Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 ต.ค. 56

2

                ฉันค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นเพราะแสงสว่างจ้าที่เข้ามาแยงตาฉัน กำลังหลับสบายอยู่เชียว ไม่รู้จะส่องหาอะไร คนจะหลับจะนอน (=′=) (บ่นพระอาทิตย์ค่ะ)  แต่ว่า (_)  นี่มันที่ไหนเนี่ย ห้องนี้มันห้องใครอ่ะ ฉันนั่งงงอยู่บนเตียงกว้างสีขาวสะอาดตา ฉันพยายามนึกถึงเรื่องที่ฉันคิดออกครั้งสุดท้าย จริงสิ ฉันถูกลูกดอกยาสลบนี่หน่า ก่อนจะหมดสติ ได้ยินเสียงใครก็ไม่รู้

                “ตื่นแล้วหรอ” นี่หละเสียงแบบนี้เลยใช่แล้ว  เฮ้ย!!! ใครอ่ะ ฉันมองไปยังบุคคลที่เพิ่งเข้ามาในห้อง ที่กำลังจับลูกบิดประตูเปิดอ้าออกและมองหน้าฉัน โอ้แม่จ้าว _☉≦หล่อโฮกก หล่อกว่าไอ้ 2 คนเพื่อนฉันอีกอ่ะ ถึงเค้าจะไม่ใช่คนขาวโอโม่เหมือนเจ้าไค หรือผิวขาวอมชมพูอย่างเจ้าโจก็เถอะแต่ว่าตาสีฟ้าของเขาเด่นมาก เหมือนของโจไม่มีผิด

                “เป็นอะไรไป  ความจำเสื่อมด้วยหรอไง” เขาถามยิ้ม ๆ ช่างเป็นรอยยิ้มที่ชวนหื่นจริง ๆ . <(︶ ̄)>

                “ปะ..เปล่า” แล้วทำไมเสียงฉันมันสั่น ๆ นะ เอ๋!!! หรือเราจะไม่สบาย

                “เป็นไงมั่ง นี่ถ้าฉันไม่ไปเจอเธอ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นไงมั่ง  เป็นผู้หญิงก็ไม่น่าจะห้าวขนาดนั้นเลย”  บ่นเป็นพ่อชั้นเลยนะยะ o("")o

                “เรื่องของฉัน” ฉันชักโมโหแล้วนะ

                “ไม่ขอบคุณแล้วยังจะมา ทำงี้อีกหรอเธอนี่ เป็นน้องเป็นนุ่งนะจะจับตีให้ก้นลายเลย” แน่ะ ลองมาตีเค้าดูสิ แม่จะกัดให้มือขาดเลย (ดุเนอะ)

                “ขอบใจ” ฉันพูดออกไปห้วน ๆ เดี๋ยวจะหาว่าแม่ไม่สั่งสอน ทำให้คุณแม่เดือดร้อนไม่ดี

                “กับผู้ใหญ่ต้องพูดว่า ขอบคุณค่ะ” ไม่พูดเปล่า อีตานั่นเข้ามาจับหน้าฉันให้หันไปหาเขาแล้วยื่นหน้าเข้ามา “แล้วก็ต้องสบตาด้วย” ใกล้ไปไหมเนี่ย -///-

                “เอ่อ...ขอบคุณค่ะ” แล้วทำไมฉันต้องใจเต้นแรงด้วยหล่ะหรือจะไม่สบายจริงๆไปหาหมอดีมั้ยนะ (=' . '=)

                “ก็แค่นั่นแหละ” เขายิ้มออกมาแล้วปล่อยมือจากหน้าฉันก่อนที่จะเดินไปนั่งตรงปลายเตียง

                “ที่นี่ที่ไหน” ฉันถามออกไปหลังจากเงียบไปนาน

                “ห้องฉันเอง”

                “ฉันจะกลับบ้าน” ฉันนึกถึงแม่ขึ้นมา กลับบ้านโดนเละแน่อ่ะ Y ^ Y

                “เดี๋ยวไปส่ง” เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำออกจากห้องไป จนแล้วจนรอดก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าเค้าเป็นใคร แต่ช่างเหอะ คงไม่เจอกันอีกแล้วชาตินี้ สาบานให้ฟ้าผ่าหมาตายเลย เอ้า!!! (=_=;) 

               

                “จอดตรงนี้แหละ” ฉันบอกกับคนข้าง ๆ เมื่อถึงปากซอยเข้าบ้าน

                “ถึงแล้วหรอ”

