Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 ต.ค. 56

3

                ทันทีที่ถึงบ้านเจ้าไคมันก็โยนฉันลงบนโซฟารับแขก อย่างแรง เจ็บนะเฟ้ย ไอ้เพื่อนบ้า ก่อนที่มันจะหากล่องปฐมพยาบาล แล้วส่งไปให้กับโจที่เดินตามมาแล้วนั่งลงข้าง ๆ ฉัน

                “เจ็บตรงไหน?” โจถามขึ้น แล้วจับข้อมือฉันไปพลิกดู อย่างใจเย็น นายนี่มัน เย็นชาจริง ๆ เลยนะ สมกับที่สาว ๆ ในโรงเรียนเรียกมันว่า “Prince of ice เจ้าชายน้ำแข็ง” เลยอ่ะ

                “เธอ นี่มันดื้อจริง ๆ” ไคพูดต่อ สงสัยยังไม่หายโมโห ตอนนี้หน้าหงิก เป็นมะเหงกเลย  เพื่อนฉันคนนี้ก็มี อีกชื่อที่สาว ๆ ในโรงเรียนตั้งให้นะ “Prince of sunshine เจ้าชายแสงตะวัน” ตรงกันข้ามกับโจโดยสิ้นเชิง แต่ก็เหมาะกับมันดี

                “โอ้ย...” ฉันแกล้งทำเป็นเจ็บแขน แล้วชักมือออกมาจากโจ มีมารยาหญิงก็ต้องงัดเอาออกมาใช้กันบ้าง

                “เจ็บหรอ? ไปหาหมอเถอะ” เสียงโจที่ยังคงนิ่งเช่นเดิม แต่สายตานั้นกลับไปเป็นสีฟ้าเหมือนเดิมแล้ว หายโกรธแล้วคนนึง เหลืออีกคนนึงทำไงดี

                “ไม่ต้องยุ่งยากหรอก ฉันไม่เป็นไร” ฉันอ้อมแอ้มตอบ แล้วก้มหน้าลง ทำท่าสำนึกผิด มุขนี้เคยใช้ได้ผลกับแม่มาแล้วนะ

                “ไปให้หมอดูหน่อยก็ดีนะ” เสียงไคอ่อนลงแล้ว สำเร็จ!!! ฉันซ่อนยิ้ม ()

                “ทายาก็หายแล้วหล่ะ” ฉันยื่นมือข้างหนึ่งให้โจ แล้ว ยื่นอีกข้างหนึ่งให้ ไค “ทายาให้หน่อยดิ” ฉันพูดแล้วทำแก้มป่อง โจมองหน้าฉันก่อนที่จะยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้าขำ  ส่วนเจ้าไค ก็ลงมือละเลงยานวดคลายกล้ามเนื้อลงบนข้อมือกับแขนฉันเงียบ ๆ หน้าแดง (มันจะหน้าแดงทำไมฟะ)

                “ขอบใจพวกนายมากนะ” ฉันบอก  “ฉันรักพวกนายมากกกกกเลย” ( *^___^* )  ฉันยิ้มกว้าง ให้กับสองหนุ่ม  ฉันพูดอะไรผิดไปหรอ ทำไมเจ้าสองคนนั้นถึงก้มหน้างุด ๆ ทายาให้ฉันโดยไม่พูดอะไรเลยอ่ะ   เอ๋ หรือพวกมันจะยังไม่หายโกรธหว่า ทำไงดีอ่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้พาไปเลี้ยงไอติมดีกว่า

 

                -1 อาทิตย์ต่อมา- ทุกอย่างเข้าสูสภาวะปกติ แต่ว่าทำไมวันนี้มันเงียบ ๆ ไคกับโจก็ไม่อยู่ในห้องเรียนเลย พวกนั้นไปไหนกันนะ นี่ฉันถูกทิ้งแล้วหรือนี่ (Y ^ Y)  เศร้า

                “โย ไม่ไปห้องประชุมหรอ” เสียงของน้ำหวาน เพื่อนร่วมห้องของฉันถามขึ้น

                “ไปทำไมอ่ะ” (o)

                “วันนี้เค้าประชุมกันนี่น่า” น้ำหวานบอกฉันแล้วยิ้มน้อย ๆ เธอคนนี้หน้าตาธรรมดาแต่พอยิ้มออกมาแล้ว น่ารักมาก ฉันเป็นผู้หญิงยังชอบเลย (หรือฉันแอบเบี่ยงเบนเนี่ย (O.o)  ม่ายยยย!!!)

