[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 5 : CHAPTER 4 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,027
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    27 ก.พ. 59




CHAPTER 4

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

ตอนนี้หัวใจเต้นดังเป็นเสียงตึกตัก


คุณเคยถามอะไรที่ตรงไปตรงมา แบบหน้าไม่อายออกไปกี่ครั้งในชีวิต?


ถ้ายังไม่เคยลู่หานแนะนำให้ลอง – ลุ้นระทึก กดดันนิดๆ ตั้งความหวัง และการเล็งผลที่ยิ่งกว่าดีเลิศ ทั้งหมดคือสิ่งที่เขากำลังรู้สึก


ถามออกไปแล้ว!! กัดริมฝีปาก เมื่อมองสบดวงตาคมเบื้องหลังกรอบแว่นนั้น และสิ่งที่ได้ยังคงเป็นความเงียบงัน ซึ่งสงบนิ่งไร้การเคลื่อนไหว


ฮืออออ...เสี่ยวลู่ตื่นเต้นอ่ะ หม่าม้า~

 


You got me so excited


Don’t keep me waiting


I’ve been so patient...

 


เพลงมา...#ผิด #เดี๋ยวๆ

 


ไม่ได้ๆ เขาไม่ควรแสดงออกแบบนั้น อย่าให้น้องรู้ว่าเรายังใสๆ นี่ลู่หานผู้ปราดเปรื่องนะ เขาควรเป็นผู้นำที่ดีสิถึงจะถูก


เปลี่ยนเป็นโอบรอบคอของอีกฝ่าย ด้วยดวงตาหวานฉ่ำหยาดเยิ้ม พร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ – ไม่มีใครเคยชนะไม้ตายออดอ้อนแบบนี้ มีแต่พ่ายแพ้ และอยากจะขย้ำเขาให้สลบคาอก


บดเบียดร่างกายเข้าหาให้มากขึ้น แกล้งใช้ปลายจมูกเชิดรั้นปัดผ่านข้างแก้มของน้องช้าๆ กลิ่นหอมแบบธรรมชาติ กำลังทำให้ทุกอย่างดูเป็นใจ หัวเราะเสียงใส ก่อนจะขยับเข้าไปเอ่ยกระซิบข้างหู


“ถ้าตกลงตอนนี้ เสี่ยวลู่แถมตั๋วกุ๊กกิ๊กถึงเช้าให้ด้วยนะ”


ลูบท้ายทอยของน้องเชื่องช้า และแกล้งงับใบหูของอีกฝ่ายไปเบาๆ


มองเห็นอาการสะดุ้ง และการขมวดคิ้วเหมือนตื่นตะลึงนิดๆ – อา...น่ารักมากเลยหนุ่มน้อย วั้ยยย~


ผละออกห่างพร้อมขยิบตาให้ น้องยังคงนิ่ง แต่...ก็แค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้นล่ะ เพราะอีกไม่นานน้องก็ดึงมือที่เกาะแกะของเขาออก ช่วยดึงให้ลุกขึ้นมายืนดีๆ จ้องตากันตรงๆ และ...


“ไม่ครับ” เสียงทุ่มเรียบนิ่งและหนักแน่น


เอ๋?


ทำตาปริบๆ คำบอกตรงๆ ที่ชัดเจน ไม่อ้อมค้อม มีผลต่อการทำงานสมองของลู่หาน เหมือนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาประมวลผลอย่างหนัก 3...2...1...


เวววววววว!!!


“ทำไมล่ะ ทำไม?” ลืมตัวโพล่งออกไปทันที แถมยังใจกล้าลืมอาย ตรงเข้าขยุ้มแขนเสื้อของน้องแรงๆ อีกด้วย


ดวงตาคมสีเข้มวาววับทันที กับการจู่โจมแบบถึงเหนือถึงตัวอีกครั้ง


“เรารู้จักกันเหรือครับ” เซฮุนขมวดคิ้ว น้องดูเครียด จริงจัง และไม่มีเค้าแววล้อเล่นใดๆ “ผมไม่รู้ว่าพี่กำลังเล่นอะไร แต่ถามตรงๆ มีตั้งร้อยคนยังไม่พออีกเหรอครับ”


ถ้อยประโยคราบเรียบเหล่านั้น ทำให้คนตัวเล็กนิ่งอึ้งไปในทันที – ไม่ได้เกรี้ยวกราด กรรโชกห้วน ทว่ามันกลับเฉยชา และสัมผัสถึงอุณหภูมิอารมณ์ใดๆ ไม่ได้เลย ที่สำคัญคือ... นัยน์ตากวางคู่สวยระริกไหว จุกเล็กๆ และพูดไม่ออก ลู่หานรู้สึกแปลกไปนิดหน่อยกับคำถามแบบนั้น น้องรู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้างนะ สูดหายใจเข้าลึกยาว ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าเอ่ยบางอย่างกลับไป


