{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (end)

ตอนที่ 4 : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78,469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,108 ครั้ง
    17 พ.ค. 64


04



 

ถ้าไม่อยากอึดอัดคุณควรแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกัน


ครับ?”


คุณยังโกรธผมอยู่ใช่มั้ย เรื่องตอนบ่าย


“...”


วันศุกร์สบตากับคนตรงหน้าที่จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาทั้งที่ก่อนหน้านั้นเงียบมาตลอด คุณชายทรงเพลิงที่กำลังหั่นสเต็กเหลือบตามองวันศุกร์เช่นกัน ตาคมกริบของคนตัวสูงจ้องมาเหมือนรอคำตอบ ส่วนตัวเขาน่ะก็ได้แต่นั่งจิ้มสลัดผักที่ไม่ชอบกินเลยสักนิด นั่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ


เงียบแสดงว่าใช่


“...”


ปล่อยให้คุณชายเขาพูดเองเออเองโดยไม่คิดที่จะตอบโต้ ถ้าเป็นปกติป่านนี้วันศุกร์คงปกป้องตัวเองด้วยการอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจไปแล้วว่าเขาน่ะมีประสิทธิภาพมากพอที่จะแยกแยะเรื่องพวกนั้นออกจากกันได้ แต่ตอนนี้วันศุกร์เหนื่อย ล้า และปวดหัวมากเลยไม่อยากต่อบทสนทนากับคุณชายเขา


คุณชายยังไม่อิ่มใช่มั้ยครับ


ยัง


งั้นกินไปคนเดียวนะครับ ผมจะไปที่กองถ่ายแล้ว


พูดจบก็ควักแบงค์ออกจากกระเป๋าสตางค์วางไว้บนโต๊ะหนึ่งใบ วันศุกร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที คว้าสัมภาระของตัวเองแนบอกแล้วจ้ำอ้าวเดินออกจากร้านโดยไม่ลาคนอายุมากกว่าสักคำ


เดี๋ยว วันศุกร์


ทั้งๆ ที่ก้าวขาให้ยาวมากที่สุดเท่าที่จะทำได้จนแทบวิ่งแล้ว แต่ก็ยังไม่ทันคุณชายทรงเพลิงที่ก้าวขายาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็สามารถประชิดตัววันศุกร์ไว้ได้ คนตัวสูงคว้าแขนเล็กๆ ไว้ในมือหนา ออกแรงกระตุกนิดเดียววันศุกร์ก็เดินหนีไปไหนไม่ได้แล้ว


กลับไปกินให้หมด


คุณชายวันศุกร์ถอนหายใจเหนื่อยๆ เรียกอีกคนเสียงอ่อน ตอนนี้สองทุ่มครึ่งแล้วครับ ผมมีถ่ายละครตอนสามทุ่มเป๊ะ ปกติตอนนี้ผมต้องนั่งซ้อมที่กองแล้วด้วยซ้ำ ผมกลับเข้าไปกินไม่ได้แล้วแหละ


วันศุกร์พยายามรั้งแขนตัวเองกลับมาแนบลำตัวตามเดิมแต่ก็ไม่ได้ผลเพราะมือคุณชายเหนียวยิ่งกว่ากาว คนฟังเงียบไปสักพักก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แล้วสุดท้ายหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็ยอมปล่อยแขนเล็กๆ ได้สักที


งั้นแวะซื้อของไปกินที่กอง


ที่กองมีกับข้าวให้กินครับ ไม่ต้องเปลือง


อือ


“...”


งั้นไปขึ้นรถ


เฮ้ย! เดี๋ยวนะคุณชาย ผมไปแท็กซี่เองได้ไม่ต้องลำบากหรอกครับ มาส่งแค่นี้ผมก็ขอบคุณมากๆ แล้ว


คนตัวบางตกใจยิ่งกว่าอะไรตอนที่ถูกดันหลังให้เดินไปข้างหน้าพร้อมกับคุณชายทรงเพลิงที่ควักกุญแจรถออกจากกระเป๋ากางเกง


ไม่เอาแล้ว ไม่อยากนั่งรถร่วมทางกับคุณชายเขาแล้ว...


วันศุกร์นั่งน้ำลายบูดตลอดทาง ตั้งแต่พระรามสี่ถึงบางแคไม่ได้คุยอะไรกันเลย จริงๆ ก็คุยกันแค่ประโยคเดียวตอนที่คุณชายเขาบอกว่าหิวแล้วก็เลี้ยวเข้าห้างใกล้ๆ สตูดิโอ


มันก็อึดอัดนั่นแหละ เขาไม่พูด...วันศุกร์ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร


เดินดีๆ หน่อย คนอื่นมองแล้ว


คุณก็เลิกดันหลังผมสักทีสิครับ


หันมาแยกเขี้ยวใส่คนตัวสูงที่เอาแต่ดันหลัง จุดตรงที่คุณชายทรงเพลิงใช้นิ้วแตะลงมามันเป็นจุดบ้าจี้ของวันศุกร์เลยต้องพยายามหลบอยู่ตลอด พอหลบไม่ได้ก็สะดุ้งตัวโยนจนถูกสายตาคนอื่นๆ มองมาแบบแปลกๆ


อือ พอถูกมองมากๆ ผู้คนก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน ชี้นิ้วมาที่เขา เรียกชื่อเขากันเต็มไปหมด


วิ่งมั้ยคุณชายวันศุกร์ที่กอดกระเป๋าเป้เอี้ยวตัวไปคุยกับคุณชายทรงเพลิง กระซิบถามให้ได้ยินกันแค่สองคน


ปกติถ้าวันศุกร์มีอีเวนต์ที่ห้างไหน ห้างนั้นจะเต็มไปด้วยแฟนคลับและคนอื่นๆ ที่อยากเห็นหน้าซูเปอร์สตาร์ของเมื่อไทยคนนี้มากๆ วันศุกร์เลยไม่ค่อยได้มีโอกาสออกมาเที่ยวห้างตามประสาคนธรรมดาเพราะเคยพิสูจน์แล้ว...ผลปรากฏก็ไม่ต่างจากมีงานอีเวนต์เลยด้วยซ้ำ