                “เดี๋ยวฉันเดินไปต่อเอง” ฉันหันไปเปิดประตูรถ แอ๊ะ!!! ทำไมไม่ออกอ่ะ

                “ไม่ได้หรอก ถ้าไอ้พวกนั้นมันซุ่มรอเธออยู่หล่ะ”

                “เออ...” เถียงไม่ออกเลยเรา  เค้าก็มีเหตุผลฟังขึ้นอยู่นะให้ส่งแค่หน้าบ้านคงไม่เป็นไร สาธุ (-/\-) แม่จ๋าอย่าเพิ่งกลับมาน้าาา

               

สุดท้ายอีตานั่นก็ได้เข้ามานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อในห้องรับแขกบ้านฉันจนได้ “นี่ฉันช่วยเธอไว้นะ จะไม่เลี้ยงน้ำสักแก้วเป็นการขอบคุณหน่อยหรอ ใช่สิ ฉันหมดประโยชน์กับเธอแล้วนี่” ดูเค้าพูดเข้า แถมทำปากยื่น ๆ หมือนเด็ก ๆ งอน น่ารักตายหล่ะย่ะ (=_=;) 

                “กินน้ำแล้วนี่ กลับไปได้แล้ว” ฉันออกปากไล่แขก แบบไม่กลัวเสียมารยาท ก็มันใกล้เวลาแม่กลับบ้านแล้วนี่หน่า

                “ไล่แขกเลยหรอเธอเนี่ย” เขามองหน้าฉันแล้วพูดยิ้ม ๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วตรงไปยังประตู “แล้วเจอกันนะ โยเกิร์ต”

                “อย่าดีกว่า” ฉันตอบกลับไป แล้ว หันหลังเดินขึ้นบันได O.o เอ๊ะ!!! อีตานี่ รู้จักชื่อฉันได้ไง ฉันจำได้ว่าไม่เคยบอกชื่อกับเขาเลยนะ ไม่ได้แล้วต้องไปถามให้รู้เรื่อง ฉันวิ่งออกไปหน้าบ้านแต่เค้าก็ขับรถออกไปเสียแล้ว ทิ้งคำถามคาใจฉันไว้อีกด้วย ฮึ่ม -*- เจอกันครั้งหน้าต้องเค้นเอาความจริงให้ได้เลยว่าเค้าเป็นใครกันแน่ ฉันยอมผิดคำสาบานเจอนายอีกครั้งเลย ขอโทษนะจ๊ะน้องหมา (T^T)  

 

                “อืม ไม่ค่อยสบายน่ะ เออน่า รู้แล้ว บาย” ฉันกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ ก่อนจะวางหู ก็ไอ้เจ้าไคน่ะสิ โทรมาซักไซ้อยู่ได้ ว่าทำไมวันนี้ฉันถึงไม่ไปโรงเรียน เชื่อเถอะว่าเจ้าโจก็อยู่กับมันด้วย ถึงจะไม่ได้ยินเสียงของโจทางโทรศัพท์ของไค แต่ฉันก็แน่ใจว่าโจต้องอยู่กับไคแน่นอน (มันชักทะแม่ง ๆ แล้วนะคู่นี้)

                วางหูโทรศัพท์ไม่ถึง 5 นาที ก็ได้ยินเสียงรถแม่เข้ามาจอดในโรงรถตามด้วยเสียงปิดประตูรถ เสียงเปิดประตูบ้านแล้วปิดตามหลัง เอาไงดีหว่า ขึ้นไปหลบภัยในห้องดีกว่า

                “นี่...โยเกิร์ต” เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นและแรงขึ้นเรื่อย ๆ “เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!!!” เสียงแบบนี้แม่โกรธแล้วอ่ะ ตายแน่เลยชั้น แม่ขา อย่าฆ่านู๋เลย () 

                “คะ แม่” เปิดประตูแล้วทำหน้าป่วยปางตาย แค่ก ๆๆๆ ไอแถมด้วยเดี๋ยวไม่เนียน

                “เป็นอะไรไปหน่ะ” แม่ถามเสียงหนัก ๆ สงสัยไม่เชื่อ

                “แค่ก ๆๆๆ โย ไม่สบายค่ะ” เชื่อเถอะแม่ขา คอหนูเจ็บจริง ๆ แล้วนะ

                “แล้วเมื่อวานทำไปไม่กลับบ้านแม่โทรไปก็ไม่ติด” เสียงนั้นอ่อนโยนลงแล้ว 0.5 %

                “พอดีโทรศัพท์โยแบตหมดน่ะค่ะแม่” แค่ก ๆๆ “โยไปทำรายงานบ้านไคกว่าจะเสร็จก็ดึก เลยค้างบ้านมันน่ะค่ะ”

