[END] 8 Bound ☆ :: HUNHAN

ตอนที่ 4 : CHAPTER 3 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,080
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    24 ก.พ. 59




CHAPTER 3

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

       

มีสองช้อยส์ให้เลือกตอนนี้...


ที่ห้องสมุด กับบนห้องสมุดชั้นสอง ในการตามหาเนื้อคู่ที่ไม่รู้อะไรเลยแม้แต่ชื่อ


แต่ลู่หานก็ยังมั่นใจ – นั่นเด็กเรียนนะคุณ นอกจากโรงอาหารแล้ว ที่นี่ล่ะคือที่สุดคลาสิก สุขสงบกว่านี้ไม่มีอีกแล้วเชื่อสิ ร่างบางเดินไปตามช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือ นัยน์ตากวางสอดส่ายสายตามองหาน้องแว่น ที่เป็นเป้าหมายคนนั้นอย่างตั้งใจ


ซ้าย ขวา ทำซ้ำอีกที ก่อนจะหยุดลงเมื่อมาถึงสุดทาง


ไม่มีอ่ะ...


อ่าว...ทำไมล่ะ? ตั้งคำถาม ครู่หนึ่งก็เงยหน้าขึ้นมองทางด้านบน


หรือว่าจะอยู่ตรงนั้น...


ทำตาปริบๆ ก่อนยิ้มแฉ่งตาหยี ดูเจ้าเล่ห์ซุกซน ชอบที่เงียบกว่าปกติก็ไม่บอกน้า แต่ไม่ต้องห่วง พี่ลู่หานคนนี้พร้อมไปหาได้ทุกที่ไม่มีปัญหา หนีไม่พ้นหรอกหนุ่มน้อย


ก้าวไปตามขั้นบันไดช้าๆ อ๊ะ...ไม่ได้ เดี๋ยวน้องจะตกใจ ค่อยๆ โผล่หน้าขึ้นไป ย่องบนปลายเท้าแผ่วเบา และ...


ไม่มี...อีกแล้วอ่ะ!!


นก...นกแรงมาก #จิ๊บๆๆๆ


คนหน้าหวานยืนนิ่ง บอกอารมณ์ไม่ถูก กับความเวิ้งว้างว่างเปล่าตรงหน้า พักเที่ยงแบบนี้ไม่มาหมกตัวที่นี่ อย่าบอกนะว่ายังอยู่ที่โรงอาหารกลาง ขมวดคิ้วยามนึกถึงความแออัด และจำนวนประชากรต่อพื้นที่ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ และสรุปได้เลยทันที...


ไม่ไป! พี่ไม่สู้!! พี่บอกเลยย!!!


ยู่ปากอย่างขัดใจยามเดินกลับลงมาช้าๆ ไม่มีวิธีไหนบ้างเลยหรอที่จะได้เจอกับน้องเขาง่ายๆ  – นอกจากรอปาฏิหาริย์น่ะ


คิดอะไรไปเรื่อบเปื่อยขณะแตะบัตรนักศึกษา และผลักบานประตูกระจกออกมาด้านนอก อย่างแรกที่รู้สึกเลยคือแสบผิวมาก และทำให้ลู่หานไม่อยากออกไปผจญกับความร้อนที่ไหนอีก กลับไปคณะเพื่อตั้งหลักใหม่อีกทีดีกว่า ยกมือขึ้นป้องตา และต้องชะงัก เมื่อถูกเอ่ยทักจากทางด้านหลัง


“สวัสดีครับพี่ลู่หาน”


เจ้าของชื่อชะงัก ใบหน้าสวยหวานหันกลับไปตามเสียงช้าๆ กลุ่มรุ่นน้องหลายคนนั่งล้อมวงอยู่ตรงโต๊ะไม่ไกล ทุกคนมองมาที่เขา พลางส่งยิ้มมาให้ – ยิ้ม...ที่แค่ดูก็รู้แล้วว่ากำลังคิดอะไรอยู่


“อื้ม...สวัสดีนะ” ตอบกลับ และขยับเข้าไปใกล้


เปล่านะ...ไม่ได้อ่อย แค่ตรงนั้นมีหลังคา และมันเย็นกว่าที่เขายืนอยู่ก็เท่านั้นเอง


“มาเดินเล่นหรอครับ” – เห็นเป็นแบบนั้น? กลางแดดเนี่ยนะ? โห...อินดี้มาก


“เปล่าหรอก มาตามหาคนน่ะ” ลู่หานยิ้มหวาน ไม่แน่ว่าคนพวกนี้อาจจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง ถ้า...ดูจากลักษณะคร่าวๆ แบบคนชอบเข้าสังคม และสนใจเรื่องรอบตัวเป็นงานหลักน่ะ – ไม่รู้จักหรอก จำไม่ได้ด้วยว่าเคยคุยกันหรือเปล่า


“หาใครครับ?” หนึ่งในนั้นทำท่าสนในทันที และ...


