Lyrics of love :: Valentine Project

ตอนที่ 2 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 มี.ค. 56

Title: [SF] Black Paradise

Paring: Dujun x Yoseop

Rate: PG - 15

Song: Black Paradise - BEAST (Iris2 OST. Part 3)

Author: IdeaIdream

Note: The Second of Project’s Lyrics of love:: Valentine Project

 

Black… สีดำ ความมืด ด้านมืด ... สีที่เปรียบเสมือนตัวแทนของ เขา คนนั้น...

Paradise... สวรรค์ สิ่งที่ทุกคนล้วนปรารถนา เช่นเดียวกับ เขา ผู้เป็นที่ปรารถนาคนนั้น...

 

Black Paradise สองสิ่งที่แตกต่าง เหมือนกับเขาทั้งสองคนที่แตกต่าง
แตกต่างจนไม่น่าจะโคจรมาพบกันได้....

แต่ก็นั่นแหละ... ไม่มีใครฝืนโชคชะตาได้ และในที่สุด ฟ้าก็พาให้เขาทั้งสองคนมาพบกัน...

 

Welcome 여긴 Black(Black) Paradise
Welcome ที่นี่คือ Black (Black) Paradise

Welcome 여긴 Black(Black) Paradise
Welcome ที่นี่คือ Black(Black) Paradise

ain't no light,
들려오는 소리는 Gunshot
ไม่มีแสงสว่าง เสียงที่ได้ยินคือเสียงปืน


검은 하늘 아래 울려 퍼지는 Scream & Shout
เสียงตะโกนและกรีดร้องที่ครวญครางใต้ท้องฟ้าสีดำ

몸과 머리는 차갑게 Cold like Ice
ร่างกายและศีรษะที่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง


숨이 끝까지 올라도 Keep Running
ถึงจะไร้ซึ่งลมหายใจแล้วก็จงวิ่งต่อไป

                กรุงโซล, เกาหลีใต้

                เวลาเที่ยงคืน...

               

ตึก ตึก ตึก...

                เสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด สลับกับเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจ มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นมากอดตัวเองแน่น การมาเดินอยู่คนเดียวท่ามกลางลมหนาวที่พัดมาเป็นระลอก กับอุณหภูมิเกือบติดลบแบบนี้ไม่ใช่อะไรที่คนสติดีๆ น่าจะทำเลยสักนิด...

                อะไรที่คนสติดีๆ ไม่น่าจะทำงั้นหรอ? ก็นั่นสิ...

                เขาอาจจะกำลังสติดีไม่ดีจริงๆนั่นแหละ ถึงได้มาเดินอยู่คนเดียวในเวลาแบบนี้...

               

ปึก! ตึง! โครม!!

                เสียงอะไรสักอย่างที่ดังแหวกความเงียบสงัดของค่ำคืนอันหนาวเหน็บเข้ามาในโสตประสาทการรับรู้ทำให้คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่นขึ้น ก่อนที่จะหลุดเสียงร้องออกไป เสียงอะไรบางอย่างที่ดังอยู่นั่น ฟังจากเสียงแล้วมันไม่ไกลจากที่เขายืนอยู่มากนัก...

                กลางดึกแบบนี้ ท่ามกลางสถานที่แบบนี้ มันจะเป็นเสียงอะไรไปได้นอกจาก...

               

ปัง!!!

                อีกเสียงที่ดังขึ้น คราวนี้มันดังมากซะจนเขาต้องยกมือขึ้นปิดหู เสียงนั่น... เสียงของมันเหมือนกับ... เสียงปืน ไม่มีผิดเลย

                สำหรับเขาแล้ว เสียงปืนมันก็เหมือนกับเสียงเพลงนั่นแหละ... เสียงที่ได้ยิน ได้ฟังอยู่แทบทุกวัน ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม...

               

                ตึก ตึก ตึก...

