{ yaoi } • Loud & Clear (end)

ตอนที่ 15 : 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,060 ครั้ง
    8 ก.พ. 62







 

15


ในโลกที่มีแต่เรา

หนาว...แต่อบอุ่นเพราะกอดของคุณ

 


ขอบคุณที่ฝนยังตก เพราะมันทำให้มั่นใจว่าเสียงของสายฝนกับฟ้าร้องดังจะช่วยกลบเสียงฝีเท้าของเขาเอาไว้ มือขาวจับราวบันไดแล้วชะโงกหน้ามองผ่านความมืดเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่มีใครบางคนยึดพื้นที่ตรงนั้นไว้ แพขนตางอนๆ เคลื่อนไหวตามเปลือกตาที่กะพริบ ฟองฟางกัดปากตัวเองแน่น...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงมายืนอยู่ตรงนี้ทั้งๆ ที่ก็ดึกมากแล้ว


หรือเพราะหัวใจของเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น สมองเลยสั่งให้ร่างกายลงมาเก็บหัวใจกลับไปด้วย


เฮ้อ


คนที่อยู่ในชุดนอนสีครีมเอาคางวางไว้บนหลังมือ มองจากตรงนี้ไม่เห็นหรอกว่าครามสมุทรอยู่ตรงไหน แต่ถ้าเดาก็คงเป็นตรงโซฟา ที่ฟองฟางรู้ว่าครามสมุทรยึดพื้นที่ตรงนั้นก็เพราะเมื่อหลายชั่วโมงที่แล้วคุณแม่มาเคาะประตูบอกว่าเพื่อนของเขาจะค้างด้วยคืนหนึ่ง ในห้องนั่งเล่นนั่นแหละ


ฟองฟางรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยกับความคิดของตัวเองเอามากๆ สมองมันตีกันระหว่างลงไปหากับไม่ลงมา...ก็นั่นแหละ ยอมรับแต่โดยดีว่าฟองฟางหายงี่เง่าตั้งแต่รู้ว่าครามสมุทรมาหาที่บ้านแล้ว แต่ที่ไม่ยอมลงมาเจอเพราะยังไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงกับดวงตาของตัวเองที่มันบวมช้ำขนาดนี้


ถ้าครามสมุทรเห็นเดี๋ยวก็ถูกถามยาวเหยียดอีก


แล้วฟองฟางก็ไม่รู้ด้วยว่าจะหาคำตอบให้ครามสมุทรได้ยังไง


ถ้าให้ตอบความจริง...ไม่ได้หรอก


สุดท้ายคนที่วุ่นวายอยู่กับความคิดของตัวเองก็มายืนเกาะราวบันไดทำหน้ามุ่ยอยู่ตรงนี้จนได้ ฟองฟางเพิ่งอ่านแชตล่าสุดของครามสมุทรเสร็จเมื่อห้านาทีที่แล้ว และก็เพิ่งรู้ตัวเองโคตรจะทำตัวให้ครามสมุทรรู้สึกลำบากใจกับอารมณ์งี่เง่าที่เกิดขึ้น


ฟองฟางค่อยๆ ก้าวลงบันไดทีละขั้น นึกถึงข้อความที่ครามสมุทรส่งมา...เขาจำได้หมดและรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยจากครามสมุทร ทุกประโยคมันทำให้เขาฝันไปไกลจริงๆ


ถ้าวันนี้ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นที่โรงหนัง...ฟองฟางคงไม่ต้องหลบหน้าครามสมุทรแบบนี้


รู้ตัวอีกทีคนที่จมกับความคิดก็ก้าวเท้ามาหยุดอยู่ในโซนห้องนั่งเล่นของบ้านซะแล้ว เขาเหมือนถูกสะกดจิตให้เดินมาเพื่อมองใครอีกคนที่นอนอยู่บนโซฟา ฟองฟางประหม่าทั้งๆ ที่เป็นบ้านของตัวเอง แต่กลับรู้สึกว่าไม่ควรที่จะมายืนอยู่ตรงนี้เลยสักนิด


ครามสมุทรหลับอยู่...แล้วการมายืนมองคนอื่นหลับก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำเลย


คนตัวเล็กเลยหมุนตัวเตรียมสาวเท้าเดินกลับห้อง แต่ว่า...