                “ก็เห็นประชุมกัน บ้อย บ่อย” ฉันหยิบหนังสือ(การ์ตูน)ออกมาจากกระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน

                “พวกเธอนี่ดูสนิดกันดีนะ” น้ำหวานนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าฉันที่ว่างอยู่

                “อืม รู้จักกันตั้งแต่ ปี 1 แล้วอ่ะ”

                “โยไม่เห็นสนิดกับเพื่อน ผู้หญิงคนอื่นเลยเนอะ” น้ำหวานถามขึ้น แววตาอยากรู้เต็มที่ สงสัยจะข้องใจอยู่นานแล้วหล่ะสิ คงจะเหมือนกับคนอื่น ๆ ที่ชอบคิดว่าฉันเป็นแฟนกับไม่เจ้าโจก็ไค บางคนหนักกว่านั้นเอาไปลือว่าฉันเป็นนางพญาเทครัว เหมาหมดทั้งโจทั้งไค ผู้หญิงคนอื่น ๆ ในโรงเรียนพากันหมั่นไส้ฉัน (อันนี้ต้องเป็นเพราะฉันหน้าตาดีกว่ายัยพวกนั่นแน่นอนน่ะสิ โฮะ ๆ \(‵▽′)/)

                “อืม ก็พากันหมั่นไส้ฉันกันหมดนี่” ฉันตอบตรง ๆ

                “หวานว่าโยคงอึดอัดนะ มีแต่พวกผู้ชายเป็นเพื่อน เรื่องบางเรื่องผู้ชายเขาไม่เข้าใจหรอกจะคุยด้วยก็ไม่สะดวกใจใช่ป่ะ”

                “ถูกต้องเลยอ่ะ” นี่แหละความอัดอั้นตันใจของฉัน ตลอด 2 ปีในชีวิต ม.ปลาย ฉันไม่มีเพื่อนไปห้องน้ำด้วย ไม่มีคนเม้าท์มอยเรื่องชาวบ้าน เรื่องละครหลังข่าว เรื่องดาราที่ปลื้ม ไม่มีเลย  (=_=;)  พอคุยกับเจ้าสองคนนั้นมันก็ทำหน้า งง ๆ เซ็งชะมัด

                “เอางี้ดีกว่า” น้ำหวานลุกขึ้นยืนก่อนที่จะส่งมือมาให้ฉันจับ “หวานก็เพิ่งย้ายมาเมื่อตอนต้นเทอม ยังไม่มีเพื่อนสักคน เรามาเป็นเพื่อนกันนะ”

                “เอาสิ” ฉันลุกขึ้นยืนแล้วจับมือนั้นเขย่าเบา ๆ “งั้นตอนนี้เรามาเริ่มกันที่...ไปห้องน้ำกัน” พูดจบฉันก็ลากเพื่อนใหม่ของฉันไปเข้าห้องน้ำทันที

 

                -เลิกเรียน-

                “โยวันนี้ไปกินไอติมกันมั้ย” ยัยน้ำหวาน กุลีกุจอเข้ามาถามฉัน

                “ไปสิ” อันนี้ก็ไม่เคย ไปกินไอติมกันเพื่อนผู้หญิงเลย ถ้าเป็นเจ้าโจกับไค ก็ต้องพาไปร้านเกมตามประสาผู้ชาย อยู่กับพวกนั้นนาน ๆ ฉันอาจกลายเป็นผู้ชายไปเลยก็ได้ บรึ๋ย!!! ขนลุก

                “เธอจะไปไหน ยัยบ้า” เรียกกันงี้ทู้กทีสินะ คุณเพื่อนที่รัก

                “ไปกินไอติมกับน้ำหวาน”

                “เธอจะกินทั้งสองอย่างเลยหรอ ไอติม กับ น้ำหวานอ่ะ” โห...ดูมุขพี่เขา ( )

                “ฉันจะไปกินไอติมกับเพื่อนชื่อน้ำหวานคนนี้ไง” ฉันอธิบายโดยที่ไม่มีความจำเป็นสักนิด แล้วชี้ไปยัง คนตัวเล็กที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้าง ๆ

                “อ้าว เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง” เพิ่งเห็นจริงอ่ะ สาบานมั้ยไค

                “เออ...” น้ำหวานติดอ่างไปเลย ก็แหม...เจ้าไคมันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ซะขนาดนั้น ขนาดฉันตอนแรก ๆ วิทยายุทธ์ยังไม่ถึงขั้นยังเกือบเป็นลม ตอนนี้สบายมาก เดี๋ยวตบหัวโชว์เลย (หัวฉันนะ ไม่กล้าตบมันเดี๋ยวโดนตบคืนหัวหลุด)

