{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (end)

ตอนที่ 3 : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82,555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,142 ครั้ง
    24 ก.ย. 62









03



 

Friday: คุณชาย ผมเองนะครับ

Friday: เหมือนผมจะลืมกระเป๋าเป้ไว้บนรถคุณชาย ใบสีน้ำเงินน่ะครับ ช่วยดูให้หน่อยได้มั้ยครับ

Friday: คือว่ามันมีบทละครอยู่ ผมรบกวนคุณชายมาเจอกันคนละครึ่งทางได้มั้ยครับ พรุ่งนี้ผมต้องใช้

Friday: ขอโทษนะครับที่แอดมาไม่บอกก่อน


เสียงข้อความดังรัวติดกันหลายครั้งจนเจ้าของโทรศัพท์ที่นั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ต้องละสายตามอง มันกวนใจเขาแต่ก็ไม่มากเท่ากับเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นพร้อมๆ กับร่างของหม่อมราชวงศ์รฐากำลังเดินอุ้มลูกชายตัวเล็กเข้ามาในห้อง


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเงยหน้ามองเงียบๆ คลายยิ้มให้หลานชายที่ยื่นมือทางเขาเหมือนอยากเข้ามาเล่นด้วย


ตึ้ง ตึ่ง


ปล่อยเสียงดังขนาดนั้นมีสมาธิทำงานหรือไงจ๊ะน้องชายเพลิง หม่อมราชวงศ์รฐาหันมาถามขณะที่หยิบร่มในห้องเขาติดมือมาด้วย


ตอนแรกพอมีครับ พอพี่ฐาเปิดประตูเข้ามา...


แน่ะๆ จะหาว่าพี่มาทำลายสมาธิเราเหรอหม่อมราชวงศ์รฐามองค้อนน้องชายคนรองสุดท้อง อันที่จริงก็ความผิดเธอนั่นแหละที่เปิดประตูห้องมาโดยไม่เคาะก่อน แต่เพราะว่าเป็นความเคยชินตั้งแต่เด็กที่แก้ยังไงก็แก้ไม่หายเลยกลายเป็นเรื่องปกติของทรงเพลิงไปแล้ว


พี่ไม่กวนแล้วก็ได้ แต่แหม...น่าสงสัยจัง ใครกันส่งแชตรัวๆ มาขนาดนั้น สาวๆ หรือเปล่าเอ่ย


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงแค่ยกยิ้มแล้วก็จ้องคอมพิวเตอร์ต่อ เขาเลี่ยงที่จะตอบคำถามกับพี่สาวเพราะกลัวว่าจะถูกแซว ปล่อยให้หม่อมราชวงศ์รฐาที่เข้ามายืมพื้นที่ในเพนต์เฮ้าส์ในการหลบฝนยืนจ้องหน้าต่อไป


เรานี่ง้างปากยากจริงๆ เลยนะชายเพลิง ไม่น่ารักเหมือนชายโปรดเลย


เขายิ้มอีกครั้งและนั่นก็ทำให้ได้ยินเสียงจิ๊ปากจากพี่สาว หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงนั่งทำงานไปพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าอยู่อย่างนั้น


เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะส่งไปได้อีกนานแค่ไหน


งั้นพี่กลับก่อนละกัน ไม่กวนเวลาเราแล้ว ชายเล็กธุจ้าคุณน้าหน่อยครับเสียงเล็กๆ ของหลานชายทำให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเงยหน้าขึ้นจากจอแล้วยกมือรับไหว้


กลับดีๆ นะครับพี่ฐา ถึงบ้านแล้วโทรบอกผมด้วย


เป็นห่วงพี่ก็ไปส่งหน่อยสิ


พี่ฐาเอารถมานี่ครับ


ก็ขับรถของพี่ไปส่งที่วังไง จากนั้นชายเพลิงก็นอนที่วัง...


หลอกผมกลับบ้านอีกแล้ว


หม่อมราชวงศ์รฐาหัวเราะ แม้จะรู้ว่าทรงเพลิงไม่ใช่คนที่ลืมบ้านไปแล้วแต่เธอก็อยากให้น้องชายคนนี้กลับไปนอนที่วังบ้างเท่านั้นเอง และไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าจะซื้อเพนต์เฮ้าส์ใหญ่โตหลายร้อยล้านนี้ทำไมในเมื่อตัวเองก็อยู่คนเดียว สู้กลับไปอยู่วังมีคนคอยปรนนิบัติไม่ดีกว่าหรือไง


จะว่าไปแล้วหนุ่มดีกรีนักเรียนนอกอย่างน้องชายของเธอคงจะอยากอยู่คนเดียวมากกว่า ก่อนที่หม่อมราชวงศ์ทรงโปรดจะมีคู่หมั้นเธอก็เคยแวะไปที่เพนต์เฮ้าส์ของน้องชายคนเล็กมาด้วยเหมือนกัน หว่านล้อมด้วยวิธีเดียวกันนี่แหละ แต่ก็ไม่ยักว่าจะย้ายกลับไปอยู่วังภัสร์ฤทัยกันสักคน


คนนั้นน่ะพอเข้าใจว่าเจ้าชู้ หยุดอยู่กับที่ไมได้


แต่คนนี้ที่นิ่งๆ นี่สิ...แฟนก็ไม่มี อยู่คนเดียวไม่เหงาตายหรือไง


รู้ว่าไม่ได้ผลพี่ก็พูดไปงั้นแหละ อย่านอนดึกนะชายเพลิง ฝันดีจ้ะ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงเข้าไปหาพี่สาวเพื่อช่วยเปิดประตูให้


กะว่าจะส่งหม่อมราชวงศ์แค่หน้าประตูห้อง แต่เพราะเจ้าหลานชายร้องงอแงอยากอยู่เล่นกับเขาก่อนทรงเพลิงเลยต้องทำหน้าที่อุ้มชายเล็กแทน ปลอบให้เด็กตัวเล็กๆ ในอ้อมแขนอารมณ์ดี จนแล้วจนรอดเขาก็ต้องเดินไปส่งหม่อมราชวงศ์รฐากับหลานชายถึงลานจอดรถ


เขามอง BMW สีขาวมุกเคลื่อนออกไปจากคอนโดท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ


คนตัวสูงเดินกลับเข้าห้องในเวลาต่อมาก่อนจะทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม คุณชายทรงเพลิงมองโทรศัพท์มือถือที่ไม่มีเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าแล้ว มือหนาหยิบมันขึ้นเปิดอ่านข้อความจากใครบางคนที่ส่งข้อความมาก่อนหน้านั้น


Friday...วันศุกร์


Friday: คุณชาย ผมเองนะครับ

Friday: เหมือนผมจะลืมกระเป๋าเป้ไว้บนรถคุณชาย ใบสีน้ำเงินน่ะครับ ช่วยดูให้หน่อยได้มั้ยครับ

Friday: คือว่ามันมีบทละครอยู่ ผมรบกวนคุณชายมาเจอกันคนละครึ่งทางได้มั้ยครับ พรุ่งนี้ผมต้องใช้

Friday: ขอโทษนะครับที่แอดมาไม่บอกก่อน

Friday: คุณชายครับ ._.