ฟอง


คนที่นอนอยู่ลืมตาขึ้นในความมืด เสียงทุ้มๆ เปล่งเรียกชื่อเขา


“...ครามยังไม่นอนเหรอถามไปแบบนั้นเพราะสมองสั่งให้พูดอะไรสักอย่าง


ครามสมุทรค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วเอื้อมมือกดเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะที่คุณแม่ซื้อมาจากประเทศจีนเมื่อหลายเดือนก่อน พอมีแสงสว่างฟองฟางก็เห็นครามสมุทรชัดขึ้นกว่าเดิม และนั่นก็ยิ่งทำให้ฟองฟางไม่กล้าจะขยับตัวไปไหนเลย


คนตัวสูงลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงมาที่เขา ครามสมุทรไม่ได้เคลื่อนไหวรวดเร็วจนฟองฟางกลัว แต่อีกฝ่ายค่อยๆ เข้ามาหา ทุกก้าวเดินของครามสมุทรมาพร้อมกับใบหน้ายุ่งๆ ของเขา คิ้วเข้มๆ ขมวดแน่นอยู่ตรงเวลา และพอห่างกันไม่กี่เซนติเมตร...ฟองฟางก็ไม่กล้าเงยหน้ามองอีกคน


นอนไม่หลับ


อื้อ เหมือนกันเลยอ้อมแอ้มตอบความจริงขณะที่ตัวเองก็ยืนก้มหน้ามองมือสองข้างที่บีบกันแน่น


อือ


“...”


ถ้ามีอะไรคาใจอยู่จะนอนไม่หลับ


เหรอ...เราก็เป็น


คุยกันหน่อยมั้ย


ฟองฟางเงยหน้ามองคนตัวสูงด้วยแววตาตื่นๆ เหมือนเด็กที่กำลังถูกสอบสวนความจริงอะไรสักอย่าง มองลึกเข้าไปในตาคมๆ ที่ดูอ่อนโยนและอบอุ่น ไม่นิ่งหรือเย็นชาเหมือนเมื่อก่อน


อื้อ


พยักหน้าหงึกตอบคนตัวสูงไม่ทันไรไหล่แคบๆ ของตัวเองก็ถูกครามสมุทรดันให้เดินไปนั่งบนโซฟาด้วยกัน


ฟองฟางเป่าลมออกปาก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และค่อยผ่อนออกเงียบๆ นั่งห่อไหล่บนโซฟาที่มีครามสมุทรนั่งอยู่ด้วย


นึกว่าจะไม่ลงมา


เรารู้สึกเหมือนจะไม่สบาย


ป่วยเหรอ


อื้อป่วยที่ใจน่ะนะ


กินยาหรือยัง


ยัง เดี๋ยวมันก็คงหาย


อือ


“...”


เมื่อเย็นดูหนังสนุกมั้ย


รู้ได้ไงว่าเราไปดูหนังมา


ฟองฟางขมวดคิ้ว หันหน้ามองครามสมุทรที่จ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว สายตาของครามสมุทรตอนนี้เป็นอะไรทำให้เขารู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งจริงๆ


ก็เจอ


“...”


ถึงฟองฟางจะไม่เคยมีแฟนมาก่อน แต่ก็รู้สึกได้ว่าแววตาแบบนั้น...เหมือนครามสมุทรกำลังพยายามง้อกันอยู่เลย


ดูตัดพ้อ ดูอ้อนวอนยังไงก็ไม่รู้


“...ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ จริงๆ มันสนุกแต่ว่า...”


วันนี้ไปดูมาเหมือนกัน กับพี่สาว


พี่สาว...


แต่จู่ๆ ฟองฟางเม้มปากจ้องตาคนที่กำลังขยับปากพูด ตอนนี้เหมือนกับว่า...ใจกำลังลอยไปที่ไหนสักที่เลย


ไม่ใช่ไม่เชื่อว่าที่ครามสมุทรพูดเป็นเรื่องโกหก แต่ที่ฟองฟางรู้มาตลอดก็คือ...ครามสมุทรเป็นลูกชายคนเดียว


“...”


