[Fic Resident Evil] I GOT YOU (Carlos x Jill)

ตอนที่ 30 : ตอนพิเศษ 2 เที่ยวทะเล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    27 ส.ค. 63

 

ตอนพิเศษ 2 เที่ยวทะเล

 

“ชุดนี้มัน...โป๊ไปรึเปล่า” คนตัวสูงขมวดคิ้วเป็นปม สีหน้าติดจะไม่พอใจหน่อยๆ เมื่อเห็นจิลเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดบิกินี่สีแดงอันร้อนแรงตัดกับผิวขาวๆ แม้จะถูกสวมทับด้วยเสื้อคลุมบางๆยาวระเข่า แต่ก็ไม่สามารถปิดบังทรวดทรงองเอวที่ปลุกประสาทสัมผัสชายได้เลย แวบแรกที่เขาเห็นเขารู้สึกเลือดลมในกายพลุ่งพล่าน ทว่าแวบต่อมาเขาพบกับความหงุดหงิดเมื่อคิดว่าจะมีคนอื่นเห็นสัดส่วนชัดเจนของเธอแบบนี้

อันที่จริงจิลไม่จำเป็นต้องไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำของบ้านพักนี่เลยด้วยซ้ำ ก็ในเมื่อเขาเห็นมาหมดแล้ว

เขาและจิลปฏิบัติหน้าที่ในฐานะคนจากกลุ่มต่อต้านอัมเบรลล่าด้วยกันมาจนเวลาล่วงเลยมาหลายเดือน ทั้งคู่มักจะออกปฏิบัติภารกิจด้วยกันเสมอ แน่นอนว่าคนอื่นค่อยๆรับรู้สถานะระหว่างทั้งสองคน ในขณะที่คริสแยกตัวออกไปทำงานคนเดียวและให้เหตุผลกับจิลว่าการทำงานคนเดียวมันสะดวกกว่า เขาเจอกับคริสนับครั้งได้เลยก็ว่าได้ 

“ก็ปกตินี่” จิลตอบกลับด้วยใบหน้าซื่อตรงคล้ายกับไม่ได้ติดใจอะไร ก็แหงล่ะ ครั้งล่าสุดที่เธอมาทะเลก็ราวสองสามปีก่อน ตอนนั้นเธอใช้วันหยุดพักร้อนกับแก๊งเพื่อนๆที่มีผู้หญิงน้อยนิดด้วยชุดบิกินี่ เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ ก็ในเมื่อใครหลายคนที่มาเที่ยวทะเลยังใส่ได้ ทำไมเธอจะใส่บ้างไม่ได้

เหลือบมองคนท้วง คาร์ลอสมีเพียงกางเกงว่ายน้ำตัวเดียว ส่วนบนเปลือยเปล่าเผยกล้ามหน้าอกแน่นเป็นลอน ขนหน้าอกสีเข้มปกคลุมยิ่งเสริมเสน่ห์ของบุรุษเพศ เธอกล้าพูดได้เลยว่าเขาโป๊กว่าเธออีกเป็นร้อยเท่า!

“ผมเปลี่ยนใจไม่ไปทะเลแล้ว เราไปหาอย่างอื่นทำกันดีกว่า” เขาพูดราวกับเด็กเอาแต่ใจ จิลกะพริบตาหนึ่งทีอย่างคนงงงวย

“แต่นายบอกว่าอยากมาเล่นเซิร์ฟนี่”

เธอกับคาร์ลอสเพิ่งจะได้ลาพักร้อนอีกครั้งหลังจากผ่านภารกิจกวาดล้างครั้งใหญ่มา การพักร้อนในคราวนี้เธอมีเวลาเป็นอาทิตย์ที่จะได้อยู่อย่างสบายใจกับคาร์ลอส และเขาก็เป็นคนเสนอไอเดียมาเที่ยวทะเลครั้งนี้ด้วย แล้วอยู่ๆนึกจะเปลี่ยนใจก็เปลี่ยนง่ายๆอย่างนี้เลยเหรอ?