“อา...เข้าใจแล้วล่ะ” ปลายหางเสียงสั่นเล็ก ช้อนสายตาขึ้นมองช้าๆ ดูเศร้าสร้อย และเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ จนทำให้คนมองถึงกับผงะ คนหน้าหวานกัดริมฝีปาก พลางยื่นมือไปจับมือของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น


“ขอโทษด้วยนะที่เข้าหากะทันหันไปหน่อย พี่ชื่อลู่หาน อยู่ปีสาม คณะสื่อสาร ยินดีที่ได้รู้จักนะเซฮุนนา”


แนะนำตัว พลางยื่นมืออกไปหา ทว่า สิ่งที่ได้กลับมา คือใบหน้าหล่อจัดที่แสดงออกชัดว่าสงสัย ไม่เข้าใจ และอีกสองสามอย่างที่...


“...พี่ทำอะไรน่ะ” น้องถามกลับ คิ้วเข้มๆ นั้นยิ่งย่นเข้าหากัน ดูยุ่งเหยิงสับสนจนน่าเห็นใจ


“ก็ที่เซฮุนโมโหเพราะพี่ไม่ยอมแนะนำตัวก่อนไม่ใช่เหรอ” เอียงหน้าใสซื่อ บอกเลยว่าถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่น ลู่หานจะไม่เหลือรอดได้พูดคำถามต่อไป “แต่ว่า...ตอนนี้เราก็รู้จักกันแล้ว ไม่ใช่คนแปลกหน้าอีก เพราะฉะนั้นมาเป็นแฟนกันนะ”


ยิ้มหวานจนตาหยี น้องต้องประทับใจมากแน่ๆ เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด พลางพยายามคะยั้นคะยอให้น้องจับมือตอบ – ช่วงโปรโมชั่นเลยนะหนุ่มน้อย อย่าลังเลสิ


“พี่เข้าใจว่าแบบนั้น”


คำย้อนของน้องทำให้ต้องกะพริบตาปริบๆ และ... “อา...จริงๆ ก็ไม่หรอก ฟังคำถามก่อนหน้าก็มั่นใจหน่อยๆ ว่าเรารู้จักพี่ แต่คิดว่าคนอย่างเซฮุนอาจจะชอบอะไรที่เป็นทางการ ไม่เป็นไรนะพี่ไม่ถือ เดี๋ยวเราก็เป็นแฟนกันแล้ว และหลังจากนั้นก็...”


ดึงมือกลับมาใช้นิ้วชี้ไขว้กันไปมา สองแก้มแดงจัด ก็แหม...คนคบกันก็ต้องมีเรื่องจั๊ดจือดึ๊ดฮัดช่ากันเป็นธรรมดาเนอะ พูดแล้วก็นึกถึงต้องน้องใส่แค่กางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วเมื่อกลางวัน


ผิวขาวๆ กล้ามแน่นๆ น่ากัด หุ่นสมส่วนตาสไตล์ผู้ชายรักสุขภาพ กับขายาวๆ ...นี่บอกหรือยังว่าสะโพกน้องเซ็กซี่ขนาดไหน แล้วยังจะ...ขาข้างที่สามท้าทายสายตานั่นอีก


บ้าาาา!! คิดอะไรก็ไม่รู้ เสี่ยวลู่ใสๆ นะ


ยกมือขึ้นทาบแก้มพลางบิดตัวไปมาอย่างเขินอาย อย่ารุนแรงกับพี่นักนะ เซฮุนนา~


กัดริมฝีปาก ก่อนจะต้องชะงัก เมื่อน้องก้มเก็บแฟ้มของเขาขึ้นมาส่งให้ ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย และ...กึ่งไม่แยแสกับคำขอของเขาก่อนหน้านี้เลยสักนิด


“ตกลงยอมเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม”


“ไม่ครับ” – ใจแข็งจังเลย


“เป็นน้า~


“ไม่”


“ตกลงวันนี้ แถมตั๋วกุ๊กกิ๊กฟรีแบบตลอดชีพด้วยนะ”


“พี่เก็บไว้ให้คนอื่นเถอะ”


“แต่พี่อยากเป็นแฟนกับเซฮุนนี่” ขมวดคิดพลางเบะปากออกเหมือนเด็กเอาแต่ใจ ซ้ำยังคว้าหมับเข้าที่แขนของคู่สนทนาเอาไว้ เมื่อเขาทำท่าจะเดินหนี  ไม่ยอมนะ...เสี่ยวลู่จะเอาคนนี้ จะเอาๆๆ


และนั่นทำให้ชายหนุ่มต้องจำใจหันกลับมา พร้อมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย


“งั้นตอบคำถามมาข้อหนึ่ง ทำไมถึงต้องเป็นผม” นัยน์ตาสีเข้มหรี่แคบ ยามคาดคั้นความจริงออกจากปากของเขา


“ก็...” แต่ลู่หานกลับอึกอัก ทำตาลอกแลกมองซ้ายที่ขวาที – บอกไม่ได้หรอกว่าหนูสำคัญกับพรหมจรรย์ของพี่ขนาดไหน แค่รับครั้งของเสี่ยวลู่ไปก็พอไม่ได้หรอ ยุกยิกไปมา และจบลงที่...