วันนี้ร้องไห้ทำไม


คนถูกถามตรงๆ ทำอะไรไม่ถูก ฟองฟางได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าเบาๆ เพราะไม่รู้จะตอบไปว่าอะไรดี เหมือนครามสมุทรรู้เลยว่าวันนี้เขาร้องไห้ ร้องตั้งแต่ในโรงหนังจนกลับบ้าน


รู้ได้ไง


บอกแล้วว่าเห็น แล้วตาบวมขนาดนี้ เขาชี้มาที่ดวงตาของฟองฟางให้รู้ว่ามีหลักฐานให้เห็นคาตา


เครียดๆ เรื่องสอบ...เราควรจะอ่านหนังสือมากกว่าแต่ก็ยังไปดูหนัง


เลยไม่ตอบแชต โทรไปก็ไม่รับ


คราม...” เรียกชื่ออีกคนด้วยน้ำเสียงเบาแผ่ว อ่อนใจกับครามสมุทรจริงๆ


ครับ


มีพี่สาวด้วยเหรอ...สวยจังยิ้มแห้งๆ แล้วกลั้นใจถามไปแบบนั้นเพราะอยากรู้จริงๆ ฟองฟางเองก็ไม่ให้อะไรมันค้างคาใจนานเท่าไหร่ แอบชอบก็ส่วนแอบชอบ อยากรู้เรื่องครามสมุทรก็ส่วนของความอยากรู้อยากเห็น จะว่าก้าวก่ายก็ได้ ตอนนี้ในฐานะอะไรฟองฟางก็ไม่อยากจะสนใจแล้ว


ก็ครามสมุทรพูดก่อนนี่นาว่าไปดูหนังกับพี่สาว


ลูกพี่ลูกน้อง แม่ให้มาดูอาการเฉยๆ


“...”


พี่สาวมีแฟนแล้ว


“...”


สบายใจได้หรือยัง


ส สบายใจอะไร…”


ที่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้?”


เฮ้ย! บ้าแล้ว...ก็บอกอยู่ไงว่าเครียดเรื่องสอบ


ฟองฟางเลิ่กลั่กปรับอารมณ์ตัวเองไม่ทันเพราะถูกครามสมุทรพูดแทงใจดำเข้าให้ คนตัวขาวรีบก้มหน้ามองพื้นหลบซ่อนแววตาที่ลุกลี้ลกลนของตัวเอง กลัวถูกจับได้ว่าที่ร้องไห้ก็เพราะเรื่องนี้ กลัวว่าเขาจะรู้ว่าตัวเองโคตรจะงอแงขนาดไหน


ปกติไม่เห็นเครียดขนาดนี้


คราม จะเอาให้ได้เลยใช่มั้ยเนี่ย


เอาอะไร


เออ ยอมรับก็ได้...ก็ร้องไห้เพราะครามนั่นแหละอ้อมแอ้มบอกความจริงแล้วเม้มปากแน่น


ยอมรับกันดื้อๆ แบบนี้เลยแหละ...ไม่อยากโกหกตัวเองกับครามสมุทรอีกต่อไปแล้ว ฟองฟางเบื่อตัวเองเหมือนกัน หงุดหงิดตัวเองที่ทำอะไรแบบนี้จนอยากจะทึ้งหัวแรงๆ อยู่แล้ว


และนั่นก็ทำให้ครามสมุทรยิ้ม


ใครจะไปรู้ว่ามีพี่สาว...แยมไม่เห็นบอกเลย


แยมจะไปรู้อะไร


ก็แยมสืบประวัติให้ไง

ครามนั่นแหละที่ไม่รู้อะไรเลย


ครามสมุทรขยับเข้ามาใกล้ คล้องแขนแกร่งข้างขวาโอบไหล่ฟองฟางไว้หลวมๆ คนที่ถูกกอดก็นั่งนิ่งๆ อยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ นั่นแหละ นั่งฟังเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงแข่งกับฝนที่ตกลงมา


คนตัวสูงโน้มตัวเล็กน้อย แนบหน้าผากบนคอขาวๆ ของฟองฟาง เขาหลับตาลงแล้วหายใจเข้าออกเบาๆ ครามสมุทรนั่งนิ่งๆ อยู่อย่างนั้น เหมือนครามสมุทรกำลังคิดอะไรสักอย่างแต่ยังไม่พูดออกมาสักที


ก็รอฟังอยู่ถึงได้รู้


ฟอง คราวหลังไม่เอาแบบนี้น้ำเสียงเหนื่อยๆ ของครามสมุทรดังขึ้นใกล้ๆ


“...”