Friday: (ส่งสติ๊กเกอร์หน้าหมีร้องไห้)

Friday: ผมง่วงแล้ว

Friday: (ส่งสติ๊กเกอร์รูปหมีนอนหลับ)

 

คนอ่านหัวเราะเบาๆ เขาไม่รู้หรอกว่ากระเป๋าของวันศุกร์อยู่ในรถหรือเปล่าเพราะตัวเองก็ไม่ได้สังเกตอะไรขนาดนั้น หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเลยเลือกที่จะไม่ตอบข้อความอีกคน แต่กลับกดส่องดูโปรไฟล์ของวันศุกร์แทนที่จะลงไปที่ลานจอดรถเพื่อเช็กดูว่ามีกระเป๋าอยู่จริงมั้ย


เขามองภาพที่วันศุกร์ถ่ายรูปในห้องนอนซึ่งใช้เป็นภาพโปรไฟล์แล้วก็แต่ย้อนคิดเรื่องเมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา ยอมรับว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงอึดอัดใจที่รู้ว่าต้องร่วมงานกับแฟนเก่า ถึงแม้ว่าจะค้านไม่เอาดาราคนนี้มาเป็นพรีเซ็นเตอร์ แต่พอถูกฝ่ายบริหารและคนอื่นๆ ในห้องประชุมจี้ถามเขาก็ตอบไม่ได้ว่าทำไม


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงคิดว่ามันจะแย่ แต่ก็นั่นแหละ พอเจอกันจริงๆ มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น


ไม่ได้แย่ที่ไม่มีเรื่องน่าอึดอัดใจ นับว่าวันศุกร์มีความเป็นมืออาชีพพอที่สามารถร่วมงานกับเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติ ผิดกับตัวเขาเองที่พอเจอหน้ากันครั้งแรกในรอบสองปีก็เข้าโหมดโหดใส่จนวันศุกร์หน้าเสีย


และวันศุกร์ก็ทำให้รู้ว่าที่เขาโมโหวันนั้น มันเป็นแค่ฉากบังความรู้สึกลึกๆ ของตัวเอง


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้สมองผ่อนคลายไปกับเสียงฝน เสียงฟ้าร้องดัง


สงบจิตสงบใจตัวเองไม่ให้นึกถึงกลิ่น เสียง รอยยิ้ม และใบหน้าของคนคนนั้น


เขาทน


ทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองทำไม่ได้


เขาทำแบบนั้น


ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่เคยจะทำได้เลยสักครั้ง




*****



 

วันศุกร์ ทำไมยังไม่นอนอีก ท่องบทที่ต้องถ่ายพรุ่งนี้อยู่เหรอ


เปล่าครับพี่โม


งั้นนอนได้แล้ว เดี๋ยวตาเป็นหมีแพนด้านะเว้ย


พี่โม


อะไร


ถ้าเราส่งข้อความไป เขาอ่านแต่ไม่ตอบพี่โมจะทำยังไง วันศุกร์แหงนหน้ามองผู้จัดการส่วนตัวของตัวเองที่ยืนกอดอกทำหน้างงอยู่ตรงปลายเตียง ในใจเขาว้าวุ่นเกินกว่าจะข่มตานอนได้ทั้งๆ ที่ตัวเองน่ะหวงเวลานอนมากที่สุด


ต้นเหตุก็คือคุณชายทรงเพลิงนั่นแหละ


ว่าไงอ่ะพี่โม


ไม่รู้ว่ะ ฉันก็เจอจนชิน


โห่


จะมาโห่อะไรวันศุกร์ นี่ดื้อกว่าต้นน้ำอีกนะ สี่ขวบกับยี่สิบสี่ขวบ ใครเด็กกว่ากันวะเนี่ย พี่โมพูดถึงลูกชายของตัวเองที่เลี้ยงง่ายยิ่งกว่าวันศุกร์ บอกให้นอนก็นอนตั้งแต่หัวค่ำ ไม่เหมือนเขาป่านนี้ยังไม่ได้อาบน้ำเลยด้วยซ้ำ


นี่...อย่าบอกนะว่ามีแฟน


เฮ้ย! พี่โม ไม่ใช่ๆ


อย่าริเชียว...


ไม่ใช่แน่นอนพี่โม ผมรอคุณชายเพลิงเขาตอบแชตอยู่ต่างหาก นี่รอเป็นชั่วโมงแล้ว


แล้วไปรอเขาตอบทำไม ถ้าอ่านไม่ตอบอย่างนี้เขาคงไม่อยากคุยแล้วมั้ง


คนที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงฟุบหน้าลงไปกับหมอนนุ่มๆ วันศุกร์ร้องฮือออกมาดังๆ...รู้สึกว่าตัวเองคิดผิดจริงๆ ที่ทำเป็นใจกล้าแอดไอดีอีกฝ่ายทั้งที่ไม่รู้เลยว่าถ้าเขาเห็นข้อความแล้วจะตอบกลับหรือเปล่า


ก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้นี่นา


แล้วไปคุยกับเขาทำไมไม่ทราบ


ผมลืมกระเป๋าไว้บนรถเขาน่ะครับ


เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนไปประชุมค่อยถามก็ได้นี่หว่า


คำตอบของพี่โมทำเอาคนที่ฟุบหน้าอยู่เด้งตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ วันศุกร์ร้องเสียงหลงเพราะไม่คิดว่าพรุ่งนี้จะมีตารางงานเข้าแทรกเข้ามาอีก


ทำไมผมไม่รู้ว่าพรุ่งนี้มีประชุม พี่แทรกงานอีกแล้วเหรอครับ 


เมื่อครั้งที่แล้วที่ถูกคุณชายทรงเพลิงตำหนิก็เพราะมีงานแทรกมาหลายๆ งานเยอะจนแทบไม่มีเวลาเดินทางไปทำงานชิ้นอื่นๆ ต่อ แต่ครั้งนั้นก็เป็นไปตามความสมัครใจของวันศุกร์ด้วย...ไม่ใช่เพิ่มโดยที่เขาไม่รู้แบบนี้


นี่ไม่ได้แทรกแบบด่วนนะวันศุกร์ เสร็จงานที่ต้องไปถ่ายตอนเช้าก็ตรงไปประชุมที่ตึกคุณชายเขาได้เลย แล้วมีเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงให้แกเดินทางไปถ่ายละครต่อที่บางแค


คำอธิบายรัวๆ ทำเอาคนฟังนั่งห่อไหล่ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย วันศุกร์จำได้แม่นว่าหลังจากที่ถูกคุณชายตำหนิก็คุยกับพี่โมแล้วว่าต่อจากนี้จะไม่โลภมากรับงานอัดกันเยอะๆ ในหนึ่งวัน แค่เซ็นสัญญาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้สินค้าแบรนด์ดังอย่าง เชอรีอัล และแบรนด์ตัวอื่นๆ ก็มีรายได้เป็นกอบเป็นกำอยู่แล้ว


พรุ่งนี้ประชุมบ่ายโมงตรง


พี่โม ผมอัดรายการเสร็จตอนเที่ยงครึ่งนะครับ


ระยะทางมันไม่ไกลกันเท่าไหร่ พี่ดูแล้ว


“...”