แย่กว่านิดหน่อยก็คือวันศุกร์ไม่มีบอดี้การ์ดคอยตามในชีวิตประจำวัน ตอนนั้นเขากับพี่โมโดนรุมขอถ่ายรูปจนแทบหาทางออกไม่ได้เลย


วิ่งทำไม


อีกแป๊บหนึ่งคุณจะไม่มีทางเดินนะ เดี๋ยวคนจะเข้ามารุมผม


ทำตัวปกติ คุณไม่ได้หนีใครมา


บอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ไม่ตื่นเต้นสักเท่าไหร่ วันศุกร์ยู่ปากแล้วผงกศีรษะรับคำสั่งจากคุณชาย ก่อนจะสะดุ้งเบาๆ เมื่อมือที่คอยดันหลังเปลี่ยนมาโอบไหล่วันศุกร์เอาไว้


วันศุกร์เหลือบมองมือหนาข้างนั้นที่กุมหัวไหล่กลมๆ แล้วก็ปล่อยให้ความรู้สึกบางอย่างมันถาโถมเข้ามาในหัว


ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว...แต่ทำไมถึงยังทำแบบนี้


ถึงจะมีคำถามแบบนั้นเกิดขึ้นในใจ แต่วันศุกร์ก็ยอมรับเลยว่า...สัมผัสของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน


อบอุ่น อ่อนโยน ปลอดภัย


แต่ทั้งหมดนั้น...มันไม่ใช่ของของวันศุกร์มาตั้งนานแล้ว


คนตัวบางเงยมองเสี้ยวหน้าของคุณชายทรงเพลิงตอนที่เดินมาถึงลานจอดรถได้อย่างปลอดภัย นึกแปลกใจอยู่เหมือนกันที่วันนี้ไม่มีใครเข้ามารุมขอถ่ายรูปขอลายเซ็นเหมือนครั้งที่ผ่านมา และก็แปลกใจมากๆ ด้วยที่มุมปากของคุณชายเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย


อย่าคิดว่าไม่เห็นก็แล้วกัน


ปล่อยได้แล้วคุณชาย


พูดจบก็หมุนตัวหนีออกจากอ้อมแขนแกร่งแล้วรีบเข้าไปนั่งในรถคันหรูทันทีที่คุณชายเขาปลดล็อกรถแล้ว วันศุกร์ยกมือลูบอกตัวเองเบาๆ เป่าลมออกปากบอกกับตัวเองให้ใจเย็นกว่านี้


จู่ๆ หัวใจก็เต้นไม่มีสาเหตุ


ไม่เห็นมีใครมารุม


แต่ปกติมีนะครับ


ผมรู้แล้วว่าคุณดังมาก


นี่คุณชายประชดผมอยู่หรือเปล่า


เปล่าครับ


เจ้าของออดี้คันหรูที่เพิ่งขึ้นมานั่งประจำตำแหน่งคนขับตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเดิม วันศุกร์ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะกลัวว่าจะเป็นเรื่องให้ได้เถียงกันไม่หยุด คุณชายเห็นเงียบๆ นิ่งๆ อย่างนั้นน่ะยอมคนซะที่ไหน ใครพูดอะไรไม่เข้าหูก็พร้อมแย้งกลับเสมอ


แล้วก็กลับเข้าสู่สภาวะเงียบทั้งรถเหมือนเดิมตอนที่ล้อเคลื่อนออกจากอาคารจอดรถของห้าง วันศุกร์คลายความอึดอัดด้วยการให้ความสนใจกับฝนที่เทกระหน่ำลงมาจนน้ำท่วมทั้งถนน มือเล็กๆ เกาะประตูรถฝั่งที่ตัวนั่งอยู่ก่อนจะเอาคางไปเกยไว้ กะพริบตามองถนนตอนกลางคืนที่ดูสวยงามเพราะแสงสีนวลจากไฟตามทาง


ไม่สบายหรือเปล่า ตัวคุณร้อนหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเหลือบตามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เมื่อกี้ตอนอยู่ในห้างเขาสัมผัสกับไอร้อนๆ ที่แผ่ออกจากตัวของวันศุกร์ผ่านเนื้อผ้า ปกติตัวก็ไม่ได้ร้อนขนาดนี้ แต่นี่...


สบายดีครับ แค่ปวดหัวนิดหน่อย


คุณมียาใช่มั้ย


ครับ


เอามากิน


ผมกินไปแล้วครับคุณชาย


ตอนไหน


ตอน...วันศุกร์ชะงักแล้วเม้มปากแน่น หันหน้ามองคุณชายทรงเพลิงที่ดูเหมือนจะสวมร่างเป็นเจ้าชีวิตเขาทีละนิด ตอนไหนก็เรื่องของผมครับ


รู้ว่าถ้าตอบแบบนั้นไปอาจจะถูกมองด้วยตาไม่พอใจกลับมา วันศุกร์รู้ว่าตัวเองควรจะมีสัมมาคารวะมากกว่านี้ กับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงถึงแม้ว่าจะเคยเป็นแฟนกันมาก่อน...แต่เขาก็โตกว่าตั้งหกปี


ขอโทษครับ ผมลืมตัว


แล้วก็รู้ว่าตัวเองเสียมารยาท เลยขอโทษคนที่โตกว่าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด


ผมไม่น่าเคารพใช่มั้ยถึงพูดเล่นๆ ได้


ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย ผมลืมตัวจริงๆ นะคุณชาย


ลืมตัวอะไร


ก็...”


ลืมว่าเลิกกันไปแล้ว?”


