[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 7 : The beginning of heart 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 เม.ย. 58

The beginning of heart 6

 

          ผมมารอพี่คินหน้าวิทยาลัยตามที่นัดกันเอาไว้ ตอนนี้เป็นเวลา 8.45 น. ครับ พี่คินนัดผม 9 โมง สงสัยผมคงออกมาเร็วไปแฮะ


          "โอ๊ะโอว"  ผมหันไปมองตามเสียงก็เห็น... ใคร? มองกูทำไม?

          "มาทำอะไรแถวนี้เหรอ วันนี้วันเสาร์หนิ"

          "เอ่ออ โทษทีนะ เรารู้จักกันเหรอ"  อดถามไม่ได้ครับ ทำตัวเหมือนรู้จักผม?

          "อ้อ ลืมแนะนำตัว พี่ชื่อนนท์นะ อยู่ภาษาปี3"  กระตุกยิ้มมุมปากมาให้ผม คิดว่าตัวเองดูดี? แต่ก็หุ่นนักกีฬาน่ะนะ

          "อ่ออ ฮะ"  ได้แต่ยิ้มแหยๆตอบไปตามมารยาท

          "หมอกยังไม่ตอบพี่เลยนะ มาทำอะไรเหรอครับ"

          "มารอ..."  พี่คินขับมอเตอร์ไซต์มาพอดี "อะ นั่นไง มาแล้ว"  ผมชี้ไปทางพี่คิน พี่นนท์ถึงกับเลิกคิ้วมอง

          "รอพี่นานรึยังหมอก ขอโทษนะที่มาช้า"

          "ไม่หรอกฮะ หมอกก็พึ่งมาถึงเมื่อกี้เอง"

          "นัดคินไว้เหรอ"  พี่นนท์เลิกคิ้วถาม หันไปมองหน้าพี่คินกวนๆ ...อะไร?

          "รู้จักกันเหรอ"  พี่คินขมวดคิ้วถามผม

          "ก็ฮะ เมื่อกี้"

          "อะไรกัน ไปเที่ยวไม่คิดจะชวนกันบ้างหรือไง"  พี่นนท์พูดเสียงโอดโอย

          "ไม่จำเป็น"

          "ไม่เอาน่าเพื่อนคิน ไปกันแค่สองคนจะสนุกหรือ"  พี่คินแค่นเสียง หึ ในลำคอ ไม่ใส่ใจพี่นนท์นัก ผมว่า...ท่าจะไม่ค่อยดีแล้วว่ะ

          "เอ่อ..พี่คิน หมอกว่าเราไปกันเถอะ บายครับพี่นนท์"  ผมรีบดันพี่คินให้ขึ้นรถ แล้วก็ขึ้นซ้อนทันที พี่คินไม่ยอมพูดอะไรระหว่างที่เราเดินทาง จนมาถึงห้าง

          "พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"  อดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆนะ

          "เปล่าหรอก อย่าใส่ใจเลย"  พี่คินยิ้มอ่อนๆให้ มันช่างดูเป็นรอยยิ้มที่ละมุนจริงๆนะ

          "กินอะไรมารึยัง"

          "ก็กินมานิดหน่อยแล้วอ่าฮะ"  ผมได้แต่ยิ้มตอบแหยๆ ก็กินแล้วจริงๆนะ โอวัลตินตั้งกล่องนึง

          "ไอนิดหน่อยมันนิดหน่อยแค่ไหนหรือหืม"  อย่าจ้องกันขนาดนั้นสิครับ ผมใจไม่ดี "ฮ่าๆ เรานี่จริงๆเลย ไปหาอะไรลงท้องกัน"  หัวเราะร่า ขยี้ผมผมเบาๆ ผมไม่ใช่เด็กนะ...

พี่คินพาผมไปกินข้าวก่อนที่เราจะเดินดูของกันสักพัก แล้วผมบ่นหิว? พี่คินเลยพาเข้ามาร้านเบเกอร์รี่ร้านนึง สั่งของหวานกับเครื่องดื่มกันเสร็จสรรพ พี่พนักงานรับออเดอร์ก็เดินออกไป

          "เดี๋ยวเราไปดูหนังกันมั้ย" พี่คินเอ่ยถาม

          "ไปดิพี่ หนังเข้าใหม่น่าดู"

          "ฮ่าๆ โอเค"  พี่คินยิ้มร่าตอบตกลง

          ตืดดดด ตืดดดด ตืดด

          ...ง้อววว เพื่อนนิกโทรมา ผมเงยมองพี่คิน พี่คินยิ้มรับพยักหน้าให้


          "ไร"  ขัดจังหวะกูจริง

          'มึง อยู่ ไหน'

         
"ก็อยู่นี่แหละ"

          'มึงอยู่ส่วนไหนของห้าง'

          "เรื่องไรกูจะต้องบอกมึง"

          'ตกลงมึงจะมาไม่มา'

          "กูอยู่กับพี่คิน"

          'ไอเหี...' มันไม่ทันได้ด่า ผมพูดแทรกทันที ไม่ได้เสียมารยาทนะครับ

          "นี่กูเปิดโอกาสให้มึงเลยนะครับเพื่อน"  พูดระดับเสียงให้เบาลงอีกนิด

          'หืมม'

          "ว่าไง กูไปตอนนี้ก็ได้นะ"

          'ไม่ต้อง ขอบใจไม่ทันได้ตอบกลับ มันก็ชิงตัดสายทันที โถ่เว้ยย นึกว่ากูดูไม่ออกไง มึงโชคดีแค่ไหนที่มีเพื่อนอย่างกู โฮะๆ