                หลังจากเสียงปืนนัดสุดท้ายจบลง มันก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงของฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ คนตัวเล็กหยุดยืนอยู่กับที่ มือเล็กยังไม่คลายลงจากใบหูของตัวเอง...

                ไม่ได้กำลังกลัว ก็แค่ตกใจเท่านั้น...

 

( 내밀어 봐도 어느 누구도) 잡아주지 않지만 괜찮아
(แม้จะลองยื่นมือออกไป แต่ก็ไม่มีใคร)ช่วยจับมันเอาไว้ ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร

(
멈추지 않아도 다치더라도) I'll never down until I die
(ถึงแม้จะไม่หยุด ถึงจะบาดเจ็บเล็กน้อยอย่างไร) ฉันจะไม่ล้มจนกว่าจะตาย

               

สิ่งแรกที่ดวงตากลมโตได้เห็นคือเรือนร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า สิ่งแรกที่หูได้ยินคือน้ำเสียงทุ้มเข้มของใครคนนั้น สิ่งแรกที่ได้สัมผัสคือฝ่ามือแข็งแรงแต่เย็นเยียบที่แตะลงบนมือที่ปิดอยู่ข้างใบหู...

                “เธอ...เป็นใคร...” คนตัวเล็กตรงหน้าในเสื้อไหมพรมสีขาวแขนยาวที่ไม่น่าจะกันความหนาวได้ดีนัก มีดวงตากลมโตเป็นประกายที่มองเห็นได้แม้กระทั่งในความมืดที่มีแสงสว่างเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเล็กๆ กับแก้มอิ่มกลม และริมฝีปากสีกุหลาบ ทำให้คนตัวสูงรู้สึกประหลาดใจ...

                ท่าทางคุณหนูแบบนี้ ไม่น่าจะมาเดินในที่แบบนี้ได้เลยนะ...

 

                “คือ... ผม...” น้ำเสียงใสราวกับระฆังแก้วที่ออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีกุหลาบทำให้หัวคิ้วขมวดมุ่น ทำไมแทนตัวเองว่า....ผม?

                “เธอ... เป็น... ผู้ชาย?” คำถามที่ไม่น่าจะได้ยินในเวลาแบบนี้ทำให้คนตัวเล็กเปิดยิ้มกว้าง สำหรับเขาแล้ว การถูกเข้าใจว่าเป็นผู้หญิงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่เลยสักนิด และเพราะเหตุผลนั้นนั่นแหละ... ทำให้เขาเลือกจะแทนตัวเองว่า ผม แทนที่จะเป็น ฉัน

ก็นะ... มีผู้ชายที่ไหนบ้างที่อยากถูกมองว่าเป็นผู้หญิง...

 

“ใช่...” คำตอบยืนยันที่มาพร้อมกับการพยักหน้าขึ้นลงทำให้คนตัวสูงขมวดคิ้วยุ่งขึ้นไปอีก ผู้ชาย... ผู้ชายอะไรจะตัวเล็กหน้าหวานได้ขนาดนี้...

“แล้วนายมาทำอะไรตรงนี้...” ถึงแม้จะยังสงสัยว่าคนตรงหน้าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่ แต่ในเวลาแบบนี้เรื่องเพศของคนตรงหน้ามันไม่สำคัญเท่ากับว่าคนตรงหน้ามาทำอะไรที่นี่ และยิ่งในเวลาแบบนี้...

“... หลงทาง...” ประโยคสั้นๆ ที่ได้ใจความของคนตัวเล็กทำให้ร่างสูงต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่...

ที่แท้ก็เด็กหลงทางนี่เอง...

 

“รีบกลับบ้านไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่จะมาเดินเล่นหรอกนะ...” ไม่รู้เพราะอะไรที่ทำให้พูดออกไปแบบนั้น มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลยแม้แต่นิด แต่คนตรงหน้าที่ทั้งดูบอบบางและน่าทนุถนอมมันทำให้เขาใจร้ายด้วยไม่ลงจริงๆ

ดวงตากลมโตที่เป็นประกายคู่นั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ...

