{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (end)

ตอนที่ 5 : 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77,933
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,149 ครั้ง
    25 มิ.ย. 62














05



 

วันศุกร์มองตารางงานบนหน้าจอไอแพดด้วยความดีใจเพราะมันแน่นเอียดไปจนถึงสิ้นปีแบบที่ไม่มีเวลาให้พักผ่อนหายใจกันเลยทีเดียว นั่นก็หมายถึงผลตอบแทนที่จะตามมาด้วย


เขาคิดไว้แล้วว่าปีหน้าจะหาเรื่องใช้เงินโดยการไปเที่ยวต่างประเทศสักหน่อย ถือเป็นการให้รางวัลตัวเองที่ทำงานหนักมาตลอด


แต่งตัวแบบนี้จะไปเที่ยวที่ไหนน่ะเราหันหน้าตามต้นเสียงที่ได้ยินอยู่ทุกวัน พี่โมยืนกอดอกดูดนมเปรี้ยวโยเกิร์ตใบหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี ก็แหง วันนี้อารมณ์ดีทั้งเขาทั้งพี่โมนั่นแหละ


นัดเพื่อนไว้ครับพี่โม จะออกไปวิ่งที่สวนตรงคอนโดด้วยกันครับ


ไม่มีงานทั้งทีแทนที่จะนอนให้เต็มอิ่ม


ผมนอนมาทั้งวันแล้วพี่โม ไปก่อนนะพี่ ปันมันส่งข้อความมาตามแล้วครับ


เออ ขับรถดีๆ นะเว้ย


วันศุกร์รีบคว้ากุญแจรถฮอนด้าคันละล้านกว่าบาทของตัวเองมาไว้ในมือ แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับรอยยิ้ม


จะว่ายังไงดี ที่เขาอารมณ์ดีขนาดนี้ไม่ใช่แค่ว่าวันนี้เป็นวันว่างๆ เท่านั้น แต่เพราะว่าจะได้ออกไปเจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอหน้ากันเกือบปีด้วยแหละ มันเลยทำให้วันศุกร์ดูมีพลังมากกว่าทุกวัน


แล้วก็เหมือนได้ไปใช้ชีวิตของคนอายุยี่สิบสี่จริงๆ ด้วย วันศุกร์นับนิ้วไม่ได้เลยว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ขับรถของตัวเองออกไปเที่ยวเล่นแบบนี้ เพราะในทุกๆ วันเขาจะเป็นคนนั่งข้างคนขับตลอด หรือไม่ก็อาจจะไม่ได้นั่งรถตัวเองเลยด้วยซ้ำ แต่ต้องไปใช้บริการแท็กซี่ รถไฟฟ้า หรือวินมอเตอร์ไซค์แทน


Punnathorn: อยู่ไหนแล้ววะพ่อพระเอก

Punnathorn: แล้วมึงกินข้าวยังอ่ะ ถ้ายังกูจะได้สั่งข้าวไว้รอ


ไม่ต้องสั่งนะปัน เดี๋ยวก็จุกพอดีวันศุกร์ใช้อัดเสียงแทนพิมพ์ข้อความตอบกลับเพราะตอนนี้เขาไม่สะดวกที่จะรัวนิ้วพิมพ์เท่าไหร่ เดี๋ยวเจอกัน ขับรถก่อน


Punnathorn: โอเคๆ

Punnathorn: ขับรถดีๆ แล้วกันมึงน่ะ


เพราะปันนี่แหละคือเพื่อนที่วันศุกร์สนิทที่สุด วันว่างๆ ของเขาวันนี้ที่ยังเหลือเวลาอยู่อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมง วันศุกร์ก็ยกให้เพื่อนคนนี้เต็มที่ไปเลย

 



*****





กูย้ายมาอยู่ที่นี่ปีกว่าแล้วแหละ แม่ซื้อทิ้งไว้เพราะที่ทำเลมันสวยดี มึงลองดูดิ มีพื้นที่วิ่งเล่นบนตึกไม่พอ ยังมีที่ให้พักผ่อนริมแม่น้ำอีกต่างหาก


วันศุกร์นั่งกอดสเก็ตบอร์ดบนเก้าอี้ตัวยาวสีน้ำตาล ฟังเพื่อนขี้โม้เล่าชีวิตที่ผ่านมาให้ฟัง รวมทั้งคอนโดริมแม่น้ำเจ้าพระยานี้ด้วย ยอมรับเหมือนกันว่าตกใจมากที่รู้ว่าปันพักอยู่ที่นี่ คอนโดเดียวกับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเขานั่นแหละ


แต่มึงก็แจ๋วใช้ได้ ไม่เปิด GPS ก็ยังมาถูก...แสดงว่าเคยมาหลายครั้งแล้วอ่ะดิ


ก็เคยผ่านมาบ้าง คอนโดดังจะตาย


ใช่ วันศุกร์เคยมาที่นี่ และมาหลายครั้งแล้วตอนที่ยังคบกับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงอยู่ ตอนนั้นปันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีแฟน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ วันศุกร์เก่งเรื่องกุมความลับจะตาย แนบเนียนขนาดที่เพื่อนคุณชายทรงเพลิงมารู้เอาว่าคบกันก็ตอนใกล้ๆ จะเลิกกันแล้วด้วยซ้ำ


วันศุกร์ชอบที่นี่ มันส่วนตัวดีมากๆ...ครั้งหนึ่งเคยคิดเอาไว้ว่าอยากจะซื้อห้องที่ถูกที่สุดในคอนโดแห่งนี้เอาไว้สักห้อง แต่พอเห็นราคาห้องที่ถูกที่สุดแล้วก็ต้องส่ายหน้า มันแพงเกินเอื้อมเลยแหละ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะมีกำลังซื้อได้ก็ตาม แต่คนประหยัดจัดอย่างวันศุกร์ก็ยังไม่กล้าซื้ออยู่ดี