“...เพราะพี่ชอบเซฮุนยังไงล่ะ” ตอบออกไป ก่อนจะถูกจ้องเขม็งเน้นๆ นิ่งและดุดันจนต้องกลืนน้ำลาย “พี่ชอบเซฮุนจริงๆ นะ ไม่เชื่อหรอ”


ยังคงยืนยันคำตอบเดิม ที่ทำให้ทุกอย่างย้อนกลับไปเป็นความเงียบงันระหว่างกัน มีเสียงรัวคีย์บอร์ดของคุณป้าบรรณารักษ์ด้านในดังมาเป็นระยะ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้ลู่หานวูบโหวงนิดๆ เขามีความหวัง แต่...สุดท้ายน้องกลับถอนหายใจแรงๆ ออกมาแทน


“รับคืนไปครับ” – ขอใช้คำว่ายัดเยียดคืนแฟ้มใส่มือมาเลย อย่าทำคุณคิตตี้แบบนี้สิ


เซฮุนไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ร่างสูงเก็บหนังสือเข้าที และหันหลังใส่กันทันที


“เดี๋ยวก่อนสิ พี่ชอบเซ...”


“ผมเกลียดคนโกหก” เยือกเย็นจนคนฟังขนลุก ไม่รู้ว่าเพราะการเลือกใช้โทนเสียง หรือเพราะว่าถูกจับได้กันแน่ แต่ที่รู้คือ...อาการแบบนั้น มันเหมือนลูกระเบิดที่รอเวลาถอดสลัก ให้เกิดเสียงตูมตาม และทำลายล้างทุกอย่างรอบตัวเท่านั้น – ลู่หานไม่อยากเป็นคนงี่เง่าแบบนั้นหรอก “พี่ควรส่องกระจก จะได้เห็นหน้าตัวเองว่าเป็นยังไง”


ฟังแล้วสะอึกจนเผลอตัวยกมือขึ้นจับแก้มตัวเอง และ...ลู่หานก็คือลู่หานวันยันค่ำ


“ไม่ได้โกหกจริงๆ นะ นี่ชอบเซฮุนจริงๆ จะเป็นแฟนที่ดีเลยสัญญา” เอื้อมมือไปดึงรั้งชายเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้


โชคดีที่น้องยอมหยุด พร้อมหันกลับมาช้าๆ แต่ว่า...


“อย่ามายุ่งกับผม” – ดวงตาคมกริบคู่นั้นแปลกไปจากเดิม ดูมีประกายโกรธเกรี้ยวที่บิดเร่าอยู่ภายใน


น่ากลัว...ลู่หานรีบปล่อยมือ และได้แต่ยินยอมให้น้องเดินจากไป


มองตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยดวงตาละห้อย เป็นกวางหงอยที่เหมือนกำลังจะร้องไห้ เขาบังคับน้องสินะ ทำให้น้องกดดันสินะ กัดริมฝีปากอย่างสำนึกผิด


ไม่เป็นไรนะเซฮุนนา พี่เขาใจหนูดี ครั้งแรกมันก็แบบนี้ล่ะ... เขาอยากปลอบน้องจัง ไม่ต้องห่วงนะ วางใจพี่ลู่หานคนนี้ได้เลย เดี๋ยวจะปั้นให้น้องเป็นคนใหม่เอง


นัยน์ตากวางคู่สวยวาววับ งั้นข้อสรุปที่สมองเพิ่งประมวลผลได้ตอนนี้ก็...

 


อาการแบบนี้น่ะมัน...


“นก”


เสียงของโดคยองซูเพื่อนสนิททำให้ใบหน้าหวานสวยต้องเงยกลับขึ้นมอง พร้อมกับขมวดคิ้วนิดๆ


“อะไร?” คนตัวเล็กเลิกคิ้วขึ้น กับสายตาที่อ่านไม่ออกของเขา


ไม่ตอบอะไร แต่ชะโงกไปดูนิตยสารในมือของเพื่อ – สิบสายพันธ์นกหายากและใกล้สูญพันธ์


ช่างบังเอิญจริงๆ กับการนึกย้อนความ และจังหวะการพูดของอีกฝ่าย เห้อมมม...