                “ทีหลังจะไปไหนก็โทรบอกก่อนสิ แม่เป็นห่วง”

                “โย ขอโทษค่ะแม่” ฉันกอดประจบแม่ อ้อนแม่สุดฤทธิ์ ลืมไปว่าแกล้งป่วยอยู่

                “ทำไมตัวไม่ร้อนเลย” แม่ส่งสายตาคาดคั้น

                “เออ...แค่ก ๆๆๆ โยกินยาไปแล้วค่ะแม่ โยไปพักก่อนนะ” ฉันหันหลังเดินกลับไปนอนที่เตียง เกือบไปแล้วเชียว แม่ค่อย ๆ ปิดประตูตามหลังฉัน โห...กว่าจะเชื่อได้ ลูกสาวเจ็บคอไปหมดเลย แม่อ่ะ (=_=;) 

 

                “ต่อไปนี้ห้าม กลับบ้านคนเดียว” ทันทีที่ฉันเล่าให้เพื่อทั้งสองคนของฉันฟังเรื่องที่ฉันถูกลอบทำร้าย เจ้าไคก็ประกาศก้องลั่นห้องเรียน ดีนะตอนนี้มันตอนพัก ไม่ค่อยมีคนในห้องเรียนเท่าไหร่ พวกที่อยู่ไม่กี่คนก็ อุดหูด้วยไอพอตนอนหลับน้ำลายยืดคาโต๊ะ(แหวะ) เลยไม่ได้ยินเสียงเจ้าไค

                “ฉันเห็นด้วย” โจพูดขึ้นเมื่อนิ่งไปนาน แต่ก็ไม่ได้ละสายตาจากหนังสือในมือ ใครถามความเห็นมันฟะ

                “ต่อไปนี้ ฉันกับโจจะไปรับไปส่งเธอ” เผด็จการอ่ะ ไม่ถามฉันสักคำ

                “พวกแกเวอร์ไปไหมเนี่ย” ฉันหน้าหงิก ถามพวกมัน “เมื่อเช้าฉันก็มาเองได้” (=′=)

                “จนกว่าพวกนั้นจะเลิก ตามเธอ” ไคพูดพร้อมกับสบตาโจที่ปิดหนังสือแล้ววางลงบนโต๊ะ ก่อนทั้งสองคนจะมองหน้าฉันตรง ๆ

                “มันคงไม่ตามฉันแล้วหล่ะ” ฉันสบตาสีฟ้าของโจก่อนตอบกลับไปแล้วยิ้มประจบหาแนวร่วม ( *^_^* )

                “เรื่องที่จะทำให้มันไม่ตามเธออีกน่ะ พวกฉันจะจัดการเอง” ไคพูดยิ้ม ๆ แต่ดวงตาของมันกลับส่งประกายแปลก ๆ ที่ดูแล้วชวนสยองมาแทน

                เสียงกริ่งบอกหมดเวลาเรียนของวันนี้ดังขึ้น ฉันรีบเก็บข้าวของลงกระเป๋า อย่างรีบร้อน ปกติก็ไม่รีบขนาดนี้หรอกนะ แต่ยังไงก็ต้องหนีไอ้พวกบ้าสองคนนั้นให้ได้ ฉันมองซ้าย มองขวาก่อนจะ แว้บบบ ออกมาจากห้องด้วยความรวดเร็ว ใส่เกียร์หมาวิ่งหน้าตั้งออกไปนอกโรงเรียนเป็นคนแรก ๆ

                ฉันเดินข้ามสะพาน แล้วเดินเลี้ยวซ้าย ข้างหน้า ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็น คนหน้าคุ้น ๆ ยืนพิงกำแพง (อีกแล้ว) เฮ้ออ!!! ไอ้พวกนี้มันจะไม่จบจริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย

                “พี่รอน้องสาวคนสวยตั้งนานแนะ” ไอ้ปลาหมอปากจู๋ตัวเดิม ขยับปากพูดกับฉัน

                “รอทำไมอ่ะ” ฉันถามไปอย่างรำคาญเต็มที่

                “เรายังไม่ได้เคลียร์กันเลยนี่จ๊ะ” มันก้าวเท้าเข้ามาหาฉัน “คราวที่แล้วมีคนมาช่วยไว้นี่”