เอาหน่าวันศุกร์ พรุ่งนี้เป็นวันที่แกว่างสุดๆ แล้วนะ ถ้าไม่ประชุมวันนี้พี่ก็หาตารางแทรกให้ไม่ได้แล้วแหละ แล้วก็ นอน ได้ แล้ว


ผู้จัดการส่วนตัวที่มีศักดิ์เป็นญาติโบกมือลาทันทีที่พูดจบ เธอเดินออกจากห้องนอนของวันศุกร์พร้อมกับปิดประตูปิดไฟให้เหมือนเดิมอย่างที่เคยทำ


พี่โมเป็นลูกพี่ลูกน้องของวันศุกร์ที่เรียนจบด้านดีไซเนอร์ แต่ในตอนที่พี่โมเรียนจบ แม่ของพี่โมกับพ่อแม่ของวันศุกร์ก็เกิดอุบัติเหตุรถคว่ำ ยังไม่ทันได้มาร่วมแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่เลยด้วยซ้ำ


พวกเขาไม่มีญาติที่ไหนแล้ว ทั้งครอบครัวก็เหลือกันแค่สามคน พี่โม วันศุกร์ และหลานชายเท่านั้น


วันศุกร์กับผู้จัดการส่วนตัวพักอยู่ในคอนโดห้องเดียวกัน มันเป็นสมบัติชิ้นที่สองที่วันศุกร์เก็บเงินซื้อสดด้วยตัวเองก่อนที่จะตัดสินใจย้ายออกจากคอนโดที่ราคาเช่าเกือบหลักแสน


พี่โมก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มีลูกตัวน้อยติดมาด้วย ถ้าจะให้พี่โมไปอยู่ตามลำพังกับลูกสองคนก็ดูท่าจะไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ วันศุกร์เลยให้พี่โมย้ายเข้ามาอยู่กัน อีกอย่างมันสะดวกดีด้วยเพราะเวลามีงานอะไรในแต่ละวันพี่โมจะได้แจ้งเขาทันทีโดยไม่ต้องโทรหาให้วุ่นวาย


อยู่ด้วยกันมาเกือบสองปีแล้ว จากตอนแรกที่ห้องมีแต่ของของวันศุกร์จนตอนนี้พื้นที่ 80% มีแต่ข้าวของของพี่โมทั้งนั้น


วันศุกร์ถอนหายใจแรงๆ ล้มตัวนอนบนเตียง มันอ่อนล้าและเหนื่อยบอกไม่ถูก สองปีที่ผ่านมาพี่โมรับงานให้เขาเยอะมากจนหายใจแทบไม่ทัน วันศุกร์รู้อยู่ว่าตัวเองกำลังอยู่ในช่วงกอบโกย งานอะไรไปได้ก็ไปหมด แต่เพราะตารางงานที่มันกระชั้นชิดแบบนี้ทำให้หลายต่อหลายครั้งวันศุกร์ต้องทำงานทุกงานอย่างยากลำบาก คอยกระวนกระวายใจกลัวจะไปงานต่อๆ ไปไม่ทัน


ถึงแม้ว่าสองปีมานี้วันศุกร์จะรักษาเวลาไว้ดีมากแค่ไหนก็ตาม แต่พอเจอคุณชายทรงเพลิงหัวร้อนใส่เขาก็ขาดความมั่นใจไปสักพักเลยแหละ


พอมีเรื่องให้นึกถึงคุณชายคนนั้นวันศุกร์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเข้าโปรแกรมแชตอีกครั้ง


ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน หมายถึงคุณชายทรงเพลิงน่ะที่ยังไม่ยอมตอบแชตเขาสักกะหนึ่งตัวอักษร จริงๆ ตอนนี้วันศุกร์ไม่ต้องการอะไรมาก แค่จุดเดียวก็ส่งมาเถอะ ไม่ได้อยากรู้สึกเหมือนคุยคนเดียวแบบนี้


ขี้เก๊กเยอะขึ้นนะ ทำหน้าตึงตอนถ่ายรูปก็ได้ด้วยเหรอ


พูดกับภาพโปรไฟล์ของคุณชายทรงเพลิงที่แม้ว่าจะมองกล้องอยู่แต่ก็ไม่แย้มยิ้มเลยสักนิด ไม่รู้ว่าตอนถ่ายรูปไปโกรธใครมาหรือเปล่าถึงได้ทำหน้าแบบนั้นใส่กล้อง


หน้านิ่งๆ ขรึมๆ แต่ก็ดูหล่อและเพอร์เฟ็กต์เหมือนเดิม


วันศุกร์เหลือบมองเวลาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วคิดไปคนเดียวว่าดึกป่านนี้อีกฝ่ายคงนอนแล้ว


นิ้วเรียวขาวเลยกดพิมพ์ข้อความให้ทรงเพลิงอีกครั้งพร้อมกับอ้าปากหาววอดไปด้วย วันนี้แทบทั้งวันเขารบกวนคุณชายเยอะแล้ว ประโยคที่คิดได้ในหัวก็คงมีแต่คำขอบคุณและคำขอโทษ


Friday: ผมไปนอนนะครับคุณชาย ฝันดีครับ

Friday: ขอโทษจริงๆ นะครับที่มารบกวน

Friday: คุณชาย


วันศุกร์เม้มปากประหม่าเพราะไม่รู้ว่าประโยคถัดไปควรจะพิมพ์ไปดีหรือเปล่า หรือควรเก็บมันไว้ในหัวอย่างนั้นต่อไป


แค่คำถามที่ว่า คุณสบายดีหรือเปล่า เท่านั้นเอง ประโยคสั้นๆ ที่วันศุกร์อยากถามซ้ำ อยากได้คำตอบจากปากของคุณชายทรงเพลิงอีกครั้ง อยากรู้ว่าที่ตอบไปเมื่อตอนค่ำ...มันตรงกับตอนนี้มั้ย


แต่ก็...ไม่ถามจะดีกว่า


ก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ไม่มีความสัมพันธ์ในระดับที่ถามแบบนั้นได้


วันศุกร์รู้ตัวว่าตัวเองกักกลั้นความรู้สึกเอาไว้ไม่ได้เลยตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรก


เพราะคุณคนเดียวเลยเพลิง


ประตูของความคิดถึงถูกเปิดออกเพราะเขา ทั้งที่ตลอดสองปีวันศุกร์ปิดมันเอาไว้อย่างหนาแน่น


วันศุกร์บอกตัวเองเสมอ...เป็นฝ่ายบอกเลิกเอง ไม่มีสิทธิ์คิดถึงนะรู้มั้ย


เฮ้อ


Plerng: ยังไม่นอน


เฮ้ย!