                “มีเรื่องจะบอก” โจพูดขึ้นบ้างพร้อมกับดึงคอเสื้อเจ้าไคออกไปห่าง ๆ เพื่อนใหม่ของฉัน

                “เรื่อง?” ฉันถาม

                “งานประจำปีของโรงเรียน” เจ้าไคตอบแทนเสียเอง

                “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน” _☉≦

                “สมองเสื่อมหรอยัยบ้า เธอก็เป็นคณะกรรมการโรงเรียนนะ  นี่แหละ เวลาเค้าประชุมกันไม่ค่อยอยากเข้า”  ยังไม่วายกัดฉันอีกไอ้บ้าไค (҂̀_́) 

                “เธอต้องรับผิดชอบร้านกาแฟ” โจบอกเรียบ ๆ

                “ฉันชงกาแฟ ม่ายเปนนนนนน” ฉันลากเสียงยาว ๆ เป็นการยืนยันว่าทำไม่เป็นจริง ๆ นะ เชื่อสิ (-__-)b

                “เออ........เดี๋ยวหวานช่วย”  ( ́,̀)\(^^ )

                “จริงหรอ” สวรรค์ส่งเพื่อนใหม่คนนี้มาให้ฉันแท้ ๆ “ดีจังเลย” \(‵▽′)/

                “งั้นเธอก็มีคนช่วยแล้วสินะ” ไคนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับพิงพนักท่าทางเหนื่อย ๆ “พวกฉันก็สบายแล้วสิ อย่าให้เหมือนปีที่แล้วหล่ะ”  เจ้านี่มันจะรื้อฟื้นทำไมนะ มันก็จริงที่ปีที่แล้วฉันทำงานล้มเหลวไม่เป็นท่ากับร้านขายขนมปังปิ้งกะนมปั่น กะอีแค่ความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มีคนท้องเสียไปเกือบครึ่งระดับชั้น กับ ไฟฟ้าดับทั้งโรงเรียนเนี่ย ให้อภัยแล้วลืม ๆ มันไปได้ป่ะ คิดเล็กคิดน้อยจริง ๆ เป็นผู้ชายภาษาอะไร ( ̄3 ̄)a 

                “เออน่า ลืม ๆ มันไปเถอะเรื่องนั้นอ่ะ” ฉันบอกแล้วลากน้ำหวานออกไปกินไอศครีมอย่างที่ตั้งใจไว้

               

                -ณ ร้านไอศครีม มิสเตอร์ไอซ์ หน้าโรงเรียน-

                “เอา เชอร์เบ็ตมะนาว 3 ช็อคโกแล้ตอัลมอนต์ 3 นะพี่” ฉันสั่งของตัวเองอย่างรวดเร็ว แบบไม่ต้องดูเมนู

                “คุกกี้แอนด์ครีมค่ะ” น้ำหวานสั่งบ้าง ทำไมกินน้อยจัง

                “กาแฟ ครับ” เสียงข้างหลัง คุ้น ๆ ดังขึ้น ทำให้ฉันต้องหันไปมอง *0* นั่น พี่ไอซ์นี่หน่า มากับใครอ่ะ สวยจัง เด็กโรงเรียนอื่นหรอ เศร้าเลย ฉันแอบชอบพี่ไอซ์นักบาสของโรงเรียนอย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่ ปี 1 โธ่... มีแฟนเสียแล้ว    (Y ^ Y)  

“นั่นพี่ไอซ์นี่หน่า เดี๋ยวเรามานะโย” น้ำหวานลุกขึ้นแล้วเดินไปที่โต๊ะของพี่ไอซ์กับสาวสวย (น้อยกว่าฉันนิดนึง) หรือว่ายัยน้ำหวานจะไปตบแฟนของพี่เค้า ไม่ได้การและ ต้องไปห้าม

                “พี่ไอซ์” เริ่มแล้วไง

 “อ้าว...น้ำหวาน มานั่งด้วยกันสิ” พี่ไอซ์นี่ใจเย็นสมชื่อเลย แฟนใหม่กับแฟนเก่าจะตบกันแล้วยังใจเย็นอยู่ได้

“หวานมากับเพื่อนค่ะ พี่ไอซ์มากับใครคะ” เข้าประเด็นทันทีเลย ยัยน้ำหวานนี่ไม่เบานะเนี่ย

                “น้ำหว...” ต้องเรียกเพื่อนเตือนสติหน่อย

“เออ!!! ลืมแนะนำเลย นี่ชมพู่นะ ชมพู่นี่น้ำหวาน น้องสาวเราเอง” (o.O) ห๊าาาา แล้วนี่ฉันจะมาห้ามเพื่อ ?