วันศุกร์เบิกตามองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความตกใจ ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ คุณชายทรงเพลิงจะพูดเรื่องนี้ล่ะ ขนาดเขาที่เป็นคนบอกเลิก...ได้ยินยังใจหายเลย


แล้วนั่นก็ทำให้คำถามที่ติดอยู่ในใจวันศุกร์มานานตลอดสองปีผุดขึ้นมาในหัวขึ้นมาอีกครั้ง คำถามที่ว่าคุณเพลิงทรงเพลิงเกลียดเขาหรือเปล่า


ที่วันศุกร์บอกเลิกวันนั้น คุณชายทรงเพลิงเจ็บช้ำ...เหมือนที่เขาเจ็บมั้ย


วันศุกร์รีบหันหน้าหนีทรงเพลิงตอนที่อีกฝ่ายหันกลับมามอง จู่ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าว อาการมันเหมือนตอนที่เขากำลังแสดงซีนดราม่าที่ต้องนึกถึงเรื่องเศร้าๆ


และก็จบด้วยน้ำตาไหลอาบสองแก้ม


ในด้านการแสดงวันศุกร์คงได้รับคำชมมากมาย


แต่ในชีวิตจริงน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา...


มันคือเครื่องหมายของคนที่อ่อนแออย่างเขา




*****



 

ออดี้สีดำคันหรูจอดหน้าสตูดิโอที่ถูกเช็ตให้เป็นคฤหาสน์สมัยคุณปู่คุณย่า วันศุกร์ปลดล็อกเบลท์ในตอนที่รถจอดสนิท แต่ก็ต้องชะงักแล้วหันไปมองคนสูงกว่าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็ปลดล็อกเบลท์เช่นกัน แถมยังดับเครื่องดิบดี ทำท่าเหมือนจะลงตามไปด้วย


ขอบคุณที่มาส่งนะครับ


“...”


พอเห็นว่าคุณชายทรงเพลิงเงียบไม่ตอบรับอะไรวันศุกร์เลยถอนหายใจเบาๆ แล้วก้าวลงจากรถคันหรูทันที แต่ก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูรถดังห่างกันภายในไม่กี่วินาที


คนที่หันหลังให้รถรีบหมุนตัวกลับไปมอง วันศุกร์อ้าปากเหวอทำหน้างงกว่าเดิมเพราะเห็นคุณชายทรงเพลิงเดินลงจากรถมาด้วย และเสียงหลังจากที่ประตูรถปิด ก็คือเสียงล็อกรถพร้อมกับร่างสูงๆ ของคุณชายเขาที่กำลังเดินมาซ้อนหลัง



ข้างในมีที่นั่งมั้ย


มีครับ


พาเข้าไปหน่อย


เข้าไปทำไมครับ


หลบฝน


“...”


ถึงจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสายตาแปลกๆ ก็เถอะ แต่วันศุกร์ก็พยักหน้ายอมให้คุณชายทรงเพลิงเข้าไปหลบฝนในสตูดิโอที่เซ็ตขึ้นมาให้เป็นบ้านเมื่อสมัยเก่า วันศุกร์เดินนำคุณชายเข้าไปข้างใน เหลือบมองคนตัวสูงด้วยความสงสัยเต็มหัวไปหมด


ไงพ่อพระเอก มาแล้วก็รีบไปแต่งหน้าแต่งตัวเลยเร็ว...อ้าวเฮ้ย! สวัสดีครับคุณชายเพลิงยังไม่ทันคุยกับดาราดังที่รับบทตัวเองของเรื่องนี้เสร็จ พี่ออย ผู้กำกับเบอร์หนึ่งของช่องเบนความสนใจจากวันศุกร์แล้วยกมือไหว้คนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ


แล้วคุณชายเขาก็ยิ้มมุมปากเป็นการทักทายพี่ออย ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงเท่ๆ หล่อๆ อย่างนั้น


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงอยู่ในชุดสูทสีดำเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนหนึ่งเม็ด กางเกงสแลคสีดำทำให้ขาของคุณชายทรงเพลิงดูยาวและดูเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างเพอร์เฟ็กต์ (ทั้งที่จริงๆ ก็เพอร์เฟ็กต์มากอยู่แล้ว) ผมสีดำขลับของคุณชายเขาถูกเซ็ตเป็นทรงคอมม่าดูดีซะเหลือเกิน


จะบอกว่าผมทรงนี้ วันศุกร์เป็นคนสอนให้คุณชายทำเองกับมือ


เมื่อสองปีก่อนน่ะนะ


 ไปไงมาไงถึงมากับวันศุกร์ได้ครับเนี่ยคุณชาย อย่าบอกนะว่า....”


ผมเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้แบรนด์ของคุณชายครับพี่ออย พอดีเพิ่งประชุมเสร็จ คุณชายเลยอาสามาส่ง


อ้อ แหมมึงนี่ฮอตจริงนะวันศุกร์


วันศุกร์ฉีกยิ้มกว้างให้พี่ออยแล้วเหลือบมองคนตัวสูง ที่ยืนสอดส่องสตูดิโอ พี่ออยทักทายคุณชายเสร็จก็ชวนคุยต่อ วันศุกร์ไม่แปลกใจหรอกที่พี่ออยจะรู้จักกับคุณชายเขา เพราะคนคนนี้ก็เป็นที่รู้จักในวงบันเทิงเหมือนกัน


แต่ถึงอย่างนั้นคุณชายเขาก็ไม่ได้รู้จักไปทั่วหรอกนะ รายนั้นน่ะ...เลือกคบคนเก่งที่หนึ่ง


วันนี้คุณชายมาดูฝีมือการแสดงของวันศุกร์ใช่มั้ยครับ เชิญนั่งก่อนเลยคุณชาย เดี๋ยวมาดูในจอกับผมเลยครับ


พี่ออยวิ่งไปจัดแจงที่นั่งข้างผู้กำกับให้คุณชายทรงเพลิงทันที ส่วนคนที่ถูกชวนก็ยืนนิ่งๆ อยู่ข้างเขา ใบหน้าของคุณชายทรงเพลิงยังเรียบเฉยเหมือนเดิม


จะว่ายังไงดี ที่พี่ออยไม่ตกใจกับการปรากฏตัวของคุณชายทรงเพลิงเป็นเพราะพี่เขารู้อยู่แล้วว่าวันศุกร์เซ็นสัญญาเป็นพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ของแบรนด์นี้ และอีกอย่างก็คือคุณชายเขาเป็นผู้สนับสนุนหลักให้กับละครของช่องนี้แทบทุกเรื่อง...รวมถึงเรื่องนี้ด้วย


