Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 ต.ค. 56

17

                ฉันชะเง้อคอจนแทบจะเป็นยีราฟอยู่แล้วหน้าต่างบ้านนี้ก็ไม่รุ้จะสูงไปไหนกัน  นี่มันสองทุ่มสี่สิบห้าแล้วนะ เฮียโรมาริโอ้ยังไม่มาอีก ไปติดสาว ๆ อยู่แถวไหนเนี่ย ที่สำคัญฉันชักจะหิวแล้วด้วย นั่น!!! เฮียแกเดินหล่อเข้าประตูหน้ามาโน่นและ ฉันรีบลงมาจากห้องไปหาทันที

                “มาช้าอ่ะ” o("")o

                “ซอรี่ พอดีมีงานนิดหน่อย” เขายื่นมือมาให้ฉัน “ไปกันหรือยังครับ ซินยอร่า” อย่ามาหว่านเสน่ห์ใส่ฉันให้ยากเลยค่ะ ไม่ได้เห็นขนหน้าแข้งฉันหร็อก <(︶ ̄)>

                พี่โรมาริโอ้พาฉันมาที่หนึ่ง ป้าย “casino ตัวเบ้อเริ่มตรงทางเข้า แค่เห็นก็รู้ได้ทันทีว่าที่นี่คือคาสิโนหรือที่คนทั่วไปเรียกว่าบ่อนนั่นเอง พี่โรมาริโอ้แกบอกว่าที่นี่เป็นโรงแรมห้าดาวที่มีคาสิโนอยู่ที่ชั้นด่านฟ้า เป็นอีกกิจการของแฟมิลี่ อะไรเนี่ยแหละ ตอนนี้จอห์นเป็นคนดูแลที่นี่อยู่ เขาน่าจะอยู่ที่ห้องพักส่วนตัว ฉันขึ้นลิฟต์ไปชั้นสิบ ตามที่พี่โรมาริโอ้บอก ชั้นนี้โล่งมากไม่มีคนพลุกพล่านเหมือนชั้นล่าง ๆ ที่ปลายทางเดินนั้นเป็นประตูบานใหญ่ ฉันยืนนิ่งอยู่นานกำลังคิดว่าจะเคาะหรือไม่เคาะดี แต่ก็นะ ไหน ๆ ก็มาแล้วนี่หน่า อีตาจอห์นจะทำหน้ายังไงนะที่เห็นหน้าฉันที่นี่ (>﹏<)

                ก้อก...ก้อก...ก้อก ฉันเคาะประตูแบบเก้ ๆ กัง ๆ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกไม่มั่นใจขนาดนี้มาก่อนให้ตายสิ ลุ้นอีกต่างหาก ตอนซื้อล็อตเตอลี่ครั้งแรกยังไม่ลุ้นขนาดนี้เลยนะเนี่ย (≧≦) แอ้ด....เสียงประตูเปิดออก เผยให้เห็คนที่เปิด... (⊙⊙)∥∣  ผู้หญิง เธอสวยมากแม้จะมีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวหุ้มตัวก็ตาม เธอมองหน้าฉันแล้วพูดอะไรบางอย่างออกมาเป็นภาษาที่ฉันฟังไม่เข้าใจ ฉันอาจจะมาห้องผิดก็ได้

                “โอ๊ะ!!! ไอ แอม ซอรี่ แอม วรอง” ฉันกำลังจะหันหลังเดินไปแล้วแท้ ๆ แต่ผู้ชายอีกคนที่เดินตามหลังผู้หญิงคนนั้นออกมา  (O.O) นั่นมันนายจอห์น ฉันจำได้ถึงจะเห็นไม่ชัดแต่ฉันก็จำได้ ที่สำคัญตานั่นนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว พวกนี้ทำอะไรกัน... กินสุกี้กันอยู่หรือไง

                “โยเกิร์ต” นายจอห์นพึมพำชื่อฉัน ก่อนที่จะพูดอะไรบางอย่างกับผู้หญิงคนนั้น เธอจึงเดินเข้าไปในห้อง “เธอมาได้ไง” ยังจะมีหน้ามาถามอีก นี่ฉันจะทำยังไงดีนะ จะเดินออกไปเลยเหมือนนางเอกซีรี่ย์ที่ทำกัน หรือจะเข้าไปเคลียร์ให้มันรู้กันไป

                “...” ฉันไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เลยตอนนี้

                “บอสรู้หรือเปล่าว่าเธอมาที่นี่” เขายีผมตัวเองที่ยุ่งอยู่แล้วให้ยุ่งกว่าเดิม “มาหาฉันหรอ”

                “หึ...นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกันหล่ะ ฉันถึงต้องถ่อมาหาถึงที่นี่” ความจริงก็มาหานั่นแหละ  (=′=) แต่ฉันจะไม่ยอมรับง่าย ๆ หรอกนะ เสียฟอร์มย่ะ

                “แล้วมาทำไม” (;_) นั่นสิ...จะบอกเค้าว่ายังไงกัน

                “ฉันก็แค่...เดินผ่านมา” แถไปก่อนละ “ว่าแต่นายเหอะ ที่ไม่ติดต่อฉันเลยนี่เพราะอะไรกัน”

                “ก็ยุ่ง ๆ” สายตาที่เขาส่งมาทำไมได้เย็นชาได้ขนาดนี้ “อย่างที่เห็นแหละ”

