารักที่สุด


ยิ้มหวาน ตบมือดีใจอย่างไม่เก็บอาการจนเพื่อนหมั่นไส้ ถูกจิกตาใส่ไปหลายนาที


เอาน่า...ได้เป็นแฟนกับน้องแว่นเมื่อไหร่ เดี๋ยวจัดมื้อหรูคืนให้เลย อีกไม่นานหรอกๆ


ดันหลังร่างเล็กให้เดินไปข้างหน้า กระเพาะของเขาเองก็กำลังประท้วงขอความเห็นใจ ที่ปล่อยให้มันว่างเปล่ามาตั้งแต่เช้า – แค่เห็นป้ายซูเปอร์มาร์เก็ตก็เริ่มหิวแล้วล่ะ


“สวัสดีค่ะคุณลูกค้าทั้งสอง สนใจลองแวะที่เคาน์เตอร์นี้ดูก่อนไหมคะ”


พนักงานหญิงในชุดเชฟสีขาว สวมหมวกทรงสูงยิ้มหวานให้ทันที เมื่อพวกเขาหันไปตามเสียงเรียก ลู่หานทำจมูกฟุดฟิดเหมือนลูกกระต่าย กลิ่นแบบนี้มัน...


เนื้อย่างงงงง!!


ไม่ต้องรอให้ชวนซ้ำสอง ร่างบางคว้าแขนเพื่อนสนิทวิ่งตรงเข้าไปหาทันที


ชิ้นเนื้อมากมายถูกหั่นวางบนเตาอย่างรู้ใจ ลู่หานชอบเมนูนี้ ชอบเวลาน้ำจากอาหารค่อยๆ ไหลออกมาตอนสุก กัดไปแล้วมันจะชุ่มฉ่ำ จูซซี่สุดๆ


แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้วอ่ะ...


กัดริมฝีปาก พลางขยับตัวยุกยิกไปมาเหมือนเด็กน้อย อยากกิน อยากกิน เสี่ยวลู่อยากกินแล้ว...


นัยน์ตากวางคู่สวยวาววับ เมื่อเห็นสีน้ำตาลแห่งการเปลี่ยนแปลง และเมื่อมันพร้อมเสิร์ฟ เขาก็ไม่รอช้าเลย ที่จะคีบมันเข้าปาก


ชิ้นที่หนึ่ง สอง สาม สี่ และอีกมากมายตามมาเรื่อยๆ ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้กำลังมีงาน หรืออีเวนท์อะไร แต่มาตั้งให้หาง่ายๆ แบบนี้ก็ดี


เรื่องปากท้องสำคัญนะคุณ ห้ามล้อเล่นเด็ดขาด!!


คงได้กินจนอิ่มนั่นล่ะ ถ้าไม่สะดุดกับรอยยิ้ม และดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของพนักงานคนนั้น


ค่อยๆ เอาตะเกียบออกจากปาก เคี้ยวอาหารช้าลงอย่างไม่มั่นใจ พลางหันไปสบตากับคยองซู


พวกเขากินเยอะเกินไปหรอ ย่นหัวคิ้วนิดๆ และ...


“เป็นยังไงบ้างคะ ผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทเรา”


“อา...ก็ดีนะครับ อร่อยดี” ว่าแล้วก็ค่อยๆ คีบเนื้อย่างเข้าปากอีกชิ้น ก็เขาถาม...ลู่หานเลยอยากคิวซีให้เพื่อความมั่นใจ ก่อนจะต้องสะดุ้งนิดๆ เมื่อเจ้าหล่อนตบมือเข้าหากันด้วยอย่างดีใจ


“แน่นอนที่สุดค่ะคุณลูกค้า” ดวงตาคู่นั้นเป็นประกาย ขณะที่ริมฝีปากสีจัดขยับเอ่ยเร็วๆ “เพราะผลิตภัณฑ์ของเราทำจากวัสดุชั้นเยี่ยม ที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการใช้งาน และยังไม่มีสารปนเปื้อนตกค้าง จนทำให้รสชาติของอาหารเพี้ยนไปด้วยค่ะ”


“วัสดุชั้นเยี่ยม?