“หัดอ่านอะไรแบบนี้บ้างสิ อย่าเอาแต่แชทกับแฟนคลับ”


คนตัวเล็กพยักเพยิดมาทางหนังสือในมือ แต่ลู่หานกลับไหวไหล่ไม่สนใจ เขายังไม่ว่าง และกำลังแลกเปลี่ยนข้อมูลเรื่องของเนื้อคู่อยู่ต่างหาก ...สำคัญมากเลยนะคุณ


โอเซฮุน อายุ 20 ปี เกิดวันที่ 12 เมษายน 199X สูง 185 cm. กรุ๊ปเลือด O ของที่ชอบกับของที่เกลียด วิชาที่ถนัด และ...


จดทุกอย่างลงในสมุดบันทึก นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว ก่อนจะใช้ปากกาสีชมพูวาดหัวใจลงไปรัวๆ – เกิดเดือนเดียวกัน ห่างกันไม่กี่วันอีกต่างหาก เนื้อคู่มากอ่ะ...บอกเลย~


เพอร์เฟคจังเลยคนอะไร... เคาะปลายนิ้วเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนจะต้องเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเงยกลับขึ้นมา แล้วพบว่าคนฟังตรงข้ามกำลังจ้องมองกลับมา


“มีอะไรที่ยังไม่ได้อัพเดตไหม”


“เรื่อง?” ถามกลับ คยองซูหรี่ตาเหมือนจะจับผิดเขา แต่สุดท้ายกลับถอนหายใจเหนื่อยหน่ายออกมาแทน


“ก็วันก่อนเห็นตัวปลิวออกจากห้องไปหาน้องแว่นคนนั้น ได้เรื่องยังไงบ้างล่ะ ไม่เห็นเล่าเลย”


“อา...” คนหน้าหวานผงกหัว ก่อนจะกัดปากนิดๆ ดูซุกซนน่ารัก “ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แต่น้องเขินฉันด้วย”


“หือ...เขิน? ยังไง? ไปพูดอะไรล่ะ”


บ้าเหรอออ ของแบบนี้ใครเขาเล่ากัน แต่... “ก็ขอน้องเป็นแฟนตรงๆ”


“อาฮะ...แล้ว?”


เห็นสีหน้าเพื่อนลุ้นระทึกแบบนั้นแล้วรู้สึกยืดนิดๆ เหมือนกันนะ ใจจริงก็ไม่อยากเปิดเผยเท่าไหร่หรอก อยากเก็บไว้เป็นความลับของเราสองคนมากกว่า แต่...เห็นแก่ที่เป็นเพื่อนสนิทหรอกนะ


กวักมือเรียกให้คู่สนทนาเอียงหูมาเพื่อกระซิบเล่าแบบละเอียด ทว่า ในวินาทีถัดมานั้น...


โดคยองซูกลับกระเด้งตัวออก ลุกยืนพรวด พร้อมม้วนเอกสารในมือกระหน่ำตีใส่เขารัวๆ


“โอยยย...เจ็บนะตีกันทำไมเนี่ย!” ลู่หานพยายามปัดป้อง นี่มันเรื่องอะไรกัน?


“นายมันโง่...งี่เง่า โง่ๆๆๆ ที่สุด!!” เพื่อนแผดเสียง พร้อมรัวมือไม่ยั้งจนคนหน้าหวานเกือบตาย และคงเป็นแบบนั้นจริง ถ้าพระเจ้าไม่ใจดี ส่งมือหนึ่งมาหยุดยั้งการกระทำบ้าดีเดือดนั่นเอาไว้


“ตัวเล็กไม่เอา” เสียงงึมงำในลำคอเหมือนคนเพิ่งตื่น ดังมาจากใครอีกคนที่ฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะข้างกัน มันได้ผล คยองซูยอมหยุด แต่ยังไม่วายชี้หน้าต่อว่าเขา


“ก็จงินดูเพื่อนเราสิ โง่ให้คนอื่นว่า ทำไมไม่ตอบโต้ งี่เง่า!!” – กอดอก พองลมที่แก้ม พลางสะบัดหน้าหนี


ทำไมเวลาอยู่กับผัวต่างจากเพื่อนลิบลับเลยอ่ะ


ลู่หานเลิกคิ้ว พลางหันไปสบสายตาชายหนุ่ม ที่นั่งทำหน้าง่วงงุนเหมือนหมีจำศีลอยู่ตลอดเวลา


นี่ล่ะ...คิมจงอินคนรักของโดคยองซูที่เขาเคยเล่าให้ฟัง


ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาคือผู้ชายที่ดูดีและหล่อเหลาเอาการ ผิวเข้มสีแทน สันกรามเฉียบคมบาดหัวใจสาวๆ  จนไม่น่ามาหลงผิดกับเพื่อนของเขาเลยจริงๆ นะ แต่ก็นั่นล่ะ...ไม่ว่าจะดูดี หุ่นเนี๊ยบกระชากใจพอๆ กับกล้ามแขน และเหงื่อยามลงภาคปฏิบัติของคณะวิศวกรรมศาสตร์มากแค่ไหน แต่ใบหน้าสะลืมสะลือ กับอาการพูดน้อยเหมือนคนง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ก็ทำให้คนหน้าหวานตั้งคำถามได้ทุกครั้ง