“ตอนนี้ไม่อยากแล้ว” คิดว่าเขาจะทนมองสายตาของพวกผู้ชายที่จับจ้องเธอได้งั้นเหรอ แค่คิดก็หงุดหงิดจนไม่อยากทำอะไรแล้ว

“อะไรเนี่ย” เธองงสุดขีด ทั้งที่อุตส่าห์ตั้งใจเลือกบิกินี่ตัวนี้มา แต่สุดท้ายแล้วกลับไม่ได้ใช้ เธอไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่ “งั้นฉันไปคนเดียวก็ได้”

พูดจบก็เดินผ่านหน้าเขาไปยังประตูห้อง เธอนับก้าวได้เพียงสองก้าว แขนก็ถูกมือหนารั้งดึงเข้ามาหาตัว จนใบหน้าของเธอปะทะกับแผ่นอกกว้าง

“ผมหวง” เขาพูดความรู้สึกตัวเองออกมาตรงๆ สายตาจ้องไปยังบิกินี่ตัวจิ๋วที่มองยังไงก็คิดได้ว่าคนผลิตคงหวงผ้าน่าดูถึงได้ทำมาเล็กอะไรขนาดนี้

จิลเข้าใจในที่สุด ที่แท้เขาทำตัวเอาแต่ใจแบบนั้นเพราะเธอใส่ชุดที่เผยเนื้อหนังมากเกินไป อดขำไม่ได้ที่เขาทำตัวราวกับเด็กเอาแต่ใจ ทว่ากลับดูน่ารักในสายตาของเธออยู่ดี

“แต่ฉันอยากไปนี่นา” เธอแกล้งพูดแหย่เขากลับบ้าง เงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้

“งั้นเปลี่ยนชุด” เขาออกคำสั่งหนักแน่น นัยน์ตาเข้มสบเธอนิ่งบอกให้รู้ว่าเขาพูดจริง

“ไม่เอา ชุดนี้แหละ คนทั่วหาดเขาใส่กันเยอะแยะไม่มีใครมองฉันหรอก” เธอโน้มน้าว อีกทั้งยังดึงมือกลับจากการกอบกุมของคาร์ลอส ทว่าเขาจับเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อยง่ายๆ 

“คุณกำลังยั่วโมโหผม” ไม่ว่าเปล่าเมื่อเขาออกแรงดึงมือของเธอให้เข้าหาตัวเองใกล้เข้าไปอีก จนร่างของเธอสัมผัสโดนกล้ามหน้าอกแน่นของเขา ลมหายใจเธอสะดุดกึกแต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ

“ไม่ใช่ซะหน่อย” เธอพยายามดันตัวเองออกมาด้วยมืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกดึงรั้ง ชักไม่แน่ใจแล้วว่าที่ตัวเองทำอยู่ถูกรึเปล่า จากที่คิดว่าจะได้เป็นฝ่ายยุแหย่ให้เขาหงุดหงิดเล่นบ้าง ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนเขาพยายามจะควบคุมเธออยู่ใต้อาณัติโดยที่เธอไม่อาจขัดขืน 

“ก็ได้ ถ้าอยากคุณยืนยันว่าอยากจะไปขนาดนั้น งั้นผมจะทำให้คุณเปลี่ยนชุดด้วยตัวเอง” ไม่ทันได้ตั้งตัวคาร์ลอสก็ใช้สองแขนรวบเอวยกตัวเธอขึ้นมาจากพื้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะมุ่งตรงไปยังเตียงที่อยู่ไม่ไกลออกไป

“นี่! เดี๋ยว! จะทำอะไร!” เธอท้วงอู้อี้พร้อมออกแรงดิ้น ทว่าแรงของเธอไม่อาจสู้ผู้ชายตัวโตอย่างเขาได้ ไม่กี่วินาทีถัดมาเขาก็วางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล

“ทำให้คุณต้องเปลี่ยนชุด”

คาร์ลอสก้มลงจุมพิตเธอหนักๆหนึ่งทีก่อนจะลงมือทำตามในสิ่งที่ตัวเองต้องการโดยที่เธอไม่อาจขัดขืน

 

 

 

ในที่สุดเธอก็ออกมาเหยียบย่ำผืนทรายขาวสะอาดตานี่ได้ในอีกเกือบสองชั่วโมงถัดมา บิกินี่ตัวจิ๋วถูกคาร์ลอสยัดเก็บใส่ในกระเป๋ามิดชิดพร้อมกับถ้อยคำหนักแน่นว่าอย่าใส่มันอีก

