Lyrics of love :: Valentine Project

ตอนที่ 3 : [SF] Midnight (Black Paradise Part II)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 มี.ค. 56

Title: [SF] Midnight (Black Paradise Part II)

Paring: Dujun x Yoseop

Rate: PG - 15

Song: Black Paradise - BEAST (Iris2 OST. Part 3)

Song: Midnight - BEAST (Track No1. 5th Mini Album 'Midnight Sun)

Author: IdeaIdream

Note: The Third of Project’s Lyrics of love

 



 

I don’t want to live this life anymore. If I can’t live for you.

ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ถ้าผมไม่ได้อยู่เพื่อเคียงข้างคุณ...



 

그대는 어떤가요 가끔은 나를 생각한 있나요
คุณเป็นอย่างไรบ้างหล่ะ เคยคิดถึงผมบ้างหรือเปล่า

밤에 다시 눈을 감고
หลับตาลงอีกครั้งในค่ำคืนที่ยาวนาน

그댈 생각하고 잠들지 못하고 그래요
ผมได้แต่คิดถึงคุณจนนอนไม่หลับ

 

นัยน์ตาคมกริบสีดำปิดสนิท สันจมูกโด่งคม และริมฝีปากบาง เจ้าของเครื่องหน้าหล่อคมคายนอนนิ่ง หลังทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างเมื่อสองสามชั่วโมงก่อน...

นอนไม่หลับ...

หลายวันมาแล้วที่ยูนดูจุนนอนไม่หลับเลยสักนิด หลับตาลงก็เห็นแต่ใบหน้าน่ารักๆ กับดวงตากลมโตนั่นเข้ามาวนเวียนอยู่ในหัว หูก็ได้ยินแต่เสียงใสราวกับระฆังแก้วนั่น....

ผมรัก ดูจุนนะครับ....

 

น้ำเสียงหวานๆ ประโยคนั้นดังวนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในสมอง ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้าเข้าไปทุกขณะ...

ชีวิตของผู้ชายที่ชื่อยูนดูจุน ขาดโยซอบไม่ได้ ขาดไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวจริงๆ...

 

조금 유난히 기네요 그대 없는 밤이
มันค่อนข้างยาวนานกว่าปกตินะ ค่ำคืนที่ไม่มีคุณ

아쉬워지네요 그때 보낸 날이
รู้สึกเสียดายสินะ กับวันนั้นที่ปล่อยคุณไป

계속 무뎌지겠죠 점점 잊혀지겠죠
ค่อยๆ ด้านชา ค่อยๆ ลืมเธอ

언젠가는 그대가
สักวันหนึ่ง

                “โยซอบ นายอยู่ที่ไหน รู้มั้ยว่าฉันกำลังจะตายอยู่แล้ว...” ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนอย่างยูนดูจุนจะมีวันนี้ วันที่นอนไม่หลับเพราะคิดถึงใครสักคน วันที่ไม่ว่าจะข่มตาให้หลับลงไปยังไง ก็จะเห็นแต่ใบหน้าของใครคนนั้น...

                “คิดถึงเหลือเกิน...”

 

            กลับมาแล้วหรอครับ ดูจุน...ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง เสียงใสๆ ก็ดังขึ้น ห้องกว้างที่เคยเงียบเหงาดูมีชีวิตชีวา ดูจุนเปิดยิ้มกว้าง กว้างจะสาวเท้ายาวๆ เข้าไปใกล้...

            อ๊ะ ดูจุน อย่าสิครับ ผมทำข้าวเย็นอยู่นะ อื้ออ อย่าสิ ครับ...เพราะใบหน้าน่ารักกับกลิ่นกายหอมๆ ที่ไม่ว่าจะได้สัมผัสมันกี่ครั้ง ดูจุนก็รู้เหมือนกับว่ามันไม่เคยพอ โยซอบเหมือนสารเสพติดอะไรสักอย่างที่ทำให้ยูนดูจุนหลงมัวเมาไปกับมัน...

                ยูนดูจุนตกหลุกรักโยซอบครั้งแล้วครั้งเล่า อย่างที่ไม่มีวันจะถอนตัวขึ้นอีกแล้ว...