นั่นแหละ เหตุผลที่พอเห็นคุณชายมาหาถึงที่ ผู้กำกับคนนี้เลยรีบต้อนรับอย่างดีไง


ผมไปแต่งตัวนะครับ


ฝากกระเป๋าไว้ที่ผมมั้ย


ไม่ดีกว่า ผมถือไปในห้อง...” ยังไม่ทันขาดคำกระเป๋าในอ้อมกอดวันศุกร์ก็ถูกดึงออกไปโดยคนตัวสูงตรงหน้า พอคุณชายทรงเพลิงได้ของที่อยากได้แล้วก็หมุนตัวเดินหนีวันศุกร์ไปนั่งข้างๆ ผู้กำกับ


พอเห็นว่าคุณชายมีที่นั่งเป็นหลักเป็นแหล่งแล้ววันศุกร์ก็ค่อยโล่งอก คนตัวขาวรีบเดินเข้าไปนั่งในห้องแต่งตัวที่มีพี่ๆ ช่างแต่งหน้ากวักมือรออยู่ตั้งนานแล้ว


มานี่ๆ เลย นั่งลงเลยจ้ะน้องวันศุกร์ทันทีที่ก้าวเข้าห้องพี่ช่างแต่งหน้ากับช่างทำผมก็รีบจับไหล่วันศุกร์ให้นั่งลงหน้ากระจก วันศุกร์ยิ้มแหยให้พี่ๆ กับคนที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้างๆ ก่อนจะเห็นว่าเป็นลิลิน นางเอกที่เล่นคู่กันเลยโบกมือทักทาย


มองกระจกแล้วตอบพี่มาค่ะ ผู้ชายคนนั้นคือใคร มาด้วยกันได้ยังไง พี่เห็นนะ ขับออดี้รุ่นใหม่มาอ่ะ...เห็นด้วยว่าเราเดินลงจากรถผู้ชายคนนั้น


กรอบหน้าของวันศุกร์ถูกประคองด้วยมือของพี่จิ๊บช่างแต่งหน้าประจำกองถ่าย คนตัวขาวทำหน้าเหวอไปพักหนึ่งเพราะกำลังตั้งสติประมวลคำถามที่ถูกถามมา


หล่อมากเลยนะวันศุกร์ หุ่นโคตรแซ่บอ่ะ ขนาดใส่สูทยังรู้เลยว่าแซ่บมากกกพี่มี่ช่างทำผมของกองที่กำลังม้วนผมให้ลิลินหลับตาหวีดคุณชายทรงเพลิงหนักพอๆ กับพี่จิ๊บ


วันศุกร์ถอนลมหายใจยาวๆ แล้วสบตากับพี่จิ๊บผ่านกระจก ถ้าไม่ตอบคำถามพี่จิ๊บก็จะจ้องตาเขาอยู่อย่างนั้นจนไม่ได้แต่งหน้าทำผมแน่ๆ


แต่งหน้าไปเล่าไปได้มั้ยครับพี่จิ๊บ


ไม่เอา


นี่สายแล้วก็ครับพี่จิ๊บ


ลิลินรู้ป่ะว่าผู้ชายคนนั้นคือใครพอถามวันศุกร์ไม่ได้ก็หันไปถามลิลินที่นั่งสัปหงก นางเอกสาวดาวรุ่งที่ดังคู่มาพร้อมๆ วันศุกร์ปรือตามองพร้อมกับส่ายหน้าอ้าปากหาวหวอด


ไม่รู้ค่ะพี่ หนูไม่ได้ชะโงกหน้าไปมองด้วยสักหน่อย


พี่จิ๊บกับพี่มี่ถอนหายใจฟึดฟัดเพราะไม่ได้คำตอบที่ตรงใจเลยสักอย่าง วันศุกร์นั่งเม้มปากนิ่งๆ ทำเป็นไม่สนใจพวกพี่สองคนนั้น


ก็มันไม่ใช่เรื่องของเขาสักหน่อยที่ต้องบอก


จ้ะ พระเอกนางเอกของดิฉันเป็นใบ้กันไปหมดแล้ว เออ ช่างมันก็ได้วะพี่จิ๊บหน้างอ แต่แบบ หล่อว่ะอยากได้เป็นแฟน


หือออ ไหวเหรอเธอ ระดับนั้นน่าจะมีเมียไปแล้วมั้ง


บางคนโสดก็มีนะเว้ย เอาหัวเป็นประกันว่าคงยังไม่มีแม้แต่แฟน...ถ้ามีไม่มาทำอะไรที่กองดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้หรอก


ใครจะไปรู้วะ อาจจะแอบกิ๊กกับใครในนี้แล้วมาเฝ้าก็ได้


คุณคนนั้นเขามากับวันศุกร์ แสดงว่าต้องรู้จักวันศุกร์ ใช่มั้ย


มากับวันศุกร์แต่อาจจะกิ๊กกับคนอื่นก็ได้มั้ยวะ


นี่อีมี่! ขัดทุกคำเลยนะ มึงคิดว่าคุณเขากิ๊กกับใครพูดมาเลยดีกว่า


กูว่าลิลิน


โอ๊ยพี่! หนูไม่รู้จักเขานะเว้ย


อือ และนั่นก็เป็นเสียงสุดท้ายของนางเอกที่ดังขึ้น


พร้อมกับเสียงของพี่ๆ สองคนนั้นที่เงียบลง


และรอยยิ้มปนขำของวันศุกร์




****



 

12.00 am


คุณชายดื่มชามั้ยครับ ผมมีชาที่เพิ่งไปซื้อมาจากญี่ปุ่นเมื่ออาทิตย์ก่อนหลังจากจบซีนสำคัญของตอนไปแล้วพี่ออยก็รีบดึงหูฟังออกแล้วหันมาเทคแคร์คุณชายทรงเพลิงที่นั่งขมวดคิ้วมองจอมอนิเตอร์