เธออยู่ในชุดวันพีชสีดำเข้มเรียบๆ ไม่เว้าหน้าหรือเว้าหลัง แต่แค่นั้นคงยังไม่สาแก่ใจคาร์ลอสเมื่อถูกบังคับว่าต้องสวมทับด้วยเสื้อแขนยาวสำหรับลงเล่นน้ำโดยเฉพาะ อีกทั้งยังรูดซิปขึ้นมาจนเกือบถึงคอ นั่นทำให้ผิวหนังส่วนบนของตัวเธอแทบไม่ได้ออกมารับแสงแดดเลย

ถามว่าทำไมเธอถึงยอมเปลี่ยนชุดน่ะเหรอ

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนห้อง เขาเล่นสร้าง ‘ร่องรอย’ ไว้บนตัวของเธอ โดยเฉพาะจุดที่สุ่มเสี่ยงต่อการถูกเธอใส่ชุดว่ายน้ำแล้วเผยสัดส่วนนั่นน่ะสิ เขาบอกว่าถ้าไม่เขินก็ใส่บิกินี่ที่อยากใส่ไปเลย แน่นอนว่าเธอไม่มีทางอวดร่องรอยนั่น แต่เธอก็ไม่อยากยอมแพ้เขาเช่นกัน เลยต้องยอมซื้อชุดใหม่ออกมาใส่อย่างที่เห็น

หญิงสาวสวมแว่นกันแดดก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้ชายหาดภายใต้ร่มผ้าใบ ลมร้อนพัดมากระทบกาย เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งฟังแล้วสบายใจ เสียงเด็กวิ่งเล่นกันสนุกสนานอยู่บางเบา และบนผืนน้ำไม่ไกลออกไป คาร์ลอสกำลังเล่นโต้คลื่นอยู่ด้วยกางเกงว่ายน้ำตัวเดิมและเสื้อแขนยาวสีเดียวกับเธอ...คล้ายๆว่าจะเป็นเสื้อคู่

เธอไม่ยอมให้เขาเอาเปรียบง่ายๆ ในเมื่อเธอใส่เสื้อแขนยาว เขาก็ต้องใส่เหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมใส่มันโดยดี แม้จะรูดซิปแหวกอกลงมากว่าครึ่งตัวก็ตาม

คาร์ลอสเล่นเซิร์ฟได้เก่งจนน่าตกใจ ทั้งที่เขาบอกว่าเคยเล่นเมื่อนานมาแล้ว และไม่ได้มาทะเลบ่อย แต่ภาพที่เธอเห็นไกลออกไปเขาแทบจะเหยียบกระดานโต้คลื่นได้อย่างดีโดยไม่หล่นจนเกือบหมดช่วงคลื่นเลยด้วยซ้ำ ดูดีมากจริงเชียว 

มีหนุ่มมากหน้าหลายตาที่เดินผ่านเธอไปและเหลียวกลับมามอง บ้างก็ส่งสายตาแพรวพราวมาให้ แต่ด้วยความที่เธออยู่ภายใต้แว่นตาสีดำทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเธอหลับอยู่หรือตื่น แน่นอนว่าเธอตื่นอยู่นั่นแหละเพียงแต่ไม่สนใจพวกเขาเหล่านั้น 

กลับกันบนผืนน้ำทะเลที่คาร์ลอสโต้คลื่นอยู่เธอเหมือนจะเห็นสาวสปอร์ตคนหนึ่งว่ายน้ำเข้าไปคุยกับเขา ทั้งสองคนคุยกันอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะเล่นเซิร์ฟในบริเวณใกล้เคียงกัน เล่นเสร็จรอบหนึ่งก็เข้ามาคุยรอบหนึ่ง เธอนึกหมั่นไส้ที่คาร์ลอสเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์แบบนั้น จึงย้ายออกมานั่งที่ร้านเครื่องดื่มริมหาดแทน เธอตั้งใจไม่ให้เขาเห็นว่าเธอนั่งอยู่ตรงไหน เธออยากลองอยู่นอกเหนือสายตาของเขาดูบ้าง

“มาคนเดียวเหรอครับ?”