 

잠이 오지 않는 So sad tonight
ค่ำคืนที่นอนไม่หลับ So sad tonight


그대와 함께할 없는
คืนนี้ที่ไม่สามารถอยู่กับคุณได้

In the midnight a a a midnight

 

                “สวัสดีค่ะ... ฉันนั่งด้วยคน ได้หรือเปล่าคะ...” ท่ามกลางแสงสีและเสียงเพลงที่ดังกระหน่ำอยู่รอบด้าน เสียงหวานที่ดังขึ้นข้างหูไม่ได้อยู่ในความสนใจของดูจุนเลยแม้แต่นิด ชายหนุ่มโคลงแก้ววิสกี้ในมือตัวเองไปมา ทางนู้นทีทางนี้ที ก่อนจะยกมันขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว...

                “ว่าไงคะ ที่ตรงนี้ว่างพอ... จะให้ฉันนั่งได้หรือเปล่า” หญิงสาวรูปร่างหน้าตาดี ในชุดเดรสสีดำสนิทเปิดไหล่เผยผิวขาวเนียนท่ามกลางแสงสลัวของคลับไม่ได้ทำให้ดูจุนสนใจแต่อย่างไร ดวงตาสวยคมที่กรีดอายไลน์เนอร์จนสวยเฉียว สายตาที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนไม่ได้ทำให้ดูจุนใจเต้นเลยสักนิด...

                ตอนนี้ยูนดูจุนกำลังคิดถึงดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้น คิดถึงผิวขาวราวกับน้ำนมของคนตัวเล็กๆ ที่มองเห็นได้แม้กระทั่งในความมืด คิดถึงเสียงหวานๆ ที่ดังอยู่ข้างหูทุกๆ คืน ยูนดูจุนกำลังคิดถึงทุกอย่างของโยซอบ...

                ดูจุนเพิ่งรู้วันนี้เองว่าสายตาของตัวเองไม่ได้มีไว้มองใครอีกแล้วนอกจากโยซอบเพียงคนเดียว...


생각에 드는 Midnight
กลางดึกที่นอนไม่หลับในความคิดถึงคุณ


다시 찾아온 So sad tonight
ค่ำคืนที่ไล่ตามหาผมอีกครั้ง So sad tonight


그대가 없이 다시 맞는
ค่ำคืนที่ปราศจากคุณที่ต้องพบเจออีกครั้ง

In the midnight a a a midnight a


니가 없이 드는 midnight
กลางดึกที่นอนไม่หลับเมื่อไม่มีคุณ

                “นายน้อย จะออกไปไหนครับ...” เพราะเสียงที่ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังทำให้คนตัวเล็กที่กำลังก้มใส่รองเท้าต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตากลมโตที่เคยเป็นประกายสดใสดูจะหม่นหมองลงจนคนมองถึงกับใจหาย และเพราะแบบนั้นประโยคถัดมาน้ำเสียงถึงได้อ่อนลงตามไปด้วย...

                “มันดึกแล้วนะครับ อันตรายด้วย...” กับคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้พูดออกไปเพียงเพราะหน้าที่ แต่มันคือความเป็นห่วงจากใจจริง...

                “ผมนอนไม่หลับน่ะอีจุน แค่ออกไปเดินเล่นแป๊บเดียวเท่านั้นเอง...” ยิ้มบางๆ ที่ส่งกลับมาพร้อมกับสายตาอ้อนวอนทำให้อีจุนต้องถอนหายใจ ถึงแม้เขากับคนตรงหน้าจะอยู่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง แต่ด้วยความที่โตมาด้วยกัน เขาก็เลยมองคนตัวเล็กนี่เหมือนกับเป็นน้องชายแท้ๆ

                “แต่ว่า...” กำลังจะเอ่ยปากท้วง แต่ก็ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล...

                “ถ้าอีจุนเป็นห่วง ไปกับผมก็ได้นะ ไปสิ...” ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตอบรับหรือปฎิเสธ คนตัวเล็กเดินนำหน้าออกไปซะแล้ว บอร์ดี้การ์ดหนุ่มถอนหายใจ เพราะลูกอ้อนแบบนี้นี่แหละ ทำให้เขาใจอ่อน จนปล่อยให้นายน้อยของตัวเองต้องไปรู้จักกับใครคนนั้น...