“ค่ะท่าน”


“สารปนเปื้อน?


“มันจะไม่เกิดขึ้นเด็ดขาดค่ะ”


ชักยังไงๆ ว่าไหมนะ ลู่หานหรี่ตา พลางถอยหลังออกมาสองสามก้าวเพื่อดูให้แน่ชัด


คมกริบ แข็งแรง ทนทาน ตัดทุกอย่างได้ภายในฉับเดียว... อืม...ชัดเลยอ่ะตัว...


เขาขายมีด ไม่ใช่ขายเนื้อ! เสร่อไปอีกกกก!!


โอยยยยยยย...ฟาดไปตั้งเยอะ แล้วแบบนี้จะทำยังไงล่ะประชาชน!!!


ยิ้มหวานค้างไปอีกหลายวินาที รู้สึกเหมือนหน้าจะมืด ความดันจะขึ้นมาเฉยๆ หันไปมองหน้าโดคยองซูหวังขอความช่วยเหลือ แต่เพื่อนตัวดีกลับยืนนิ่ง หน้าตายและ... ยังคงใช้ตะเกียบคีบอาหารขึ้นมาเคี้ยวต่ออย่างไม่สนใจ


บ้าไปแล้วววววว... หยุดกินแล้วมาช่วยกันแก้ปัญหาเดี๋ยวนี้นะ!!


ลู่หานอยากทึ้งหัวตัวเองแรงๆ อยากร้องไห้ อยากบินกลับปักกิ่งไปฟ้องหม่าม้าให้รู้แล้วรู้รอด แต่...น่านน่ะมโน ความจริงตอนนี้ทำได้แค่กัดริมฝีปากแรงๆ และไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือเปล่า ที่สายตาเหลือบไปเห็นวีทีอาร์สั้นๆ บนจอตรงข้างซุ้ม ที่กำลังสาธิตวิธีการใช้มีดเล่มนั้นประกอบอาหารต่างๆ เชฟในโฆษณาดูคล่องแคล่ว ไม่ติดขัด และทุกเมนูที่พิถีพิถันปรุงเสร็จออกมาแล้วสวยงาม น่าจับใส่ปากทั้งหมด


น่าสนใจ ขมวดคิ้วครุ่นคิดนิดๆ และ...จู่ๆ ก็หลุดหัวเราะในลำคอออกมา


“อาฮะ...ใช่...ใช่แล้วล่ะ” พึมพำออกมา พร้อมก้าวเร็วๆ เข้าไปพิจารณาของใกล้ๆ ทำไมนะถึงนึกไม่ออกตั้งแต่แรก ประกายวาววับที่เคลือบอยู่บนผิววัตถุ สะท้อนใส่ตาและช่างเป็นอะไรที่มหัศจรรย์มาก


มันคืออุปกรณ์ คือผู้ช่วยที่พระเจ้าสรรค์สร้างมาให้ลู่หานโดยเฉพาะ


นอกจากเด็กเรียนแล้ว เสน่ห์ปลายจวักนี่ล่ะ ที่จะทำให้เซฮุนประทับใจในตัวเขาได้


เสี่ยวลู่ควรเตรียมตัวเป็นแม่บ้านที่ดีตั้งแต่วันนี้ อนาคตจะได้ทำข้าวกล่องให้น้องก่อนออกไปทำงานทุกเช้า


บ้าาา...แค่คิดก็เขินแล้วอ่ะ มอร์นิ่งคิสบนเตียง ตามด้วยจูบอุ่นๆ หน้าประตูบ้านสำหรับอาหารอร่อยๆ แล้วก็...มัดจำสำหรับคืนนี้ วั้ยยยย...เขินตัวแตกโป๊ะๆ อีกแล้ว บ้า บ้า บ้า บ้าาา~


ยกมือขึ้นทาบแก้มทั้งสองข้างที่เริ่มเห่อร้อนจนเปลี่ยนเป็นสีแดงทีละนิด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยิบของตรงหน้าขึ้นมา ใช่แล้ว...คุณเดาไม่ผิดหรอก เขาจะซื้อมันกลับไป แต่ไม่ใช่เพื่อไถ่โทษค่าเนื้อย่างนะ


ลู่หานขอปฏิญาณต่อหน้ามีดเล่มนี้ ชูมันขึ้นสูงอย่างภาคภูมิ พรุ่งนี้...น้องเซฮุนจะต้องได้กินข้าวกล่องแสนอร่อย ฝีมือของเขา ที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกแน่นอน น้องจะต้องประทับใจ นัยน์ตากวางคู่สวยหมายมั่นตั้งใจ


และ...