 

“ผม... ไม่มีบ้านให้กลับอีกแล้ว ผม... ไปอยู่กับคุณได้มั้ย...” ประโยคที่คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาไม่ใช่ประโยคนี้ ร่างสูงยืนนิ่ง จับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกเมื่อได้ยินคำถามแบบนั้น...

“ผมขอร้อง นะครับ...” สัมผัสนุ่มๆ ของฝ่ามือเล็กที่เอื้อมมาคว้ามือของเขาไปจับ ทำให้ร่างสูงต้องหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะถามขึ้นแผ่วเบา...

“นายชื่ออะไร...”

“โยซอบครับ ผมชื่อ โยซอบ...”

 

조금만 아주 조금만 쉬지 않고 달려 가다 보면
ถ้าเพียงแค่นิดเดียว อีกแค่นิดเดียวที่จะไม่พักแล้วลองวิ่งต่อไป

눈앞에 펼쳐 질것만 같아 그렇게 믿고 있어
ก็เหมือนว่าจะปรากฏให้เห็นชัดตรงหน้า ผมเชื่อแบบนั้น

정신차려 제발 정신차려 모든 희미해지고
มีสติหน่อย ขอร้องล่ะ มีสติหน่อย ถึงแม้ทุกอย่างจะมืดลง

중심을 잃어도 부르는 목소리가 들려
ถึงจะสูญเสียการทรงตัวไป แต่ผมก็ยังได้ยินเสียงของคุณที่ร่ำร้องเรียกฉันอยู่

 

                “ดูจุนครับ... ดูจุน...” ห้องกว้างที่เคยมีแค่ตัวเองเพียงคนเดียว โซฟาตัวใหญ่สีดำสนิทกลางห้องที่เคยนั่งอยู่เพียงลำพัง บัดนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว... สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดที่หน้าตาไม่แปลกที่เพิ่มเข้ามาอยู่ในห้องทำให้ยูนดูจุนรู้สึกว่าโลกทั้งใบของเขากำลังเปลี่ยนไป... 

                “หืม... ว่าไง?” หันไปหาตามเสียงเรียกนั่น ตอนที่เจอกันครั้งแรกเมื่อสามอาทิตย์ก่อน ก็เคยคิดว่าเพราะแสงสว่างที่มีเพียงน้อยนิดทำให้ตัวเองมองผิด คิดว่าคนตรงหน้าเป็นเด็กผู้หญิง แต่นี่พอมาเห็นอีกฝ่ายในแสงสว่างเต็มตาแบบนี้แล้ว ยูนดูจุนบอกได้คำเดียวว่า... ถ้าใครมองว่าคนตัวเล็กนี่เป็นผู้ชาย แสดงว่าสายตาผิดปกติแล้ว...

โยซอบเหมือนเด็กผู้หญิงไม่มีผิดเลยจริงๆ

“ผมทำแผลเสร็จแล้วนะครับ...” เสียงใสๆ กับรอยยิ้มหวานๆ ของคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าทำให้อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มตาม ถึงแม้ว่าแผลที่หัวไหล่มันจะเจ็บ ถึงแม้ว่าเลือดที่มุมปากจะพึ่งหยุดไป แต่ยูนดูจุนก็ไม่สน สิ่งที่สนใจ มีเพียงแค่โยซอบที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น...

“ดูจุนครับ อื้อ...”

 

ยูนดูจุนไม่ใช่ผู้ชายที่มีความอดทนอะไรมากมาย สิ่งที่อยากได้ ก็ต้องได้ สิ่งที่ได้แล้วก็ต้องการให้เป็นของตัวเองเพียงคนเดียว...

เหมือนกับโยซอบ ที่ยูนดูจุนได้มาแล้ว และก็ต้องการให้เป็นของตัวเองแค่เพียงคนเดียว...