สงสัยก็ถาม จะได้ไม่คิดไปเอง


ครามจะตอบหรือไง


ตอบอยู่แล้ว


ถ้าสงสัยบ่อยๆ จะไม่รำคาญเราใช่มั้ย


ฟอง สงสัยมาเถอะ


ฟองฟางกลั้นยิ้มเพราะเสียงทุ้ม จากที่อยู่ในโหมดวุ่นวายใจก็เหมือนจะหลุดออกจากตรงนั้นมาได้เพราะตัวเองยอมบอกความรู้สึกให้ครามสมุทรรับรู้


ครามสมุทรเองก็ดูสบายใจเหมือนกัน


แล้วทำไมไปดูหนังคนเดียว ไม่เห็นชวนเสียงนิ่งๆ ที่ปนตัดพ้อหน่อยๆ ของครามสมุทรทำเอาฟองฟางหัวเราะเบาๆ


ครามสมุทรเท่านั้นแหละที่ทำให้ฟองฟางยิ้มได้ หัวเราะได้ และเศร้าได้


ก็ปกติครามไม่ค่อยชอบดูหนังไม่ใช่เหรอ...ใครจะกล้าชวน


ทำไมไม่ลองชวนดูก่อน


ถ้าชวนแล้วจะไปเหรอ


อือ


“...”


ถ้าฟองชวน ชอบหรือไม่ชอบก็ไปด้วยอยู่แล้ว




*****





“สรุปมึงจะอ่านหนังสือหรือว่าจะนั่งยิ้ม”


ไหนเอามาดูดิ ในโทรศัพท์มึงมีอะไรให้น่ายิ้ม”


“เรื่องอะไรอ่ะ ขอมีความลับบ้างดิ”


บุ้ยปากบอกแยมที่ชะเง้อคอจากฝั่งตรงข้ามเพื่อมองจอโทรศัพท์ของฟองฟาง พอถูกปฏิเสธไม่ให้มองแยมก็เบะปากใส่


“มองตามึงก็รู้แล้วฟอง ความลับไม่มีในโลก” มัทที่นั่งอยู่ซ้ายมือของฟองฟางพูดขึ้นแล้วหันไปพยักหน้าเออออกับแยม เข้ากันได้ดีจริงๆ ตอนที่จะแกล้งฟองฟางเนี่ย


“ตั้งใจหน่อยนะมึง แคลคูลัสที่รักของมึงสอบก่อนวิชาแรกเลย เดี๋ยวสอบไม่ได้ก็มาง้องแง้งใส่กูอีก”


“กูไม่หวั่นกับแคลแล้วแยม ความรู้เต็มสมอง”


ยักคิ้วตอบอย่างมั่นใจจริงๆ เพราะว่าเมื่อหลายวันก่อนครามสมุทรติววิชาที่ยากที่สุดให้ฟองฟางแล้ว แล้วก็เหมือนกับว่าเย็นนี้จะมีแววได้ไปทบทวนก่อนสอบจริงกับติวเตอร์ครามสมุทรอีกครั้งด้วย

 

Kram: ติวก่อนหรือดูหนังก่อน

 

ก็นั่นแหละ เหตุผลที่ทำให้ฟองฟางยิ้มหน้าแป้นไม่ยอมอ่านหนังสือสักที

 

.ff: ต้องดูก่อนมั้ยอ่า หนังสองชั่วโมงกว่าๆ

 

ครามสมุทรส่งแชตมาหาเขาตั้งแต่เช้าว่าจะชวนไปดูหนังด้วยกัน ก็เรื่องเดิมที่ฟองฟางชอบนักชอบหนานั่นแหละ ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์กว่าๆ แล้วครามสมุทรเพิ่งจะเอ่ยปากชวน...ก่อนหน้านั้นคนตัวสูงสั่งไว้ด้วยว่าอย่าเพิ่งไปดูหนังกับใคร รอถอดเฝือกก่อนแล้วจะเป็นฝ่ายชวนไปดูเอง

 

Kram: ทำอะไรอยู่

Kram: ถ่ายรูปให้ดูหน่อย

.ff: เฮ้ยยย ทำไมต้องถ่าย 55555

Kram: อยากเห็น

.ff: แลกกันสิ

Kram: อือ

Kram: ฟองส่งมาก่อน

 

เหมือนคนคบกัน เหมือนเป็นแฟนกันเลยจริงๆ นะ ._.