ไม่เจอมึงนานมากนะเนี่ย จะว่าไปมึงก็ผอมลงเยอะเลยว่ะ


ก็ต้องทำหุ่นให้มันขึ้นกล้องได้ไง กินเยอะเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว


โอ้โห ขนาดนั้นเลยเหรอวะ แล้วเมื่อกี้มึงเล่นสเก็ตบอร์ดเหมือนคนจะหน้ามืดอยู่ตลอด กูนี่ผวาเลย


คิดมาก อากาศมันอบอ้าวเฉยๆคนที่แก้มแดงจัดเพราะอากาศร้อนยกมือขึ้นปาดเหงื่ออกจากหน้าเบาๆ


วันศุกร์กับปันชอบสเก็ตบอร์ดที่สุดในบรรดากีฬาทั้งหลาย สมัยยังเรียนอยู่ปีหนึ่งก็หนีซ้อมเชียร์ไปเล่นด้วยกันบ่อยๆ พอวันนี้นัดเจอกันเลยได้โอกาสเหมาะเหม็ง หยิบสเก็ตบอร์ดที่ต่างคนต่างซื้อไว้แต่ไม่ค่อยได้เล่นมาปัดฝุ่นรำลึกความหลังกันสักหน่อย


แต่จะว่าไปวันนี้อากาศมันร้อนอบอ้าวมากจริงๆ และขนาดที่วันศุกร์เป็นคนเหงื่อออกยากยังต้องยอมแพ้ เพราะตอนนี้ทั้งใบหน้าขาวๆ ของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เช่นเดียวกับปันที่นั่งหอบเหงื่อไหลย้อยหน้าเต็มคอไปหมด


แล้วนี่มึงจะกลับไปเรียนอีกเมื่อไหร่วะวันศุกร์


คงอีกสักพัก


กูรู้นะเว้ยว่าตอนนี้มึงดังมากๆ แต่กูก็อยากให้มึงกลับไปเรียนเหมือนกันว่ะ แทนที่จะรับงานจนไม่มีเวลาหายใจแบบนี้อ่ะ มึงเจียดเวลาไปเรียนด้วยดีมั้ย


ก็เคยคิดอยู่แหละ แต่ตอนนี้มันไม่ได้จริงๆ...มึงไม่เข้าใจหรอก


เฮ้ย! เข้าใจดิวะ กูรู้ มองตามึงก็ดูออกแล้วว่ามีแต่เงินประกายวับๆ


หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนเพราะรู้ว่าปันกำลังจะสื่ออะไร รายนั้นคงไม่พ้นกำลังจะบอกเขามันหน้าเงิน เห็นแก่เงินอะไรประมาณนั้น อือ แต่มันก็จริงนั่นแหละ สำหรับวันศุกร์ในตอนนี้เงินสำคัญที่สุดแล้ว


เออ มึงจำน้องรหัสกูได้ป่ะ ที่เป็นหม่อมหลวงอ่ะ


วันศุกร์พยักหน้าหงึกเพราะเขารู้จักและจำหน้าน้องรหัสของปันได้ดี คนตัวขาวสนใจฟังในสิ่งที่เพื่อนกำลังพูด ไม่ใช่ว่าอยากฟังเรื่องในเชิงนินทาคนอื่น แต่วันศุกร์เป็นแบบนี้อยู่แล้ว เวลาใครจะเล่าอะไรให้ฟังหรือเรียกเขาไปคุยด้วย วันศุกร์จะตั้งใจฟังเป็นพิเศษ มันเป็นนิสัยโดยแท้ของวันศุกร์เลย


นั่นน่ะโคตรพลิกล็อก จู่ๆ ก็ไปหมั้นกับคุณชายทรงโปรดเฉยเลย


คุณชายทรงโปรด?” วันศุกร์ขมวดคิ้วทำหน้างง คุณชายทรงโปรด...ถ้าจำไม่ผิดคงเป็นน้องชายของคุณชายทรงเพลิง


นี่มึงรู้จักคุณชายทรงโปรดใช่ป่ะ ทำหน้าหมางงไปอีก


เออๆ แล้วไงอ่ะ มึงไปยุ่งเรื่องของเขาทำไม


เปล่าเว้ย กูกำลังจะบอกว่าสองคนนั้นโคตรจะคนละขั้ว คุณชายทรงโปรดร้ายจะตาย ส่วนน้องกูนี่ก็หงิมๆ ไปหมั้นกันได้ยังไงก็ไม่รู้


เนี่ย ใส่ร้ายคนอื่นเก่ง


ม่ายยย กูพูดความจริง


“...”


แต่แม่ง คุณชายทรงโปรดโคตรเจ๋ง มีคู่หมั้นตัดหน้าพี่ๆ ไปเลย มึงคิดดูนะ พี่ชายคุณชายทรงโปรดอายุสามสิบอัพไปแล้ว ยังหาแฟนไม่ได้เลยว่ะ


ปากมึงนะปัน ไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขาทำไม


วันศุกร์มองค้อนเพราะปันน่ะชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นจริงๆ แล้วก็เป็นคนที่ให้รู้ความลับอะไรด้วยไม่ได้หรอก คนนี้ได้ฉายาปันรู้โลกรู้เลยแหละ


แล้วรู้ได้ยังไงว่าพี่ชายของคุณชายทรงโปรดไม่มีแฟนถึงจะบอกไม่ให้ยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่นแต่จู่ๆ วันศุกร์ก็เกิดนึกอยากรู้เรื่องของใครบางคนขึ้นมา เลยหลอกถามปันไปแบบนั้น ซึ่งมันก็ได้ผลเลยแหละ ปันดูกระตือรือร้นมากๆ ที่จะเล่าให้เขาฟัง


ก็กูอยู่คอนโดเดียวกันกับพี่ชายคุณชายทรงโปรดไง ชื่อคุณชายทรงเพลิงอ่ะ กูไม่ได้ขี้เสือกนะเว้ย แต่กูไม่เคยเห็นเขาพาสาวขึ้นห้องเลยว่ะ เห็นบ่อยๆ ก็แค่พี่สาวกับหม่อมแม่เขาอ่ะ