ไม่เป็นไรครับพี่ออย ขอบคุณครับ


เอาหน่อยหน่าคุณชาย ดึกแบบนี้ได้ชาร้อนๆ สมองจะโล่งเลยนะครับ พี่ออยมองใบหน้าด้านข้างของคุณชาย จดๆ จ้องๆ แล้วก็ได้แต่สงสัยว่าดึกป่านนี้ทำไมยังไม่กลับบ้านกลับช่อง


ทำไมต้องมีฉากจูบ ขายได้เหรอครับ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงนั่งขมวดคิ้วคาใจกับภาพบนจอมอนิเตอร์ที่กำลังฉายฉากที่วันศุกร์เพิ่งแสดงกับลิลิน มันเป็นฉากที่พระเอกพยายามปรับความเข้าใจแต่นางเอกไม่รับฟัง และเป็นฉากที่ทำให้คุณชายตัวสูงแสดงอาการไม่พอใจออกมาเล็กน้อย


แต่ถึงอย่างนั้นคุณชายทรงเพลิงก็ยังเก็บอาการได้


ถึงแม้ว่าจะนิดหน่อยก็เถอะ


ยิ่งกว่าขายได้อีกครับคุณชาย ยังมีอีกเยอะครับ นี่น่ะแค่น้ำจิ้มพี่ออยป้องปากกระซิบบอกคุณชายตัวสูงเบาๆ ยิ้มกรุ้มกริ่มเพราะคิดว่าคุณชายทรงเพลิงคงจะชอบฉากนี้


ฉากต่อไปมีอีกมั้ยครับ


มีครับ เดี๋ยวไอ้วันศุกร์ต้องไปตามง้อนางเอกในห้องนอน แล้วก็--”


ไม่ต้องจูบจริงได้ใช่มั้ยครับ


ก็ ก็...”


เพราะน้ำเสียงกับสีหน้าที่สุดแสนจะขรึมเย็นชาของคุณชายเขาเอาพี่ออยเกิดอาการน้ำอึกอัก ตอนแรกก็นึกว่าชอบฉากแบบนี้ซะอีก แต่ที่ไหนได้...ดูตาคมกริบของคุณเขาก่อนแล้วจะรู้เลยว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่ได้ชอบฉากจูบอย่างที่พี่ออยคิดไว้ตั้งแต่แรก


ผู้กำกับที่ปั้นกี่เรื่องก็ดังพลุแตกรู้อยู่แก่ใจว่าต่อให้ใช้มุมกล้องมันก็ดูสมจริงเพราะฝีมือการแสดงของพระนาง แต่หัวใจของคนกำกับน่ะ ยังไงก็ต้องอยากขายอะไรที่เป็นความจริงมากกว่าสมจริง


ได้มั้ยครับคุณชายย้ำถามอีกครั้ง และครั้งนี้เขาใช้น้ำเสียงที่ต่ำกว่าเดิม


ได้สิครับคุณชาย จำใจกัดฟันตกลงไปเพราะยังไงคุณชายทรงเพลิงก็คือสปอนเซอร์ใหญ่ของละครแทบทุกเรื่อง เฮ้ย! วันศุกร์ มาหาพี่หน่อยดิ เดี๋ยวมีแก้ฉากนิดหน่อย


พี่ออยเรียกวันศุกร์ที่กำลังเติมแป้งบนหน้าผ่านวิทยุสื่อสาร พอเจ้าของชื่อได้ยินก็รีบหันมาส่งยิ้มให้แล้วชูนิ้วโอเคกลับมาทันที


เดี๋ยวผมมานะคุณชาย ไปคุยเรื่องฉากจูบกับไอ้วันศุกร์แป๊บหนึ่ง


ครับ


คำตอบรับสั้นๆ ทำให้พี่ออยรีบลุกขึ้นเดินออกตรงนั้นพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ชอบยิ้มอยู่บ่อยๆ


ทำงานกับวันศุกร์มาตั้งหลายเรื่องแต่ไม่เห็นจะมีใครมานั่งเฝ้าแบบนี้ หนำซ้ำยังสั่งเปลี่ยนฉากเด็ดๆ อีกต่างหาก


ในฐานะที่เขาทำงานวงการบันเทิงมาหลายปีน่ะ แค่นี้ก็รู้แล้ว...ว่าคุณชายทรงเพลิงไม่ได้นั่งเฝ้าวันศุกร์ในฐานะลูกค้าที่อยากดูผลงานการแสดงของพรีเซ็นเตอร์


แต่อยากมาเฝ้าเพราะเรื่องอื่นมากกว่า : )




*****



 

หลังจากที่คุยเรื่องเปลี่ยนฉากเข้าพระเข้านางเสร็จวันศุกร์ก็ร้องเยสในใจดังๆ เขาดีใจจะตายที่ไม่ต้องจูบจริงแล้ว ถึงแม้ว่าจะเป็นมืออาชีพมากแค่ไหนแต่วันศุกร์ก็ไม่ได้อยากเสียจูบพร่ำเพรื่อ


และก็ดีใจมากๆ ด้วยที่ลิลินคิดแบบนั้นเหมือนกัน เพราะลิลินมีแฟนแล้วและตัวเธอเองก็ลำบากใจที่ต้องเข้าฉากนี้กับผู้ชายคนอื่นบ่อยๆ แฟนของเธอก็เป็นดาราดังที่รับบทพี่ชายของพระเอกในเรื่อง


วันศุกร์ขนลุกตัวเกร็งทุกครั้งที่ต้องเข้าฉากจูบจริง ไม่ใช่ว่ารังเกียจลิลินนะ แต่เกรงใจสายตาของแฟนลิลินมากกว่า


ฝนหยุดตกนานแล้วนะครับ ยังไม่กลับบ้านไปพักผ่อนอีกเหรอคุณชาย


คนตัวบางเดินห่อไหล่กอดตัวเองมานั่งลงบนที่นั่งผู้กำกับ ความจริงแล้ววันศุกร์ไม่ได้อยากจะเข้าใกล้คุณชายทรงเพลิงเท่าไหร่ แต่เพราะว่าทุกครั้งที่อยู่ในช่วงเบรกมักจะชอบมาเช็กผลงานการแสดงของตัวเองอยู่เสมอ ก็เลยต้องเดินดุ่มๆ มานั่งข้างคุณชายเขาตรงหน้าจอมอนิเตอร์นี่แหละ