“น้องแว่นน่ะ”


“ครับ?”


“อื้อ น้องแว่น เด็กเรียน ตัวสูงๆ ผิวขาวดูดี เคยเห็นกันบ้างไหม” พยายามบอกจุดเด่นของเป้าหมาย แต่นอกจากจะได้รับการส่ายหน้ากลับมาแล้วนั้น ยังมีเสียงหัวเราะสนุกสนานตามมาอีกต่างหาก


“โอย...บนโลกนี้ไม่มีคนแบบนั้นอยู่หรอกครับ” ทั้งกลุ่มเฮลั่น “พี่จะตามหาเด็กเนิร์ดแบบนั้นไปทำไม”


เฮ้!...อย่ามาว่าเนื้อคู่ของลู่หานแบบนี้นะ


คนตัวเล็กลอบนิ่วหน้า แอบกลอกตากับการประเมินค่าคนแต่เปลือกของเด็กพวกนี้ แต่ก็ยังใจดียิ้มตอบกลับไป


“มีเรื่องต้องคุยกันยาวๆ น่ะ พอจะรู้จักใครที่เข้าข่ายบ้างไหม แนะนำพี่หน่อยสิ น้า~


ดึงสองมือมาไพล่หลัง พลางเอียงหน้าใสซื่อ ทำออดอ้อนน่ารัก ...แล้วแบบนี้ใครจะทนไหว


ลู่หานจะไม่โกรธ จะไม่อารมณ์เสีย เพราะเดี๋ยวจะเปลืองแรง เผื่อว่าน้องแว่นของพี่อยากจะทำความรู้จักกันยาวๆ บนเตียง บ้าาาา...คิดอะไรก็ไม่รู้ เขินเลยอ่ะ


กัดริมฝีปากสีสวยน่าขย้ำนิดๆ พร้อมบิดตัวไปมาอยู่กับตัวเอง โดยไม่สนใจบรรดาคู่สนทนา ที่มองอาการเหล่านั้นตาไม่กะพริบ – มันดูเย้ายวน และชวนให้พวกเขาอยากโดดเรียนช่วงบ่าย ไปเติมรอยให้ผิวขาวๆ ทั้งร่างกายนี้ใจจะขาด


“อา...อันที่จริง พวกเราก็คนละสังคมกับพวกเด็กเรียนนะครับ” ใครอีกสักคนในกลุ่มเอ่ยขึ้น “แต่ถ้าพี่ลู่หานคนสวยขอร้องทั้งที จะพยายามนึกชื่อพวกที่เคยเห็นผ่านตามาให้ก็แล้วกันนะครับ”


“จริงเหรอ ขอบคุณนะ” ร้องถามอย่างตื่นเต้น แต่...


“ครับ แต่ของแบบนี้ต้องมีรางวัลกันหน่อยนะ”


นัยน์ตากวางใสซื่อจ้องมองหน้าคนพูดปริบๆ มันปรากฏเค้าแววเจ้าเล่ห์ ไม่น่าไว้ใจ ที่บิดเร้าและสั่นไหว


อาฮะ...สายตาทุกคู่กำลังมองมาทางเขา อย่างกระหายใคร่อยาก และลู่หานคนนี้ไม่ได้ใสขนาดตีความไม่ออกหรอกนะ อีกอย่าง เครื่องแบบนักศึกษามันบางนะคุณ ยืนกลางแดดแบบนี้ถ้าไม่ใส่อะไรทับไว้ข้างใน ก็เห็นไปถึงไหนต่อไหน


ปรือตาลงนิดๆ ดึงดู และชวนหลงใหล – ลำคอ ไหล่ ช่วงอก เอว และต่ำกว่านั้น อา...ถูกมองจนสึกหมดแล้ว ปกติเขาคงอยู่เล่นด้วยมากกว่านี้อีกหน่อย ติดที่ว่าวันนี้มีธุระ ...เอาไว้ก่อนละกันนะคนดี


หัวเราะเสียงใส พลางเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์ของใครสักคนตรงนั้นขึ้นมา เอ่ยถามรหัสผ่าน โดยไม่รีรอที่จะกดเข้าโปรแกรมถ่ายภาพ และ...