รู้ลึกขนาดนี้เลย? ถามจริงนะ มึงเป็นพวกโรคจิตแอบมองใช่มั้ย


กล่าวหากูไปอี๊กกก กูอ่ะรู้มาจากแม่ส่วนหนึ่ง แล้วก็เห็นด้วยตาตัวเองส่วนหนึ่งหรอก


คุณชายทรงเพลิงอยู่เพนต์เฮ้าส์ชั้นบนสุดนู้น ส่วนกูอ่ะอยู่ต่ำกว่าเขาสองชั้น กูเห็นหมดแหละวันศุกร์


อือ โรคจิตชัดๆ


เหลือบตามองเพื่อนที่ไม่สะทกสะท้านอะไรกับการถูกหาว่าเป็นโรคจิต วันศุกร์หัวเราะเบาๆ เพราะไม่กี่วินาทีต่อมาปันก็เลิกให้ความสนใจกับการพูดถึงคนอื่นแล้วเปลี่ยนไปไถสเก็ตบอร์ดบนพื้นปูนเรียบๆ แทน


แล้วก็เป็นวันศุกร์เองที่ต้องมานั่งอมยิ้มแบบไม่มีเหตุผล


ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เหมือนกับว่าเรื่องราวที่ปันเล่ามาเมื่อกี้มันมีผลกับความรู้สึกของวันศุกร์อย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งๆ ที่ไม่ควรจะเป็นอย่างนั้น


มันน่าดีใจตรงไหนที่รู้ว่าคุณชายทรงเพลิงยังไม่มีใคร...ที่ปันเล่ามาอาจจะไม่ใช่ความจริงก็ได้


หล่อ สุขุม ภูมิฐานขนาดนั้น...อะไรอีกดีที่ต้องบรรยายให้ออกมาเป็นคุณชายทรงเพลิง เป็นไปได้เหรอที่คนเพอร์เฟ็กต์อย่างนั้นจะไม่มีใครเข้ามาในชีวิต


วันศุกร์ส่ายหน้ากับตัวเองในระหว่างที่สายตาก็จับจ้องแม่น้ำเจ้าพระยาไปด้วย


รู้เต็มอกว่าตอนนี้ในหัวกำลังคิดถึงแต่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมากเกินไป


นึกถึงทั้งๆ ที่ไม่สิทธิ์


แล้วก็ได้แต่บอกตัวเองอีกครั้ง...รอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้


ว่าอย่าไปคิดถึงเขา


ถึงมันจะยากสักหน่อย แต่ก็ทำมาได้ตั้งสองปีแล้ว


วันศุกร์ไล่ความฟุ้งซ่านของตัวเองด้วยการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเล่นไปพลางๆ เน้นถ่ายรูปปันที่โชว์ฝีมือด้านการเล่นสเก็ตบอร์ดแบบมือโปร ก่อนจะกดอัดเป็นคลิปแล้วแพลนกล้องไปรอบๆ บริเวณภายในรั้วคอนโดแห่งนี้


แต่จู่ๆ ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงของใครบางคนกำลังวิ่งเหยาะๆ สลับกับเดินอยู่ในสวนใกล้กับจุดที่เขานั่ง


คนที่มีท่าทางการเดินเหมือนนายแบบเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวแบบนั้นเป็นใครไม่ได้หรอกนอกจากคุณชายทรงเพลิง


คนตัวขาวจัดเม้มปากพลางกดสิ้นสุดการอัดคลิป ในหัวเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออกขึ้นมา วันศุกร์รีบกดเข้าแอพพลิเคชั่นสำหรับส่งข้อความ ดวงตากลมเรียวจดๆ จ้องๆ บนหน้าจอที่ขึ้นหน้าแชตของใครคนหนึ่งสลับกับมองคนตัวสูงที่กำลังวิ่งอยู่ตรงนั้นก่อนจะรีบพิมพ์ข้อความส่งไป


Friday: ฝนจะตกแล้วคุณชาย

Friday: ขึ้นไปที่ฟิตเนสข้างบนดีกว่ามั้ยครับ

Read


ได้ผล หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่กำลังเสียบหูฟังกับโทรศัพท์ราคาแพงชะงักแล้วก้มมองหน้าจอทันที วันศุกร์เดาว่าเสียงแจ้งเตือนมันคงดังจนคุณชายต้องหยุดอ่าน


วันศุกร์เม้มปากกลั้นยิ้ม พอเห็นว่าคุณชายทรงเพลิงเหมือนกำลังจะขมวดคิ้วหน่อยๆ ก็ยิ้มกว้าง


Friday: อยู่นี่คุณชาย เงยหน้าก็เจอแล้วครับ


มีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของคนที่ชวนคุยก่อนรอต้อนรับคุณชายทรงเพลิงอยู่แล้ว และมันกลับทำให้คนรออย่างวันศุกร์ใจกระตุกขึ้นมาทันทีเมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตา แม้จะห่างกันในระยะหลายสิบเมตร แต่วันศุกร์กลับตื่นเต้นราวกับได้จ้องในระยะใกล้


ราวกับว่ามันเหมือนครั้งแรกที่รู้จักกัน


Plerng: ครับ

Plerng: แล้วคุณมานั่งทำอะไรตรงนี้


คุณชายทรงเพลิงไม่ได้ขยับตัววิ่งต่อ แต่กลับยืนนิ่งๆ หันหน้ามาทางวันศุกร์แล้วก้มหน้าพิมพ์ข้อความตอบกลับ พอพิมพ์เสร็จคุณชายเขาก็เงยหน้ามองวันศุกร์อีกครั้ง


Friday: เดี๋ยวผมก็กลับแล้วครับ


วันศุกร์มองคุณชายทรงเพลิงที่แต่งตัวธรรมดาๆ เหมือนคนทั่วไปแต่กลับดูหล่อดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ แค่เสื้อยืดสีดำพอดีตัวกับกางเกงขายาวสีเดียวกันเข้ากับรองเท้าผ้าใบสีขาวก็ทำให้คุณชายทรงเพลิงดูเป็นนายแบบขึ้นมาซะอย่างนั้น ไหนจะทรงผมที่ไม่เซ็ตของคุณชายเขาอีก


วันนี้วันศุกร์ก็แต่งตัวโทนเดียวกับคุณชายเขานั่นแหละ แต่ให้ความรู้สึกต่างกันสิ้นเชิง


Plerng: มาหาเพื่อน?