                “แล้วแกจะเอายังไง” ฉันถามเสียงเย็น แม่ชักจะขึ้นจริง ๆ แล้วนะ

                “ไปกับพี่หน่อยสิ” ไม่พูดเปล่ามันเข้ามาจับข้อมือฉัน ฉันสลัดมือหลุด จึงเสยหมัดเข้าคางมันเต็ม ๆ เล่นเอาเลือดกลบปากเหมือนกัน จากนั้นก็เตะผ่าหมากอีกที จนมันลงไปนอนดิ้น ๆ เป็นสุนัขโดนน้ำร้อนเลย สักพักก็มีผู้ชายอีก 10 กว่าคนล้อมรอบตัวฉันไว้ คราวนี้ฉันคงต้องระวัง ยาสลบของมันให้ดี ฉันไม่ยอมโดนอีกเป็นครั้งที่สองแน่

 

                -ตุ้บ- นี่ไม่ใช่เสียงเท้าของฉันกระแทกกับอะไรนะ แต่อยู่ดี ๆ ก็มีคนโดนเท้าของใครบางคนลงไปนอนสลบ ข้าง ๆ ลูกพี่ที่ยังไม่หายจุก

                “ฉันบอกเธอแล้วนะ ยัยบ้า!!!” เจ้าของเท้าปริศนา เอ่ยขึ้นข้างหลังฉัน  ไคนั่นเอง สีหน้าที่เคยมียิ้มเสมอตอนนี้ กลับดูเหี้ยมโหด ขึ้นมาถนัดตา

                “แหะ ๆ...ก็เห็นพวกนายไม่อยู่นี่หน่านึกว่าไม่ว่าง”  ฉันยิ้ม แห้ง ๆ ตอบกลับไป เวลาหยั่งงี้อย่างเพิ่งไปกวนโมโหเจ้าพวกนี้เลย ตลอด 2 ปีที่คบกับพวกมันมาสอนให้รู้ว่าเวลาพวกนี้โมโหมันน่ากลัวแค่ไหน (นี่แหละด้านที่ไม่น่าดูของเจ้าสองคนนี่)

                “ไม่ได้หนี?” โจถามนิ่ง ๆ แต่สายตาเอาเรื่อง ตาที่เคยเป็นสีฟ้า กลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม น่ากลัวอ่ะ พวกแกอย่าฆ่า ฉันเลยนะ (T^T)  เค้าผิดไปแล้ววววว

                ไม่กี่นาทีต่อมา ก็มีคนลงไปนอนกองรวม ๆ กัน กับบุคคลท่านแรกที่ถูก ไค จัดการ จนตอนนี้เจ้าพวกนั้นก็ลงไปนอน หลับ(หรือสลบไม่แน่ใจ) บ้าง ครวญครางบ้าง อยู่กับพื้นหมดทุกคน

                “พวกแก...เป็นใคร” เจ้าปลาหมอปากจู๋ พยายามพูดบ้างหลังจาก ถูกบาทาสามัคคีของโจกับไค จนนอนจมกองเลือด เป็นฉันไม่พูดหรอกนะ เห็นแล้วเจ็บแทนอ่ะ

                “รู้จัก มัตซึโมโตะ มั้ย” ไคถามยิ้ม ๆ (เปลี่ยนอารมณ์ เร็วมากอ่ะ คนนี้) (-__-)b

                “นายน้อย ไค” นายนั่นพูดเบา ๆ สายตาเลิกลั่ก

                “อืม” ไคตอบ “อย่ามายุ่งกับยัยนี่อีก ไม่งั้น...” ไคไม่พูดต่อแต่ ใช้นิ้วโป้งชี้เข้าคอตัวเอง แล้วปาดจากซ้ายไปขวาอย่างช้า ๆ

                “ครับ ขอโทษด้วยครับ ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าเป็นคนของนายน้อย” หมอนั่นละล่ำละลัก บอกกับไค

                “ส่วนเธอ มานี่เลย” ไคหันหลังมาหาฉันแล้วจับข้อมือฉัน ลาก ๆๆๆ กลับบ้าน (T.T) เค้าเจ็บน้าาาา

 

                ตลอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่มีใครสังเกตเลยว่า ยังมีอีกคนในเงามืดที่คอยดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตลอด เขาเกือบจะเข้าไปช่วยเธอเองแล้วถ้าไม่มี สองหนุ่มนั่นเข้ามาช่วยเธอไว้ เขาจึงคลายกังวลแล้วยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบ ๆ ได้

                “ครับ บอส ไม่มีอะไรน่ากังวลครับ ... ครับ ... ครับ” เขากดปุ่มวางสาย แล้วมองตาม คนตัวเล็กที่หนึ่งในสองหนุ่มถูกลากไปยังเส้นทางกลับบ้านของเธอ สายตานั้นดูนิ่งเฉยก็จริง แต่หัวใจกลับร้อนรุ่มอย่างอธิบายไม่ได้

*****************************************
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น