그래도 내가 살아가는 이유,
แต่ว่าเหตุผลที่ผมมีชีวิตอยู่ต่อไป

급박한 상황 속에서 찾아낸 하나의 여유
เพียงสิ่งเดียวที่จะออกตามหาในสถานการณ์ที่บีบคั้น

나보다는 지킬게 가닥의 빛이 있다면 그건 It's you
ผมจะปกป้องเธอยิ่งกว่าตัวผม ถ้าหากพบแสงที่ส่องสว่าง สิ่งนั้นก็คือคุณ It's you

               

“เป็นอะไรหรือเปล่า!!” คำถามที่ได้รับคำตอบกลับมาเป็นการส่ายหัวน้อยๆ ทำให้ดูจุนถอนหายใจด้วยความโล่งอก มือใหญ่กำต้นแขนเล็กทั้งสองข้างแน่น ก้มลงไปจนชิดก่อนจะกระซิบเสียงเข้ม...

“อยู่ตรงนี้นะโยซอบ อย่าออกมา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม รับปากฉัน...” เสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ทางด้านนอกทำให้คนตัวเล็กจำต้องพยักหน้ารับ ถึงแม้ว่าจะเคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยชินสักที...

“ดีมาก เด็กดีของฉัน...” จูบอุ่นๆ ที่แตะลงบนหน้าผากเนียนก่อนที่คนตัวสูงจะวิ่งจากไปพร้อมกับปืนสั้นในมือทำให้โยซอบต้องกุมมือตัวเองแน่น...

 

หลังจากวันนั้นก็เกือบสองเดือนแล้วที่เขามาอยู่กับดูจุน ดูจุนไม่เคยถามว่าเขาเป็นใคร หรือมาจากไหน ร่างสูงดูจะไม่สนใจเลยสักนิดว่าบางทีเขาอาจจะเป็นสายตำรวจที่เข้ามาสืบข่าว หรือแม้กระทั่งเป็นสายของศัตรู...

 

ฉันจะไม่ถามหรอกว่าโยซอบเป็นใคร ถ้าโยซอบอยากบอกก็คงจะบอกฉันเองนั่นแหละ ฉันสนแค่ว่าฉันรู้สึกดีที่มีโยซอบอยู่ข้างๆ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

คำพูดของดูจุนในวันนั้นทำให้เขาต้องยิ้ม ใครจะไปคิดว่าเจ้าพ่อมาเฟียก็มีมุมแบบนี้ด้วย...

 

“แต่ดูจุนครับ ถ้าคุณรู้ว่าผมเป็นใคร คุณยังจะอยากให้ผมอยู่ข้างๆ คุณอีกมั้ย...”

 

Welcome 여긴 Black(Black) Paradise
Welcome ที่นี่คือ Black(Black) Paradise


붉은색과 검은색 까마귀야 울어라
อีกาสีดำแดง จงร่ำร้องออกมา

ain't no tomorrow
오늘이 마지막인 것처럼 하루를 살아가
ไม่มีวันพรุ่งนี้ อยู่ต่อไปอีกวันหนึ่งให้เหมือนกับว่าวันนี้เป็นวันสุดท้าย

               

“เราออกมาข้างนอกแบบนี้ จะไม่เป็นไรหรอครับดูจุน...” เพราะยูนดูจุนไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นถึงเจ้าพ่อมาเฟีย การออกมาข้างนอกเพียงลำพังกับเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่แม้แต่ตัวเองยังไม่แน่ใจว่าจะปกป้องได้ มันก็เลยเหมือนกับการที่เอาชีวิตตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้ายนั่นแหละ...