หนุ่มซึนกับคนเมากาวนี่...เขาใช้เกณฑ์อะไรแยกแยะกันอ่ะ


ไม่เคยได้คำตอบ และเขาก็ไม่อยากใส่ใจเท่าไหร่ – คยองซูขี้อิจฉา เซฮุนไม่ได้ว่าเขาซักหน่อย น้องเขินในความน่ารักแบบตรงไปตรงมาของเขามากกว่า


เลือกจะไม่พูดต่อ และอยากจะกลับไปอุทิศให้เวลากับประวัติของน้องแว่นที่สุด ถ้าไม่ติด...


“ตอนจีบจงอินนายทำยังไง”


“ไม่รู้ ไม่อยากพูดด้วย” คยองซูทำหน้าหงิก – จะงอนก็ได้ แต่ช่วยตอบก่อนได้ไหมล่ะ


เรื่องแบบนี้เขายังไม่เคยมีประสบการณ์เลยนะ ทำไมใจร้ายจัง ได้แต่กลอกตามองบน พลางหันไปถามอีกคน ที่น่าจะให้ความร่วมมือได้มากกว่า “ถูกจีบยังไงเหรอจงอิน”


“ใครบอก จงอินต่างหากที่จีบฉัน”


เหมือนยังได้ยินเสียงเยาะเย้ยเงียบเชียบปะปนมาด้วย แต่... – อย่ามาอวดหน่อยเลย ไม่อิจฉาหรอก


“ยังไงบ้างล่ะ”


“ก็ไม่ทำยังไง จงอินแค่ให้ดอกไม้ฉันทุกวัน”


“แค่นี้?” เลิกคิ้วสงสัย แต่กลายเป็นถูกฟาดแรงๆ กลับมาแทนจนสะดุ้งโหยง “ใช้กำลังอีกแล้วนะ!


ขึ้นเสียง และถูกเพื่อนถลึงตาใส่ “อย่ามาเสียมารยาทกับความตั้งใจของจงอินนะ ดอกไม้ที่สวนหลังบ้านทุกกระถาง จงอินเป็นคนให้มานะบอกไว้ก่อน”


จ้าาาา... เบือนหน้าหนีแต่กลับต้องชะงัก เดี๋ยวๆ เมื่อกี้เพื่อนว่าอะไรนะ ทั้งดงรกๆ จนงูจะฉกนั่น...คิมจงอินให้มาเหรอ ยังไงล่ะ? ขมวดคิ้ว และสุดท้ายก็ยอมจำนนกับคำถามโง่ๆ เพื่อให้หายคาใจ “อธิบายซิ”


“ไม่มี แค่ให้ดอกไม้กันต้องการคำพูดอะไรยาวเหยียดล่ะ”


“ไม่ใช่จีบ ไม่สนใจ แต่สงสัยว่าทำไมดอกไม้พวกนั้นถึงยังปลูกได้ ก็ในเมื่อมันไม่มี...”


“ก็ให้ทั้งรากน่ะสิ”


หือ...พูดจริงดิ นัยน์ตากวางเบิกโต “ราก...แบบมาเป็นฝอยๆ เลยเนี่ยนะ”


“แน่นอน มีดินด้วยนะ ดอกไม้จะได้ไม่ตายยังไง สงสัยอะไรอีก”


ใบหน้าสงสัยแบบไม่มีวันจบสิ้นของลู่หาน เกือบทำให้เพื่อนระเบิดออกมา – ก็คนมันคาใจไง โชคดีจริงๆ ที่จงอินเอากล่องสีชมพูหวาน ผูกด้วยริบบิ้นลูกไม้น่ารักขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าเสียก่อน ไม่รู้หรอกว่าเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนตั้งนาน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปดู มันถูกเปิดออก และ...


“เม็ดมะม่วง ผมกินหมดเมื่อวาน คยองเอาไปปลูกนะ มันจะได้เติบโตเหมือนความรักของเรา”


ห๊ะ!! ตะโกนลั่นเลยในใจ หลังได้ยินเสียงทุ้มก้องในลำคอเอ่ยออกมา


เดี๋ยวก่อนๆ แล้วเนื้อล่ะ ...เนื้อมะม่วง...ไม่คิดจะเอามาแบ่งกันบ้างเหรอ


“ว้าว...ขอบคุณนะจงิน คยองจะดูแลรดน้ำอย่างดีเลย” – แล้วก็ทำแอ๊บเล่นใหญ่กระโดดเข้าไปเกาะแขนแฟน


เอ้า...นี่ก็ดีใจไปอีก มุกปะนั่นหรือยังไง? เกาข้างแก้มงุนงง ...แบบนี้ก็ได้เหรอ ได้จริงๆ เหรอ


เอ้ย...นี่มันปัญหาเลยนะ...ผลกระทบจากโลกร้อนของแท้เลย!!