จากที่นอนจมอยู่กับความคิดก็สะดุ้งเฮือกอย่างตกใจเพราะเสียงข้อความเข้า วันศุกร์รีบเปิดดูแล้วก็ต้องเบิกตาโตเมื่อเห็นว่าคนที่ส่งแชตมาคือคุณชายทรงเพลิง


Plerng: ผมไม่รู้เรื่องกระเป๋าของคุณ

Friday: อ้าว ไม่อยู่ในรถคุณชายเหรอครับ

Plerng: ไม่รู้


วันศุกร์เม้มปากแล้วเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง จากที่เพลียๆ ง่วงๆ ก็หายปลิดทิ้ง แถมยังตาสว่างจ้าเหมือนกินกาแฟมาแล้วหลายแก้วอีกต่างหาก

Friday: น่าจะอยู่เบาะหลังครับ

Friday: คุณชายดูให้หน่อยได้มั้ย

Plerng: ผมไม่สะดวก

Plerng: จะนอนแล้ว

Friday: เมื่อกี้บอกว่ายังไม่นอนนี่นาคุณชาย

Friday: ขอร้องนิดหน่อยหนีไปนอนเลยนะครับ

Plerng: ผมเป็นเพื่อนเล่นคุณเหรอ


วันศุกร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย รู้อยู่เต็มอกว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่ใช่คนเดิมที่จะคุยเล่นด้วยได้เหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ไม่น่าจะใจร้ายกับคนตาดำๆ อย่างเขามั้ยล่ะ


คนตัวบางที่ไดเอตจนเหลือเอวนิดเดียวรีบรัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับอีกฝ่าย วันศุกร์จำใส่สมองเลยแหละว่าต่อจากนี้จะไม่นั่งรถคันหรูของคุณชายเขาอีกแล้ว และไม่เข้าใกล้หรือไปไหนมาไหนโดยไม่มีเหตุจำเป็นอีกเป็นอันขาด


ต่อให้พนาชวนอีกข้าอีกครั้ง วันศุกร์ก็ไม่ไปแล้วถ้าคุณชายคนนี้ไปด้วย


Friday: ขอโทษครับคุณชาย

Friday: ผมมั่นใจว่ากระเป๋าอยู่ในรถคุณชายแน่ๆ ครับ ผมไม่ได้ความจำสั้น ถ้าอย่างนั้นผมค่อยรอเอากระเป๋าคืนพรุ่งนี้แล้วกันนะครับ ขอบคุณและขอโทษอีกครั้งครับคุณชาย

Read


วันศุกร์เบ้ปากใส่โทรศัพท์แล้วโยนมันไว้ข้างๆ หมอนหนุนหัวก่อนจะล้มตัวนอนอย่างหงุดหงิด คนตัวขาวดึงผ้าห่มคลุมจนมิดไปทั้งตัว หายใจฟึดฟัดเพราะยังระงับความงุ่นง่านไม่ได้


ไม่น่าคุยดีด้วยก่อนเลย

คนอะไรก็ไม่รู้ มาดเยอะ ขี้เก๊กชะมัด :l

 



*****





วันศุกร์หายใจแฮ่กอยู่ในลิฟต์ที่กำลังจะพาตัวเองขึ้นไปยังห้องประชุมชั้นสิบ ข้างๆ เขามีพี่โมที่ยืนหอบไม่แพ้กัน ต่างคนต่างโกยอากาศหายใจในพื้นที่แคบๆ วันศุกร์มองตัวเองในกระจกลิฟต์ตัวนี้แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาแรงๆ เพราะเหงื่อไหลเต็มหน้าเขาไปหมด


พี่โม ขอทิชชูหน่อยครับ


อ่ะ เอาไป


วันศุกร์รีบหยิบทิชชู่มาซับเหงื่อออกจากใบหน้า อากาศประเทศไทยร้อนจนตับแลบแถมยังต้องรีบวิ่งเพื่อให้ทันประชุมอีกด้วย เขาเพิ่งเสร็จจากงานอัดรายการทีวีที่อยู่ตึกตรงข้ามกัน โชคดีนะที่ระยะทางไม่ไกลกันเท่าไหร่เลยสามารถวิ่งข้ามถนนมาที่บริษัทเชอรีอัลได้


ตึ้ง


แกไปก่อนเลย พี่ปวดท้องว่ะ นี่ๆ เอาไปจดรายละเอียดการประชุมด้วย


พี่โมรีบตามไปนะ


เออออ ไปเหอะๆ ขอเวลาสักแป๊บ


วันศุกร์ค่อนข้างกังวลกับการเผชิญหน้าต่อหน้าผู้ใหญ่ตัวคนเดียว แค่รู้ว่าวันนี้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงต้องเข้ามาบรีฟคอนเซ็ปต์ด้วยก็ขนลุกแล้ว ไม่รู้ว่าจะมาโหมดโหดเหมือนเมื่อคืนหรือเปล่า


คนตัวบางก้าวฉับๆ ไปยังหน้าห้องที่แปะป้ายว่า Meeting Room 1 ยกมือเคาะประตูสามครั้งตามมารยาทแล้วค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป วันศุกร์ชะโงกหน้ามองลาดเลาก่อนจะต้องเม้มปากกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ เมื่อเห็นว่าพี่ๆ ฝ่ายมาร์เก็ตติ้งนั่งเท้าคางรอออยู่แล้ว และก็ใช่ ในนั้นมีรองประธานคือคุณชายทรงเพลิงกับผู้บริหารคือคุณเมย์นั่งอยู่ด้วย


สวัสดีครับ


สวัสดีค่ะวันศุกร์ ข้างนอกร้อนแย่เลยใช่มั้ย เหงื่อไหลเต็มหน้าขนาดนี้


นิดหน่อยครับคุณเมย์ ผมวิ่งมาด้วยกลัวมาไม่ทันครับ


วันศุกร์ตรงเวลาอยู่แล้ว พี่ได้ยินผู้จัดหลายคนชมมาเลยนะคะว่าเราจัดสรรเวลาเก่ง


วันศุกร์ยกมือไหว้ขอบคุณคุณเมย์ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับคุณชายทรงเพลิง และใช่ วันศุกร์เป็นคนนอบน้อมที่กำลังจะยกมือไหว้คุณชายเขาแต่ก็ต้องยกมือค้างเก้อแบบนั้นเพราะอีกฝ่ายกลับก้มหน้ามองนาฬิกาเหมือนกำลังเบื่อหน่ายกับเวลาซะเหลือเกิน