                “อ้าวโยมีอะไรหรอ” ยัยน้ำหวานเพิ่งจะเห็นว่าฉันกำลังยืนหน้าเอ๋ออยู่ข้างหลัง

                “พอดีว่าเราจะไปห้องน้ำอ่ะ อยู่ไหนหรอ” แถไปก่อน สีข้างถลอกนิด ๆ

                “ด้านหลังร้าน เลี้ยวขวาตรงนั้นไง”

                “อืม เดี๋ยวเรามานะ” ลี้ก่อนดีกว่า(=_=;)

                “เดี๋ยวสิ มานี่ก่อน” ยัยหวานดึงมือฉันเข้าไปหาพี่ไอซ์ “พี่คะ นี่เพื่อนใหม่ของหวาน โยเกิร์ต”

                “สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้แล้วยิ้มแห้ง ๆ ให้พี่เค้า แอบเศร้านิดนึง แฟนพี่เขายิ่งดูใกล้ ๆ ก็ยิ่งสวยอ่ะ (=_=^)

                “สวัสดีจ้า ฝากน้ำหวานด้วยนะ น้องสาวพี่เพิ่งย้ายมาจากเชียงใหม่ ยังไม่มีเพื่อนสักคน” พี่ไอซ์ยิ้ม ช่าง เป็นยิ้มที่ดูดีจริง ๆ ขอละลายตรงนี้เถอะนะ

                “คะ ... ค่ะ” เคลิ้มเลยอ่ะฉัน ฮึ่ม...อิจฉายัยชมพู่นั่นจริง ๆ <(^′)>    

                หกโมงครึ่งพอดี ฉันอาสาไปส่งน้ำหวานที่บ้าน ก็พี่ไอซ์สุดหล่อเค้าไปส่งแฟนเค้า ปล่อยให้น้องสาวต้องกลับบ้านคนเดียว (ชักไม่ปลื้มแล้ว) ฉันที่ดู(น่าจะ)พึ่งพาได้จึงอาสามาส่งเพื่อนใหม่กลับบ้าน

                “น้องสาวคนสวยจะไปไหนกันหรือจ๊ะ” ทำไมฉันจะต้องมาเจอไอ้พวกปากแพะพวกนี้บ่อย ๆ ด้วยนะ หรือฉันจะเกิดมาเพื่อมีเรื่องเนี่ย ขนาดระหว่างทางกลับบ้านน้ำหวานยังต้องเจอไอ้พวกบ้านี่หาเรื่องอีก

                “รีบเดินเถอะโย หวานกลัว” น้ำหวานเกาะแขนฉันมือสั่น ๆ สงสัยจะกลัวจริง ๆ

                “อืม” ฉันรับคำแล้วรีบเดินจ้ำอ้าว แต่ก็ต้องหยุดเพราะมี ใครบางคนมายืนขวางไว้

                “พี่ถามทำไมไม่ตอบจ๊ะ คนสวย” ก็รู้ตัวหรอกนะว่าสวยอ่ะ แต่ไม่อยากตอบเฟ้ย

                “กรี้ดดดด” เสียงน้ำหวานกรี้ดทำเอาฉันตกใจและหันไปมองเห็นอีกสองคนที่โผล่มาจากเงามืดของซอยเปลี่ยว จับข้อมือเธอไว้ ก่อนที่น้ำหวานจะสลัดข้อมือหลุดออกจากการจับกุมนั้น

                “อยู่คุยกะพี่ก่อนสิจ๊ะ” คนที่จับมือน้ำหวานพูดขึ้น

                “หวานพอเราบอกให้วิ่ง วิ่งเลยนะ” ฉันกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน ตอนนี้ไม่ว่ายังไงฉันก็จะต้องให้น้ำหวานปลอดภัยไว้ก่อน ลำพังฉันเองดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว

                “วิ่ง!!!” ฉันตะโกน แล้วลากน้ำหวานวิ่งออกมาจากวงล้อมทันที

                “แฮ่ก ๆๆๆ” เราสองคนมาหยุดอยู่ตรงพุ่มไม้แถว ๆ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง แล้วมันที่ไหนฟะเนี่ย

                “หวาน แฮ่ก ว่า  เรา หลงทางแล้วนะโย” ยัยน้ำหวานยืนหอบกุมซี่โครง

                “โยก็ว่างั้น” ฉันเหลียวซ้ายแลขวา ไอ้พวกที่วิ่งตามเรามาเมื่อกี้มันหายไปแล้วอ่ะ เมื่อกี้เห็นตามมานี่หน่า   “งั้นรอแปปนะ โยขอกำลังเสริมก่อน” ฉันรีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วความหาเจ้าโทรศัพท์มือถือ