ปั้นหน้าไม่ถูก และเสียงเยาะนิดๆ ก็ดังตามมา “ทำหน้าแบบนั้นเพราะนายยังไม่มีแฟนน่ะสิ”


อยากอมไหมเม็ดมะม่วง ส่งมาเดี๋ยวป้อนถึงที่


และคุณไม่ต้องตกใจไปนะ คิมจงอินก็เป็นอีกคนที่ได้รับเลือก ให้รู้ถึงความลับระดับชาติของเขา


หมดคำจะพูดต่อทันที เมื่อเห็นคนทั้งสองนั่งชื่นชมเมล็ดพันธ์แห่งความรักระหว่างกัน โคลงศีรษะพลางก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ ที่สั่นไม่หยุดไปด้วยข้อมูลของโอเซฮุน และแน่นอน...ว่ามันต้องแลกมาด้วยการขอรางวัลแปลกๆ จากเขา


ขอไปกินข้าวด้วย ไปเดตทั้งวัน ขอเป็นแฟน ขอหอมแก้ม จูบกันซักสิบที แลกลิ้น ทำรอยที่คอ บลาๆ...ที่ล้วนแต่แรงขึ้นเรื่อยๆ หนักหน่อยก็ขอวันไนท์สแตนด์ เรียกให้นอนลงอ้าขา ออนท็อปได้ก็ดี หรือแม้แต่ ...ชอบเซ็กส์หมู่ไหม?


อา...รุนแรงกันจังเลย ยกมือขึ้นท้าวคางพลางหัวเราะในลำคอ


เสียใจด้วยน้า...ครั้งแรกของเสี่ยวลู่ถูกน้องเซฮุนจองเอาไว้แล้วล่ะ และคงรวมถึงครั้งๆ ไปด้วย ไม่กล้านอกใจหรอก เดี๋ยวน้องเอากระบอกไฟฉายฟาดไม่ยั้งทำยังไงอ่ะ หูยยย...สลบเหมือดลุกไม่ไหวแน่ๆ


ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยามนึกถึงคนในความคิด จะทำยังไงให้น้องเลิกเขินลู่หาน แล้วยอมตกลงดีล่ะ


“คิดว่ามีข้อมูลแล้วจะช่วยอะไรได้หรือยังไง” ก็ยังเป็นเพื่อนสนิทคนดีที่ชอบขัดการวาดฝันอนาคตของเขา


“แน่ใจแล้วใช่ไหมกับคนนี้น่ะ”


“ก็เป็นคนที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้” แทบไม่หยุดคิด หรือเสียเวลาลังเล ทั้งที่จริงๆ ลึกลงไป มันก็ยังไม่มีอะไรแน่นอนเลยสักอย่าง เลือกได้เท่านี้ รอไม่ได้ ...หรือมันเป็นไปตามโชคชะตา คนตัวเล็กก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่เหมือนกัน


“จีบเด็กเรียนแต่รุกหนักแบบนี้ ไม่สำเร็จหรอก”


“งั้น...ต้องทำยังไงอ่ะ”


“คิดเอาเองสิ” – แทะเม็ดมะม่วงไปเลยปะ!!


ย่นจมูกใส่อีกฝ่ายแล้วก็เบือนหน้าหนี คิดว่าคนอย่างลู่หานไม่รู้หรือว่ารุกไปมันไม่ดี แต่น้องเขินเขานี่...จะให้ทำยังไง รอเซฮุนเดินมาเอง...เรียนจบแล้ววันนั้นจะมาถึงหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย อย่างเดียวที่รู้สึกพลาดคือ เขาเลือกแฟนที่ดูเรียบร้อยเกินไป แต่ก็นะ...น้องเด็กเรียนนี่ ช่วยไม่ได้ คงไม่เคยกับเรื่องแบบนี้


แต่...คิดแล้วก็แอบปลื้มนะคุณ พรหมจรรย์เราแลกกับพรหมจรรย์น้อง โอยยยย...ฟินตัวแตกโป๊ะๆ


ยิ้มใหญ่ด้วยหน้าตาประหลาดที่คยองซูเห็นแล้วอยากทุบเขาบ่อยๆ พลางใช้สมองประมวลผล จะจีบเด็กเรียน ก็ควรเข้าหาแบบเด็กเรียนสิจริงไหม?