“รางวัลแบบนี้ได้ไหม ชอบหรือเปล่า”


แกล้งกระซิบเสียงหวาน  ยามเป่าลมอุ่นลงไปเบาๆ ก่อนจะผละออกห่าง พร้อมยื่นเครื่องมือสื่อสารคืนไป


หน้าจอยังคงปรากฏชัด รูปของเจ้าตัวที่ย่อลงมา ใช้ปลายจมูกแตะที่ข้างแก้มของผู้ร้องขอ


ทุกคนอ้าปากค้าง ไม่เว้นแม้แต่หนุ่มน้อยที่โดนจู่โจมกะทันหัน แก้มแดงจัดจนน่าเอ็นดู แกล้งวางสะโพกลงบนขอบโต๊ะ ยามเบียดเข้าหา และเคลื่อนไหวเล็กน้อยเพื่อดูปฏิกิริยาของแต่ละคนช้าๆ – กลืนน้ำลายอึกใหญ่โดยพร้อมเพรียงกัน น่ารักอีกแล้ว แต่ขอโทษน้า หนูยังไม่ใช่สเป็คของพี่


“ติดไว้ก่อนได้ไหม วันนี้มีธุระจริงๆ” แล้วก็โน้มตัวลงไปประคองแก้มคนที่อยู่ใกล้ที่สุดเอาไว้ สาบเสื้อที่จงใจปิดไม่สนิทคล้อยลง เปิดเผยผิวเนียนจนเกือบลึกลงไปถึงไหนต่อไหน ทำเอาคนมองใจสั่น หายใจติดขัดไปต่อไม่เป็น “ถ้ายอมช่วยเรื่องรายชื่อล่ะก็ จะยอมถ่ายรูปคู่แบบเมื่อกี้กับทุกคนเลยนะ กี่รูปก็ได้ตามใจเลย แต่ช่วยพี่ทีนะได้ม้า~


เลียริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเชื่องช้า พลางแตะปลายจมูกเข้ากับคนฟังเบาๆ ก่อนจะผละออก ลุกขึ้นยืนรอคำตอบนิ่งๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่ทุกคนต่างนิ่งอึ้ง เหมือนเด็กๆ พวกนั้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ แต่ลู่หานน่ะรู้ดี...


3...2...1


“ยินดีอย่างยิ่งครับ!!!” พากันร้องประสานเสียง และทั่วทั้งโต๊ะก็เกิดการจลาจลย่อมๆ ขึ้น


ลู่หานเอ่ยขอบคุณพลางทำตาเป็นประกายน่ารัก ยามมองความวุ่นวายของการยื้อแย่งกระดาษจนเกือบเกิดสงคราม และได้แต่โปรยยิ้มที่หวานเสียยิ่งกว่าหวานแจกจ่าย – ให้กำลังใจ และตั้งความหวังเอาไว้


กว่าจะทุกอย่างจะเสร็จสิ้นเรียบร้อย แก้มของเขาก็ล้าจนเหมือนจะขยับยิ้มไม่ไหวอีกแล้ว


..คนพวกนี้ใจร้ายกับเสี่ยวลู่จัง


“พี่ลู่หานแม่งตัวโคตรหอมเลยว่ะ”


เสียงกระซิบยังคงดังแว่วมากับสายลม


“กูอยากทำรอยบนผิวพี่เขาใจจะขาด แม่งเอ้ย!!


“เอวเล็กชิบหาย แบบนี้กระแทกแรงๆ ได้เปล่าวะ”


“ซักวันกูต้องได้พี่เขามาออนท็อป งาน Open House เจอกันแน่มึง กูจะล้มแฟนพี่เขาเอง”


...และอื่นๆ อีกมากมาย ถ้าเป็นคนอื่นคงมีโกรธมีขึ้นกันบ้าง แต่บอกแล้วว่าลู่หานเฉยๆ ต้องเหนื่อยแน่นอนเลย ถ้าจะพยายามหยุดความฮอตของตัวเอง – ข้อดีของการเก่งวิชาสุขศึกษาก็แบบนี้ล่ะ เด็กๆ ต้องตั้งใจเรียนนะ


ก้มลงมองแผ่นกระดาษหลายใบในมือ พลางหัวเราะเบาๆ นอกจากจะป็อปปูลาร์แล้ว ยังยุ่งจริงๆ เลยนะ ลู่หานคนนี้เนี่ย อย่างน้อยวันนี้ก็ต้องสานต่อภารกิจที่ตั้งใจไว้ให้เสร็จ


น้องแว่นจ๋าาา รอก่อนน้า พี่ลู่หานมาหาหนูแล้วลูก


ยิ้มร่ารื่นเริงอย่างมีความหวัง มันคือความหวัง แต่...