Friday: ใช่แล้วครับ

Friday: วันนี้ผมว่างครับ ไม่มีงานหนึ่งวันเต็มๆ เลย

Plerng: เลยออกมาเที่ยวเล่น

Friday: เรียกว่าผ่อนคลายดีกว่าครับคุณชาย

Friday: เห็นสเก็ตบอร์ดในมือผมมั้ยครับ ซื้อมาตั้งนานแล้วยังไม่เคยได้หยิบมาเล่นเลย

Friday: วันนี้เลยพามาประเดิมสนามครับ

Plerng: ครับ


วันศุกร์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าคุณชายตอบกลับมาแค่นั้นแล้วก็กลับไปวิ่งต่อ คนอะไรจะเมินกันได้ดีขนาดนี้ทั้งๆ ที่ก็ต้องทำงานร่วมกันอยู่แล้ว


วันศุกร์นั่งห่อไหล่ ยู่ปากมองคุณชายทรงเพลิงวิ่งเหยาะๆ ไปตามทาง


Friday: ร้อนนะคุณ ไปวิ่งในที่ที่มีแอร์ดีกว่ามั้ย

Friday: เดี๋ยวเป็นลมเอานะครับ

Friday: กินข้าวยังเนี่ยคุณชาย ผมยังไม่ได้กินเลย

Friday: เมื่อกี้เล่นสเก็ตบอร์ดเหมือนจะเป็นลมด้วยเลยมานั่งพัก

Friday: 55555


คุณชายทรงเพลิงชะงักก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือ วันศุกร์มองไม่เห็นว่าตอนนี้สีหน้าของคุณชายเป็นยังไงเพราะอีกฝ่ายยืนหันหลัง ทว่าหลังจากนั้นไม่กี่วินาทีร่างสูงของคุณชายทรงเพลิงก็เดินตรงมาทางที่เขากำลังนั่งกินลมชมวิวอยู่ และตอนนั้นแหละที่ทำให้วันศุกร์ค่อยๆ เห็นสีหน้าของคุณชายในระยะที่ใกล้ขึ้น


สีหน้าขรึมๆ โหดๆ เหมือนไปโกรธใครมา ประมาณนั้น


แล้วทำไมคุณถึงไม่กินข้าว


จนตอนนี้...วันศุกร์เห็นหน้าคุณชายทรงเพลิงชัดเจนกว่าเดิม


ผมถามน้ำเสียงนิ่งๆ แบบนั้นทำให้วันศุกร์รู้สึกไม่พอใจอยู่นิดหน่อย มันเหมือนกับว่าถูกอีกคนบังคับให้ตอบทั้งๆ ที่ไม่ใช่เรื่องของคุณชายทรงเพลิงเลย


ก็กินไปแล้วไงคุณ ผมต้องไดเอต...” แต่วันศุกร์ก็ตอบออกไป


ไดเอตอะไรของคุณ ข้าวปลาไม่กินสักมื้อ


รู้ได้ไงครับคุณชาย ผมกินมื้อเช้าแล้วต่างหาก


วันศุกร์เม้มปากเบาๆ เมื่อกี้ดันไปเผลอต่อปากต่อคำกับคุณชายเขาจนได้ ทั้งๆ ที่คิดเอาไว้แล้วว่าจะอยู่ในสถานะของคนที่ต้องร่วมงานกันเท่านั้น แต่พอเจอหน้ากันจริงๆ ขึ้นมา วันศุกร์ก็อดไม่ได้เลยจริงๆ ที่จะเอาตัวตนของตัวเองเมื่อตอนที่ยังคบกันอยู่ออกมา


มันเหมือนความเคยชิน และในความเคยชินนั้นหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็มีส่วนทำให้เกิดขึ้น


คุณควรกินให้ครบทุกมื้อ


อย่างนั้นก็แย่สิครับ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงใช้สายตาแข็งกร้าวจ้องมาที่คนช่างต่อล้อต่อเถียง วันศุกร์แอบเห็นว่าคุณชายเขาถอนหายใจเหนื่อยหน่ายเบาๆ ด้วย


อ้าวสวัสดีครับคุณชายทรงเพลิง ผมปันนะครับ พี่รหัสของเอ็นดูน่ะครับแล้วจู่ๆ คนที่ไถสเก็ตบอร์ดอยู่ไกลๆ ก็มาโผล่หน้าอยู่ข้างๆ วันศุกร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ปันยกมือไหว้คุณชายทรงเพลิงพร้อมรอยยิ้ม ท่าทางของปันตอนนี้ไม่ต่างกับพวกอยากรู้อยากเห็นเท่าไหร่


ปันชะโงกหน้ามองวันศุกร์สลับกับคุณชายตัวสูงแล้วเลิกคิ้วเหมือนกับจะถามว่ารู้จักกับคนตรงหน้าด้วยเหรอ


สวัสดีครับ


ขอบคุณคุณชายทรงเพลิงจริงๆ ที่ไม่เย็นชากับคนอื่น อย่างน้อยก็ยังเอ่ยปากสวัสดีและยกมือรับไหว้ปันน่ะนะ


นี่คุณชายรู้จักกับไอ้วันศุกร์เหรอครับ โลกกลมสุดๆ เลยครับเนี่ย


“ครับ”


“ตอนนี้วันศุกร์มันดังมากเลยครับคุณชาย มีคนชอบมาตีเนียนว่ารู้จักกับมันเยอะเลยครับ คุณชายดูน่าเชื่อถือ...คงไม่ได้เป็นแบบนั้นใช่มั้ยครับ แหะๆ”


“ไอ้ปัน” วันศุกร์กัดฟันเรียกชื่อเพื่อนเสียงแข็ง พลางเหลือบตาจ้องปันที่ยืนกอดสเก็ตบอร์ดถามคุณชายทรงเพลิงหน้าตาเฉยราวกับรู้จักกันมาตั้งหลายปี เขาพยายามบอกให้ปันเงียบผ่านทางสายตาก่อนที่ปันจะพูดอะไรที่ดูเป็นการเสียมารยาทไปมากกว่านี้


ฝนจะตกแล้ว คุณชายจะ...อื้อ! อื้อ!”