 


ขากลับซื้อพวกเกลือแร่ กับยาปรับสภาพลำไส้มาเพิ่มให้หน่อยนะ

 


รวดร้าว... บอกเลยว่าจุดนี้เสี่ยวลู่เจ็บปวดมาก


ได้ยินคำบอกของคิมจงอินแล้วแทบทรุด ไร้เรี่ยวแรงจะเดินต่อไปจริงๆ


หม่าม้า กัมจงตอกย้ำอ่ะ!!


เบะปากทุกครั้งที่นึกถึง และโอเค...ลู่หานยอมรับว่าพรสวรรค์ด้านการทำอาหารของเขาติดลบยิ่งกว่าศูนย์ ดำดิ่งแบบชาตินี้ทั้งชาติก็ยังไม่แน่ใจว่าแค่อาหารง่ายๆ อย่างคลุกผักสลัดจะทำได้อร่อยไหม แต่...ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ วันนี้คยองซูลาป่วย สาเหตุมาจากมื้อเย็นฝีมือของเขากับมีดเล่มนั้นล้วนๆ


โกหก หลอกลวงผู้บริโภค ไหนบอกว่าแค่จับก็จะทำให้อาหารอร่อยขึ้นมาได้ทันทียังไง เอาเงินคืนมาาา!!


ขมวดคิ้วมุ่นไม่พอใจ โชคดีจงอินว่างพอที่จะมาดูแลคนรักของตน ลู่หานเลยต้องรับหน้าที่มาเรียน และเอาอาหารฝีมือตัวเองซึ่งยังพอมีบางส่วนที่กินได้มาให้น้องแว่นได้ลองชิม


กินได้สิ ลู่หานก็เพิ่งกินมาเมื่อเช้า นี่ก็ยังปกติดี ไม่เป็นอะไรหรอก


ให้กำลังใจตัวเอง พลางลูบอกข้างซ้ายเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในเขตพื้นที่ของห้องสมุด เวลานี้เซฮุนคงฝังตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ เดินวนไปรอบๆ แล้วก็ตัดสินใจขึ้นไปชั้นสอง เมื่อตรงนี้ไม่เห็นใคใคร ก้าวช้าๆ แล้วก็พบร่างสูงที่กำลังตามหานั่งก้มหน้าอยู่กับกองหนังสือตรงโต๊ะด้านในสุดติดผนัง


มองจากตรงนี้ เซฮุนที่กำลังทำสีหน้าเคร่งเครียดนิดๆ กับบรรยากาศรอบตัวที่เงียบสงบ ดูเป็นภาพที่ดูอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เห็นมือที่พยายามดันกรอบแว่นตาตรงสันจมูก เส้นผมสุขภาพดีที่สะท้อนแสงแดดยามเย็นจางๆ ทำให้ไม่อยากละสายตาไปไหน เขาไม่รู้ว่าคนอื่นมองเด็กคนนี้ว่ายังไง แต่ลู่หานรู้สึกว่าน้องเป็นคนดี ดูใจดี และต้องอ่อนโยนมากแน่ๆ ขยับเข้าไปหา พร้อมถือวิสาสะเลื่อยเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกนั่งทันที


“อันยอง~” เอ่ยทักด้วยรอยยิ้มหวานๆ แม้อีกฝ่ายจะเงยหน้าขึ้นมา แล้วขมวดคิ้วทันทียามเจอกันเลยก็ตามเถอะ


“จะมาก่อกวนอะไรอีกครับ?” เสียงทุ้มราบเรียบ พอๆ กับใบหน้าหล่อจัดที่เคร่งขรึม


ฟังแล้วก็ได้แต่ยู่ปาก นี่ยังไม่หายเขินเขาอีกหรอ


“มีของมาฝากต่างหาก” พยายามชวนน้องคุย แล้ววางถุงกระดาษในมือลงตรงหน้า “หม่ำเลยนะกำลังร้อนๆ”