อ้วน...


ล่ำ...


โอตาคุ...


ไอน์สไตน์...


พูดไม่รู้เรื่อง...


และ...สมพงษ์ไปอีกกกกก!!!


ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ!!!


นี่มันอัลไล!! อยากฉีกกระดาษวกกลับไปปาใส่พวกหลอกลวงเรียงคน ไม่เห็นมีเลย ไหนล่ะ ไหนน้องแว่นของเสี่ยวลู่ น้องแว่นขาวสูง หุ่นดี มีออร่า ไหล่กว้างน่าซบคนนั้น เสี่ยวลู่จะเอาคนนั้น!!!


ถอนหายใจแรงๆ หงุดหงิด แต่สุดท้ายก็ได้แค่บอกให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ สงสัยวันนี้ต้องเทแล้วล่ะ เหลือบมองนาฬิกา ใกล้จะเริ่มคลาสช่วงบ่ายแล้วด้วย ถึงจะอยากเจอเนื้อคู่ แต่ลู่หานว่ามันน่าอายมากนะ ถ้าการบ้าผู้ชายทำให้ตัวเองเสียการเรียน ก้มมองชื่อสุดท้ายที่ยังคงเหลืออยู่


โอเซฮุน...


เหออออ...ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก พวกเชื่อถือไม่ได้ เบ้ปาก แล้วขยำกระดาษทั้งปึกปาใส่ถังขยะ พอกันที!!


ตัดใจและต้องวกกลับไปทางเก่า เขามาไกลจากคณะอยู่เหมือนกันนะ หันมองซ้ายขวา และเลือกใช้ทางลัดเพื่อหลบไอร้อน ที่ก็ไม่รู้ว่ามันจะระอุแบบนี้ไปเพื่อใคร มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นไม่หยุด มีคนเดียวที่จะกล้าระรัวส่งข้อความมาแบบนี้ – รู้แล้วน่าโดคยองซู


เลี้ยวซ้ายเข้าไปตรงมุมตึก ลู่หานชอบเดินทางนี้ เลียบไปกับอาคารกีฬา สระว่ายน้ำกลางแจ้งทำให้บริเวณโดยรอบเย็นสบาย กลิ่นคลอรีนพวกนั้นน่ารำคาญนิดหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าทางปกติที่เสี่ยงต่อการผิวไหม้ ก้าวสั้นๆ ไม่รีบร้อน และต้องสะดุ้งโหยง เมื่อจู่ๆ เสียงกรี๊ดแสบแก้วหูก็ดังกระหึ่มขึ้นมา


“หวา!!” คนตัวเล็กร้องออกมา พลางยกมือขึ้นแตะตรงหัวใจ มันยังเต้นระรัว ก่อนจะหันไปมองอย่างสงสัย


วันนี้ชมรมว่ายน้ำมีแข่งกันเหรอ? เลิกคิ้วขึ้น พลางเขย่งตัวขึ้นมอง ผ่านรั้วตาข่ายด้านนอก – ผู้ชายหุ่นแซ่บกลุ่มใหญ่ โชว์เนื้อหนังยืนรวมตัวกันอยู่เต็มไปหมด น่ากินทั้งนั้น แต่...ไม่เลย ไม่มีใครสู้น้องแว่นของเสี่ยวลู่ได้สักคน


ไหวไหล่และตั้งใจจะถอยห่าง ถ้าไม่ติดว่าพวกผู้หญิงตรงหน้าพากันกรีดร้องออกมา ตบตีเพื่อนข้างตัวอย่างเขินอาย เมื่อใครคนหนึ่งโผล่พ้นขึ้นมาจากน้ำ


ดีดดิ้นทำไมอ่ะ?... ขมวดคิ้วพร้อมเขย่งสุดปลายเท้าอีกครั้ง


และคราวนี้ล่ะ ที่นัยน์ตากวางถึงกับต้องเบิกกว้าง เมื่อหมวดและแว่นตาว่ายน้ำของใครคนนั้น ถูกดึงออกช้าๆ


น้องแว่น... เนื้อคู่ของลู่หานกำลังลอยคออยู่ตรงหน้า!!


หือ...แลดูน่าเกลียดจังนะ แต่ช่างเถอะ ใครสนกันล่ะ


วิ่งฝ่าเข้าไปยืนเกาะรั้วไว้แน่นๆ และเพ่งมองเพื่อความแน่ใจ ใช่น้องเด็กเรียนคนนั้นจริงๆ ด้วย!


โอยยย...เนื้อคู่ เนื้อคู่กันแน่ๆ!!