กลับห้องกันเหอะ อย่าไปรบกวนเวลาส่วนตัวของคุณชายเลย...ผมไปก่อนนะครับคุณชาย สวัสดีครับ


เสียงอื้ออึงจากปันเกิดขึ้นเพราะวันศุกร์รีบเอามือปิดปากอีกฝ่าย วันศุกร์ก็หอบสเก็ตบอร์ดพร้อมกับลากเพื่อนตัวดีให้รีบเดินออกจากผู้ชายคนนั้นให้เร็วที่สุด


วันศุกร์จ้ำอ้าวก้าวเท้ายาวๆ จนถึงล็อบบี้ของคอนโดทันก่อนที่ฝนจะตกลงมา ก่อนจะรีบปล่อยมือออกจากปากเพื่อนเพราะอีกฝ่ายทำท่าจะใช้ฟันซี่คมๆ งับเข้าที่ฝ่ามือ


ถุ้ย ไอ้วันศุกร์ มือมึงเค็มเหงื่อขนาดนี้เอามาปิดปากกูได้ไงวะ


ก็มึงพูดมาก ไม่รู้เหรอไงว่ากำลังเสียมารยาทอยู่ นั่นคุณชายทรงเพลิงนะไอ้ปัน...ไม่ใช่เพื่อนเล่น


ทั้งสองคนที่ส่วนสูงไล่เลี่ยกันสลับกันยืนหอบหายใจอยู่ตรงล็อบบี้ มือเรียวพัดเอาลมเข้าหน้าเพื่อให้หายเหนื่อยเร็วขึ้น


วันศุกร์มองกลับไปตรงจุดที่พวกเขาเพิ่งวิ่งเข้ามาแล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นคุณชายทรงเพลิงกำลังวิ่งตากฝนเข้ามาในล็อบบี้ ไม่ได้วิ่งเร็วๆ เหมือนที่คนอื่นวิ่งกัน แต่คุณชายทรงเพลิงวิ่งเหยาะๆ เหมือนไม่กลัวเปียก ไม่กลัวฟ้ากลัวฝนเลย


นิสัยกูก็แบบนี้แหละ แต่มึงเถอะ รู้จักกับคุณชายเขาหรือไง กูเห็นนะว่ายืนคุยกันอยู่


รู้จักสิ ก็คุณชายเขาเป็นเจ้าของแบรนด์เครื่องสำอางที่กูจะไปเป็นพรีเซ็นเตอร์ไง


ว้าวว แบบนี้นี่เอง มึงถึงได้เอามือเค็มๆ มาปิดปากกู...ไม่อยากให้กูพูดมากก็ไม่บอกตั้งแต่แรก


แล้วมันน่ามั้ยล่ะ ไปทำตัวสนิทสนมกับเขาเฉย


กูขอโทษครับพ่อพระเอก กูไม่รู้นี่นา


วันศุกร์หัวเราะให้กับท่าทางกวนๆ ของปัน มันน่ะรู้สึกผิดจริงๆ ซะที่ไหน ก็แค่ขอโทษส่งๆ ไปเท่านั้นแหละ


เหนียวตัวฉิบ...นี่มึงจะเอาไง ฝนตกละ ขึ้นไปเล่นห้องกูก่อนมั้ย


คำถามของปันทำให้วันศุกร์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง เขาตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกว่าวันนี้จะใช้เวลาอยู่กับปันจนถึงสามทุ่มแล้วค่อยกลับไปพักผ่อนเตรียมรบกับงานของวันพรุ่งนี้ต่อ ตอนนี้ก็หกโมงเย็นแล้ว...แต่กลับไม่อยากอยู่กับปันขึ้นมาซะอย่างนั้น


กลับเลยดีกว่า แต่เดี๋ยวขึ้นไปส่ง


จะขึ้นไปส่งทำไมวะ...อ๋อ อยากเห็นห้องหรูของกูอ่ะดิคนขี้อวดเชิดหน้าชวนให้หมั่นไส้ วันศุกร์ไม่ได้ถือสาอะไรกับท่าทีของปันเพราะรู้ว่าเป็นนิสัยติดตัวไปแล้ว เขาเลยได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ตามไปด้วย


เออๆ อยากเห็น เดี๋ยวกูขึ้นไปส่งนะ


ได้มึง เดี๋ยวกูพาชมทุกมุมห้องเลย


วันศุกร์ดันหลังของปันให้รีบเดินเข้าลิฟต์พร้อมกับหันไปมองเจ้าของร่างสูงที่กำลังจะเดินเข้ามาในล็อบบี้ เนื้อตัวของคุณชายทรงเพลิงเปียกปอนเพราะตากฝน ในตอนที่อีกฝ่ายกำลังเดินเข้ามาในล็อบบี้ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดสนิท วันศุกร์มองคุณชายทรงเพลิงผ่านช่องว่างของประตูจนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดสนิทเขาถึงได้ถอนหายใจออกมาเบาๆ


และนั่นก็ทำให้วันศุกร์รู้แล้วว่าที่เขาไม่อยากอยู่กับปันต่อเพราะอะไร


มันคงเป็นเพราะว่า...จู่ๆ วันศุกร์ก็ไม่กล้าสู้หน้าคุณชายทรงเพลิงขึ้นมา


เลยอยากกลับ อยากหนี ทั้งที่รู้ว่าก็ทำได้แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น สุดท้ายยังไงก็ต้องเจอกันอีก