                ใครคนนั้นที่อีจุนรู้อยู่เต็มอกว่า นายน้อยโยซอบของตัวเองรักหมดหัวใจ...

 

눈감았다 뜨는 사이보다 빠르게 찾아왔다
คุณเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็วยิ่งกว่ากระพริบตา

떠나가 버린 사랑 당신 You can’t do this to me
คุณที่ทิ้งความรักแล้วจากไป คุณจะทำกับผมแบบนี้ไม่ได้นะ


충분하다 충분해 그만 해라 아프게
พอแล้ว มันเพียงพอแล้ว เลิกทำให้ผมเจ็บปวดซักที

내게 미련이란 이름에 밤은 끝나지 않아
ค่ำคืนที่ชื่อว่ามีความรู้สึกลึกซึ้งกับผมนั้นมันยังไม่จบลง

                “นาย ไหวหรือเปล่าครับ...” คนขับรถถามขึ้นเบาๆ เมื่อมองกระจกรถแล้วได้เห็นว่านายของตัวเองหมดสภาพขนาดไหน ยูนดูจุนกำลังนอนนิ่งๆ ปิดเปลือกตาลง เอนหลังพิงกับเบาะหนังราคาแพงของออร์ดี้คันสวยอย่างหมดสภาพ สารภาพตามตรงว่าตั้งแต่เขาทำงานกับดูจุนมา ไม่เคยเห็นดูจุนเป็นแบบนี้มาก่อนเลย...

                เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนั้นทำให้นายของเขาเป็นไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ?

                “ผมว่านายพักล้างหน้าล้างตาหน่อยก็ดีนะครับ...” ไม่รอให้นายของตัวเองเอ่ยอะไรออกมา คนขับรถหักพวงมาลัยรถเข้าข้างทางเมื่อสายตาเห็นร้านสะดวกซื้อเล็กๆ ที่ยังเปิดอยู่

                “เดี๋ยวผมลงไปซื้อน้ำดื่มมาให้นายล้างหน้านะครับ...” พูดจบก็เปิดประตูรถออกไป

                “อือ...” ดูจุนรับคำในคอก่อนจะซบหน้าลงกับเบาะรถ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อทำยังไงก็สลัดภาพในหัวตัวเองไม่หลุด ภาพนั้น... ภาพรอยยิ้มของโยซอบ...

               

                “นายน้อย กลับบ้านเถอะครับ เดี๋ยวนายใหญ่รู้จะเป็นเรื่อง...” ลำพังแค่ออกมาข้างนอกโดยที่ไม่มีบอร์ดี้การ์ดติดตามมันก็อันตรายมากพอดูแล้ว แต่นี่นอกจากต้องคอยระวังศัตรูที่มีอยู่ทุกที่แล้ว ยังต้องคอยระวังไม่ให้ใครคนนั้นหานายน้อยของตัวเองเจออีก...

                “ป๊าไม่ว่าหรอก เดี๋ยวผมก็กลับแล้ว อีจุนไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า...” ใครบอกกันว่าโยซอบเป็นเด็กดี เห็นน่าตาน่ารักจิ้มลิ้มแบบนี้ก็เถอะ เรื่องดื้อตาใสล่ะยกให้เขาเลย อีจุนมองเจ้านายของตัวเองก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดขึ้น...

                “นายน้อยไม่กลัวนายใหญ่ว่า ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะครับ แต่ว่าถ้าเขาหานายน้อยเจอ...” คนตัวเล็กหยุดชะงักขาตัวเองเมื่อได้ยินแบบนั้น เขา ที่อีจุนพูดถึง... ใครคนนั้นที่คิดถึงอยู่ทุกลมหายใจ ใครคนนั้นที่ชื่อยูนดูจุน...

                “นายน้อยก็รู้ว่ายูนดูจุนไม่ใช่คนธรรมดา...”