เนิ่นนานทีเดียวที่หญิงสาวมานั่งอยู่ตรงนี้ ร้านเครื่องดื่มที่ตั้งติดริมทะเล มันเป็นร้านแบบเปิดไม่ได้ติดกระจกกั้นและแอร์ ทำให้ได้รับบรรยากาศริมทะเลอย่างถึงที่สุด แว่นกันแดดสีดำวางอยู่บนบาร์ยาวที่ไร้ผู้คน เพราะส่วนใหญ่มากันเป็นกลุ่มจึงนั่งเป็นโต๊ะเสียมากกว่า เสียงเพลงดังขึ้นเบาๆช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย เครื่องดื่มหนึ่งแก้วที่สั่งมาก็ดื่มจนเกือบหมด จึงได้สั่งเช็คบิลไปเป็นที่เรียบร้อย ในระหว่างที่เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะเอาตัวลงน้ำทะเลเย็นๆสักรอบหนึ่งก่อนกลับเลยดีมั้ย ตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากที่นั่งข้างๆ

“เปล่า” ไวกว่าความคิด เธอตอบโดยยังไม่ทันได้มองหนุ่มคนนั้นเลยด้วยซ้ำ พอคิดได้ว่าเสียมารยาทก็หันหน้ามองเขาเล็กน้อย หนุ่มฝรั่งหน้าคมผมสีน้ำตาลยืนพิงบาร์อยู่ ผิวขาวจัด ไร้อาภรณ์ปกปิดส่วนบน โชว์มัดกล้ามลอนน้อยเมื่อเทียบกับคาร์ลอส

ดูเขาออกจะผอมไปหน่อยเสียด้วยซ้ำ

“แล้วเพื่อนไปไหนล่ะครับ?” เขาถามอย่างไม่ยอมแพ้ คงเพราะก่อนหน้านี้ที่นั่งข้างเธอนั้นว่างเปล่า แถมยังมีเครื่องดื่มแก้วเดียว

จิลยักไหล่อย่างไม่สนใจและไม่คิดจะต่อบทสนทนาอีกจึงลุกขึ้นโดยไม่ลืมหยิบแว่นกันแดดมาด้วย ทว่าข้อมือกลับถูกคว้าไว้โดยคนที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างไร้มารยาท

“จะรีบไปไหนล่ะครับ คุยกันก่อน” สีหน้าของเธอฉายแววไม่พอใจอย่างคิดปิดบัง คนที่คว้าข้อมือเธอไว้แอบสะดุ้งเฮือกกับสายตานั้นจึงรีบปล่อยมือ

“ใจเย็นก่อนครับคนสวย” เขาพยายามพูดโน้มน้าวให้เธอใจเย็น แต่เธอก็รำคาญใจสุดขีดแล้วเช่นกัน 

“มีอะไรรึเปล่า”

จังหวะนั้นเองร่างของใครบางคนก็ปรากฏเข้ามาในสายตา พร้อมกับไหล่ของเธอถูกรั้งโอบเข้าหาร่างสูงที่คุ้นเคย 

หญิงสาวแปลกใจที่อยู่ๆเขามาปรากฏตัวที่นี่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณที่มาได้ทันเวลาก่อนเธอจะสวนหมัดเข้าที่หน้าหมอนั่นและยัดข้อหาคุกคามให้

“ช่างเถอะ” จิลพยายามข่มอารมณ์โทสะ เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของอีกฝ่ายก็เดาได้ทันที ว่าคงจะกลัว  ก็คาร์ลอสทั้งตัวใหญ่แถมยังหน้าตาออกเถื่อนๆอย่างนั้น เธอหันหน้าสบกับกับนัยน์ตาเข้มเพียงแค่นั้นเขาก็รับรู้ได้ว่าเธอหมายความว่ายังไง จึงหมุนตัวพาเดินออกมาจากร้านนั่นทั้งที่ยังโอบเธออยู่

ที่พักไม่ได้อยู่ไกลจากหาดมากคาร์ลอสและจิลจึงเดินกลับ บรรยากาศตอนบ่ายแดดค่อนข้างร้อนแต่ทางที่เดินอยู่ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ซึ่งประดับอยู่ริมถนน

“ผมหาคุณอยู่ตั้งนาน ทำไมออกมาไม่บอกผมก่อน” คาร์ลอสเปิดประเด็น แขนที่โอบก็ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ หญิงสาวเพิ่งเห็นว่าเขาตัวเปียกจากน้ำล้างตัวก่อนจะเข้ามาหาเธอ ผมที่เปียกชื้นก็เสยขึ้นเผยให้เห็นโครงหน้าคมเข้มชัดเจนดูหล่อเหลา

“นายอยู่ตั้งกลางทะเลฉันจะบอกยังไง”