อืม...ไล่ดูประวัติน้องอีกที ปีหนึ่งคณะบริหาร ท็อปกลางภาคทุกวิชา เทอมแรกก็กวาด 4.00 ทั้งหมด – ฉลาด ดูดี มีแนวโน้มสูงว่าเราควรใช้อนาคตร่วมกันนะเบ๊บ  เคาะปลายนี้เป็นจังหวะช้าๆ วิชาเอก วิชาบังคับ วิชาเลือกระดับภาค


เอ เอ เอ... แล้ววิชาเลือกเสรีนี่... ตั้งใจอ่านมาจนถึงตรงนี้ ดูรหัส รายชื่อวิชา และ...


“ใช่แล้ว!!” จู่ๆ ก็ลุกพรวดตะโกนออกมา ทำเอาคนทั้งใกล้และไกลงุนงง แต่ลู่หานจะมองข้ามทุกอย่าง พร้อมหันไปคว้ามือเพื่อนสนิทขึ้นมาเขย่าแรงๆ อย่างดีใจ “ขอบใจนะคยองซู ถ้าไม่ได้คำแนะนำของนาย ฉันคงคิดไม่ออก”


“ฉัน...แนะนำอะไร?” อีกฝ่ายดูงุนงงตามเขาไม่ทัน


“นายพูดถูก จะจีบเด็กเรียน มันต้องเข้าหาด้วยวิธีของเด็กเรียนถึงจะดีงาม เนอะ~


“คิดจะทำอะไรน่ะ” เพื่อนตัวเล็กย่นหัวคิ้ว ทว่าลู่หานกลับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ริมฝีปาก


“เซอร์ไพรส” หยิกแก้มยุ้ยๆ ของคนฟัง และรีบเดินออกไปจากโต๊ะ โดยไม่สนคำทัดทาน เรียกขานจากด้านหลัง


“จะไปไหนน่ะ คลาสภาคบ่ายจะเริ่มแล้วนะลู่หาน”


“อาฮะ...นายเข้าไปก่อนเลย”


บอกออกไปด้วยอาการยิ้มร่า อาจจะดูเป็นเด็กไม่ดีไปหน่อยที่เข้าเรียนสาย แต่แหม...ลู่หานมีธุระด่วนต้องไปทำก่อนนี่นา ด่วนมากๆ เลยนะขอบอก


เดินตัวปลิวไปตามทาง ผ่านผู้คนมากมายที่ร้องทักเขาไปตลอด แต่คนหน้าหวานก็ทำได้แค่ยิ้มรับทำนั้น ขอโทษที่น้า เขากำลังรีบจริงๆ


เลือกที่จะใช้บันไดแทนการรอลิฟต์ เวลานี้ต่อให้ชั้นที่สิบ ก็ไม่มีอะไรมาขวางทางลู่หานได้หรอก


ไม่มีอาการหอบเหนื่อย หรือว่าเมื่อยล้าใดๆ ให้เห็น เพราะตอนนี้น่ะ หัวใจของเขากำลังเต้นแรงยิ่งกว่าตอนอยู่ที่ห้องสมุดเสียอีก ผลักบานประตูเข้าไป และตรงไปยังโต๊ะที่เป็นเป้าหมายโดยไม่รีรอทันที


อาจารย์...ตอนนี้มีอาจารย์คนเดียวแล้วนะ ที่จะเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวได้

 


ช่วยทำให้ซินเดอเรลลู่ได้สมหวังกับเจ้าชายทีเถอะน้า~






TBC*





จงินกับตัวเล็ก
5555555555555 ช่วยเอ็นดูคู่นี้ด้วยนะคะ

เช่นเคยว่ามีของมาฝากด้วยค่ะ >>คลิ๊กเลย<<



อยากให้เราวาดแฟนอาร์ตในเรื่องแบบไหน ลองรีเควสมาได้นะคะ
ถ้าไม่ยากเกินความสามารถ ก็ยินดีค่ะ
อยู่ด้วยกันไปนานๆ น้า~

คราวนี้ขออ้อนน้า
อยากอ่านคอมเมนต์ กับรีแท็กเยอะๆ จังเลยค่ะ
รี้ดเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวให้เราได้มั้ย