                “อย่าพูดถึงเขา อย่าพูด...” มือเล็กที่อยู่ดีๆ ก็สั่นเทาขึ้นมาเพียงแค่ได้ยินของใครคนนั้นยกขึ้นมาปิดหูตัวเอง ไม่อยากได้ยินชื่อเพราะมันพาลให้นึกถึงใบหน้า ไม่อยากได้ยินเสียงเพราะมันพาลให้ถึงไปถึงสัมผัสอบอุ่นเหล่านั้น ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นที่เกี่ยวข้องกับผู้ชายที่ชื่อยูนดูจุน...

                “ผมไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของนายน้อยนะครับ แต่ว่ามันดีจริงๆ แล้วงั้นหรอ... ที่นายน้อยทำแบบนี้ ที่นายทำแบบนี้น่ะโยซอบอา...” สรรพนามที่จะพูดกันเมื่ออยู่ตามลำพังถูกเอ่ยขึ้น โยซอบหันหลังกลับมามองหน้าคนที่รักเหมือนกับพี่ชายแท้ๆ ก่อนจะโผเข้ากอดแน่น...

                “พี่จุน ฮึก! ทำไมมันเจ็บปวดแบบนี้ ทำไมหัวใจของผมมันถึงได้เจ็บแบบนี้ ผม ฮึก... คิดถึงเขา ผมคิดถึงดูจุน...” มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบหัวคนตัวเล็กในอ้อมกอดเบาๆ อย่างปลอบประโลม น้ำตาใสไหลลงอาบแก้มเนียนช้าๆ ทั้งสงสารทั้งเห็นใจ แต่อีจุนจะทำอะไรได้ ในเมื่อความรักในครั้งนี้ของเจ้านายที่รักเหมือนน้องแท้ๆ ดูแล้วมันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้เลยสักนิด...

                “มันยังไม่สายเกินไปหรอกนะที่นายจะตัดสินใจใหม่ หัวใจของนายมันบอกว่ารักเขาจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะโยซอบอา...” ใบหน้าหวานน่ารักซบลงกับไหล่กว้างของคนเป็นพี่ ซึมซับเอาถ้อยคำเหล่านั้นเขาสู่หัวใจ...

                ตัดสินใจใหม่งั้นหรอ? ผมยังมีโอกาสนั้นอยู่อีกหรือครับ ดูจุน...

 

지난 얘기 다시 하고 싶진 않지만
ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมดเท่าไหร่หรอก

내가 그댈 많이 좋아하긴 했나 봐요
แต่เหมือนกันว่าผมจะชอบคุณอยู่มากเหมือนกัน

계속 생각나겠죠 그리워지겠죠
ยังคงคิดอยู่ตลอด ยิ่งคิดถึงคุณ

시간이 지날수록
ยิ่งเมื่อวันเวลาผ่านไป

                “โยซอบ...?” ดูจุนรู้สึกเหมือนตัวเองหูแว่วไป มีเสียงของใครบางคนที่ดังอยู่ใกล้ๆ พูดชื่อของโยซอบออกมา เฮ้อ... ยูนดูจุน แกนี่ท่าจะอาการหนักเกินเยียวยาซะแล้ว...

                “ผมเอาแต่คิดถึงดูจุน ผมจะทำยังไงดี ฮึก... พี่จุน ผมควรทำยังไง...” เสียงหวานเจือสะอื้นที่ดังอยู่ใกล้ๆ แทบทำเอาดูจุนสร่างเมา นั่นเสียงของโยซอบ... ดูจุนจำได้ นั่นเสียงของโยซอบจริงๆ

                เหมือนร่างกายมันเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ ดูจุนลุกขึ้นนั่งก่อนจะเปิดประตูรถลงไป ที่ได้ยินเสียงเข้ามาในรถเพราะเปิดกระจกทิ้งไว้ สิ่งแรกที่ดวงตาคมได้เห็นคือคนตัวเล็กในเสื้อสเวตเตอร์สีชมพูอ่อนในอ้อมกอดของใครสักคน เส้นผมสีดำสนิทราวกับเส้นไหมชั้นดี กับแก้มอิ่มกลมนั่นไม่มีทางที่ยูนดูจุนจะจำผิด...

                นั่นโยซอบของเขา... นั่นโยซอบของยูนดูจุน!!!