                “ฮัลโหล...ไค”

                “ว่าไง ยัยบ้า” ดูมันทักดิ น่าด่าจริง ๆ แต่ตอนนี้มามัวต่อปากต่อคำกับมันอยู่ไม่ได้นะไอ้โย (=_=^) เก็บหมาไปก่อน

                “แกช่วยมาหาฉันหน่อยดิ ฉันหลงทางแล้วอ่ะ”

                “นี่เธอ กี่ขวบแล้วเนี่ยยัยบ้า โตป่านนี้แล้วยังจะมาหลงทางอีก” เจ้าไคมันหัวเราะเสียงดัง(҂̀_́)     “เออน่ามาช่วยชั้นกับหวานก่อน” จริงสิ “โทรตามโจด้วยก็ดีนะ” มีหลายคนไว้ก่อนอุ่นใจดี

                “แล้วเธออยู่ไหนเนี่ย” ถ้าชั้นรู้แล้วจะเรียกว่าหลงทางหรอไงฟะ แต่ว่าเดี๋ยวนะ นั่นมันป้ายอะไร

                “สวนร่มรื่น” ฉันอ่านป้ายไม้ใหญ่ ที่ดูท่าทางใกล้จะพัง

                “อ๋อ...ก็ไม่ไกลนี่หว่า อีกห้านาทีคงถึง รอแปปนะ” พูดจบไคก็วางหูทันที

                “เดี๋ยวเจ้าไคกับโจก็มาแล้ว” ฉันหันไปบอกน้ำหวาน ที่กำลังนั่งพักเหนื่อยอยู่ที่ม้านั่งใต้ต้นไม้

                “จ่ะ โยมานั่งนี่ก่อนเถอะ” น้ำหวานตบที่นั่งข้าง ๆ “เพราะหวาน โย กับเพื่อน ๆ เลยต้องมาเดือดร้อน ขอโทษนะ” ยัยน้ำหวานทำตาแดง ๆ เหมือนจะร้องไห้ซะหยั่งงั้น

                “ไม่หรอกน่า ถ้าเราไม่ลากหวานไปเดินตลาดนัดก็คงไม่กลับเย็นขนาดนี้หรอก”

                “แต่หวาน...”

                “พอเหอะ ไม่ใช่ความผิดใครทั้งนั้นแหละเราเป็นเพื่อนกันนะมีอะไรเราก็ต้องช่วยเหลือกันสิอย่าคิดมากเลย ”

                “อืม นั่นสินะ” ยัยน้ำหวานหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตากันยกใหญ่

                “อยู่นี่เอง ยัยบ้า หาตั้งนาน” เสียงโวยวายทำเอาฉันสะดุ้ง

“นี่แกจะเรียกฉันดี ๆ มั่งไม่ได้ใช่มะ ไอ้บ้าไค”

                “หยั่งเธอ เรียกงี้ดีที่สุดแล้ว” ดูมันพูดดิ น่าตบชะมัด

                “ไอ้...” แหม กำลังจะด่าไอ้บ้าไคสักหน่อย เจ้าโจมาขัดจังหวะจนได้สิน่า ฝากไว้ก่อนเหอะ

                “มาเร็วดีนี่หว่าโจ” ไคพูดขึ้นแล้วตบไหล่โจเบา ๆ

                “ผ่านมา” โจตอบสั้น ๆแบบไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ว่าจะประหยัดคำพูดไปทำไมว่าแต่นี่มันเกือบสองทุ่ม(⊙⊙)∥∣    ต้องรีบกลับบ้านแล้ว

                “จะสองทุ่มแล้วอ่ะ เอางี้ ไคแกไปส่งน้ำหวานทีนะ เอารถมาใช่ป่ะ โจไปส่งฉัน” ฉันจัดแจงเสร็จสรรพ และไม่ต้องรอให้เจ้าไค ซึ่งแน่นอนว่าหมอนั่นต้องไม่ยอมทำตามฉันที่ฉันบอกแน่ ๆ อ้าปากประท้วง ฉันก็จูงมือน้ำหวานส่งให้เจ้าไค “โยต้องรีบกลับนะหวาน เดี๋ยวไคจะไปส่งหวานนะ อีกสักพักโยจะโทรหานะจ๊ะ” พูดจบฉันก็ลากเจ้าโจที่ยืนเป็นสากเบือออกไปยังรถของมันที่จอดอยู่ไม่ไกล โดยไม่สนใจเจ้าไคที่ตะโกนตามหลังมา

                “เดี๋ยวสิ ยัยบ้า กลับมานี่เลยนะ!!!

                *****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น