วันศุกร์หนาวปากสั่นจนต้องกัดริมฝีปากเอาไว้ ถึงแม้ว่าฝนจะหยุดแล้วแต่ก็ยอมรับเลยว่าคืนนี้อากาศหนาวมาก ขนาดเขาใส่เสื้อแขนยาวที่ต้องใส่เข้าฉากแล้วยังไม่คลายความหนาวได้เลย


เจ้าของร่างขาวไม่ได้สนใจจะเอาคำตอบจากคนข้างๆ เท่าไหร่ เพราะมัวแต่จ้องอยู่กับจอตรงหน้า วันศุกร์นั่งตัวงอกว่าเดิมเมื่อมีคนเปิดประตูบ้านให้ลมแรงๆ พัดเข้ามาในนี้


ใส่ไว้จู่ๆ สูทตัวหนาสีดำก็ถูกคลุมบนแผ่นหลังของวันศุกร์จนคนที่นั่งสั่นอยู่สะดุ้ง


ไม่เอาครับ หนาวจะตาย คุณชายใส่ไว้เถอะ


คุณหนาวกว่าผม


เดี๋ยวผมก็ต้องไปทำงานต่อแล้วครับ คุณเอาคืนไปเถอะ


ตอนนี้คุณยังไม่ไป ใส่ไว้ครับ


เพราะเสียงทุ่มต่ำกับแววตาที่ดูเหมือนจะบังคับกันให้ได้ทำให้วันศุกร์ยอมนั่งนิ่งๆ ปล่อยให้คุณชายเขาจัดระเบียบสูทตัวหนาบนร่างกายของตัวเองต่อไป


วันศุกร์เหลือบมองคนข้างกายเล็กน้อย ในหัวมีเรื่องต่างๆ ให้คิด และเรื่องพวกนั้นก็ล้วนแต่เป็นเรื่องเก่าๆ ที่วันศุกร์เคยพยายามไม่คิด...แต่ก็เผลอคิดถึงมันอยู่เรื่อย


คิดว่าคุณชายทรงเพลิงยังจำได้ว่าวันศุกร์ขี้หนาว


คิดว่าคุณชายเขายังจำได้ ว่าวันศุกร์มักจะงอแงเวลาที่ฝนตกหนักๆ


ก็มีแต่เรื่องที่คิดเข้าข้างตัวเองทั้งนั้น


ขอบคุณครับพึมพำขอบคุณเบาๆ พลางกระชับสูทให้แนบตัวมากกว่าเดิม


วันศุกร์หลับตาสูดกลิ่นหอมจางๆ มันเป็นกลิ่นเดียวกันกับเมื่อสองปีก่อนบนสูทตัวนี้ แล้วก็ต้องเผลอต้องกัดริมฝีปากอีกครั้งเมื่อพบว่าคุณชายทรงเพลิงยังใช้น้ำหอมกลิ่นเดิมที่วันศุกร์เป็นคนเลือกให้


คนตัวบางยกมือขึ้นกุมอกซ้ายที่หัวใจมันสั่นรัวผิดปกติ ต่อให้จอมอนิเตอร์กำลังฉายฉากสำคัญที่ตัวเองเพิ่งแสดงจบไปหลายต่อหลายรอบแล้วแต่วันศุกร์ก็ยังไม่มีสมาธิที่จะดูมันเลยสักนิด


แล้วความทรงจำเก่าๆ มันก็หวนกลับมาจนได้


วันศุกร์ก้มหน้า หลับตา และยิ้มรับกับมันคนเดียว


ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบน้ำหอม แต่ลองกลิ่นนี้ดูมั้ยครับ มันเฟรชๆ แมนๆ เหมาะกับคุณดีนะ


ชอบแล้วทำไมไม่ฉีดเอง


เอ้าคุณ ผมก็ฉีดอยู่แล้วนี่ไง แต่กลิ่นที่ผมใช้มันหวานกว่านี้นิดหนึ่ง แบบคุณใช้กลิ่นนี้เหมาะแล้ว


...


ไม่ชอบเหรอครับ


ชอบ แต่ใช้ด้วยกันดีกว่า


ผมมีของผมอยู่แล้วไง


งั้นไม่ใช้


เพลิง


อย่าอ้อน


ไม่ได้อ้อนครับ


คิดถึง


มากๆ เลย


เป็นอะไร


แล้วเสียงทุ้มของใครบางคนก็ดึงให้วันศุกร์กลับมาอยู่ที่เดิมอีกครั้ง เขาส่ายหน้าให้กับคนที่ถามโดยไม่หันไปมองหน้าหรือสบตาอะไรทั้งนั้น ตอนนี้มันยากเกินไปจริงๆ


คุณชายอยากดื่มชามั้ยครับ


ชา?”


ใช่ครับ ชาญี่ปุ่น


ครับ ก็ได้


งั้นรอแป๊บหนึ่งนะครับ เดี๋ยวผมไปชงมาให้


วันศุกร์เป่าปากใส่อุ้งมือแรงๆ สองครั้งแล้วรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ของผู้กำกับทันที คนตัวเล็กรีบสาวเท้าเดินหนีเข้าไปในห้องครัวที่ใช้เป็นฉากถ่ายละครและเป็นห้องครัวจริงๆ สำหรับคนในกองด้วย วันศุกร์หัวใจเต้นถี่ทุกครั้งที่เขาก้าวเท้า คิดไว้ในหัวแล้วว่าถ้าขืนนั่งอยู่ต่อไป อาจจะเป็นเขาเองก็ได้ที่หันไปสารภาพความในใจทั้งหมดให้ทรงเพลิงรับรู้


ถ้าเป็นอย่างนั้น สองปีที่ผ่านมามันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย




****



 

หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกตัวเดิม หลายต่อหลายครั้งที่เขาถามตัวเองว่ามาทำอะไรที่นี่ ดึกป่านนี้แล้วคนที่หาเวลาพักผ่อนยากอย่างเขาควรจะกลับนอนแผ่ตัวสบายๆ ที่ห้องดีกว่าหรือเปล่า แต่มันก็ไม่ได้คำตอบ


หรือบางที คำตอบอาจจะอยู่ที่สายตาของเขาเอง


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจ้องเข้าไปในห้องครัวเกือบห้านาทีได้แล้ว เขามองคนผิวขาวจัดที่อยู่ในสูทดำตัวใหญ่กำลังยืนพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์และก้มหน้ากรองน้ำชาแบบคนใจลอย ดีที่วันศุกร์ไม่ได้ใจลอยจนซุ่มซ่ามเผลอทำอะไรหล่น


ไม่กี่วินาทีต่อมาวันศุกร์ก็เหมือนคนที่หลุดจากภวังค์ คุณชายทรงเพลิงจ้องอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้นไม่วางตา เขามองตั้งแต่ตอนที่วันศุกร์เดินหนีเข้าไปในห้องครัว ยืนอยู่ในนั้นราวห้านาที และจนถึงตอนนี้ที่วันศุกร์ถือถ้วยน้ำชาออกมาเขาก็ยังมองอยู่


วันนี้อากาศหนาว มีลมเย็นๆ จากภายนอกพัดเข้ามาในบ้านที่ถูกเซ็ตให้เป็นฉากถ่ายละคร เพราะผู้กำกับต้องการที่จะประหยัดมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทีมงานเลยเปิดประตูบ้านและเปิดหน้าต่างทุกบานให้ลมพัดเข้ามาแทนการใช้เครื่องปรับอากาศและพัดลม โดยที่ไม่มีใครรู้หรอกว่าพระเอกของเรื่องนี้หนาวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว


ได้แล้วครับคุณชายก่อนที่จะว่างถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะเล็กๆ คุณชายทรงเพลิงเห็นว่าวันศุกร์แอบใช้อุ้งมือแนบไปกับถ้วยร้อนๆ


มือวันศุกร์คงเย็นเฉียบมากจนไม่กลัวเลยว่ามันจะพองหรือเปล่าถึงได้กล้าเอามือไปจับถ้วยตรงๆ แบบนั้น


หนาวมากมั้ย


นิดหน่อยครับ


ไม่นิดแล้วมั้งแบบนี้


ตาคมมองวันศุกร์ที่กำลังหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกของพี่ออย เขายกชาญี่ปุ่นขึ้นมาจิบเบาๆ แล้ววางถ้วยไว้กับที่ตามเดิม


อร่อยมั้ยครับ


เหมือนเดิม


“...”


พูดได้ใช่มั้ย เมื่อก่อนคุณเคยชงให้ รสชาติก็เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน


ครับ


วันศุกร์นั่งตัวลีบอยู่อย่างนั้นหลังจากที่ฟังเขาพูดจบ ทรงเพลิงเดาเล่นๆ ว่าอีกฝ่ายคงตกใจที่จู่ๆ เขาก็หยิบเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาพูด


เขาเองก็ตกใจเหมือนกัน


ผมถามไปเมื่อกี้คุณชายยังไม่ตอบเลย ฝนหยุดตกแล้วทำไมไม่กลับบ้านครับ จะตีหนึ่งแล้วนะคุณ


ง่วง กลับไม่ไหว


อ้าว


ว่าจะงีบสักหน่อย


นี่ผมมากวนคุณชายหรือเปล่าครับ


ไม่ครับ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเหลือบมองเสี้ยวหน้าของวันศุกร์ เขารับรู้ได้ถึงความประหม่าจากคนข้างกาย มือเล็กๆ ของวันศุกร์อยู่ไม่สุขเลยถึงแม้ว่าจะวางไว้บนตักและบีบกันแน่นก็ตาม แต่ทรงเพลิงก็ยังเห็นอยู่ดีว่าวันศุกร์พยายามบีบนวดมือและนิ้วของตัวเองให้คลายความประหม่าอยู่ตลอด


แถวนี้ยังมีแท็กซี่ช่วงดึกนะครับ เผื่อคุณจะ...


ผมไม่ชอบนั่งแท็กซี่


“...”


งานคุณจะเสร็จเมื่อไหร่


ประมาณหกโมงเช้าครับ


เขาพยักหน้าตอบรับเบาๆ จับหูถ้วยน้ำชายกขึ้นมาจิบเป็นพักๆ ตอนนี้ตาของเขากำลังโฟกัสไปที่จอมอนิเตอร์อีกครั้ง กำลังมองฉากเก่าๆ ที่วันศุกร์เพิ่งแสดงเสร็จไปเมื่อกี้อีกรอบ


ครับ


“...”


เดี๋ยวผมรอ


และคำตอบสั้นๆ ของคุณชายทรงเพลิงก็ทำเอาคนที่นั่งอยู่ข้างๆ อ้าปากเหวอ วันศุกร์เบิกตาโตมองเขา ริมฝีปากเล็กๆ พะงาบเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายก็กลืนลงคอแล้วเม้มปากแน่น


นักแสดงทุกคนเข้าฉากด้วยครับ อีกห้านาทีเราจะเริ่มถ่ายฉากที่สามแล้วนะครับ นางเอกตื่นยัง มาเข้าฉากได้แล้วครับลิลิน


เสียงทีมงานตะโกนเรียกผ่านวิทยุสื่อสาร คนที่นั่งเม้มปากอยู่หันมามองหน้าคุณชายอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมองเข้าไปในฉากตรงหน้าที่มีนักแสดงดังๆ ประมาณสี่-ห้าคนกำลังยืนอยู่แล้วก็เงยหน้ามองคุณพระเอกคนเก่งที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น หันซ้ายทีขวาที เหมือนกำลังคิดอยู่ว่าจะทำอะไรต่อไป


คุณชายทรงเพลิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ ยกแขนแกร่งสองข้างขึ้นสอดท้ายทอยรองแทนหมอน มองผู้กำกับที่กำลังเดินดุ่มๆ ตรงเข้ามาสลับกับมองวันศุกร์ที่เหมือนจะไม่ยอมขยับไปไหนสักที