               

“โอ๊ย! ผมเจ็บนะ!!” แรงกระชากที่ไม่เบามือเลยสักนิดจากฝ่ามือหนาที่กระชากแขนตัวเองทำให้โยซอบต้องร้องออกมาอย่างตกใจ และยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก เมื่อหันหน้ากลับมาตามแรงกระชากนั้นแล้วดวงตากลมโตได้พบว่าใครเป็นเจ้าของมือนั่น...

“ดูจุน...!!!” บางทีโยซอบอาจจะฝันไป คนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้านั่นไม่ใช่ยูนดูจุนจริงๆ หรอก ใช่มั้ย...?

“โยซอบ ไอ้เวรนี่เป็นใคร บอกฉัน!!!” เพียงแค่ได้เห็นว่าคนตัวเล็กที่เคยอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของคนอื่น อารมณ์โมโหมันก็ประทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ โยซอบเป็นของเขา โยซอบเป็นของดูจุนคนเดียวเท่านั้น!!

 

“ปล่อยโยซอบซะ!” อีจุนอยากจะยกมือขึ้นกุมหัวด้วยเองด้วยความกลัดกลุ้ม เขาพยายามมากแค่ไหนที่จะไม่ให้ยูนดูจุนหานายน้อยของตัวเองเจอ แต่นี่อะไร อยู่ดีๆ ยูนดูจุนก็โผล่มาจากไหนไม่รู้หน้าตาเฉย บอร์ดี้หนุ่มอยากจะเป็นบ้าตายจริงๆ!!!!

“กลับไปกลับฉัน!” แค่ได้เห็นหน้าคนที่ตามหามาตลอด ดูจุนก็เหมือนจะสติแตก เขาจะไม่ยอมปล่อยคนตัวเล็กนี่ไปไหนอีกแล้ว โลกของยูนดูจุนที่ไม่มีโยซอบมันไม่น่าอยู่เอาซะเลย...

“ไม่ ดูจุน ปล่อยผมเถอะนะครับ...” มือใหญ่ที่กำแน่นอยู่ที่แขนตัวเองทำให้คนตัวเล็กรู้สึกเจ็บ แต่นั่นยังไม่เจ็บเท่ากับสายตาของคนตัวสูงที่มองมา...

อย่าเจ็บปวดเพราะผมอีกเลยนะครับ ดูจุน...

 

“ไม่! กว่าฉันจะหานายเจอ รู้มั้ย ฉันทรมานมากแค่ไหน ฉันจะไม่ปล่อยนายไปไหนอีกแล้ว...” ดูจุนคว้าร่างเล็กเข้ามากอดแน่น ต่อให้เอาปืนมาจ่อที่หัวแล้วบอกให้เขาปล่อยโยซอบ ดูจุนก็จะไม่ยอมปล่อย...

โลกของยูนดูจุนที่ไม่มีโยซอบ มันก็เหมือนกับตายนั่นแหละ มันไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น...

 

“ทำไมนายถึงใจร้ายกับฉันโยซอบ นายปล่อยให้ฉันทรมานแบบนี้ได้ยังไง...” น้ำเสียงสั่นพร่าที่ดังอยู่ข้างหูทำให้โยซอบถึงกับน้ำตาไหล...

ผมไม่อยากทำตัวใจร้ายแบบนี้ ผมเองก็ทรมานไม่ต่างกับดูจุนเลยสักนิด...

 

“กลับไปกับฉันเถอะนะ ขอร้อง ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าขาดโยซอบ รู้มั้ย...”

 

저기 반짝이는 Little star 위로해주라
ดาวดวงเล็กที่ส่องสว่างอยู่ตรงนั้น ช่วยปลอบโยนผมที

기댈 하나 없이 쓰러지는 오늘
คืนนี้ที่ผมล้มลงโดยไร้ที่แห่งใดให้คาดหวัง   

               

“ผม... กลับไปกับดูจุนไม่ได้...” ประโยคที่ตรงข้ามกับสิ่งที่หัวใจเรียกร้องถูกเค้นออกมา โยซอบสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะดันคนตรงหน้าออก แต่ดูจุนก็ไม่ยอม คนตัวเล็กเลยตัดสินใจพูดขึ้นอีกประโยค...