สาบานได้ว่ากับเพื่อนสนิทอย่างแยมกับมัทก็ไม่เคยสั่งให้ฟองฟางถ่ายรูปยืนยันว่าทำอะไรอยู่ที่ไหน แต่กับครามสมุทรแทบต้องรายงานต้องแชร์กันตลอด เหมือนระหว่างฟองฟางกับครามสมุทรมีอะไรที่พิเศษกว่านั้น แต่จริงๆ สถานะตอนนี้ฟองฟางก็เป็นแค่เพื่อนของครามสมุทร...ส่วนครามสมุทรก็เป็นคนที่ฟองฟางรู้สึกดีๆ ด้วยอยู่เสมอ


ตากลมๆ เหลือบมองเพื่อนสองคนที่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือกันอย่างเอาจริงเอาจัง ฟองฟางค่อยๆ ตั้งโทรศัพท์ให้อยู่ในมุมที่จะสามารถถ่ายรูปสวยๆ ส่งให้ครามสมุทรได้ เจ้าตัวไม่ได้จัดแจงชีทที่วางตรงหน้าปล่อยให้มันรกๆ แบบนั้นแล้วกดชัตเตอร์ไป


“อ่านหนังสือสอบแค่นี้ต้องถ่ายรูปเลยว่างั้น” เพราะไม่ได้ปิดเสียงไว้ตอนที่ถ่ายรูปเลยมีเสียงแชะออกมา ฟองฟางเลยถูกแยมแขวะ


“แยมก็ถ่าย เมื่อกี้เห็นนะ”


“กูถ่ายอัพเดตให้แฟนจ้า แต่มึงน่ะถ่ายเอาไปรายงานใครเหรออออ”


“ครามสมุทรเปล่าจ๊ะน้องฟอง”


“งื้ออออ อะไรกันน้า ไม่ใช่แฟนแต่ก็ไม่ใช่เพื่อน”


“ตั้งแต่ถอดเฝือกก็ไปรับไปส่งกันทุกวันเลยนะเว้ย”


“มั่วแล้วพวกมึงเนี่ย ไม่ใช่ทุกวันสักหน่อย”


มองค้อนแยมกับมัทที่เอาแต่ล้อ ทำตาดุๆ ใส่เพื่อนกลบอาการเขินจนหน้าร้อนของตัวเองไปงั้น ฟองฟางไม่พูดอะไรมากเพราะเดี๋ยวพวกนั้นก็เอาไปแซวกันสนุกปากอีก ตอนนี้เลยก้มหน้างุดไปกับกองชีท มือก็กดโทรศัพท์ยิกๆ ตอบแชตใครอีกคนที่ถูกพูดถึงเมื่อกี้นี้ด้วย

 

.ff: ส่งแล้วๆ

.ff: (send a photo)

Kram: ไม่เห็นหน้า

.ff: อ้าว ต้องเห็นหน้าด้วยเหรอ

Kram: อือ แบบนี้

Kram: (send a photo)

 

“...”


ส่งสติ๊กเกอร์หมีทำหน้าแดงยืนบิดเขินๆ ไปแล้วก็นั่งอมยิ้มจนแก้มป่องอยู่อย่างนั้น ฟองฟางไม่กล้าจ้องรูปถ่ายที่อีกฝ่ายส่งมาให้ เพราะว่ารูปนั้นเป็นรูปเซลฟี่ของครามสมุทรเอง...


อะไรดลใจให้ครามสมุทรส่งรูปตัวเองมาแบบนั้นก็ไม่รู้ ฟองฟางกลั้นใจเปิดดูรูปของครามสมุทรอีกครั้งแล้วผลก็เป็นแบบเดิมคือเขินจนหน้าแดงยิ้มจนแก้มปริ ฟองฟางแพ้ความหล่อทะลุจอของครามสมุทรมากๆ เลย

 

Kram: ฟองฟาง

 

แล้วก็ชอบเรียกชื่อเล่นเต็มๆ อีกแล้ว

 

.ff: เพื่อนอยู่เต็มเลย ไม่กล้าถ่าย ._.

.ff: ส่งรูปมาให้น่าเอาไปแปะในเพจมหาลัยนะเนี่ย สาวกรี๊ดตรึมแน่

Kram: ไม่หวงก็ลองดู

 

“...”


เหมือนจะเป็นบ้าอยู่คนเดียวเพราะครามสมุทรแท้ๆ ฟองฟางนั่งกำมือเม้มปากแน่น กลั้นยิ้มรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

 

.ff: จะหวงได้ไง ไม่ได้เป็นแฟนครามสักหน่อย

 

ล้อเล่นนะ...


ฟองฟางอยากกดยกเลิกข้อความแต่ก็ต้องชะงักเพราะข้อความที่เขาส่งขึ้น Read แล้ว คนตัวขาวลังเลอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าสิ่งที่พิมพ์ไปจะสร้างความลำบากให้ครามสมุทรหรือเปล่า เลยตัดสินใจยกเลิกข้อความไป

 

ยกเลิกข้อความแล้ว

Kram: มาเป็นมั้ยล่ะ

Kram: อยากให้มีคนคอยหวงอยู่เหมือนกัน

 

ปึง ปึง ปึง!