ไม่ว่าเปล่า ลู่หานเอื้อมหยิบของภายในออกมา กล่องพลาสติกถูกเปิดออก และอาหารภายในปรากฏแก่สายตาของอีกฝ่าย – ไม่มีคำถาม หรือคำพูดใดๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากได้รูปที่กำลังปิดสนิท เซฮุนขมวดคิ้วเป็นปม ขยับแว่นไปมายามเบิกตามองทุกอย่างให้ชัดเจน


“กินเลยๆ” ยื่นตะเกียบให้น้อง แต่ชายหนุ่มกลับสบตาเขาเฉยๆ เท่านั้น


“...นี่อะไรครับ”


“ต๊อกบกกี้ของโปรดเซฮุนไงล่ะ” – ครั้งนี้ลู่หานทำการบ้านมาเพิ่มแล้วนะ แต่ของโปรดน้องแว่นก็ยังคงเป็นเมนูเดิม


“พี่เรียกมันว่า...อาหารเหรอ”


“อ้าว...ทำไมล่ะ ถ้าไม่ถือเรื่องหน้าตามันกินได้นะ มันอร่อยด้วย” ลู่หานทำตาปริบๆ ในขณะที่อีกคนนั้นได้แต่ทำท่า... จะเรียกว่าขยะแขยงได้ไหมนะ


“ร้านไหนครับ”


“พี่ทำเอง” บอกออกไปอย่างภาคภูมิใจ แต่ใบหน้าหล่อจัดกลับเงยขึ้นมาฉับพลันอีกครั้ง นัยน์ตาคมดูสงสัย และเคลือบแคลงใจอย่างไม่คิดปิดบัง


“ดูมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวดีนะ”


“ใช่มั้ยล่า~ กินเลยเถอะ ลองดูๆ”


“ผมไม่ได้มีเก้าชีวิตนะ” น้องตัดบท และ...เลื่อนทุกอย่างคืนกลับมา – บอกแล้วยังไงว่าไม่ต้องเขินอ่ะ เซฮุนนา


เม้มริมฝีปาก พลางตัดสินใจคีบอะไรสักอย่าง ที่ก็ดูไม่ออกว่าเป็นอะไรขึ้นมา พลางยื่นออกไปจ่อตรงปากของน้อง จนเจ้าตัวถึงกับผงะ ถอยออกห่างแทบไม่ทัน


“มันกินได้จริงๆ นะ คำเดียวก็ได้ อุตส่าห์ไปขอไมโครเวฟของอาจารย์อุ่นให้เลยนะ”


ฟังแล้วน้องแว่นก็ทำตาโตไปอีก เอ้า...ทำไมอ่ะ ซื้อมาใช้ก็แบ่งปันกันได้ แค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก


กะพริบตาสองสามที พลางเขย่าตะเกียบในมือไปมา พร้อมลากเสียงยาวๆ “อ้าม~


แต่... “คิดว่าผมอายุเท่าไหร่”


“โตแล้วก็ป้อนได้ ไม่ต้องเขินหรอก อ้ามน้า~


“ไม่ อีกอย่างนี่ก็ในห้องสมุด เราไม่ได้รับอนุญาตให้กินอาหารในนี้” – เจ้าระเบียบจัง นิดๆ หน่อยๆ เอง


“อย่าเป็นเด็กดื้อสิ เซฮุนนา”


“ถ้าจะก่อกวนก็กลับไปครับ” – เอะอะไล่นะ เขินทีไรก็ไล่ตลอด


กัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกขัดใจ ลู่หานเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะสองสามทีคล้ายช่างใจ ก่อนจะลองดูอีกครั้ง และคราวนี้เลือกที่จะป้อนน้องเร็วๆ เอาแบบไม่ทันให้ตั้งตัว ทว่า น่าเสียดายที่เซฮุนสัญชาตญาณไวกว่า น้องปัดมือเขาออกได้ทัน แต่ตะเกียบกับอาหารชิ้นนั้นกลับลอยละลิ่ว และ...ร่วงแหม่ะลงบนตัวของชายหนุ่มอย่างพอดิบพอดี


เครื่องแบบนักศึกษาสีขาวสะอาดตาถูกระเบียบเป๊ะ


กับซอสต๊อกสีเป็นสีส้มอมแดง


อาฮะ...คำเดียวเลย...