                “ดูจุนเคยบอกว่าดูจุนจะไม่ถามหรอกว่าผมเป็นใคร มาจากไหน แต่วันนี้ผมจะบอก ดูจุนรู้มั้ยว่าผมนามสกุลอะไร...” ประโยคแปลกๆ ที่ดังขึ้นทำให้ดูจุนยอมคลายอ้อมกอดออก ก่อนจะหันมาสบตากับคนตัวเล็กที่ใบหน้าหวานยังนองไปด้วยน้ำตา...

                “ผมชื่อ ยังโยซอบ... ผมนามสกุล ยัง ดูจุนได้ยินแบบนี้แล้ว ดูจุนเข้าใจแล้วใช่มั้ย....” อีจุนมองสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วเบือนหน้าหนี สงสารเจ้านายตัวเองจับหัวใจ...

 

            ตระกูลยัง ตระกูลมาเฟียเก่าที่สืบทอดต่อกันมาหลายรุ่น ยังโยซอบ คือทายาทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ หลานชายคนเดียวของตระกูล...

            ส่วนตระกูลยูน ของยูนดูจุน คือแก๊งมาเฟียที่เต็มไปด้วยอิทธิพลอันกว้างขวาง...

            ทายาทผู้สืบทอดของสองตระกูลที่ยังไงก็ไม่มีทางญาติดีกันได้...

            ความรักของคนสองคนที่ไม่มีทางเป็นไปได้...

 

                “หมายความว่า...” ดูจุนรู้สึกเหมือนกับหาเสียงของตัวเองไม่เจอ ความจริงที่ได้ยินจากปากของโยซอบนั่น... มันไม่ใช่ความจริงใช่มั้ย บอกทีว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเรื่องโกหก...

                “ผมตกหลุมรักดูจุน แต่เพราะว่ารู้ดีว่าทุกอย่างมันไม่มีทางเป็นไปได้ ผมก็เลยวางแผนขึ้นมา ผมแกล้งทำเป็นหลงทาง ผมหลอกให้ดูจุนพาผมกลับไป...”

                “ผมอยากอยู่กับดูจุน อยากได้รัก อยากได้สัมผัสกับความอบอุ่นของดูจุน ผมวางแผนขึ้นมาทุกอย่าง ดูจุนได้ยินมั้ย! ยังโยซอบมันเป็นคนวางแผนทุกอย่างขึ้นมา!!!” คนตัวเล็กผลักร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าออกห่าง ยกมือเล็กขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเอง...

                พอใจหรือยัง ยังโยซอบ ความรักของนาย ความรักของยูนดูจุนที่นายอยากได้ มันทำร้ายนายกับคนที่นายรักพอหรือยัง!!

 

헤는 계절이 지나 조금씩 달라져가는
ค่ำคืนที่แตกต่างไปจากเดิมเมื่อฤดูแห่งคืนนับดาวผ่านไป

하지만 여전히 이룬
แต่ก็เป็นค่ำคืนที่ผมก็ยังคง..ยังคงนอนไม่หลับอยู่อย่างนี้

               

“ฉันไม่สน...” บางทีการถูกหลอกมันก็ไม่ได้แย่เสมอไป ดูจุนไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันนึงตัวจะมีความคิดแบบนี้ แต่มันก็เป็นความจริง...

การถูกหลอกให้รัก โดยเฉพาะคนหลอกเป็นคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า มันก็ไม่ได้แย่เลย...

 

“ฉันเคยบอกแล้วว่า ฉันไม่สนว่าโยซอบจะเป็นใคร ฉันสนแค่ว่าฉันรู้สึกดีที่มีโยซอบอยู่ข้างๆ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว โยซอบยังจำได้ใช่มั้ย...” มือเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้า ดูจุนคว้ามันขึ้นมากุมแน่น สาบานกับตัวเองว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยูนดูจุนก็จะไม่ปล่อยมันให้จากไปไหนอีกแล้ว...

จะไม่ปล่อยให้หัวใจของตัวเองจากไปไหน...

ความรู้สึกทรมานแบบนั้น ไม่เอาอีกแล้ว...