เข้มซะไม่มี


มาคนเดียวเหรอน้องวันศุกร์ เมเนเจอร์ไปไหนล่ะคะพี่สุที่นั่งควงปากกาเล่นถามขึ้น พี่คนนี้วันศุกร์คุ้นเคยดีเพราะพี่เขาเป็นคนดีลงานวันศุกร์กับพี่โมตลอด


พี่โมปวดท้องครับ เลยขอตัวไปเข้าห้องน้ำ


ประชุมเลยมั้ย หรือจะคุยกันก่อน


น้ำเสียงแสนจะเยือกเย็นดังขึ้น จากที่ร้อนๆ เหงื่อแตกอยู่วันศุกร์ก็หนาวจนขนลุกขึ้นมาทันที คนตัวขาวมองคนแก่กว่ากำลังเงยหน้ามองเขาด้วยสายตานิ่งๆ ออร่าของความโหดแผ่กระจายปกคลุมทั่วทั้งห้อง


อะไรกันคะคุณชายเพลิง เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีๆ อยู่เลย ร้อนจนเพี้ยนเปล่าเนี่ยคะ


เออ อะไรของเขาวะ


วันศุกร์มองคุณเมย์กำลังแซวหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พอคุณเมย์พูดนิดพูดหน่อยก็เงียบไม่ตอบโต้สักคำ


งั้นเริ่มประชุมเลยนะคะ


ใครสักคนในห้องนั้นพูดขึ้นกลบความอึมครึมในห้อง เป็นเวลาเดียวกันกับที่วันศุกร์กำลังตั้งใจฟังเนื้อหาของการประชุมในวันนี้


วันศุกร์มองโปรเจ็กต์เตอร์ที่ฉายรายละเอียดต่างๆ สำหรับคอนเซ็ปต์งานถ่ายภาพนิ่งที่สตูดิโอและต่างจังหวัด ในนั้นแจ้งเอาไว้ว่าจะมีถ่ายเป็นวีดีโอโฆษณานอกสถานที่ความยาวห้าสิบนาทีตามโลเคชั่นที่หาไว้ด้วย พรีเซ็นเตอร์คนใหม่อย่างเขาฟังไปก็ตื่นเต้นไป เพราะสถานที่สำหรับถ่ายนอกสถานที่เป็นป่าชื้นที่ให้กลิ่นอายธรรมชาติเอามากๆ


สินค้าที่น้องวันศุกร์ต้องโชว์หลักๆ คือสินค้าใหม่สามชิ้นนะคะ มีเซรั่มบำรุงผิวหน้า น้ำหอม แล้วก็ลิป


คนฟังพยักหน้าหงึก อันนั้นเขารู้อยู่แล้วเพราะตอนทำสัญญากันก็อ่านครบถ้วน เป็นสามสินค้าตัวใหม่ที่สำคัญมากสำหรับบริษัท และก็สำคัญมากๆ สำหรับวันศุกร์ด้วย


แต่ทว่าตลอดเวลาที่นั่งฟังและช่วยออกความคิดเห็นวันศุกร์กลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีสมาธิขึ้นมาดื้อๆ เหมือนถูกสายตาคู่หนึ่งมองอยู่ตลอด แล้ววันศุกร์ก็คลายความสงสัยโดยการแอบแกล้งทำทีเป็นเมื่อยคอ แกล้งหมุนคอซ้ายขวาก่อนจะเจอกับสายตาต้นเหตุที่ทำให้เขาเสียสมาธิ


แม้จะรู้ว่าถูกจับได้แล้วแต่คุณชายก็ยังไม่ยอมละสายตา แทนที่จะดูทีมงานพรีเซนต์งานแต่กลับมานั่งจ้องหน้าเขาเนี่ยนะ ดีจริงๆ เลยรองประธานที่นี่


มองอะไรครับ


วันศุกร์ขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงถามคนตรงข้าม และนั่นก็ทำให้คนที่กำลังมองเขาอยู่ขมวดคิ้วหน่อยๆ วันศุกร์ชี้นิ้วไปที่โปรเจ็กต์เตอร์ กะพริบตาปริบๆ เหมือนจงใจจะกวนคุณชาย


แต่จริงๆ ไม่ได้กวนนะ อะไรมันเข้าตาก็ไม่รู้เลยต้องกะพริบตา


วันศุกร์มีข้อเสนอมั้ยจ๊ะ พี่เห็นเรานั่งพึมพำคนเดียว


แล้วจู่ๆ ก็ถูกถามทั้งที่เมื่อกี้ยังไม่ได้ทันได้ฟังอะไรมากนัก วันศุกร์ฉีกยิ้มให้พี่คนที่กำลังบรีฟงานอยู่ ยิ้มแห้งๆ ให้พี่เขา สมองกำลังประมวลภาพบนหน้าจอแล้วก็คิดไปเองว่าเมื่อกี้...พี่เขาต้องคุยเรื่องนี้อยู่แน่ๆ


มีปีนเขามั้ยครับ ผมว่าถ้าเราขึ้นไปถ่ายบนภูเขาภาพน่าจะสวยดีนะครับ


เมื่อกี้คุณพัชบอกว่าอยากได้วิวคู่กับต้นไม้เยอะๆ ไม่ได้ต้องการวิวบนภูเขา


“...”


ถ้าคุณต้องการทีมงานจะทำงานลำบาก


กริบ...


คุณชายทรงเพลิงตอบมาแบบนั้นแล้ววันศุกร์จะทำอะไรได้


คนโตกว่ายืดตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะนั่งกอดอกมองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเหลือบตาจ้องวันศุกร์อีกครั้ง มุมปากหยักกระตุกเบาๆ และนั่นก็ทำให้วันศุกร์ รู้ว่า...กำลังจะถูกคุณชายโหมดโหดเล่นงานซะแล้ว


คุณเอาแต่มองหน้าผม ไม่สนใจสิ่งที่คุณพัชกำลังพูด หูทำงานไม่สอดคล้องกับตาของคุณ หรือว่าเหนื่อยมากไปครับ การประชุมเลยไม่มีความหมาย


วันศุกร์เบิกตากลมๆ กว้าง ตกใจที่อีกคนพูดออกมาได้ว่าเขาเอาแต่นั่งจ้องหน้า วันศุกร์สบถในใจคนเดียวถึงจะโมโหแค่ไหนแต่ก็ทำได้แค่ขมวดคิ้วเท่านั้น


กลับไปพักผ่อนก่อนมั้ย พร้อมเมื่อไหร่ค่อยสละเวลาให้พวกผม


ไม่ใช่นะครับคุณชาย วันศุกร์ส่ายหน้าก่อนจะหันไปยกมือไหว้คุณพัชที่ยืนยิ้มแหยอยู่หน้าโปรเจ็กต์เตอร์ ผมขอโทษนะครับพี่พัช ผมฟังพี่พัชพูดตั้งแต่แรกเลยนะครับ เมื่อกี้ผมแค่...