แงงงงงงงงงงงง้ ชิบหายแล้วอ่ะหม่าม้า!!!


มองรอยเปื้อนเด่นชัดตรงอกเสื้อ สลับกับสายตาเยือกเย็นที่จ้องกลับมา เซฮุนดูนิ่ง ดูคุกกรุ่น และลู่หานเสี่ยวสันหลังวาบขึ้นมาทันที


“ผมบอกพี่แล้วใช่ไหมว่า...”


“เดี๋ยวเช็ดให้นะ!” ร้องบอกเร็วๆ พลางลุกขึ้นเทน้ำเปล่าจากขวดใส่ผ้าเช็ดหน้าตัว แล้วพรวดพราดเข้าไปทำความสะอาดให้แบบถึงเนื้อถึงตัว


“ผมว่าพี่กลับไปดีกว่า ที่เหลือผมจดการเอง” น้องพยายามปัดมือเขา แต่ลู่หานไม่ยอมถอยห่าง


“ไม่ได้นะ พี่ทำเซฮุนเลอะ พี่ก็ต้องรับผิดชอบสิ”


“ดื้อ!!” เสียงทุ้มดุ ขณะที่กำลังพยายามดันเขาออกไปห่าง


ถกเถียง ยื้อยุด นัวเนียกันอุตลุดอยู่แบบนั้น ก็แหม...ถึงลู่หานจะซุ่มซ่ามไปบ้าง แต่เขาก็มีความรับผิดชอบพอนะ อย่างน้อยก็ยอมรับผิด และพร้อมที่จะแก้ไข ไม่หนีหน้าหลบตาไปเฉยๆ หรอก


นี่รับรองเลย ดาร์ลิ้งของเสี่ยวลู่จะต้องประทับใจแน่ๆ


ขยับเข้าไปชิดใกล้มากขึ้น ปลดกระดุมพลางสอดมือเข้าไปภายใน รองอยู่ใต้รอยเปื้อนเมื่อต้องใช้กำลังข้อมือถูมันแรง ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีเยี่ยม แต่...


“...เซ...เซฮุนนา” เสียงเรียกที่สามทำให้คนทั้งสองหยุดชะงัก


ใครคนหนึ่งกำลังยืนมองมาจากที่ไม่ไกล ด้วยสีหน้ากึ่งลำบากใจ กึ่งตกใจ ลู่หานได้แต่ทำตาปริบๆ ต่างจากเซฮุนที่เบิกตากว้าง และหลุดพึมพำชื่อของอีกฝ่ายออกมา “พี่แบคฮยอน”


“อา...ขอโทษทีนะ ไม่รู้ว่านายมีธุระ งั้น...เราออกไปรอข้างนอกนะ”


คนมาใหม่รีบพูดรัวๆ ยิ้มเก้อเขิน และหันหลังกลับตรงไปทางบันไดทันที


หือ...ธุระ? ธุระอะไรอ่ะ เขาแค่ช่วยเนื้อคู่ทำความสะอาดแค่นั้นนะ หันกลับมา และ... อา...เข้าใจแล้ว


ของพวกเขามันออกจะล่อแหลมไปหน่อยเนอะ ตัวของเขาที่คร่อมทับอยู่บนหน้าขาของน้อง เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย ไหนจะ...การล้วงมือแบบนั้น


เข้าใจผิดไปนิดหนึ่งหนา คุณคนนั้น ยังนะ...ลู่หานอยากให้ครั้งแรกเป็นบนเตียงที่มีแต่ความอ่อนโยนอ่ะ


เก้ๆ กังๆ ที่จะขยับตัว แต่กลับต้องสะดุ้งนิดๆ เมื่อได้ยินคำสบถรุนแรงจากใครอีกคนที่อยู่ด้วยกัน