 

“เพราะฉะนั้น ไม่ว่าโยซอบจะเป็นใคร หรือเป็นอะไร ฉันก็ยังรักโยซอบ ได้ยินหรือเปล่า...” อ้อมกอดของคนตัวสูงที่อยู่ตรงหน้า อ้อมกอดที่ยังโยซอบหลงรัก อ้อมกอดของยูนดูจุน...

“ไปเถอะครับ นายน้อย... ไปกับเขา ตามหัวใจของนายน้อยไป...” โยซอบมองมือของคนที่รักเหมือนของพี่ชายที่วางลงเบาๆ บนไหล่ อีจุนยิ้มให้น้องชายตัวน้อยบางๆ อย่างให้กำลังใจ...

ผมทำได้จริงหรือ ผมรักดูจุนได้จริงๆ หรือเปล่า...

 

다시 찾아온 So sad tonight
ค่ำคืนที่ไล่ตามหาผมอีกครั้ง So sad tonight


그대가 없이 다시 맞는
ค่ำคืนที่ปราศจากคุณที่ต้องพบเจออีกครั้ง

In the midnight a a a midnight a

니가 없이 드는 midnight
กลางดึกที่นอนไม่หลับเมื่อไม่มีคุณ

 

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ...” รอยยิ้มกว้างที่คิดถึง อ้อมแขนอบอุ่นที่โหยหา นัยน์ตาสีดำสนิทที่ตกหลุกรักครั้งแล้วครั้งเล่า ยูนดูจุนที่อยู่ตรงหน้าทำให้ยังโยซอบต้องยิ้มทั้งน้ำตา...

“ผมกลับมาแล้วครับ ดูจุน...” ความรู้สึกดีๆ ที่ได้มีโยซอบอยู่ในอ้อมกอด ทำให้ดูจุนหลับตาลงช้าๆ สัมผัสกับความรู้สึกดีๆ เหล่านั้นเข้าสู่หัวใจ ขอแค่มีโยซอบอยู่ในอ้อมกอด ต่อให้มีอุปสรรคอีกสักมากมายเท่าไหร่ ดูจุนก็พร้อมที่จะฝ่าฟันมันไปให้ได้...

“คิดถึง...” ประโยคเดียวกัน ที่คนสองคนพูดขึ้นมาพร้อมกันทำให้ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้ม ความรู้สึกคิดถึง หวงหาในยามที่จากกัน เหมือนจะจางหายไปเพียงแค่ฝ่ามือได้สัมผัสกันและกัน แค่เพียงเท่านั้น...

“ฉันรักโยซอบนะ...” เสียงนุ่มทุ้มที่ดังอยู่ข้างหูกับสัมผัสเบาๆ ของริมฝีปากที่แตะลงมาทำให้ต้องปิดเปลือกตาลง ยอมรับสัมผัสที่อีกคนมอบให้ จูบที่เต็มไปด้วยความรักของยูนดูจุนที่ยังโยซอบโหยหามาตลอด...

“ผมก็รักดูจุนครับ...” ช่วงวินาทีที่ริมฝีปากแยกจากกัน เสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยประโยคนั้นออกมา เหมือนจะทำให้ความอดทนสิ้นสุดลง...

“รัก...”

 

그래도 내가 살아가는 이유,
แต่ว่าเหตุผลที่ผมมีชีวิตอยู่ต่อไป

급박한 상황 속에서 찾아낸 하나의 여유
เพียงสิ่งเดียวที่จะออกตามหาในสถานการณ์ที่บีบคั้น

나보다는 지킬게 가닥의 빛이 있다면 그건 It's you
ผมจะปกป้องเธอยิ่งกว่าตัวผม ถ้าหากพบแสงที่ส่องสว่าง สิ่งนั้นก็คือคุณ It's you

 

The END….