ถ้าคิดว่างานที่นี้ไม่สำคัญก็อย่ามาเลยครับ ดาราคนอื่นส่งตัวแทนมาบรีฟงานตั้งเยอะแยะ คุณทำแบบนั้นก็ได้ ผมว่ามันเป็นนิสัยของดาราที่ดังแล้วขาดความรับผิดชอบ


คุณชายครับ ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยสักนิด ทำไมต้องพูดเองเออเองด้วย ประโยคที่ออกจากปากคุณชายทรงเพลิงทำเอาวันศุกร์หัวร้อนจนต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้  มือเล็กๆ กำแน่น ยอมรับเลยว่าโกรธมากจนอยากจะเข้าไปเขย่าคอเสื้อเชิ้ตคนตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ


คนตัวบางขมวดคิ้วแน่นมองคุณชายทรงเพลิงที่กำลังใช้สายตานิ่งๆ จ้องเขาอยู่


คุณกำลังเสียมารยาท


ก็คุณพูด...


นั่งลงครับ


สายตาของคนทั้งห้องจับจ้องมาที่พวกเขาสองคน วันศุกร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยอมนั่งลงบนเก้าอี้เหมือนเดิม คิ้วสวยขมวดยุ่งในขณะที่ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ คนตัวขาวเหลือบมองหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงแวบเดียวแล้วก็ต้องหลับตาข่มอารมณ์เมื่อเสียงของผู้ชายคนนั้นดังขึ้นอีกครั้ง


คุณใจไม่นิ่งพอ ผมพูดแค่นี้ก็หงุดหงิด


ผมขอโทษครับ แต่ผมตั้งใจฟังพี่เขาพูดอยู่จริงๆ


ครับ


“...”


จะตั้งใจหรือไม่ เดี๋ยวตอนทำงานจริงก็รู้เอง


คุณชายหมาบ้า! ใครได้ไปเป็นแฟนโคตรจะโชคร้ายเลย




*****



 

ประชุมเสร็จแล้ววันศุกร์ก็ลงมานั่งถอนหายใจอยู่ในห้องรับรองของบริษัท ตั้งแต่เกิดมาในชีวิตวันศุกร์ไม่เคยรู้สึกหมดแรงกับการประชุมขนาดนี้มาก่อน เครียดจนปวดหัวตัวร้อนไปหมด อยากได้ยาแก้ปวดสักเม็ดแต่กระเป๋าก็ดันอยู่กับคนใจร้ายคนนั้นอีกด้วย อ้อ และก็อีกอย่าง วันศุกร์ยังต้องมาปวดหัวกับพี่โมที่ดันหนีไปรับลูกตั้งแต่บ่าย หนีประชุม ไม่ยอมเข้ามารับชะตากรรมด้วยกัน


พี่โมจะมาทันมั้ย ผมต้องใช้รถนะครับ


(ฝนมันตกว่ะแก รถมันติดอยู่อโศกเป็นชั่วโมงแล้วเนี่ย)


พี่อ่ะ...


(แกนั่งแท็กซี่ไปก่อนสิ เดี๋ยวฉันส่งลูกเสร็จแล้วจะรีบตามไปที่กองถ่ายเลย)


พี่โมครับ ค่าแท็กซี่จากพระรามสี่ไปบางแคไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ


(เออออหน่า ระหว่างเสียเงินค่าแท็กซี่แต่ไปถ่ายละครทันกับรอให้ฉันไปรับแต่สายแกจะเลือกอะไร)


พี่โมอ่ะ...ก็ได้ๆ ผมไปแท็กซี่เองก็ได้ รถติดด้วยเนี่ย...โอนค่าแท็กซี่มาให้ด้วยเลย


(ใช้เงินรายเดือนแกไปสิวะวันศุกร์)


ถ้าผมใช้ก็ไม่ชนเดือนสิครับ


(แกฟังฉันนะเว้ย ตอนนี้พี่รถติด และเน็ตพี่กากมาก เข้าแอพไม่ได้เลยเนี่ย แกใช้เงินเดือนไปก่อนนะ พรุ่งนี้เดี๋ยวฉันโอนคืนให้ เคป้ะ)


ไม่โอเคก็ต้องโอเคแล้ว วันศุกร์เสียงอ่อนตอบรับพี่โมเบาๆ ก่อนจะนั่งก้มหน้ากุมขมับอยู่คนเดียว ตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว วันศุกร์นั่งรอพี่โมตั้งแต่สี่โมงจนแล้วจนรอดก็ยังไม่มารับ โชคดีนะที่วันนี้ถ่ายละครสามทุ่ม ไม่อย่างนั้นวันศุกร์คงได้ร้องโฮกลางบริษัทนี้แน่ๆ


อ้าววันศุกร์ ยังไม่ถึงไหนอีกเหรอ


แล้วก็เป็นช่วงที่พนักงานทยอยกลับบ้านพอดี วันศุกร์เงยหน้าฉีกยิ้มแห้งๆ ให้พี่พัชที่ชะโงกหน้าเข้ามาทักทายกันในห้องรับรอง ห้องๆ นี้เป็นกระจกใสกิ๊ง ใครลงจากลิฟต์มาที่ชั้นหนึ่งก็จะเห็นห้องนี้อยู่ใกล้ๆ กับประตูทางออก วันศุกร์เลยกลายเป็นจุดสังเกตทั้งๆ ที่ปกติตัวเองก็ดึงดูดสายตาผู้คนอยู่แล้ว


อือ ที่นี่ดีอย่างหนึ่ง คือไม่มีใครเข้าเข้ามาวุ่นวายถึงเนื้อถึงตัวดารา อาจจะเป็นเพราะบริษัทตั้งกฎไว้ด้วยแหละมั้งว่าห้ามขอถ่ายรูปหรือลายเซ็นจากพรีเซ็นต์เตอร์ของแบรนด์ นอกซะจากว่าผู้ใหญ่จะอนุญาตน่ะนะ


กำลังจะไปแล้วครับพี่พัช


เมเนเจอร์มารับแล้วใช่มั้ยคะ


อ๋อ เปล่าครับคนถูกถามส่ายหน้า ผมไปแท็กซี่ครับ


พี่ก็กลับแท็กซี่ไปด้วยกันมั้ย


ผมไปบางแค...พี่พัชไปแถวนั้นเหรอครับ


พี่พัชส่ายหน้ารัวพร้อมกับยิ้มแหย วันศุกร์เอาก็รีบยกมือปิดปากเพราะรู้ว่าตัวเองถามคำถามโง่ๆ ออกมา พี่พัชทำงานอยู่พระรามสี่ ถ้าให้นั่งแท็กซี่กลับบ้านแถวบางแคก็ดูจะไกลไปหน่อย