“แม่งเอ้ย!” ครั้งแรกเลยที่ได้ยินเซฮุนพูดคำหยาบ มากกว่านั้นคือ นึกไม่ถึงว่าน้องจะผลักเขาให้ออกไปให้พ้นทาง


“พี่...ทำให้เซฮุนมีปัญหาหรือเปล่า”


ถามเสียงแผ่ว และการตวัดสายตากลับมา คือคำตอบที่ดีกว่าคำพูดใดๆ ทั้งหมด


“พี่กลับไปเถอะ วันนี้ผมปวดหัวมามากพอแล้ว” น้องตัดบท และไม่ยอมสบตาเขา


“อา...ขอโทษนะ ถ้าคนๆ นั้นเข้าใจผิด พี่ตามไปช่วยอธิ...”


“บอกให้กลับไป!!” ชายหนุ่มตวาดลั่น


ลู่หานสะดุ้งเฮือกเฮือก ถึงปกติน้องจะเอาแต่ไล่เขา แต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะแสดงอาการดุดัน หรือว่าก้าวร้าวแบบนี้ นิ่งมอง และพบกับประกายโกรธเกรี้ยวที่บิดเร่าอยู่ในดวงตา สงสัยคราวนี้เขาคงทำเกินไปจริงๆ ห่อไหล่ ครู่หนึ่งก็คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมา เผยอริมฝีปากจะเอ่ยลา แต่น้องก็กลับเสยผมด้วยท่าทางหัวเสีย และหันหลังให้เขาอย่างไม่แยแส


กลับก่อนนะ เซฮุนนา...


ทำอะไรไม่ได้ นอกจากล่ำลาในใจ พร้อมเดินหน้าหงอยกลับลงมาเชื่องช้า และพอผลักประตูออกไป ก็กลับเจอคนๆ นั้นยังคงยืนอยู่ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา


“คุณ...แบคฮยอนใช่ไหม” เสียงทักของเขาทำให้คนตัวเล็กตก รีบปาดน้ำตาพลางหันกลับมา


ลู่หานชะงักไปเล็กน้อย ทำไม...ดวงตาถึงได้ดูเศร้าแบบนี้นะ แต่ว่า...ถึงจะเป็นแบบนั้นคนๆ นี้ก็ยังน่ารักมากเลย


“คุณที่อยู่กับเซฮุน” ดูพยายามฝืนยิ้ม และมัน...ดูน่าสงสารเหลือเกิน


“เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนเหรอถึงต้องร้องไห้” ขยับเข้าไปใกล้ ลู่หานไม่เคยเห็นน้ำตาเยอะแยะแบบนี้มาก่อนเลย “ถ้าเป็นเรื่องของเซฮุน คุณเข้าใจผิด เราไม่ได้...”


พูดยังไม่ทันจบคนฟังก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา... ถึงเขากับเซฮุนจะเป็นเนื้อคู่กัน แต่ลู่หานก็ไม่สบายใจนะ ที่จะต้องเห็นคนอื่นมาร้องไห้ด้วยเรื่องของพวกเขา ย่อตัวลงนิดๆ มองคนที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ ด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยวจิตใจอย่างบอกไม่ถูก ยื่นมือออกไปหวังสัมผัสปลอบโยน ทว่า กลับมีมือหนึ่งเอื้อมมาหยุดยั้งเขาเอาไว้


“...เซฮุน...” กะพริบตาเมื่อมองเห็นว่าเจ้าของการกระทำนั้นเป็นใคร


“ไม่ต้องยุ่ง” เสียงทุ้มราบเรียบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นส่งถุงกระดาษใบเดิมมาตรงหน้าของเขาแทน “รบกวนเอากลับไปด้วย และคราวหน้าไม่ต้องทำอะไรมาให้ผมอีก ขอบคุณครับ”


พูดจบก็บังคับมันใส่มือลู่หาน ก่อนเปลี่ยนไปคว้าแขนของแบคฮยอนไว้ และพาเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองทางนี้อีกเป็นครั้งที่สอง


นัยน์ตากวางคู่สวยได้แต่มองตามร่างสูงที่เดินห่างออกไปทุกที สีส้มของดวงอาทิตย์ค่อยๆ ดูดกลืนให้พวกเขาค่อยๆ หายไป ถอนหายใจ ก่อนจะก้มลงมองของในมือ คงต้องทิ้งแล้วล่ะนะ...


นิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะตัดใจเดินไปหย่อนมันลงในถังขยะ และหันหลังเดินกลับ เดินจากไปในทิศทางฝั่งตรงข้าม


ลู่หานไม่ได้เสียใจ หรือคิดจะถอดใจอะไรหรอก เขาแค่ตกใจนิดหน่อยกับคำพูดเสียงดังแบบนั้น ไม่ชอบการตลวาดหรือการตะโกนเสียงดังใส่กัน แต่คนหน้าหวานก็เลือกที่จะใช้เหตุการณ์ในวันนี้เป็นบทเรียน มากกว่าจะมานั่งเสียใจ หรือโกรธเคือง


อย่าทำแบบนี้กับน้องอีก ถ้าไม่อยากให้ผลลัพธ์ลงเอยแบบวันนี้ ดึงสองมือมาไพล่หลัง ขณะเดินเตาะแตะไปตามทางลำพัง แต่ก็นะ...อย่างน้อยมันก็ทำให้เขาได้รู้อะไรเกี่ยวกับเนื้อคู่ของตัวเองเพิ่มมากขึ้น อีกหนึ่งอย่างที่ควรจำไว้...

 


เซฮุนของเขาเนี่ย...เวลาเขินแรงแล้วดุเดือดน่ารักจังเลยอ่ะ~






TBC*




ครบแล้วเนอะ~
ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่งค่ะ อาจจะมาๆ หายๆบ้างนะคะ
อย่าเพิ่งลืมกันน้า

สำหรับใครที่กลัวเรื่องนี้จะดราม่า
สัญญาค่ะว่าเรื่องนี้จะมีแต่รอยยิ้ม และความอยากหยิกยัยหนู
ไม่ต้องกลัวนะคะ

เช่นเคย...วันนี้มีแฟนอาร์ตจากน้องออยมาฝากกันอีกแล้ว
ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ
สามารถติดตามผลงานของน้องได้ที่ทวิตเตอร์
นี้เลยค่ะ
มีผลงานแฟนอาร์ตฮุนฮานน่ารักๆ เต็มไปหมดเลย

วันนี้เป็นฉากคิวซีแว่นคิตตี้โดยน้องเซฮุนของเมื่อตอนที่แล้วนะคะ ^^




ฝากเติมกำลังใจกันได้ที่คอมเมนต์และแท็กนะคะ
เราชอบอ่านชอบรี มาพูดคุยกันเยอะน้า

ขอบคุณค่า


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 





?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2957 L_RCN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 14:44
    เซฮุนไม่ได้เขินนะพี่ลู่หาน 😭
    #2,957
    0
  2. #2939 oohseoktuan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 16:36
    รำคาญลู่หานอ้ะะะ น้องน่่รักนะแต่เหมือนจะหลงตัวเองมากเกอนไป 😡😡😠
    #2,939
    0
  3. #2936 eannysrr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 18:17