รักนะคะ


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 



?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2923 tiramiisu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 00:34
    คนรอบตัวพี่ลู่ทำไมมีแต่คนแปลกๆ 55555555555
    #2,923
    0
  2. #2901 TheCottonx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:23
    ขำจงอินกับคยองจนน้ำตาไหล55555
    #2,901
    0
  3. #2885 Parkjimin19 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 10:05
    ขำการมห้ดอกไม้ทั้งรากพร้อมดิน555555
    #2,885
    0
  4. #2864 natchananjulklum (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 14:40
    จี้คยองกับจงอิน
    ให้ทั้งเม็ด ทั้งรากฝอย555555
    ลู่สู้ๆเด้ออออ -_-
    #2,864
    0
  5. #2833 เนเน่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 00:28
    อห ว่าพี่ลู่พีคละจงินกับตัวเล็กพีคกว่าอะไรคือการใส่เมล็ดมะม่วงที่กินแล้วในกล่องสวยงาม และพีคกว่าคือคยองดีใจ แม่งงงงงงงงงงงงพีคยอม
    #2,833
    0
  6. #2828 Minnymim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:47
    ขำตอนจงินให้เม็ดมะม่วงอะ ละนึกภาพคยองซูดีใจ กะเม็ดมะม่วงละบับ มันขำอะ แต่สตั๊นแต่มันจะขำอะ อหหห ไม่รุ้จะทำไงดีหน้าเบี้ยวไปหมด อยากขำบับหัวเราะดังๆก็ทำไม่ได้โว้ย ติดสตั๊นอยู่ ขำบับฟีลแปลกๆมากๆ55555555
    #2,828
    0
  7. #2814 Yehet ~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:04
    ลู่ห่านมีความพยายามอย่างมากที่จะขอเซฮุนเป็นแฟน น่ารักก เซเย็นชาดีชอบบบ
    #2,814
    0
  8. #2770 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 12:58
    เอาให้ได้นะลู่ววว
    #2,770
    0
  9. #2745 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 17:18
    จะทำอะไรอีกล่ะเนี่ยแม่คนจอมวางแผนเดี๋ยวก็นกอีกหรอก 5555555555 ถึงเซฮุนจะเป็นเด็กเรียนแต่ก็ใช่ว่าจะยอมโอนอ่อนไปกับลู่หานง่ายๆนะเด็กคนนี้จีบยากมากสงสัยลู่ต้องมีแผนการจีบเยอะๆแล้วแหละ 
    #2,745
    0
  10. #2724 Tongdchr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:48
    งือออ งุนเล่นตัวดีมากเลยย
    ชอบคู่คยองกะจงินจัง เรียกกันได้มุ้งมิ้ง หวานกันได้แบบไม่มีคู่ไหนตามจริงๆ
    #2,724
    0
  11. #2713 TRAXian (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:52
    มีความจีบยาก ดีๆๆ
    #2,713
    0
  12. #2682 นสด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 08:58
    เซฮุนนางไม่ได้ค่ะพี่ลู่่่่
    #2,682
    0
  13. #2671 riddle_girl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 15:50
    คิดยังไงว่าน้องมันเขินตัวเอง ไม่ผ่านๆลูลู่ไปเรียนวิธีจีบมาใหม่
    #2,671
    0
  14. #2632 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 05:35
    นกกลางกะบาลมากกกก 555 เสี่ยวลู่เอาส่วนไหนคิดเนี่ยว่าน้องเขิล โอ้ยยยไคโด้มาอย่างพีค คู่รักแบบนี้ก็มีเน๊าะ
    #2,632
    0
  15. #2599 Pinkuplatong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 17:17
    ตลกตอนนางโดนปฏิเสธ เป็นพญานกใหญ่มาก ฮาาาาา

    โอ๊ยย สงสาร

    ไม่ต้องจีบละม้าง เค้าปฏิเสธชัดเจนแล้ว ยังมาว่าเขาเขินตัวอีก
    #2,599
    0
  16. #2522 PuiPui--r (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 08:24
    ทำไมกันน๊าถึงคิดว่าพี่ลู่คนดีจะเจอเสือในคราบเด็กเรียน คนที่ดีแต่แน่นทฤษฎีระวังเจอน้องสอนมวย
    #2,522
    0
  17. #2349 ptptct (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 01:26
    ไม่ครับ55555
    #2,349
    0
  18. #2028 min-politic (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 07:42
    พี่ลู่คนหื่น ไฟฉายฟาดรัวๆเลยน้องฮุน
    #2,028
    0
  19. #1889 kawoat4124 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 02:01
    น้ฮุนนนพี่เขาไม่มีสักผัวร้ะลูก
    #1,889
    0
  20. #1493 CYZ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 21:13
    อยากรู้จังว่าฮุนคิดไรอยู่ ตอนลู่รุกหนักๆ ^^
    #1,493
    0
  21. #1475 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 19:19
    ไปแทะเม็ดมะม่วงต่อเถอะค่ะ55555555555555
    #1,475
    0
  22. #1038 sss.doofa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 16:09
    555555555 ขำไคโด่อ่ะะ พี่ลู่รุกหนักไปนะบางที แถมขี้มโนด้วยย 5555
    #1,038
    0
  23. #1020 choopp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 00:15
    คือนกไม่เท่าไหร่นี่ขี้มโนด้วยนะใจเย็นสังคมทำไมพี่ลู่เป็นคนแบบนี้
    #1,020
    0
  24. #860 fairy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 02:49
    kaido so แปลก ลู่สู้ๆน่ะ
    #860
    0
  25. #844 yingexofan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 21:04
    จงอินนี่ปลูกรักตั้งแต่เมล็ดเลยนะ สุดท้ายลู่หานก็นกจ้าา
    #844
    0