แต่แล้วจู่ๆ สูทตัวหนาบนร่างกายของวันศุกร์ก็ถูกคลุมเป็นผ้าห่มบนตัวคุณชายทรงเพลิงอย่างเบามือ วันศุกร์ค่อยๆ ย่อตัวจัดระเบียบสูทบนอกของคุณชายเขาด้วยอาการประหม่า


ไม่กล้าสบตา ไม่กล้ามองหน้า


คุณชายพักผ่อนไปเถอะครับ


วันศุกร์กล้ามองแต่คางที่มีไรหนวดสีเขียวจางๆ ของคุณชายเท่านั้น


ถ้าผมทำงานเสร็จแล้วจะมาปลุกอีกทีนะ


เพราะมีความกล้าแค่นั้น เลยทำให้วันศุกร์เห็นว่า...


คุณชายทรงเพลิงเขายิ้มหน่อยๆ ให้วันศุกร์ด้วยแหละ : )







#หวนกลิ่นรัก









ต้องเป็นแฟนเก่าประเภทไหนถึงได้มานั่งเฝ้าแฟนเก่าทำงาน @_@


ps.อย่าดุพี่เพลิงงงงง พี่เขาขี้แกล้งจริงๆ นะ ._.

ps.เรื่องนี้ไม่เครียดนะคะ 5555 ทุกคนอย่าเครียดเลยค่า

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.108K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,114 ความคิดเห็น

  1. #7094 baekbow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 09:25
    แกกกก มันเกินไปมากๆแล้วแก ตามมาเฝ้าขนาดนี้แล้วอ่ะ มันไม่มีเหตุผลเลย เราเป็นวันศุกร์คงสับสนและห้ามความคิดตัวเองได้ยากมากแน่ๆ ที่จะไม่ให้คิดเข้าข้างตัวเอง // ชอบความรู้ทันของผกก.ด้วย สมกับที่ทำงานด้านนี้มาหลายปี 5555 // ชอบที่เขาเทคแคร์กันตอนท้ายด้วย น่ารักมากก // คุณชายก็นะ ผกก.ชวนดื่มชาตั้งนานไม่เอา พอวันศุกร์ชวนนี่ไม่ปฏิเสธเลย
    #7,094
    0
  2. #7083 0971290644asd (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 22:51
    เรื่องนี้คือมีกลิ่นความโรแมนติกมากกกก
    #7,083
    0
  3. #7062 favmme (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 21:11
    ก็คือน้องถ่ายงานถึงเช้าแต่อิผู้จัดการไม่คิดจะมาดู ถ้าบอกว่าดูลูกงั้นน้องก็ไปทำงานคนเดียวตลอดเลยดิ โอ้ยยยยย จะมีทำไม ! อิผจก. !
    #7,062
    0
  4. #7049 baconnioil (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 16:45
    น่ารักกกกก
    #7,049
    0
  5. #7045 Earn___ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 13:49
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #7,045
    0
  6. #7022 soul_hyukjae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 04:23
    โอ้ยยยย คุณชายนี่น๊าาาา
    #7,022
    0
  7. #7001 Bour4042 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 14:45
    ได้กลิ่นตุๆจากผจก
    #7,001
    0
  8. #6989 Spices_smile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 09:24
    อิหมัดโม
    #6,989
    0
  9. #6981 ilee2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 10:47
    แล้ว ผจก ก็หายไปเลยหรอออออ
    #6,981
    0
  10. #6967 Soo Gass (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 14:57
    คุณชายขอน้องคืนดีเลยเส้ โว้ยเขินนนนน
    #6,967
    0
  11. #6963 TTjelly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 13:17
    ฉันว่าฉันได้กลิ่นไม่ดีมาจากพี่โม
    #6,963
    0
  12. #6954 เรดดี้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 10:29
    คุณชายนอกเวลางานคือมีคำว่าอยากรีเทินแปะไว้บนหน้าผาก 555555555
    #6,954
    0
  13. #6947 MMMM_Miw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 22:37
    เคืองคุณชายมากๆเลย
    #6,947
    0
  14. #6932 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 13:31
    บางทีก็อยากตีพี่บางทีก็น่ารัก
    #6,932
    0
  15. #6910 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 13:41
    น่ารักแบบหน่วงๆ 555555
    #6,910
    0
  16. #6841 MKM_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 23:25
    เอาจริงๆตอนก่อนแอบเคืองคุณชายนิดๆนะ แกล้องน้องอ่ะ แต่ตอนนี้ทำไมมันละมุนฟุ้งๆนะ
    #6,841
    0
  17. #6824 Necter (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 23:22
    เอ็นดูคุณชายเค้านะเออ
    #6,824
    0
  18. #6800 psaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 02:46
    ฮือออออออออ ใจสั่นไปหมดเลยคุณชายขา
    #6,800
    0
  19. #6790 wd_xxjk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:16
    น่ารัก
    #6,790
    0
  20. #6788 Pichayapaz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 21:22
    ท่านชายยย เกินไปมึ้ยยย
    #6,788
    0
  21. #6777 HoneynLime (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 07:23
    แหมนั่งเฝ้าเลยน้าาาา
    #6,777
    0
  22. #6763 missmaud (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 13:02
    โอ่ย คือน่ารักมากแต่ก็จุกมากเช่นกัน ;——;
    #6,763
    0
  23. #6733 momomay79 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 15:57
    เครียดกับอีผจก ยึดรถไว้ใช้.แทนที่จะมาเฝ้ารับส่งน้อง😡😡
    #6,733
    0
  24. #6719 doobdib04 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 00:57
    แอบหน่วงแทนน้องเลยฮือออ
    #6,719
    0
  25. #6708 iamchnp_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 13:33
    แฟนเก่าห่วงใยกันขนาดนี้เลยนะคะ แต่ถึงยังไงจนตอนนี้พี่โมก็ยังไม่มา ชั้นจะเป็นเหงาแค้นนาง!!
    #6,708
    0