“ไม่เห็นเป็นอะไรเลย...” ตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะเอื้อมมือมาโอบเอวของคนตัวเล็กข้างๆ เข้าไปกอดแน่น ไม่ได้แคร์สายตาของคนเดินผ่านไปมาเลยว่ากำลังจับจ้องมองมากแค่ไหน

“ดูจุน อย่าสิครับ คนมองใหญ่แล้ว...” ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยุ สันจมูกโด่งคมของคนช่างฉวยโอกาสโฉบลงมาใกล้ ก่อนจะกดลงแรงๆ บนแก้มใสของคนที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง

“ฮึ่ย! ยูนดูจุน คนฉวยโอกาส!” ฟาดมือใส่แขนแข็งแรงนั่นลงไปสักทีด้วยความหมันไส้ ดูจุนหัวเราะร่วนก่อนจะยอมปล่อยมือออก ก่อนจะหันมาถามเสียงนุ่ม

“โยซอบ ชอบกินต๊อกโบกีใช่มั้ย อยากกินหรือเปล่า เดี๋ยวฉันไปซื้อให้...” ชี้มือไปที่ร้านแบบรถเข็นที่อยู่ใกล้ๆ พอคนตัวเล็กพยักหน้า คนตัวสูงก็วิ่งออกไป โยซอบมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม...

 

ดูจุนครับ ผมรักดูจุนนะครับ...

 

“โอ๊ะ ขอโทษครับ...” แรงกระแทกของผู้ชายคนหนึ่งที่เดินมาจากไหนไม่รู้กระแทกคนตัวเล็กเข้าเต็มแรง ร่างเล็กแทบล้มลงไปกองกับพื้น จังหวะที่กำลังจะยืนขึ้น อะไรบางอย่างจากมือของผู้ชายที่พึ่งจะเดินชนเมื่อกี้ก็ถูกยัดเข้ามาในฝ่ามือเล็กก่อนอีกอีกฝ่ายจะรีบวิ่งจากไป...

ถึงเวลาแล้วงั้นหรอ?

 

“โยซอบ เป็นอะไรหรือเปล่า!! ไอ้เวรนั่นวิ่งชนนายงั้นหรอ!?” ร่างสูงที่วิ่งกลับมาหาพร้อมกับทำหน้าตาตื่นอย่างกับว่าเขากำลังจะเป็นอันตรายอะไรมากมาย ทำให้โยซอบรู้สึกโหวงๆ ในอก

เป็นห่วงผมขนาดนั้นเลยหรือครับ ดูจุน...

 

“ผมไม่เป็นไรครับ อีกอย่างเขาไม่ได้ตั้งใจด้วย...” ตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มเพื่อบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไรจริงๆ มือเล็กรีบยัดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงตัวเอง เก็บซ่อนบางอย่างให้พ้นจากไปจากสายตา...

“ฉันตกใจแทบแย่ รู้มั้ย...” คว้าคนตัวเล็กเขาไปกอดจนแน่น หัวใจมันกำลังเต้นแรงเพราะความเป็นห่วง โยซอบของเขา โยซอบของยูนดูจุน...

 

ได้เวลากลับบ้านแล้วครับนายน้อย...

ประโยคสั้นๆ ในกระดาษแผ่นเล็กที่ยับยู่ยี่ทำให้หัวใจรู้สึกเหมือนจะหยุดเต้น มันถึงเวลาที่เขาจะต้องตื่นแล้วสินะ ตื่นจากฝันอันแสนหวาน ฝันที่มียูนดูจุนอยู่ในนั้น...

 

“โยซอบ ทำอะไรอยู่...” เสียงที่คุ้นเคยมาตลอดระยะเวลาเกือบสามเดือนดังขึ้นข้างหู พร้อมกับอ้อมกอดแขนแรงที่รวบตัวเองเข้าไปกอดแน่นทำให้โยซอบถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ...

“เปล่าครับ ดูจุนอาบน้ำเสร็จแล้วหรอครับ...” หันกลับไปหาพร้อมกับยิ้มบางๆ กวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เมื่อก่อน จากที่ทำได้เพียงแค่แอบมอง ตอนนี้กลับได้สัมผัส อ้อมกอดที่เคยแอบสงสัยว่ามันจะอุ่นหรือเปล่าถ้าได้อยู่ในนั้น วันนี้ก็ได้รู้แล้วว่ามันอบอุ่นมากแค่ไหน...