มันคือความงี่เง่าของเขาเอง




*****




 

9:00 pm


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงในชุดไพรเวทสบายตาเดินออกจากประตูเพนต์เฮ้าส์ในช่วงเวลาสามทุ่ม รองเท้าแตะแบรนด์ดังย่ำลงบนพื้นหินอ่อนเงาวับก่อนจะชะลอเท้าเมื่อถึงหน้าลิฟต์


ทั้งที่เวลานี้เขาควรจะพักผ่อนอยู่ในห้อง เปิดแอร์เย็นๆ ฟังเพลงเบาๆ คลอไปกับเสียงฝนที่กระหน่ำลงมา แต่คุณชายทรงเพลิงกลับคว้ากระเป๋าสตางค์แล้วเดินออกจากห้องหน้าตาเฉย 


เขาไม่ได้หิว ไม่ได้อยากออกไปไหน แต่เป็นในหัวของเขามีเรื่องให้คิดจนรู้สึกรำคาญ ใจมันสั่งร่างกายให้เดินออกมาสงบสติอารมณ์แทนก่อนที่จะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้


พอนึกถึงเรื่องเมื่อเย็นคุณชายทรงเพลิงก็ได้แต่หัวเราะในใจ ยอมรับว่าหงุดหงิดที่รู้ว่าวันศุกร์ยอมอดข้าวอดน้ำเพื่อลดน้ำหนักทั้งที่ตัวเองกินเก่งยิ่งกว่าอะไร เขาสงสัยไม่หายว่าหุ่นอย่างวันศุกร์จะกลัวอ้วนอะไรนักหนา ขนาดตัวของวันศุกร์บางกว่าเขาตั้งเยอะ แขนขาเล็กเรียวเกือบเท่ากับผู้หญิง หุ่นแบบนั้นลมพัดเบาๆ ก็คงปลิวแล้ว


เขาไม่รู้จริงๆ ว่าคนสมัยนี้ชอบพระเอกรูปร่างผอมบางอย่างกับนางเอกนักหรือไง


ตึ้ง


ยืนจมอยู่กับความคิดสักพักลิฟต์ก็เคลื่อนตัวมาถึงชั้นบนสุดของคอนโด วันนี้หม่อมราชวงศ์เลือกใช้ลิฟต์ของส่วนรวมแทนลิฟต์ส่วนตัวที่ตั้งอยู่คู่กัน


ขายาวก้าวเข้าไปในลิฟต์ตัวนั้น คุณชายทรงเพลิงกดเลขหนึ่งและกดปิดลิฟต์ ก่อนที่ลิฟต์จะเคลื่อนลงไปยังชั้นสี่สิบเก้า และไม่กี่อึกใจก็เลื่อนลงไปชั้นสี่สิบแปดก่อนที่มันจะหยุดไว้อย่างนั้นสักพักเพื่อรอเปิด


คุณชายทรงเพลิงขยับตัวไปทางขวาเล็กน้อยตอนที่ประตูลิฟต์กำลังจะเปิดออก และทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดกว้าง ร่างของใครบางคนก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า


คนที่เขาอยากเจอ และไม่อยากเจอในเวลาเดียวกัน


คุณชาย...”


ริมฝีปากสีชมพูขยับเรียกพึมพำ คนที่ตากลมเรียวดูตกใจมากที่เห็นเขายืนอยู่ในลิฟต์ วันศุกร์ทำอะไรไม่ถูกผิดกับคุณชายทรงเพลิงที่ดูนิ่งเฉยเป็นปกติ


เชิญครับ


“...”


ขยับตัวอีกครั้งเพื่อให้คนที่ตัวเล็กกว่าเดินเข้ามาในลิฟต์ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมองวันศุกร์ที่จ้องเขาไม่วางตา เหมือนช็อกไปแล้วที่ต้องเจอกันอีก


คุณ โอเคหรือเปล่า


โอเคครับๆ ขอบคุณนะครับ พูดจบคนตัวขาวก็รีบแทรกตัวเข้ามาในลิฟต์ อาการลนๆ แบบนั้นทำเอาคนมองอย่างเขาเกือบหลุดขำ


เป็นอะไร


เปล่านี่ครับ


ลิฟต์ค่อยๆ เลื่อนลงไปชั้นล่าง หลังจากที่จบบทสนทนาสั้นๆ นั้นแล้วในลิฟต์ก็ตกอยู่ในความเงียบ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงยีนสีดำด้วยอาการสงบ เช่นเดียวกับวันศุกร์ที่นิ่งเกร็งแทบไม่หายใจ


เฮ้ย คุณ...ไฟดับวันศุกร์ร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ลิฟต์ก็เกิดไฟดับขึ้นมา


ทรงเพลิงรีบหันมองคนตัวขาวในความมืด ก่อนจะคว้าแขนเล็กๆ ของอีกคนมาจับไว้แน่น ในนี้มันมืดมากจนเขาไม่เห็นอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่ทรงเพลิงรับรู้ได้ก็คืออาการสั่นของวันศุกร์


ใจเย็นๆ


คุณ!”