 

 

 

 

To be continued……

IdeaIdream talk  

22/03/2013

กลับมาแล้วค่ากับพาร์ท 2 ในที่สุดก็จบแล้ว เป็นยังไงกันบ้างคะ? โอเคหรือเปล่า เอาจริงๆ ตอนแรกไม่ได้คิดจะให้ตอนจบเป็นแบบนี้ แต่เกรงว่าถ้าจบดราม่าจะโดนรีดเดอร์ปาขวดน้ำใส่หัว ฮ่าๆๆ

ฟิคทุกเรื่องที่เขียนขึ้นมา อยากจะบอกว่ามันมากจากใจและความรักในดูจุนกับโยซอบล้วนๆ เลยค่ะ มันอาจจะดีบ้างไม่ดีบ้าง ยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ จริงๆ แล้วกะให้มันจบวันที่ 14 มีนา แต่ว่าเนื่องจากไรเตอร์มัวแต่ไปตามบีสท์ที่รักอยู่ มันก็เลยเลทไปหลายวัน บวกกับความมึนๆ อึนๆ ของไรเตอร์เอง ฉ่าๆ ยังไงก็อ่านกันให้สนุกนะคะ ^^

 

Thank you for...

Song: Black Paradise - BEAST (Iris2 OST. Part 3)

Song: Midnight - BEAST (Track No1. 5th Mini Album 'Midnight Sun)

Credit song: Melon
Romanization & Trans:  MOMO920304 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #26 esytyrur (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 16:32
    ลุ้นเเทบเเย่ๆ รักกันนานๆ นะดูซอบ~~~~
    #26
    0
  2. #24 เด็กยังโย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 21:57
    ร้องไห้ไง..
    #24
    0
  3. #19 I'm SonE ... B2utY ...Cassi!!! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 20:26
    นึกว่าจะไม่ได้รักกันแล้วซะอีก
    เฮ้อออออ ไล่อ่านลงมาเรื่อยๆ แล้วหัวใจมันบีบ ฮ่าๆๆๆๆๆ
    อีจุน เรื่องนี้แกหล่อมากอ่ะ แสนดีอะไรเยี่ยงเน้!!!
    #19
    0
  4. #18 ่ีR O O N G (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 19:56
    - - ชอบอ่า น่ารักมากเลย ><
    สุดท้าย ก็แฮปปี้แอนดิ้ง
    เพิ่งเคยเห็นอีจุนแนวหล่อๆ #หัวใจนายหล่อมาก
    วะ 555555555 ฟินมากคะ อร๊ากกกกก -0-
    #18
    0
  5. #17 perth * (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 22:06
    ดีใจจังที่จบด้วยดี
    ตอนแรกนึกว่าจะไม่แต่งต่อแล้ว ดีมากๆๆเลย ชอบๆๆ
    แต่อย่าแต่งต่อให้เศร้าไม่ได้รักกันนะ
    คนอ่านจะเสียใจมากๆๆ
    #17
    0
  6. #16 โยซอบอริคริ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 01:18
    วันนี้ฟินหลายรอบมากตั้งแต่beastselfcamera 

    แล้วก็มาฟินเรื่องดิสทวิตกับพี่แก้ว

    เแล้วนี่มาฟินกับฟิคอีก >///////////<

    ตอนแรกอ่านก็กลัวจะเจอดราม่ามาก อย่าดราม่าเลยนะ คือตอนนี้ฟินอยู่ 55555555

    แต่พออ่านไปเรื่อยๆมันเขินมาก ดูจุนขาดโยซอบไม่ได้ โยซอบก็รักและคิดถึงดูจุน >////<

    หนูเขินนนนอ่ะ 5555555555แล้วฟังเพลงตามไปด้วยมันได้อารมณ์มากๆเลย 5555



    จบได้น่ารักมากกกกกเลยค่ะพี่แก้วว ฟินนน >////<

    หนูรอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะพี่แก้ว ♥
    #16
    0
  7. #15 yoondujun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 00:20
    อ่า

    ความรักชนะทุกอย่าง

    แฮปปี้มากๆๆค่ะ

    #15
    0
  8. #14 junseob_SKY:") (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 00:08
    โฮกกกกกก สนุกมากเลยค่ะ
    อินอ่ะ น่ารักมากเลย ซอบนะ ไม่ใช่ลุง
    5555 ลุงหล่อมากนะค่ะ ฟิลแบบว่าให้อ่ะ
    ตะกลูมาเฟียกะมาเฟีย
    ก็รวมกันไปเลย เอาให้ยิ่งใหญ่ ไรงี้ 5555
    อีจุน ก็หล่อมากนะ แบบ เป็นพี่ชายที่ดีมากอ่ะ 
    #14
    0