ไม่อยากจากไปเลย...

 

“อืม... เป็นอะไรหรือเปล่า โยซอบแปลกๆ ไปตั้งแต่เมื่อเย็น...” ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค ริมฝีปากอิ่มสีกุหลาบของคนตัวเล็กในอ้อมกอดก็ประทับลงมา จูบครั้งแรกที่โยซอบเป็นฝ่ายเริ่ม ถึงแม้จะตกใจแต่ดูจุนก็ตอบรับสัมผัสนั้น...

แขนเล็กโอบรอบคอคนตัวสูงแน่น หลับตาลงช้าๆ ให้หัวใจของตัวเองได้สัมผัสกับความรัก ความอบอุ่นที่ยูนดูจุนมีให้ เพราะครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย...

“ผมรัก ดูจุนนะครับ....” 

 

Don't test me god, 이쯤 했으니까 그만둘 때도 되지 않으셨습니까
พระเจ้าอย่าทดสอบผม เพราะว่าตอนนี้คงไม่สามารถหยุดได้แล้วใช่มั้ยครับ

이상 흘러나올 눈물도 없어, 더는 시험에 들게 하지마옵소서
ทอ อี ซัง ฮึล ลอ นา อล นุน มุล โด ออบ ซอ ทอ นึน ชี ฮอม เอ ทึล เก ฮา จี มา อบ โซ ซอ
ไม่มีน้ำตาจะให้ไหลแล้ว อย่าส่งบททดสอบมาอีกเลย


모두에게 공평하게 나눠진 삶이라면서
โม ดู เอ เก คง พยอง ฮา เก นา นวอ จิน ซัล มี รา มยอน ซอ
ชีวิตที่แบ่งปันให้กับทุกคนอย่างเท่าเทียม


나에겐 이렇게 가혹한 시간만 주어져
ทำไมถึงได้ให้เวลาที่ยากลำบากกับผมแบบนี้ล่ะครับ

남들처럼 행복하게 웃을 없어도
ถึงจะไม่สามารถหัวเราะได้อย่างมีความสุขเช่นคนอื่น

Just give me reason
내게 그녀라는 이유를
แค่เพียงให้เหตุผลกับผม ช่วยให้เหตุผลที่ชื่อว่าเธอคนนั้นกับผมด้วย

 

“ผมรัก ดูจุนนะครับ....”  ดูจุนไม่เคยคิดเลยว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้ยินเสียงของโยซอบ ทุกอย่างเป็นเหมือนกับฝัน ที่พอตื่นมาแล้วมันก็จางหายไป...

โยซอบเองก็เป็นเหมือนเพียงแค่ความฝัน แต่เป็นความฝันที่มีระยะเวลายาวนานมากกว่าความฝันธรรมหน่อย ก็...เท่านั้น

“นายไปอยู่ที่ไหนโยซอบ...” คำถามแล้วคำถามเล่าที่เฝ้าถามกับตัวเอง หลังจากวันนั้นที่ตื่นขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าของที่นอนที่เคยมีคนตัวเล็กนอนอยู่ข้างๆ ยูนดูจุนรู้สึกเหมือนกับจะเป็นบ้า...

โยซอบหายไป โยซอบจากไปแล้ว...

 

ไม่ว่าจะตามหาที่ไหนก็ไม่เจอ ส่งลูกน้องทั้งแก๊งไปตามหาแล้วก็ไม่พบแม้แต่วี่แวว ดูจุนอยากจะหัวโขกโต๊ะแรงๆ สักที นึกเสียใจที่ทำไมถึงไม่เคยถามว่าโยซอบเป็นใครมาจากไหน มานึกขึ้นได้มันก็สายไปแล้ว...