“เชี่ยฟอง มึงทุบโต๊ะทำไม”


“แล้วเป็นเหี้ยอะไรหน้าแดงขนาดนั้น”


“มัทแยม...”


ฟองฟางเบะปากทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ มือขาวๆ ยกขึ้นกุมอกซ้ายของตัวเอง ในใจมันเต้นโครมครามแรงจนฟองฟางแทบนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ไหว


“เป็นอะไรของมึงเนี่ย...” แยมจ้องคนที่นั่งตรงข้ามอึ้งๆ บอกตามตรงว่าไม่มีใครเคยเห็นฟองฟางในมุมแบบนี้มาก่อนเลยตกใจ


เขินอะไรเบอร์นั้นก็ไม่รู้


“เหมือนจะหายใจไม่ออกเลยแยม”


บอกแบบนั้นแล้วก็ฟุบหน้าลงบนกองชีท ยิ้มกว้างคนเดียวไม่ให้เพื่อนอีกสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันเห็น ฟองฟางในตอนนี้เหมือนสติหลุดไปแล้ว...หลุดไปอยู่กับครามสมุทรแล้วแหละ

 

Kram: ยังไง เงียบเลย

 

อือ ถ้าบอกขนาดนี้แล้ว...

ก็รับผิดชอบความรู้สึกของเราด้วยนะคราม .__.




*****




 

ฟองฟางกะพริบตาปริบๆ อยู่ในโรงหนังมืดๆ ที่มีแสงสว่างจากจอเท่านั้น ภาพยนตร์สุดโปรดเรื่องเดิมที่เคยมาดูแล้ว (แต่ดูไม่รู้เรื่อง) ฉายอยู่ตรงหน้าฟองฟางอีกครั้ง ความจริงตอนนี้ก็ดูไม่รู้เรื่อง...จนจะจบเรื่องแล้วฟองฟางยังจับใจความอะไรไม่ได้เลย


ไม่ใช่เพราะภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ดีนะ แต่เพราะกลิ่นจากตัวครามสมุทรนั่นแหละ...เป็นกลิ่นหอมๆ เฉพาะตัวที่ทำให้ฟองฟางปั่นป่วน ไม่มีสมาธิกับอะไรทั้งนั้น


“ออกไปซื้ออีกถังมั้ย”


“หือ”


“กินเก่ง” บอกแบบนั้นแล้วเคาะเบาๆ บนปากถังป๊อปคอร์นที่เหลือก้นถัง


ฟองฟางหันมองคนข้างๆ ที่เอียงคอจ้องหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว ครามสมุทรเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วหยิบป๊อปคอร์นเข้าปาก เคี้ยวโชว์ให้ฟองฟางดู


“พูดอย่างกับว่าเรากินคนเดียว”


ฟองฟางคว้าถังป๊อปคอร์นที่อยู่ในมือของครามสมุทรมากอดไว้เอง ก็อยากหาว่ากินเก่งทั้งๆ ที่ครามสมุทรนั่นแหละที่กินเก่งยิ่งกว่าฟองฟางซะอีก


คนตัวขาวเหลือบมองร่างสูงที่เอนศีรษะพิงพนักพิงด้วยท่าทางสบายๆ ครามสมุทรไหวไหล่เล็กน้อยหลังจากที่ฟองฟางแย่งถังป๊อปคอร์นมากอดไว้ ตอนนี้เขายิ้มจนเมื่อยแก้มไปหมดแล้ว บอกตามตรงเลยว่าฟองฟางไม่เคยเห็นครามสมุทรในมุมแบบนี้มาก่อนเลย


มุมที่ดูสบายๆ เรื่อยๆ ไม่นิ่งเฉยกับสิ่งรอบกาย แต่ตอบสนองกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นในขณะนั้น


“สนุกหรือไม่สนุก เห็นนั่งนิ่งๆ” แล้วก็พูดเยอะขึ้นกว่าเดิมมาก


ฟองฟางก้มหน้าผงกหัวให้คนถาม หนังเรื่องนี้สนุกจริงๆ นะ แต่แค่ดูไม่รู้เรื่องเพราะมีครามสมุทรมานั่งใกล้ๆ ทำให้เขิน เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวอยู่อย่างนี้เท่านั้นเอง