“งั้นก็โบกมือหรือส่งสัญญาณอะไรก็ได้มาสิ รู้มั้ยถ้าผมมาช้ากว่านี้จะเกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงแอบดุปนเป็นห่วงเธอเล็กน้อย

“นายน่าจะพอเดาออกนะว่าหมอนั่นจะโดนชกและโดนข้อหาคุกคาม” เธอตอบกลับอย่างไม่ค่อยสนใจ แต่คำตอบนั้นทำให้คาร์ลอสแอบหลุดขำออกมาเบาๆ “อีกอย่างนายกำลังสนุกอยู่กับเพื่อนใหม่นี่ ฉันไม่อยากกวน” 

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะปะติดปะต่อเรื่องราวในใจ

“ที่แท้คุณก็หึงผมจนต้องเดินหนีออกมา?”

“คงงั้น” เธอตอบกลับสั้นๆไม่คิดปิดบัง

“เขาแค่มาถามเรื่องคลื่นก่อนจะเล่นเซิร์ฟเอง” คาร์ลอสอธิบาย จิลได้แต่เชิดหน้าขึ้นไม่พูดโต้ตอบอะไรกลับอีก เธอน่ะเชื่อคาร์ลอส แต่ผู้หญิงคนนั้น...ถ้าเล่นเซิร์ฟเป็นก็ต้องดูคลื่นเป็นด้วยรึเปล่า?

“ขี้หึงเหมือนกันนะเนี่ย” คาร์ลอสแซวอย่างนั้น คนที่รับบทเป็นคนขี้หึงได้แต่ทำหน้ามุ่ย เดินดุ่มๆไปไม่หันมองคนข้างๆ

“ชักรอให้ถึงที่พักเร็วๆไม่ไหวแล้ว”  คนพูดยิ้มกรุ้มกริ่มขึ้นมา เสียดายที่คนที่เดินอยู่ข้างๆไม่ทันได้สังเกตเห็น

“ทำไม?”

“เปล่าครับ” เขาปฏิเสธเสียงแข็งขันแต่ยังยกยิ้มอยู่ไม่จาง

เหลือบมองคนที่ตัวเล็กกว่า จิลในชุดว่ายน้ำที่มีเสื้อแขนยาวปกปิดอยู่ยังคงเห็นสัดส่วนของหน้าอกหน้าใจที่คนทั่วไปโดยเฉพาะผู้ชายคงมองออกไม่ยากว่าคัพอะไร เสื้อแขนยาวนั่นก็ตัวไม่ได้ตัวใหญ่มากจึงยาวปิดถึงแค่เอวของเธอ ต่อจากบั้นท้ายกลมกลึงลงมาเป็นช่วงขายาวเนียนขาว คาร์ลอสปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแฟนสาวของเขาหุ่นดีเสียเหลือเกิน ขนาดใส่เสื้อแขนยาวปกปิดส่วนบนมิดชิดก็ยังดึงดูดสายตาผู้ชายคนอื่นได้อยู่ดี

เดินมาได้ไม่นานก็มาถึงที่พัก มันคือบังกะโลหลังเล็กที่ตั้งเป็นแนวยาวหลายหลังเรียงกัน ด้านหน้าประดับด้วยสนามหญ้าสีเขียวเล็กๆ มีทางเดินหินที่ปูเป็นแนวไปถึงตัวบ้านไกลเพียงไม่กี่ก้าว เมื่อจิลไขกุญแจเข้ามาในห้องเขาก็ถอดเสื้อแขนยาวออก ในห้องที่ไม่ได้เปิดแอร์แต่ยังหลงเหลือไอเย็นอยู่สำหรับคนที่ตัวเปียกอย่างเขาค่อนข้างหนาว

“ที่รัก” สรรพนามที่ถูกใช้เฉพาะตอนที่อยู่ด้วยกันสองคนเท่านั้นดังขึ้นด้านหลัง จิลที่เพิ่งถอดเสื้อแขนยาวออกและกำลังหาผ้าเช็ดตัวในตู้เสื้อผ้าต้องเบี่ยงเบนความสนใจจากสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่ ทว่าเมื่อหันหลังไปสายตาของเธอก็ปะทะกับแผ่นอกกว้าง