“ฉันรักโยซอบนะ ได้ยินหรือเปล่า...” น้ำตาที่ไม่เคยคิดว่าจะไหลออกมาเพราะรักใครสักคนไหลลงอาบแก้ม ความรู้สึกรักใครสักคนมันเป็นแบบนี้เองสินะ...

 

그래도 내가 살아가는 이유,
แต่ว่าเหตุผลที่ผมมีชีวิตอยู่ต่อไป

급박한 상황 속에서 찾아낸 하나의 여유
เพียงสิ่งเดียวที่จะออกตามหาในสถานการณ์ที่บีบคั้น

나보다는 지킬게 가닥의 빛이 있다면 그건 It's you
ผมจะปกป้องเธอยิ่งกว่าตัวผม ถ้าหากพบแสงที่ส่องสว่าง สิ่งนั้นก็คือคุณ It's you

 

“ดูจุนครับ ผมคิดถึงคุณ...” ดวงตากลมโตเป็นประกายที่ดูจุนชอบ ตอนนี้มันเต็มไปด้วยน้ำตา หยดน้ำใสๆ ไหลลงมาตามแก้มช้าๆ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการหันหลังจากใครสักคนมา มันจะเจ็บปวดได้ถึงขนาดนี้...

“คิดถึง คิดถึงเหลือเกิน...”

 

 

To be continued……

IdeaIdream talk  

05/03/2013

Waiting for Part II

สวัสดีค่า หลังจากหายไปนานก็ได้ฤกษ์กลับมาเขียนฟิค เรื่องนี้ตั้งใจเขียนมากๆ ค่ะเป็นเรื่องที่สองในโปรเจคนี้ อ่อ สำหรับโปรเจคนี้ ไรเตอร์จะแต่ง 5 เรื่องนะคะ เรื่องสุดท้ายจะลงวันที่ 14 มีนา เป็นการปิดโปรเจค ฉลองวันไวท์เดย์ หวังว่าจะถูกใจทุกคนนะคะ รอพาร์ท 2 กันด้วย ^^

 

Thank  you for...

Song: Black Paradise - BEAST (Iris2 OST. Part 3)

Credit song: Melon
Romanization & Trans:  MOMO920304 

 

 

Saranghea my reader

Love B2ST!!

So!! BEAST

 

 

IdeaIdream

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #25 wytto (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 16:21
    กรี๊ดโยซอบเป็นใครกันเเน่ กลับมาหาลุงก่อนน
    #25
    0
  2. #13 I'm SonE ... B2utY ...Cassi!!! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 14:56
    ลุง...อย่าเสียใจสิ ไม่เอาๆๆๆ เค้าจะร้องไห้ตามน่ะ ทำไมมันเป็นแบบนี้ล่ะ??
    ซอบไปไหน ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แล้วทำไมจู่ๆ ซอบก็มาแล้วก็จากไปแบบนี้??
    ลุงมันเจ็บปวดนะเว้ย ไหนบอกรักกันไง ถ้ารักกันแล้วทำไมต้องจากกันไปแบบนี้
    กลับมาน่ะ!! ไม่ให้ไป กลับมาเดี๋ยวนี้!!!!
    โอ๊ยยยยยยยย สาวกดูซอบเจ็บปวดใจ TT
    #13
    0
  3. #11 dalydanie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 22:11
    โอะ !! มันมีตอนต่อไป ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วววว  รอตอนหน้าอย่างจดจ่อ



    เรื่องนี้มีปมหลายอย่างเลยยอ่า



    1 โยซอบมาทำอะไร ?  ถึงอยู่กับดูจุน #บังเอิญ ?