แล้วก็...ขอจิ้มตาตัวเองได้มั้ยวะเนี่ย


ฟองฟางรีบยกมือขยี้ตาตัวเองแรงๆ เพราะเมื่อกี้ที่หันไปพยักหน้าตอบ สายตาของตัวเองดันเลื่อนต่ำไปมองแผงอกขาวๆ กว้างๆ ที่อยู่ใต้เสื้อนักศึกษา ครามสมุทรปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดทำไมไม่รู้ เนคไทสีกรมที่ต้องผูกเป็นระเบียบก็ถูกคลายออกลวกๆ คอเสื้อเปิดกว้างจนโชว์ให้เห็นอกหนั่น


“หนังจบแล้วฟอง”


“อะไรอ่ะ...” ยังไม่ทันได้ดูอะไรเลยเนี่ย


ฟองฟางเกาหัวเบาๆ เงยหน้ามองครามสมุทรที่ลุกขึ้นยืนก่อนแล้วหยิบถังป๊อปคอร์นไปถือไว้เอง มืออีกข้างก็คว้าท่อนแขนดึงให้ฟองฟางขยับตัวลุกขึ้นตาม


“ดูไม่รู้เรื่องก็บอก”


“...”


“เห็นเหม่อตั้งแต่หนังเริ่มฉายแล้ว”


“เจ็บนะคราม...”


ขมวดคิ้วยู่ปากเพราะถูกนิ้วชี้เรียวยาวของคนตัวสูงจิ้มเข้าที่หน้าผากสามครั้ง ครามสมุทรไม่ได้ทำอะไรฟองฟางรุนแรงจนเจ็บหรอก แต่ตอนนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ นิดหน่อยก็อยากงอแงใส่คนตรงหน้าแล้ว


มันเป็นอาการประมาณว่า...ถ้าเราอยู่กับใครแล้วสบายใจ ก็อยากจะง้องแง้งใส่คนคนนั้นไปเลย


แล้วพอบ่นว่าเจ็บก็ถูกรักษาด้วยการที่อีกคนใช้นิ้วโป้งนวดคลึงบริเวณที่ถูกจิ้ม ฟองฟางยืนหน้าแดงก่ำอยู่อย่างนั้น ตากลมๆ สบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มน่ามองของคนตัวสูง จากที่ประหม่าอยู่แล้วก็ยิ่งประหม่ามากขึ้นไปอีกเมื่อคนตรงหน้าโน้มตัวลงมาแนบริมฝีปากบนหน้าผากของฟองฟางเบาๆ แค่เสี้ยววินาที...แล้วผละออกกุมมือฟองฟางเดินพากันเดินออกจากโรงหนัง


ครามสมุทรไม่สนใจคนรอบข้างที่กำลังเดินออกจากโรงหนัง


ไม่สนใจว่าใครจะเห็น ไม่สนใจว่าจะมีคนหยุดมองหรือเปล่า...


ครามสมุทรไม่สนใจเลยว่าหัวใจของฟองฟางจะเต้นแรงมากแค่ไหน


“ครามทำแบบนี้หลายครั้งแล้วนะ”


“แล้วชอบมั้ย”


“บ้า! ใครจะชอบ” ถลึงตาใส่คนที่เดินข้างกันก่อนจะก้มหน้าซ่อนแก้มแดงๆ...ก็ไม่มีทางรู้ว่ามันดูตลกในสายตาคนมองมากแค่ไหน


อบอุ่นไปทั้งหัวใจเลยจริงๆ นะ แค่ได้เดินจับมือกับใครสักคนที่เรารู้สึกดีด้วยก็เหมือนกับว่าได้รับพลังบวกจากคนคนนั้น ใช่ คนที่จับมือกับฟองฟางอยู่ก็คือครามสมุทร คือคนที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้...


“ฟอง” เสียงทุ้มเรียกชื่อเขาเบาๆ ฟองฟางสัมผัสได้ว่าครามสมุทรเอียงตัวมาทางเขานิดหน่อยตอนที่กำลังพูดอยู่ด้วย


“ฮื้อ”


“แต่ครามชอบ”


แล้วครามสมุทรก็ควรจะรู้ตัวสักทีว่าไม่ควรแทนตัวเองแบบนี้กับฟองฟางเพราะมันทำให้คนฟังเขาใจสั่นเอามากๆ เลย


“...ชอบอะไร พูดให้เคลียร์ๆ ด้วยสิ”


“ชอบจูบฟอง”


“...”


“เคลียร์พอหรือยัง?

