ไม่กี่วินาทีต่อมาลิฟต์ก็เกิดกระชากรุนแรงจนเขาเกือบล้มเพราะทรงตัวไม่อยู่ เช่นเดียวกับวันศุกร์ที่ล้มคะมำไปแล้วทั้งๆ ที่แขนก็ยังถูกมือหนาจับไว้


เสียงอะไรสักอย่างกระแทกลิฟต์ดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงร้องตกใจของวันศุกร์ พอได้สติเขาก็รีบดึงคนตัวเล็กเข้ามาโอบไว้


เป็นอะไรหรือเปล่าวันศุกร์


ไม่เป็นไรครับ


ทรงเพลิงสำรวจตามร่างกายของวันศุกร์ผ่านความมืด ถึงจะมองไม่เห็นว่าอีกคนเจ็บตรงไหนหรือเปล่าแต่เขาก็ยังจะอยากเช็กให้แน่ใจ


 ถ้าตอนนี้มีแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาสักหน่อย วันศุกร์คงได้เห็นสีหน้าเคร่งเครียดกับคิ้วหนาที่ขมวดแน่นของคุณชายทรงเพลิงแน่นอน


จับผมไว้แน่นๆ ถ้าลิฟต์กระชากอีกจะได้ไม่เจ็บตัว


ยังจะกระชากอีกเหรอครับ


ไม่แน่ครับ ระวังตัวไว้ก่อน


บอกคนที่ตัวสั่นในอ้อมแขนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำก่อนจะใช้มือคลำหาปุ่มฉุกเฉิน หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงกดปุ่มนั้นแล้วกรอกน้ำเสียงทุ้มที่เจือความแข็งกร้าวลงไป


มีคนติดอยู่ในลิฟต์ชั้นที่สามสิบครับ


รอไม่กี่วินาทีก็มีเสียงเจ้าหน้าที่ตอบกลับมา วันศุกร์ถอนหายใจยาวเพราะรู้ว่าอย่างน้อยก็กำลังจะมีคนเข้ามาช่วย แต่กลับต้องร้องเสียงหลงตกใจเมื่อลิฟต์เกิดกระชากอีกครั้งจนเกือบทรงตัวไม่อยู่


คุณ! กระชากอีกแล้ว...” มันรุนแรงกว่าครั้งแรกจนคนขี้กลัวหัวใจหล่นวูบ


วันศุกร์เผลอพิงหน้าผากไว้กับอกแกร่งของคุณชายทรงเพลิงพร้อมกับหอบหายใจเหมือนกับเด็กเสียขวัญ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงรู้ดีกว่าใครว่าวันศุกร์คิดมากและขี้กลัวเก่งที่หนึ่งแต่ไม่ค่อยแสดงออกให้ใครเห็น ใช่ มีเขาคนเดียวที่รู้ว่าวันศุกร์เป็นคนยังไง


ไม่ต้องกลัว


ผมไม่ชอบแบบนี้เลย


เดี๋ยวมีคนมาช่วยแล้ว


คุณชายรู้มั้ย ผมเพิ่งดูหนังผีกับเพื่อนจบมาหมาดๆ ในเรื่องมันมีฉากที่ลิฟต์ตกจากชั้นสิบสองด้วย เราจะเป็นอย่างนั้นมั้ยคุณ


คิดมาก ก็แค่หนัง


“...”


นั่งลงก่อน ถ้าลิฟต์กระชากอีกตัวคุณจะได้ไม่ไปกระแทกโดนขอบ


สองครั้งที่ลิฟต์กระชากเขารับรู้ได้ว่าวันศุกร์ทรงตัวไม่อยู่จนเผลอไปกระแทกกับขอบมุมเหลี่ยมภายในลิฟต์ ที่รู้เพราะตัวเขาเองก็โดนเหมือนกัน และพรุ่งนี้ตามเนื้อตัวคงมีแต่รอยช้ำ


ตัวเขาไม่ค่อยเท่าไหร่ ผิวหนังถลอกตรงไหนก็ไม่ต้องสน แต่คนที่เป็นดาราดังนี่สิ ต้องถนอมไว้ให้ดีเลย


ขาผมแข็งมากเลยคุณ ขยับไม่ได้แล้ว


ค่อยๆ ย่อลง


ผมกลัวลิฟต์มันตกครับ


ไม่หรอก


คุณมั่นใจได้ยังไง ผมไม่กล้าขยับหรอกนะ


วันศุกร์


อย่าเพิ่งทำเสียงดุตอนนี้ได้มั้ยครับ ผมกลัวจริงๆ นะคุณชาย


ม่านตาที่ปรับให้เข้ากับแสงในความมืด ทำให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเห็นสีหน้าและแววตาของวันศุกร์ชัดขึ้นกว่าเดิม


วันศุกร์หน้าซีดปากสั่น เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามกรอบหน้าจนคุณชายทรงเพลิงต้องใช้มือเช็ดออกให้  คนตัวสูงพยักหน้าอ่อนใจ รู้ดีว่าตอนนี้เขาบังคับให้วันศุกร์นั่งไม่ได้แล้ว


งั้นกอดผม


“...”


ถ้าลิฟต์กระชากอีกคุณจะได้ไม่บาดเจ็บ


น้ำเสียงเข้มปรับระดับให้อ่อนนุ่มตามความรู้สึกที่ต้องปลอบโยนใครสักคนเพราะรู้ว่าหากตึงแข็งไปมากกว่านี้ คนที่กำลังหวาดกลัวอยู่อาจจะสติแตกไปเลยก็ได้


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงผ่อนลมหายใจช้าๆ เมื่อแขนของคนเด็กกว่าค่อยๆ โอบคล้องรอบเอวหนา เขาสัมผัสได้ถึงความประหม่าของวันศุกร์ ถึงแม้ว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาสองคนกอดกัน แต่มันก็เป็นการกอดกันครั้งแรกในรอบสองปีตั้งแต่เลิกรากันไป


เป็นครั้งแรกในตลอดสองปี ที่ได้ใกล้ชิดกันมากขนาดนี้


แล้วกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของวันศุกร์โชยแตะจมูกจนหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเผลอสูดเข้าปอด


เขาข่มใจ บอกให้ตัวเองสงบ


แต่จู่ๆ คุณชายทรงเพลิงกลับรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วผิดปกติ เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมากะทันหัน ร่างกายร้อนผ่าวกว่าเดิมตอนที่เขาเลื่อนแขนที่โอบไหล่กลมๆ ลงมาโอบกลางแผ่นหลังของวันศุกร์แทน


เสียงหอบหายใจแผ่วเบาของคนในอ้อมแขน ผิวกายนุ่มนิ่มของวันศุกร์...ที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเป็นแบบนี้ก็เพราะแฟนเก่า


ขอบคุณนะครับ


“...”