จ้องคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ ผิวขาว ไหล่กว้าง โอ้โห...ถอดแว่นแล้วดูดีชะมัด ดวงตาคู่นั้นมีเสน่ห์ พอๆ กับหน้าไร้ที่ติ – หล่อล้างผลาญมาก ยืนอยู่นี้ยังกระแทกตาแทบบอด


น้องคุยอะไรกับพวกรุ่นพี่บนฝั่งอีกเล็กน้อย ก่อนจะท้าวแขนกับขอบสระ เพื่อดันตัวเองขึ้นมา


อื้อหือออออ!! บอกเลยคุณ ว่านี่น่ะมันนาทีระทึก อันตรายต่อระบบหายใจมากจริงๆ


พวกผู้หญิงกรีดร้อง และลู่หานได้แต่กัดริมฝีปากแรงๆ


กล้ามเนื้อตรงช่วงแขนเหยียดเกร็งยามรับน้ำหนัก ดูแข็งแรงรับกับแผงอกกว้างแน่นขนัดไปด้วยกล้ามเนื้อ ไหนจะซิกส์แพ็คเน้นๆ ตรงช่วงท้องอีก โอย...ความดันจะขึ้น!!


ลู่หานกลั้นหายใจทันที เมื่อร่างสูงก้าวกลับขึ้นมา ยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชื้น พร้อมหันมาทางนี้ คล้ายกำลังอวดร่างกายกร้าวแกร่งเปลือยเปล่า ที่มีเพียงกางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วสีเข้มปิดบังเอาไว้เท่านั้น


มองหยดน้ำที่เกาะพราวบนผิวด้วยใจเต้นรัว มันกำลังไหลลงต่ำเรื่อยๆ ชวนให้หายใจติดขัด จนหน้าเห่อร้อนไปหมด จะไปสิ้นสุดตรงไหนก็ไม่รู้เนอะคุณ กลืนน้ำลายยามลดสายตาลงมาอีก และอีกนิด


แล้วก็ต้องทำตาเบิกโตอีกครั้ง เมื่อพบว่า...น้อง...เป็นคนพิการ...  


แงงงงงงงงงงง...หม่าม้าาาา! ทำไมน้องเขามีขาสามข้างงงง!!


ทำตาเหลือก พลางปรับระบบโฟกัสสายตาให้เป็นพลังซูมในระดับอนันต์


อื้อหืออออออ น้องเขาเหน็บกระบอกไฟฉายไว้ในกางเกงทำไม เอาไปส่องอะไร ใต้น้ำกลางวันมันไม่มืด!!!


เสี่ยวลู่จะเป็นลม โอยยยย...พรัดเจ้าาา!!!


ยกมือขึ้นกุมหัวใจที่ยังคงเต้นถี่ระรัว ทูกึน ทูกึน เลยฮะ~


จ้องอยู่แบบนั้นจนตาโต้ลมแห้งไปหมด เพิ่งมาได้สติก็ตอนน้องเดินหายเข้าไปในตัวอาคาร เพิ่งรู้ว่าน้ำลายข้างมุมปากไหลย้อยออกมาหน่อยๆ ด้วย อา...แล้วก็ยังไม่ได้รู้ชื่อหรือคณะอีกเหมือนเดิม แต่...


“โอ๊ย...ไม่อยากเชื่อเลย ตานั่นคือโอเซฮุนเด็กเนิร์ดจริงๆ เหรอ”


หือ...หูของลู่หานมีเรดาร์ที่ดี มันอ่อนไหวต่อเรื่องของคนอื่นเสมอ


“แซ่บเนอะ ใครจะไปรู้ล่ะ เห็นวันๆ เอาแต่หมกตัวในห้องสมุด นี่ถ้ารุ่นพี่ไม่ขอร้องให้มาช่วยการแข่งขันว่ายน้ำ ก็คงไม่รู้หรอก ว่าใต้เสื้อผ้าเชยๆ แบบนั้น จะมีกล้ามซ่อนอยู่”


พูดแล้วก็ทำกรี๊ดกร๊าดเว่อวังไปอีก – ไม่เป็นกุลสตรีเลยหนูลูก


“ต่อไปนี้คงต้องมองใหม่แล้วล่ะ ได้วันไนท์สแตนด์ซักทีนะ โอย...จะยอมตั้งใจเรียน”


แก่แดด นิสัยไม่ดี เรื่องอะไรมาหวังเรือนร่างเนื้อคู่ของพี่


ลู่หานเบ้ปาก แอบมองแรงใส่ ก่อนจะต้องจำใจจากมา เขามีเวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำกับการไปเข้าคลาส อย่างน้อยก็ได้รู้แล้วว่าน้องชื่ออะไร ไม่รู้ว่าใช่โอเซฮุนเดียวกับในกระดาษนั้นไหม แต่แค่นี้คนหน้าหวานก็โอเคแล้ว