พี่อยู่ใกล้ๆ ออฟฟิศนี่แหละ เอ้อ...แล้วเมเนเจอร์ไปไหน ทำไมไม่มารับ ประชุมก็ไม่เข้า


พี่โมรับลูกชายครับ ตอนนี้รถติดอยู่อโศกด้วยผมเลยต้องไปเอง


อ่อ...แปลกนะเมเนเจอร์น้องเนี่ย เฮ้ยแท็กซี่มาแล้ว พี่ไปก่อนนะวันศุกร์ ไว้เจอกันใหม่จ้า


ยังไม่ทันที่วันศุกร์จะได้บอกลาอะไรสักอย่างพี่พัชก็วิ่งพรวดออกไปอย่างรวดเร็ว คนตัวบางทิ้งตัวนั่งบนโซฟา ถอนหายใจออกมาแรงๆ รอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้


วันศุกร์คิดคำนวณค่าแท็กซี่ในหัว กำลังหาวิธีที่จะประหยัดค่าใช้จ่ายและเดินทางให้รวดเร็วกว่านี้ เขาคิดว่าถ้าไปนั่งแท็กซี่ไปลงรถไฟฟ้าใกล้ๆ แถวนี้คงดีกว่าติดแหง็กอยู่ในแท็กซี่ตั้งหลายชั่วโมง อย่างน้อยโดยสารรถไฟฟ้าไปก็คงเร็วกว่าแท็กซี่แน่นอน ถึงมันจะเบียดๆ คนแน่น เสี่ยงต่อการถูกรุมของถ่ายรูปแค่ไหนก็ตาม


แต่มันก็เวิร์กสุดแล้ว


คนตัวขาวรีบลุกขึ้นแล้วจ้ำอ้าวเดินออกจากห้องรับรองเพื่อไปเรียกแท็กซี่ แต่ยังไม่ได้ก้าวขาออกจากตึกจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น คนที่ติดนิสัยชอบตอบแชตคนอื่นทันควันจึงชะงักฝีเท้าทันที ก้มมองโทรศัพท์ในมือแล้วก็ต้องถลึงตามองเมื่อเห็นว่าคนที่ส่งแชตมาก็คือคนที่เพิ่งสู้กันในห้องประชุม


Plerng: สรุปคุณจะมาเอากระเป๋ามั้ยครับ


วันศุกร์ดีใจยิ่งกว่าถูกหวยตอนที่คุณชายเขาส่งรูปกระเป๋าของตัวเองที่ลืมไว้มาให้ดู ถึงแม้ว่าก่อนหน้านั้นจะโมโหกับความโหดเกินเหตุของคุณชาย แต่ตอนนี้วันศุกร์ก็ยิ้มออกและขอบคุณอีกฝ่ายในใจไปแล้วหลายครั้ง


Friday: เอาครับๆ ตอนนี้คุณชายอยู่ตรงไหนเหรอ ผมยังอยู่ในบริษัทนะ

Plerng: กำลังอกจากตึก

Friday: อ้าว


ปี๊ด!


เฮ้ย โห่คุณชายนี่


วันศุกร์พึมพำคนเดียวเพราะตอนแรกนึกว่าคุณชายเขาจะชิ่งหนีกลับบ้านไปซะก่อน แต่พอได้ยินเสียงแตรรถที่จอดอยู่หน้าตึกก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแล้วรีบก้าวขายาวๆ ฝ่าเม็ดฝนออกจากตึกไป


ขึ้นรถ


ทันทีที่ประชิดตัวรถคุณชายก็ลดกระจกแล้วพยักพเยิดหน้าบอกให้วันศุกร์รีบวิ่งขึ้นรถเร็วๆ คนที่ถูกสั่งด้วยเสียงเข้มก็ลนจนทำอะไรไม่ถูกเลยต้องรีบวิ่งอ้อมรถไปเปิดประตูรถอีกฝั่งแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่ง


วิ่งฝ่าฝนแป๊บเดียว หัวกับเสื้อเปียกเหมือนตากฝนมาทั้งวัน


กระเป๋าอยู่ข้างหลัง


ขอบคุณนะครับ


วันศุกร์ยิ้มบางๆ ให้กับใบหน้าด้านข้างของคุณชายทรงเพลิงก่อนจะเอี้ยวตัวเอื้อมหยิบกระเป๋าเป้คู่ใจมากอดไว้แน่น วันศุกร์เปิดกระเป๋าหาแผงยาแก้ปวด ค้นอยู่พักหนึ่งก็เจอจึงแกะเม็ดยาโยนลงคอแล้วดื่มน้ำจากขวดที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงให้เมื่อคืนตามไปด้วย


รถยังจอดอยู่ที่เดิม วันศุกร์ก็นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม


ไม่มีใครพูดอะไร คุณชายเงียบ เขาก็เงียบ


ขอบคุณอีกครั้งนะครับ


ยกมือไหว้อีกฝ่ายก่อนจะทำท่าเปิดประตูรถแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงทุ้มดังขึ้น


จะไปไหน


ไปทำงานต่อครับ แท็กซี่มาแล้วด้วย...ไปก่อนนะครับ


เดี๋ยว


แค่คำสั้นๆ วันศุกร์ก็นั่งนิ่งๆ ไม่เคลื่อนไหว มือแตะที่ประตูอยู่ยังไงก็อยู่อย่างนั้น ตากลมๆ มองแท็กซี่ที่วิ่งผ่านไปตาละห้อย


ผู้จัดการคุณล่ะ


มีธุระครับ


เลยปล่อยให้คุณอยู่คนเดียว


ครับ


“...”


แล้วคุณจะไปทำงานต่อที่ไหน


ผมไปสตูฯ ของช่องที่บางแคครับ มีถ่ายละครตอนสามทุ่ม ดูจากGPSแล้วรถติดหนักมาก ถ้าช้ากว่านี้มีสิทธิ์ไปไม่ทันครับ


ร่ายไปยาวๆ เหมือนตัวเองเป็นผู้จัดการแล้วคนข้างๆ คือดาราเอง วันศุกร์ไม่มีอารมณ์ต่อปากต่อคำกับคุณชายเขาแล้ว แค่นี้ก็เหนื่อยจะแย่


ก็ได้แต่ภาวนาให้คุณชายทรงเพลิงรีบถาม แล้วรีบปล่อยเขาลงไปสักที


คาดเบลท์


ครับ?”