    โอ้ยยยย เค้าไม่ได้เขินโว้ยยยยยยยยยยย

    #2,936
    0
  4. #2935 Zaichaeim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 22:57
    คือจะหน่วงก็หน่วงให้สุดเลยได้ป้ะ รำคาญลู่หานมากอะไรๆก็เขิน โว๊ะเหมือนคนไม่เต็มอ่ะจริงๆ
    #2,935
    0
  5. #2903 TheCottonx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:41
    โอ้ยลูก เซฮุนไม่ได้เขินว้อย
    #2,903
    0
  6. #2887 Parkjimin19 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 10:26
    น้องโคตรใจร้ายอ่ะ แล้วคือแบบคู่นี้เค้ามีอะไรกัน
    #2,887
    0
  7. #2866 natchananjulklum (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 15:02
    ทำไมหน่วงเเทนลู่หาน
    สงสารลู่
    เซใจร้ายจังเลย..
    เเบคนี่มีอะไรกันเเน่นะ
    #2,866
    0
  8. #2835 เนเน่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 00:52
    สติโว๊ยสติ พี่ลู่เอ๊ยคู่แข่งปรากฎตัวแล้วเนี่ยแต่อาจจะดีก็ได้นะที่พี่ลู่เป็นคนแบบนี้อ่ะดีแล้วเจออะไรก็ห้ามหวั่นนะสู้เขา #ทีมพี่ลู่
    #2,835
    0
  9. #2824 T_EyeVie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 15:33
    ลู่สติ!!!!!
    #2,824
    0
  10. #2822 S_o_minSeok (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 12:06
    เฮ้ยย! หาน ฮุนมันไม่ได้เขินนนนยย
    #2,822
    0
  11. #2816 Yehet ~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 23:40
    เซฮุนกับแบคนี้ยังไงนะ
    #2,816
    0
  12. #2791 Nagono (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 07:56
    ทำไมต้องตวาดเสี่ยวลู่ด้วยย ลู่ก็คิดบวกมากๆเลย5555
    #2,791
    0
  13. #2788 freshselu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 22:35
    คิดบวกไปมั้ยพี่ลู่ฮื่อ55555
    #2,788
    0
  14. #2772 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 13:12
    พี่ลู่วหยุดมโนก่อนค่ะ55555
    #2,772
    0
  15. #2747 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 18:31
    พี่ลู่หานออกจะน่ารักขนาดนี้นะเซฮุนแถมยังตั้งใจทำของโปรดนายมาให้ด้วยนะ(ถึงน่าตามันจะไม่ค่อยน่ากินก็เถอะ -_-) ทำไมนายต้องตวาดพี่ลู่เขาด้วยล่ะแต่บางทีลู่หานก็ไม่เข้าใจคำว่าเขินกับคำว่ารำคาญนะน้องมันรำคาญตั้งหากไม่ใช่เขินแรงแบบดุเดือด -__- นี่อยากรู้แล้วอ่ะว่าแบคเป็นอะไรกับเซฮุนกันแน่? 
    #2,747
    0
  16. #2726 Tongdchr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:01
    พี่ลู่คะ โลกสวยจริงๆ ยอมใจพี่เลยว้อย
    #2,726
    0
  17. #2720 CiNdeRrelLa's SisTEr,,,HeEnIm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:29
    โอ้โห พี่ลู่หานยังคิดบวกได้อีกอ่ะ เรานี่ใจร้าวไปแล้วนะ
    #2,720
    0
  18. #2715 TRAXian (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:05
    เพลียแปป
    #2,715
    0
  19. #2707 aehun94 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 19:27
    เพลียยกับความคิดลู่มาก 55555
    #2,707
    0
  20. #2684 นมสด (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:25
    ลู่ลูกนังเซไม่ได้เขินโว้ยยยย
    #2,684
    0
  21. #2634 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 11:11
    เอิ่ม อิพี่ลู่ ยอมใจค่ะ จนมาถึงขนาดนี้ก็ยังคิดว่าน้องเขิลอีก 555555 แบคเปงไรกะฮุนอ่าาาาา งือออออ
    #2,634
    0
  22. #2625 villain (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 01:12
    แฟนอาร์ตสวยจังเลยค่ะะะ แงงงงงง >< แบคฮยอนกันเซฮุนนี่ยังไงยังไงน้าาาาา
    #2,625
    0
  23. #2601 Pinkuplatong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 17:50
    โอ๊ยย นางยังมโนต่อได้ว่าเขาเขิน เขาทำขนาดนี้แล้ว

    สงสารนางอ่ะ ถึงจะคิดแง่ดีมากๆ แต่ไม่เจ็บมั่งเหรอ เราเจ็บแทนไปหมดแล้วนะ

    แล้วนี่แบคเป็นไร เห็นฮุนกะลู่แล้วทำไมเศร้า

    สงสารลู่ อุตส่าจะมาอธิบายให้แบคเข้าใจยังโดนไล่เลย
    #2,601
    0
  24. #2564 hunhan_selu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 18:31
    555555 ทั้งขำทั้งสงสาร
    #2,564
    0
  25. #2402 ptptct (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 02:53
    พี่ลู่หานสู้ๆนะ555โลกสวย
    #2,402
    0