    2 แล้วใครกัน! ที่มายัดกระดาษให้โยซอบกลับบ้าน

       แล้วทำไม ต้องถึงเวลาที่โยกลับบ้าน



    อืม อยากรู้อ่ะ 5555 เฉลยไวๆๆๆ นะพี่ลูกแก้ว  ไม่ต้องรีบแต่งนะ  แต่เร็วๆๆๆได้ยิ่งดี 5555



    หวังว่า TT มันคงไม่ดราม่านะ  ช่วงนี้เสพดราม่าเยอะไปแล้ว หนูอยากให้ดูจุน โยซอบ คู่กัน ><

    ดูซอบ ซัพพอตเตอร์ ฮือๆ 



    ต่อๆๆๆ  หนูชอบ ตอนที่ดูจุนพูดว่า เด็กดีของฉัน  ไม่รู้ทำไม แต่ที่รู้ๆว่า หนูฟิน และเขินอ่าาา 555 ><

    แต่อ่านไปอ่านมา  พอตอนใกล้จบ  ฮือ TT  โยไปแล้ววว  ดูจุนก็ไม่ถามที่อยู่ซะด้วย

    โยต้องกลับมานะ  กลับมาตอนหน้าเพื่อคู่กันน้าาาา



    หนูชอบเพลง มากกอ่า  ยิ่งตอนจบ โห้โอ อย่างเพราะ ดูจุนร้องเยอะด้วย อิอิ 

    รักดูซอบกันต่อไป  สู้ๆพี่ลูกแก้ว





    #11
    0
  4. #10 yoondujun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 23:28
    ดูจุนอานายเท่ห์มากเลยรู้ไหมหล่อกระชากใจอีก พอแล้วเข้าเรื่อง

    ดูจุนไม่ถามน้องโยหน่อยเหรอว่าเป็นใครมาจากไหน ถึงเป็นมาเฟียก็หัดกลัวซะมั่งไม่ใช่รับใครก็ไม่รู้เข้าบ้าน

    เห็นหน้าตาน่ารักบ๋องแบ๊วหน่อยไม่ได้ ใจอ่อนเชียวน่ะเพื่อเป็นคนร้ายไม่ตายหรือไง อย่างงี้แหล่ะน่าคนแพ้เด็ก

    ดีน่ะที่นายโชคดีที่คนคนนั้นเป็นน้องโยอ่ะ

    เขาว่ากันว่าความสุขมักจากไปเร็วเสมอ เหมือนอย่างตอนนี้มาเฟียดูจุนต้องเสียดวงใจตัวเองไปโดยที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย

    มันเจ็บและทรมานแค่ไหนที่คนที่เรารักมาหายไป โดยที่เราทำอะไรไม่ได้เลย มันเศร้าน่ะเนี่ย ทำไมมันต้องแบบนี้

    เค้าสงสารอิลุงอ่ะ ดูจุนอาอาภัพตลอดเลย ฮยอนวูนายน่าสงสารจัง

    น้องโยมีเหตุผลส่วนตัวใช่ไหมค่ะ ที่ต้องจากดูจุนไป

    เชื่อว่าน้องเองก็เจ็บไม่แพ้กัน

    แต่อยากรู้ต้นตอต้นเหตุของปัญหา อุปสรรคทั้งหลายมันเกิดจากใครใครอยู่เบื้องหลังรักอันแสนเศร้านี้

    ทำไมน้องโยต้องไป เพราะอะไร มันค้างคาใจมากๆๆค่ะ





    เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่ชอบ พูดไป  รักทุกเรื่องของดูซอบแหล่ะค่ะ

    ชอบมากๆๆเลยค่ะ สนุกครบรสดีค่ะ

    มาเฉลยไวไวน่ะค่ะ

    ไฟติ้ง
    #10
    0
  5. #9 dstarnerikri (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 00:47
    ฮือออพี่แก้ว สงสารดูจุนอ่าาTOT
    โยคงเป็นฝ่ายตรงข้ามสินะ ดราม่าจัง -.-
    แต่พี่แก้วบอกน่าหมันไส้ งั้นหนูคงต้องรอพาร์ท2สินะ 5555555
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ สู้ๆนะคะพี่แก้ว♥
    #9
    0