และ...ยังโชคดีจริงจังนะวันนี้ เพราะหลังจากนั้นก็บังเอิญเจอรุ่นน้อง ที่เคยให้ความช่วยเหลือกันไป เขารู้จักน้องแว่น และบอกว่าน้องจะมานั่งที่ห้องสมุดประจำทุกวัน ตั้งแต่ห้าโมงจนถึงเวลาปิด


หูยยยย...แบบนี้เพอร์เฟคเลย


ตั้งใจเรียน ขยัน มีน้ำใจ และมีอนาคตแบบนี้ หม่าม้า...เสี่ยวลู่หาลูกเขยดีๆ ให้แล้วน้า~


ยิ้มแย้มเบิกบาน และแทบจะสวอนเลคเข้าห้องเรียน วันนี้ต่อให้เขาโดนคยองซูทุบ โทษฐานไม่ตั้งใจเรียนสักสิบครั้ง ลู่หานก็ยินดีให้อภัย ก็แหม...เย็นนี้น่ะ เขาจะได้ทำความรู้จักกับเนื้อคู่ของตัวเองแล้วนี่นา


กดดูเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์บ่อยๆ จนถูกเพื่อนต่อว่า


แต่เอาเถอะ...พลังของพรหมลิขิตที่โคยองซูเคยว่าไว้น่ะ ไม่ทำให้เขาสะเทือนเลยแม้แต่น้อย


เขียนชื่อโอเซฮุนลงไปข้างๆ ชื่อของตัวเองตรงหัวเอกสารประกอบการเรียน เติมหัวใจอีกนิด ...เขินตัวแตก


รอหน่อยน้าเด็กน้อยของพี่ เลิกเรียนปุ๊บจะวิ่งไปหาเลย กัดริมฝีปากน่ารัก


และ...เวลานั้นมันมาถึงเร็วกว่าที่คิดไปหน่อย


ทั้งที่เตรียมตัวมาดีแล้ว แต่พอเอาเข้าจริง ลู่หานก็รู้สึกประหม่านิดๆ เหมือนกัน สูดหายใจเข้าลึกยาว แล้วผลักบานประตูเข้าไป


อากาศเย็นฉ่ำภายในไม่รั้งรอเลย ที่จะพุ่งเข้ามาพัวพันผิวกาย แต่คนหน้าหวานไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่ นัยน์ตากวางกวาดมองหาคนที่ต้องการทันที ห้องสมุดน่ะ...ต่อให้เป็นช่วงสอบ ก็ไม่ได้มีคนพลุ่กพล่านขนาดนั้น มหาวิทยาลัยของเขาไม่ได้เคร่งครัด หรือว่าอยู่แนวหน้าขนาดที่จะต้องมีคนมาใช้บริการมากมายอะไร


มองไปรอบๆ และหยุดอยู่ที่ร่างหนึ่ง ตรงช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือ แสงแดดยามเย็นที่ส่องว่างเป็นพื้นหลัง ทำให้มองเห็นเขาเป็นเพียงเค้าโครง แต่ลู่หานจำได้ ...ทั้งบุคลิก และท่วงท่าแบบนั้น


สวยนะ...เหมือนรูปปั้น แต่กลับให้ความรู้สึกถึงชีวิต และมีเค้าแววของความอบอุ่น


เม้มริมฝีปาก ขณะขยับเข้าไปหา ถึงจะกระทันไปหน่อย แต่สัญญานะว่าพี่จะเป็นแฟนที่ดีของหนูเอง และ...


“โอ๊ะ!!” คนตัวเล็กสะดุดล้มทันที


ซึ่งแน่นอน...ตามท้องเรื่องทั่วไปแล้ว น้องเซฮุนจะต้องหันมาประคองเขาเอาไว้ ตัวของเราจะแนบติด หน้าของเราจะใกล้กัน ตาของเราจะมีแต่ภาพของกันและกัน อา...โรแมนติกดีงามมากๆ สำหรับตอนอาทิตย์อัสดงแบบนี้


ลู่หานทิ้งตัว แต่...


“อั๊ยย่ะ!!” – เจ็บจริงทันทีเมื่อไม่มีการฉุดรั้ง และต้องลงไปกลิ้งกับพื้นแบบไม่มีสแตนด์อิน


NG!!! ลุกขึ้นนั่งลูบแขนตัวเองทันที น้องเซฮุนผิดคิวอ่ะลูก...


“ขอโทษครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือหัว “ผมไม่ได้ตั้งใจขวางทาง”


ร่างสูงพลางย่อตัวลงมาช่วยเก็บของให้ เสียงนุ่มนะเรา... น่าฟัง ยอมรับว่าเสี้ยวหน้าด้านข้างนั้นดูดีชะมัด


“...เปล่าหรอก พี่ซุ่มซ่ามเองล่ะ” หัวเราะแก้เก้อ


โรแมนติกคืออะไร รู้จักไหม ไปหานิยายรักมาต้มกินเดี๋ยวนี้!!!


เงยหน้ากลับขึ้นมอง เบื้องหลังกรอบแว่นเกือบล้าสมัย คือดวงตาคู่นั้นคมกริบ ที่ยิ่งมองใกล้ๆ มันก็ยิ่งมันมีผลต่อการเต้นผิดจังหวะของหัวใจลู่หานมากขึ้น


“งั้นคราวหน้าต้องระวังนะครับ” คำบอกนั้นมาพร้อมกับนัยน์ตากวางที่ระริกไหวรุนแรง


ริมฝีปากได้รูปนั้นกำลังยิ้มนิดๆ ยิ้มอย่างไม่มีสาเหตุ ไม่มีชื่อเรียก แต่ลู่หานรู้สึกเหมือนเวลาหยุดลง หลังจากมือข้างนั้นยื่นออกมาให้เขา


ได้แต่มองลึกเข้าไปคล้ายกำลังมองหาตัวตนของอีกฝ่าย มันมีบางอย่าง กำลังดึงดูดให้เข้าไปไกล เพื่อที่จะยอมตกลงไปในวงวันของความรู้สึก ที่ไม่อาจถอนตัวออกมาได้ง่ายๆ


อะไรกันนะ... วางมือลงไปช้าๆ และ...


นิ่มอ่ะ...ประเมินพลางบีบเบาๆ ก่อนใช้นิ้วลูบไปมา ไม่สากอย่างที่คิดนะ


ไหนดูสิ... ก้มลงมอง พลางพลิกมือน้องกลับไปกลับมา นิ้วยาว เล็บตัดสะอาด ผ่าน!!


พยักหน้ากับตัวเอง และจ้องคนตรงหน้าเขม็ง หล่อ...ยืนยันอีกครั้งว่าหล่อ สะอาดสะอ้านดูดี ขมวดคิ้วเพ่งดู พลางยกมืออีกข้างขึ้นประคองแก้มน้อง


โกนหนวดเกลี้ยง และที่สำคัญคือไม่มีผมหงอก โอยตาย...เพอร์เฟ็คมาก!


ประสานสายตาเข้าด้วยกันอีกครั้ง ลู่หานมองเห็นแววสงสัย ไม่เข้าใจฉายชัดอยู่ในดวงตาสีเข้ม แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา บอกกับตัวเอง และแกล้งลดมือลงต่ำ ปัดผ่านใจกลางลำตัวของน้องเบาๆ จนร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อย


แน่นมากกก... ของจริงล้านเปอร์เซ็นต์ การันตีในความแข็งแรง และความสตรองนี้


คนนี้ล่ะ...คนที่เสี่ยวลู่รอมาตลอด เนื้อคู่อยู่ตรงหน้าแล้ว!


กัดริมฝีปาก ดูเย้ายวนและเอาแต่ใจ พลางไล้มือไปตามโครงหน้าของชายหนุ่ม เชยคางเขาขึ้นนิดๆ ก่อนจะขยับยืดตัวให้ขึ้นสูง เหนืออีกฝ่ายยามบดเบียดร่างกายเข้าหาจนแนบชิด


ลู่หานวางมือลงบนไหล่กว้างกร้าวแกร่ง ก่อนจะเอ่ยชัดเจน ตรงไปตรงมาตามความรู้สึกภายใน ผ่านริมฝีปากที่แทบจะสัมผัสกัน

 


“มาเป็นแฟนกับพี่เถอะนะ หนุ่มน้อย”






TBC*





กลับมาแล้วค่ะ
ขอบคุณมากๆ เลยนะคะสำหรับทุกกำลังใจ
และความชื่นชอบที่มีให้กับฟิคเรื่องนี้
จนทำให้ 8 Bound ติดท็อปร้อย และ อันดับยอดนิยม
ขอบคุณจริงๆ ค่ะ


  


ขอมอบความสำเร็จนี้ให้รี้ดทุกคนด้วยนะคะ
พวกคุณคือความภาคภูมิใจของเราเสมอ


แวะมาพูดคุยกันที่คอมเมนต์และแท็กบ่อยๆ นะคะ


Hashtag
#ฟิคเลขแปด

 






?
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,965 ความคิดเห็น

  1. #2950 เสี่ยว ป๋าย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 08:13

    อร้ายยยยย อะไรจะรุกแรงเบลอนั้น ต้ายๆๆตายๆๆ ..