คาร์ลอสไม่รอช้าที่จะใช้ทั้งสองแขนโอบเอวของหญิงสาวเข้าหา เขาโน้มหน้าลงมาบดจูบเธออย่างหนักหน่วงแบบที่ชอบทำ ริมฝีปากหนาดูดเม้มริมฝีปากบนของเธอเข้าไปในปากเขา ลากไล้ปลายลิ้นร้อนจนทั่วก่อนจะเปลี่ยนเป็นริมฝีปากล่าง เมื่อหนำใจแล้วจึงสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเธอ จิลตอบสนองเขาได้ดีขึ้น ใช้ลิ้นดุนดันโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้แม้จะถูกจู่โจมแบบไม่ทันได้ตั้งตัว

คาร์ลอสจูบเก่ง

รสจูบของเขายังคงทำให้เธอเคลิบเคลิ้มอ่อนระทวยอยู่เสมอ สัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้ทำให้หญิงสาวล่องลอยราวกับคนไร้สติ ทว่าเมื่อรู้สึกได้ถึงชุดว่ายน้ำที่กำลังโดนเขาปลดเปลื้องรั้งลงมาจากไหล่ก็ทำให้เธอสะดุ้งเฮือก คืนสติและใช้กำปั้นทุบอกเขาเบาๆ

“อะ...อาบน้ำก่อน” เธอพูดเสียงเบาเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก ท่วาเสียงสั่นกระเซ่าปลุกเร้าให้คนที่เป็นฝ่ายเริ่มไม่อย่างรั้งรออะไรอีกต่อไป

“อาบด้วยกันก็ได้” เขาพยายามดันจิลเข้าไปในห้องน้ำซึ่งอยู่ถัดจากจุดที่เธอยืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว หญิงสาวเบิกตาโพล่งด้วยความตกใจ พยายามขืนตัว 

น่ากลัวว่าจะไม่ใช่แค่อาบน้ำน่ะสิ

“รอแปปเดียวเอง” จิลพยายามยื่นข้อเสนอ ทั้งที่เธอสามารถใช้กำปั้นชกเขาเพื่อหนีจากสถานการณ์ตรงหน้าได้แต่เธอก็ไม่ทำ

“แต่ผมต้องการคุณตอนนี้” น่าแปลกที่คำพูดประโยคเดียวทำให้เธอรู้สึกแขนขาอ่อน แรงขืนตัวเองแทบจะหายไปในพริบตา จนก้าวเดินไปตามทิศทางที่คาร์ลอสดันได้อย่างง่ายดาย

“นะจิล คุณจะได้รู้ว่าไม่มีทางมองคนอื่นได้เลยนอกจากคุณ” เขากระซิบเสียงหวาน เธอไม่อาจขัดขืนเขาได้อีกต่อไป ทันทีที่เท้าของหญิงสาวเหยียบพื้นกระเบื้องห้องน้ำคาร์ลอสก็ก้าวตามเข้ามาติดๆ ก่อนจะผลักประตูห้องน้ำปิดลงตามมาเสร็จสรรพ

เธอรู้ได้ในทันทีว่าไม่มีทางหนีเขาพ้น เมื่อเขาดันเธอเข้ามาจนหลังชิดติดกำแพงห้องน้ำ ร่างกำยำเข้ามาทาบทับบดเบียดกายเข้าแนบชิดเธออย่างร้ายกาจ ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาบดจูบอีกครั้ง คราวนี้จุมพิตที่เขามอบให้เร่าร้อนจนทำหัวสมองเธออื้ออึง ก่อนจะรู้สึกได้ว่ามือของเขาลูบไล้ไปทั่วกาย 

บางทีคาร์ลอสช่างเอาแต่ใจ ทว่าเธอก็ยอมเขาอย่างดายด้วยเช่นกัน 

 

 

 

 

----------------------------------

พ่อคนหื่น รอนิดหน่อยก็ไม่ได้! 

 

มีใครเคยเห็น Mod จิลชุดบิกินี่มั้ยคะ เราไม่ได้ตั้งใจหานะ มันเลื่อนแนะนำมาหน้ายูทูปเอง (ฮา)

พอเห็นแล้วก็เออออ สวย เซ็กซี่ ดี เลยกลายมาเป็นตอนพิเศษตอนนี้น่ะค่ะ

 

ส่วนเนื้อหาหวานกรุบแบบเลือดกำเดาไหล ลงทางเว็บ Read A Write นะคะ : ) 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #35 Mynun9412 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 13:44
    ขออีกกกก ฮอตมากกกกกก โฮกกกกก ชอบจัง แอบนึกภาพของสองคนนี้ตามม
    #35
    0