#ฟองฟางครามสมุทร















กอดพระเอกของเราแน่นเลยยยย
ใครจะกล้าปล่อยให้ฟองฟางเสียใจนานๆ ล่ะ จริงมั้ย :)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.06K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,227 ความคิดเห็น

  1. #5222 Shinamonzsan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 11:07
    ตายค่ะตายไปเลยเขินน-//////-
    #5,222
    0
  2. #5200 Mareemintty (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 12:57
    โอ้ยยยยย ละมุมมากแม่
    #5,200
    0
  3. #5194 pang_97s (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 14:57
    กรี๊ดดดด เกินไปแล้วคราม เกินไปแล้วววว //ฮื่ออ กุมใจ
    #5,194
    0
  4. #5178 soul_hyukjae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 04:05
    ว๊อยยยยยยยยย

    บทจะชัดเจนก็พูดโคตรตรงอ่ะ

    หัวใจจะวาย
    #5,178
    0
  5. #5157 DANIELxIB (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:42
    ครามแบบกรี๊ดดทำไมถึงแลงขนาดนี้ เขินอ่ะแต่ละคำที่พูดกับฟองคือแบบชั้นเจริมม
    #5,157
    0
  6. #5144 IiIingg (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 07:56
    กิ้ดดดด กุมใจ
    #5,144
    0
  7. #5124 nxmex (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 12:02
    ม่างเอ้ยยยยยยย เขินชห แอคแท็คแรงเกิ๊นน ใครจะต้าน
    #5,124
    0
  8. #5122 punzeliq (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 01:41
    พอนายครามเขาปลดล็อกปุ๊บ เขาดาเมจไม่ยั้งเลย
    #5,122
    0
  9. #5118 @โouิโดsิ@ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 16:13
    ซื้อ มันเป็นตาฮัก
    #5,118
    0
  10. #5115 Yinggi11 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:50
    เกินต้านนนน
    #5,115
    0
  11. #5096 mz24 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 13:32
    แอคแทคแรงทุกตอน ครามแบบ แบบบบบง ฮือ มันฮรุกเข้าตรงกลางใจ เขินโว้ยยย
    #5,096
    0
  12. #5079 ELFishy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 07:04
    แต่ละประโยคนี่ทำให้ใจสั่นมากๆ
    #5,079
    0
  13. #5051 Mariko_k (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 12:56
    ครามเกินไปมากๆๆ
    #5,051
    0
  14. #5045 MTuan9397 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:49
    ยัง ยังไม่พอ เป็นแค่เพื่อนไม่มีสิทธิจูบนะครามสมุทร
    #5,045
    0
  15. #5037 MaiL-MelodY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 22:13
    เคลียร์มากจ้าาาาาา หวานจนมดขึ้นแล้วววว
    #5,037
    0
  16. #5031 น้องเป้แฟนพี่กี (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 23:41
    คนอ่านก็คือจิกผ้าห่มแน่นมากตอนนี้
    #5,031
    0
  17. #5030 Xakas (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:46
    กงหนหวหสหรแยหยก่แยกสตอสกนดสนก ไม่ไหวแล้วค่ะแม่แงงงงงง อยากเป็นฟองฟาง อยากมีแฟนชื่อครามสมุทร กรี๊ดดดดด
    #5,030
    0
  18. #4998 MinnyMeen-lonely (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 08:39

    อะไรคือกูเขินแทน..

    #4,998
    0
  19. #4995 appfy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 18:45
    อ่านไป ใจสั่นไป เคลียร์จ้าาา บทจะชัดเจนก็ชัดเกิ๊นน
    #4,995
    0
  20. #4990 cutieyou (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 10:59
    เคลียร์จ้า เคลียร์มากจ้า ฮือออ อ่านไปใจสั่นไป
    #4,990
    0
  21. #4972 Nuthathai Por (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 20:08
    จร้าเคลียร์ชัดเลยจร้า
    #4,972
    0
  22. #4949 yuri_miko (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 01:14
    ตกลงเป็นแฟนกันยังอ่ะ
    #4,949
    0
  23. #4907 FernNAlls (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 18:35
    แรงมาก ดาเมจรุนแรงมากแม่ ช่วยด๊วย
    #4,907
    0
  24. #4887 UnlunLun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 12:32
    ยัง!!ยังไม่พอ!!ขอช็อตเมื่อกี้อีกที!!
    #4,887
    0
  25. #4882 aka-ae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 21:40
    ร้ายกาจนะคราม อิอิ
    #4,882
    0