    #2,950
    0
  2. #2922 tiramiisu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 00:22
    กรี๊ีดดดดด รุกเร็วรุกแรง แต่แฟนพี่มีสามขา 5555555
    #2,922
    0
  3. #2900 TheCottonx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:11
    โอ้ยลูกรุกแรงมาก555555
    #2,900
    0
  4. #2884 Parkjimin19 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 09:53
    โอ๊ยตายแล้ววว555555
    #2,884
    0
  5. #2863 natchananjulklum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 14:29
    โครตเจ๊เลย5555555
    #2,863
    0
  6. #2832 เนเน่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 00:14
    โอ๊ย พี่ลู่เอยไม่ไหวล่ะขำจนแม่จะมาด่า กรามแทบค้างอ่ะ ได้หรอพี่ลู่ได้หรอขอกันโต้งๆงี้เลย
    #2,832
    0
  7. #2829 Manogirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 16:09
    เอาจริงดิ555555555555
    #2,829
    0
  8. #2821 S_o_minSeok (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 11:44
    พี่ลู่รุกแรงป๊ายยยย เขิลลลล
    #2,821
    0
  9. #2813 Yehet ~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 17:23
    ลู่ห่าน รุกแรงมาก น้องพิการมี 3 ขา 55
    #2,813
    0
  10. #2769 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 08:24
    อื้อหืออโคดอ่อยยย
    #2,769
    0
  11. #2744 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 16:13
    ยั่วมากค่าาาาคุณพี่ลู่หาน โอ๊ยยยยย แบบนี้แหละเจ้ชอบ 555555555555555
    #2,744
    0
  12. #2723 Tongdchr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:39
    พี่ลู่คนจริงค่ะ อยสกได้ต้องอ้อยแรงๆ ตรงประเด็นยิ่งกว่านิวส์ทีวี
    #2,723
    0
  13. #2712 TRAXian (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:45
    เดี๋ยวค่ะหนูลู่!!!!
    รุกแรง รุกเร็วจริง
    #2,712
    0
  14. #2681 นมสด (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 08:54
    ลู่เอ้ยรุกเเรงจริง
    #2,681
    0
  15. #2670 riddle_girl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 15:29
    ตลกอ่ะ น้องพิการน้องมีสามขา5555
    #2,670
    0
  16. #2666 Byunni (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 18:16
    โอ้ยยยตลกพี่ลู่อ่ะ จะอึ้งอะไรเบอร์นั้น รุกแรงจนเซฮุนตั้งรับไม่ทันเลยไม่หนอหนิ
    #2,666
    0
  17. #2631 U-RiaYeonjin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 13:00
    ตลกตรงน้องเป็นคนพิการนี่แหละ มี 3 ขา 5555555 โอ้ย หื่นมาก พี่ลู่รุกแรงงงงงงงค่ะ มากมายยยย เอิ้กๆๆๆ
    #2,631
    0
  18. #2623 villain (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 00:00
    จะเกินไปแล้วววว5555555 อ้อยแรงมากมากกกกกก
    #2,623
    0
  19. #2598 Pinkuplatong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 17:04
    โอยย ลู่ทั้งขี้ยั่ว ขี้อ่อย มาหมด ชอบ มีความอ้อยแรง น่ากัวว แทนฮุนอ่ะ
    #2,598
    0
  20. #2348 ptptct (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 01:13
    พี่ลู่สู้ๆจ้า
    #2,348
    0
  21. #2027 min-politic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 07:25
    ตลกลู่หาน นายรุกน้องหนักมาก ทำไมหื่นกับน้องแบบนี้หล่ะลูกกกก 555555555555555555
    #2,027
    0
  22. #1884 kawoat4124 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 01:52
    อร้ายยยยยย
    #1,884
    0
  23. #1668 coco i cookie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 19:50
    เฮยย >/< อย่าให้เสียจื่อออ
    #1,668
    0
  24. #1498 So Lucky My Love (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 20:37
    เอางี้เลยหรอพี่ลู่ รุกแรงงงง 5555
    #1,498
    0
  25. #1492 CYZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 20:04
    ลูลู่อ่อยแรงงง คนจริงคะ อร้ายยยย!! >//////<
    #1,492
    0