เดี๋ยวผมไปส่ง







#หวนกลิ่นรัก









คุณชายเพลิงใจเย็นๆ นะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.142K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,111 ความคิดเห็น

  1. #7111 9791-05 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 23:25
    ไม่ชอบผู้จัดการเลย ตั้งแต่รับงานซ้อนให้น้องแล้วยังมาทำแบบนี้อีก นิสัยไม่ดีเลย
    #7,111
    0
  2. #7093 baekbow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 08:55
    คุณชายนี่น่าทุบมากนะจริงๆ กวนอารมณ์มากเราเป็นวันศุกร์ก็โมโหเหมือนกัน // มีผู้จัดการเป็นญาติก็น่าเหนื่อยเหมือนกันนะ ไม่มีความเกรงใจกัน แล้วเราก็ว่าไม่ได้ เพราะรู้สถานการณ์กันดี
    #7,093
    0
  3. #7086 Hamavari19 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 04:40
    คุณชาย ไม่น่ารักเลยนะ
    #7,086
    0
  4. #7080 desbestiny (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 11:10
    ไม่ชอบคุณชายเลย เวลางานแท้ๆแทนที่จะพูดดีๆกับน้อง //ส่วนผู้จัดการก็ไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาซะเลยอ่ะ ถึงแม้จะเป็นญาติกันก็เถอะแต่อย่างงี้ก็เป็นความผิดของคุณป่ะะะะะ
    #7,080
    0
  5. #7073 ม็อคค่าไม่ใส่นม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 13:33
    ไม่ชอบนิสัยผจก.เลยอ่ะ ทำไมดูเห็นแก่ตัวไม่เอาใครจัง หน้าที่ความรับผิดชอบไปไหนหมด ถ้านี่เป็นน้องคงไม่มีให้วุ่นวายล่ะถ้าจะทำงานเองหัวหมุนขนาดนี้ #อินจัด
    #7,073
    0
  6. #7061 favmme (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 20:41
    ผจก.นี่เวลางานนะเห้ยย แล้วคุณชายคะ ช่วยพูดดี ๆ กับน้องหน่อย มอหอแล้วนะ !!!
    #7,061
    0
  7. #7057 กระต่ายบนดวงจันทร์. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 23:01
    เงินที่น้องหามานี่พี่โมเป็นคนเก็บหรอคะแล้วจ่ายให้น้องรายเดือนงี้หรอ พี่โมนี่แปลกๆนะไม่ค่อยโอเคเลย
    #7,057
    0
  8. #7048 baconnioil (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 16:10
    ทำไมพี่โมดูเห็นแก่ตัวจังเลย
    #7,048
    0
  9. #7044 Earn___ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 13:26
    เวลาทำงานพูดกับน้องดีๆหน่อยคุณชายยย ฮ่วย
    #7,044
    0
  10. #7019 Pieey3748 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 20:38
    น้องยอมพี่โมไปได้ยังไงลูกกกกก
    #7,019
    0
  11. #7010 Alun110 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 18:28
    เป็นผู้จัดการที่แย่มาก เห็นแก่ตัวอ่ะ ถึงจะเป็นญาติก็ไม่ควรทำแบบนี้มั้ย เป็นพฤติกรรมที่น่าเกลียดจริงๆเลยผู้จัดการคนนี้
    #7,010
    0
  12. #6988 Spices_smile (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 09:21
    ผู้จัดการเฮงซวย อ่านกี่ทีก็อีเวน
    #6,988
    0
  13. #6977 Felix_Dmsc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 16:35
    ผุ้จัดการแย่มากจริงๆ น่าจะหาผู้จัดการคนใหม่
    #6,977
    0
  14. #6975 sweetzz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 18:55
    อีตาคุณชายก็เหมือนกัน ถ้าคิดจะแกล้งหักหน้าน้องต่อหน้าคนเยอะ ๆ นี่ก็ไม่ไหวนะ รอบที่ 2 แล้ว เป็นเราไม่คบรอบสองแน่นอน ไม่ไว้หน้ากันเลย
    #6,975
    0
  15. #6974 sweetzz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 18:53
    พี่โมไม่โอเคเลยอ่ะ ทิ้งหน้าที่ไปรับลูกเฉย ไม่ได้บอกก่อนเลย แม้จะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่งานที่ดีลไว้ก็สำคัญนะ
    #6,974
    0
  16. #6966 Soo Gass (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 14:52
    งงกับคุณชายชิบหาย จะด่าหรือจะปล่อยดี คุณชายเว๊ยยยพูดกับน้องดีๆ!
    #6,966
    0
  17. #6953 เรดดี้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 23:11
    คุณชายดูจะปากร้าย แต่การกระทำอีกเรื่องตลอด งง 5555555
    #6,953
    0
  18. #6949 Phpalus (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 13:45
    เมเนอเจ้อไม่โอเคเลยย
    #6,949
    0
  19. #6948 Phelng (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 23:05
    พี่เพลิงใจร้ายแงงงงง
    #6,948
    0
  20. #6946 ttonkkaoww (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:14
    อิพิโมแย่อะเห้นแก่เงิน
    #6,946
    0
  21. #6945 กายหยาบ. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 22:00
    โมทำหน้าที่ไม่ดีเลย รู้ว่าตัวเองเป็นแม่คน แต่จะมาอ้างเหตุผลนี้ในส่วนที่ตัวเองบกพร่องในงานไม่ได้ แย่มาก เป็นแม่คนแต่ยังจัดสรรเวลาและการทำงานไม่ได้เลย คิดหน่อย
    #6,945
    0
  22. #6943 doldo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 12:15
    พี่โมนี่แปลกนะ รังแกน้องจัง
    #6,943
    0
  23. #6925 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 22:15

    อยากจะตีพี่สักที
    #6,925
    0
  24. #6909 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 13:25
    ยัยพี่โมชั้นจาทุบแก!
    #6,909
    0
  25. #6897 *--*ยินดี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 22:35
    โมนี่ยังไง เอาเปรียบ สร้างเรื่องก็ไม่ร่วมรับผิดชอบ มีแอบตุกติกเรื่องเงินของน้องไหมเนี่ย จะเห็นแก่ตัวเหรอ
    #6,897
    0
  26. #6889 0984363270 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 11:14
    ไม่ชอบอ่ะไม่ใช่ว่าพูดกับน้องแรงๆแบบนี้นะคือถ้าเปนคนอื่นโดนพูดแบบนี้ถ้าไม่รุ้จักกันมาก่อนมีร้องไห้อ่ะ เกินไปป่ะ?หักหน้าน้องทุกรอบเลยน้องน่าสงสารออกนะ
    #6,889
    1
    • #6889-1 mppych(จากตอนที่ 3)
      12 กรกฎาคม 2563 / 20:57
      จริง ถ้าเป็นเราเจอแบบนี้ร้องไห้แน่เลยอ่ะ
      #6889-1