ถ้าอึดอัดคุณชายรีบบอกผมเลยนะ


กอดไปเถอะ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงวางคางไว้บนศีรษะของคนในอ้อมกอด พลางผ่อนลมหายใจเบาๆ เมื่อภาพวันเก่ามันย้อนกลับมาอีกครั้ง...ตอนที่ยังคบกันเขากับวันศุกร์กอดกันจนนับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งกอดยิ่งอบอุ่นจนไม่อยากปล่อย อยากกอดไว้แน่นๆ ทุกวัน


ใช่ ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาคิดถึงช่วงเวลาที่ได้ทะนุถนอมวันศุกร์ด้วยสองมือของตัวเอง


ได้รัก ได้ดูแลคนคนนี้อย่างเต็มที่ในช่วงเวลาที่ผ่านมา


 “คุณชายคุณกลัวเหมือนกันใช่มั้ยครับ


จนถึงวันนี้ ตอนนี้ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมั่นใจว่าตัวเองก็ยังทำแบบนั้นได้


กลัวอะไร


แต่มันขึ้นอยู่กับว่าวันศุกร์จะเต็มใจให้เขากลับไปดูแลเหมือนเดิมหรือเปล่า


ผมก็ไม่รู้


ก็ยอมรับเลย ว่าหัวใจของคุณชายทรงเพลิง...


หัวใจคุณเต้นแรงมาก เลยนึกว่าคุณชายกลัวน่ะครับ


มันยังเป็นของวันศุกร์...เหมือนเดิม

 





#หวนกลิ่นรัก










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.149K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,111 ความคิดเห็น

  1. #7095 baekbow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 09:59
    แงงงง เขารักกันขนาดนี้อ่ะ อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้วันศุกร์บอกเลิกคุณชายกันแน่นะ มันคาใจจริงๆ เขาก็ดูรักกันขนาดนี้
    #7,095
    0
  2. #7082 desbestiny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 09:04
    ต่างคนต่างยังรักยังแคร์กันอยู่ หนูต้องมีเหตุผลดีๆเลยนะวันศุกร์ ว่าทำไมถึงเลิกกับคุณชายทั้งๆที่ยังรักกันอยุ่ เห้อออออ
    #7,082
    0
  3. #7059 0804211939 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 12:18
    โง้ยยยย อยากรู้เหตุผลของวันศุกร์เลย
    #7,059
    0
  4. #7050 baconnioil (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 18:56
    ต่างคนต่างคิดถึงต่างคนต่างยังรัก แต่ปากแข็ง!
    #7,050
    0
  5. #7023 soul_hyukjae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 04:38
    น้องเอ้ยย
    #7,023
    0
  6. #6990 Spices_smile (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 09:28
    อ้ยยยยยยย
    #6,990
    0
  7. #6968 Soo Gass (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 15:03
    ตีหัวแล้วจับมาคุยกันเลย คืนดีสักที!!!!!!!!
    #6,968
    0
  8. #6955 เรดดี้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 11:39
    โอ๊ย เลิกคิดไปเองได้ไหมว่าอีกฝ่ายไม่รัก ต้องมาคุยกันหน่อยแล้ว
    #6,955
    0
  9. #6951 RosyXXI (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 22:46
    เลิศมาก
    #6,951
    0
  10. #6933 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 14:04
    ขอกับไปตบเถอะ
    #6,933
    1
  11. #6911 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 13:57
    กลับมาคุยกันมั้ยคะ แงงงง
    #6,911
    0
  12. #6899 ชื่ออออ แป้งงง\'งงง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 23:11
    อ๋อยยย พึ่งได้มาอ่าน ละมุนมากกกกก
    #6,899
    0
  13. #6812 jnminnyyy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 00:27
    ปันไม่มีมารยาทเลยอะ555
    #6,812
    0
  14. #6783 pppppp008 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:31
    แง้ ยังรักกันทั้งคู่เลยนะ กลับไปคุยกันคบกันให้มันแฮพพรี่เนอะ นี่ไม่รู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น มีเหตุผลอะไรมากกว่าการจะโฟกัสกับการทำงานมั้ยวันศุกร์ถึงบอกเลิก ได้แต่หวังว่าจะคุยกันอีกรอบนะ
    #6,783
    0
  15. #6764 missmaud (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 13:14
    ยิ่งเค้าดูรักกันยิ่งหน่วง ฮือ กลับมาคบกันเถอะนะ ;_;
    #6,764
    0
  16. #6749 little_fan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 21:31
    รีเทิร์นเถอะแงง
    #6,749
    0
  17. #6735 momomay79 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 16:21
    เนี้ยๆๆๆน้องอ่ะ แอบอ่อยชะมะ555
    #6,735
    0
  18. #6720 doobdib04 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 01:10
    แงอยากให้กลับมาคบกันไวๆ ;-;
    #6,720
    0
  19. #6682 IiIingg (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 18:33
    แอแง หายไปแข็งกันไวๆนะคุณๆ
    #6,682
    0
  20. #6640 MAGENTAJ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:38
    แงงงงงงงง​ หอมหัวๆๆๆๆ
    #6,640
    0
  21. #6631 Sweet_Memory (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:33
    น้องก็ช่างกวนนะ คุณชายคือตีขรึมนะ แต่ใจเต้นแรง 555
    #6,631
    0
  22. #6621 Parkbyunnie61 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:21
    ใจเต้นตามเลย ฮืออออ
    #6,621
    0
  23. #6610 chacha☁ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:51
    อบอุ่นมากก อยากให้กลับมาคืนดีกันไวๆ
    #6,610
    0
  24. #6602 Kimpuaypark (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 10:05
    กลับมาคบกันไวๆ
    #6,602
    0
  25. #6596 canookss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 17:44
    ลุ้นให้คืนดีกันนนน
    #6,596
    0