          "มีอะไรรึเปล่า"  พี่คินที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้น

          "ไม่มีอะไรหรอกครับ อย่าใส่ใจเลย"

          "ย้อนกันหรือเปล่าเนี่ย"

          "เปล่านะพี่ๆ" ส่ายหน้าพรืด แล้วก็มีพี่พนักงานก็เอาขนมมาเสิร์ฟพอดี นี่ถ้าผมไม่อคตินะ พี่พนักงานคงยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้พี่คินตามมารยาท เหอะ

          ผมตักเค้กขึ้นมากินคำนึง อร่อยแฮะ "พี่คิน กินนี่สิครับ" ผมตักเค้กของผมยื่นให้พี่คินเบิกตามอง "เอ่ออ ถ้าพี่ไม่รัง...."  ไม่ทันได้พูดจบพี่คินก็อ้าปากกินเค้กที่ผมป้อนทันที...

          "ของหมอกอร่อยแฮะ ลองกินของพี่เปล่า"  ไม่พูดเปล่าก็ตักเค้กของตัวเองยื่นมาทางผม

          "ได้เหรอฮะ"  ผมกินเค้กพี่คินได้จริงๆเหรอ นี่ผมได้จูบถางอ้อมเลยนะเนี่ย (?)

          "ฮ่าๆ ไมจะไม่ได้ล่ะ อ้ะ อ้าปาก"  ไม่ว่าเปล่ายื่นช้อนมาใกล้ปากผม อะอ้ามมม

          "ช็อคชิพพี่คินขมง่ะ ฮ่าๆ แต่อร่อยดี"  ปากก็ว่าไปงั้นแหละครับ แต่ผมเปล่าจ้องเค้กพี่คินนะ เปล่าจ้องจริงๆ ง้าา

          พี่คินเลิกคิ้วมองตักเค้กเข้าปากยั่ว ง้ออว อยากกินมั่งง่ะ -3-

          "อะ อ้าปาก"  มาแล้ววว ๆ เค้กกก  "ฮ่าๆ จะกินก็บอก ไม่ต้องฟอร์ม" พี่คินหัวเราะร่า

          "หูยย พี่คินอ่า"  ระหว่างนั้นเราก็ผลัดกันกินผลัดกันป้อนไป ผมป้อนพี่คินบ้าง พี่คินป้อนผมบ้าง ผมเหลือบไปเห็นพี่พนักงานคนนั้น พี่แกก็เชิดหน้าใส่ ฮ่าๆ ก็สวยดีหรอก แต่ตอนนี้ผมสนพี่คินว่ะ

          "เก็บตังครับ"  พี่คินเรียกพนักงานมา ผมเตรียมควักกระเป๋าตังค์ แต่พี่กลับยื่นมือมาขวางไว้ "เดี๋ยวพี่จ่ายเอง"

          "ไม่เป็นไรพี่..."

          "นะ พี่เป็นคนชวนเราออกมา"  จับมือผมพูดเสียงอ่อน

         
"ตะ แต่..."

          "อะนี่ครับ ไม่ต้องทอน"  จ่ายตังค์เสร็จ ก็จูงมือผมออกจากร้านไปที่โรงหนัง เราเลือกดูหนังที่เพิ่งเข้าใหม่ครับ ตอนดูหนังก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ผมไม่รีบทำแต้มตอนนี้หรอกนะ ตอนกินเค้กก็ทำไปเยอะแระ อ่าฮะฮ่า

          "จะไปไหนต่อเปล่า"  ไม่ใช่เสียงพี่คินครับ และก็ไม่ใช่เสียงผม แต่นี่มันเสียง... ผมหันไปมองข้างหลัง ชิบหายแล้ว ไอเชี่ยนิกเซม?

          "จะให้ไปไหนอีก"  อีกคนตอบเสียงเหื่อย ...ผมคงอยู่ตรงนี้ต่อไม่ได้แล้วว่ะ

          "พี่คิน..หมอกอยากเข้าห้องน้ำอะ"

          "โอเค ไปสิ"  พยักหน้ารับแล้วก็เดินตามผมออกมา ผมหยุดหันไปมองข้างหลังเมื่อเดินมาถึงทางเข้าห้องน้ำ เฮ้อ โล่งอก

          "หมอก เข้ามั้ย"  พี่คินเลิกคิ้วถามงงๆ

          "อ่ออ หมอกไม่ปวดแล้วฮะ"  ได้แต่ยิ้มเจือนๆตอบ

          "แล้วนี่อยากไปไหนต่อรึเปล่า"

          "แล้วแต่พี่คินเลยฮะ"

          "กลับบ้านมั้ย พี่เห็นเราดูเหนื่อยๆไม่สบายรึเปล่า"  พูดพลางยกมือขึ้นมาคลำหน้าผากผม

          "แฮะๆ เปล่าเลย"  ง่ะ พี่คินทำอะไรเนี่ย เขินเว้ยครับ

          "งั้นกลับกันเถอะ ให้พี่ไปส่งนะ"  พี่คินเป็นคนมาส่งผมที่บ้านครับ พึ่งรู้เหมือนกันว่าบ้านพี่คินก็อยู่แถวๆบ้านผม อยู่ถัดไปจากบ้านผมไปแค่สี่ซอยเอง แต่ก็นะซอยนั้นมันก็มี...บ้านหลังใหญ่ๆทั้งนั้นเลยนี่หว่า...
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น