                “หรอ...งั้นขอโทษที่รบกวนแล้วกัน” กลั้นไว้ก่อนนะ อย่าเพิ่งไหลออกมาให้เขาเห็นว่าเราอ่อนแอ อย่าให้เขายิ่งได้ใจว่าสำคัญ “งั้นเรื่องที่นายบอกฉันก่อนมา มันหมายความว่ายังไง”

                “เรื่องนั้นหรอ” จอห์นยิ้ม “ฉันก็แค่จะใช้เธอเป็นสะพานสู่ตำแหน่งบอส เธอจะเป็นคนที่ทำให้บอสไว้ใจฉัน เมื่อบอสต้องการให้ฉันรับหน้าที่นี้ ก็เท่ากับว่าฉันบรรลุเป้าหมาย เธอหมดความสำคัญกับฉันแล้วตอนนี้”

                “งั้นก็ขอให้นายได้ตำแหน่งบอสบ้าบออะไรนั่นตามที่นายต้องการแล้วกัน ฉันจะลืมเรื่องของนาย หรือไม่ก็คิดว่านายตายไปแล้ว” ฉันหันหลังเดินออกมาจากห้องนั้นทันที  เดินต่อไปตามทางที่เดินมาเมื่อครู่ ทำไมไอ้ทางเดินนี้มันถึงได้ไกลนักนะ กว่าจะถึงลิฟต์ได้กินเวลาไปหลายนาทีเลย ฉันไม่ใช่คนอ่อนแอขนาดนั้นนี่ กับอีแค่ผู้ชายคนเดียวทำอะไรโยเกิร์ตลูกแม่เนยไม่ได้หรอกใช่ไหมคะแม่...น้ำตาเม็ดแรกร่วงลงมาโดนแก้ม ไม่นานนักก็ไหลออกมาเป็นทาง โยขอเป็นคนอ่อนแอสักสิบนาทีนะคะ แล้วโยจะกลับไปเป็นคนเข้มแข็งให้ได้เหมือนเดิม (TT . TT)  

                “อ้าว...ทำไมมาอยู่ตรงนี้” โรมาริโอ้เข้ามาหาฉันที่นั่งอยู่ริมแม่น้ำข้าง ๆ โรงแรม “ได้เจอจอห์นหรือเปล่า” ฉันลงมานั่งอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

                “เจอค่ะ ขอบคุณนะคะที่พามา” ฉันเห็นรอยลิปสติกติดที่แก้มของพี่โรมาริโอ้ นี่เฮียแกแอบไปกุ๊กกิ๊กกะสาว ๆ มาแหง๋ ๆ เลย “กลับกันเลยดีไหมคะ”

                “โอเค”

ฉันกลับมาถึงบ้านตอนห้าทุ่มกว่า ๆ พ่อนั่งรออยู่ที่ห้องรับรอง สีหน้าดูเหมือนกับจะมีเรื่องน่ายินดี พ่อบอกกับฉันว่าในที่สุดพ่อก็เป็นอิสระจากตำแหน่งบอสมาเฟียนี่สักที แล้วอีกสองวันจะมีพิธีสืบทอดตำแหน่งอย่างเป็นทางการ หลังจากเสร็จงานเราก็จะกลับได้แล้ว “ไม่รู้ว่าแม่เค้าจะเป็นยังไงบ้างนะ” พ่อบ่นออกมาดัง ๆ คงจะเป็นห่วงแม่เนยของฉันมากเลยหล่ะสิ

“โทรไปสิคะ”

“นั่นสิ พ่อไปโทรศัพท์ก่อนนะ” พ่อของฉันขึ้นบันไดไปชั้นบนแล้ว ฉันเองก็อยากพักเต็มทีจึงขึ้นห้องนอนบ้างเหมือนกัน ฉันเหนื่อยเต็มที ฉันมาที่นี่เพื่ออะไร แต่ก็ยังดีนะที่ฉันได้มารู้ว่าเขาคิดยังไงและเป็นยังไง ดีกว่ามานั่งพร่ำเพ้อคิดว่าเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง คิดถึงกันบ้างไหม ทั้งที่ความจริงแล้วเขาอาจจะกำลังนอนกอดผู้หญิงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้ ฉันจะได้เลิกบ้าสักที เฮ้อ.... () 

 

-John’s Part.-

                ผมอยากจะซัดหน้าไอ้คนที่มันอยู่ในกระจกให้สมกับที่มันทำให้คนที่ผมรักต้องเสียใจ ใช่...ไอ้คนนั้นมันก็คือผมเองแหละ (=_=^) โยเกิร์ตอุตสาห์มาหาผมถึงที่นี่ ผมคิดถึงเธอเหลือเกิน แว้บแรกที่เห็นหน้าเธอผมอยากจะเข้าไปกอดให้หายคิดถึงแต่ติดที่กลัวว่าจะเสียแผน ผมกลับมาที่นี่ตามที่บอสสั่งขณะเดียวกันผมก็สืบรู้มาได้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารบอสคือ ที่ปรึกษาอาวุโสเอ็นโซ่ ผู้อยู่เบื้องหลังมาโดยตลอดแต่คราวนี้ไม่รู้นึกยังไง อยากจะรวบอำนาจไว้ในมือเพียงคนเดียวทั้งที่ไม่มีสิทธิสักนิด

                “มาที่นี่มีธุระอะไร” ผมเข้าไปหาเอ็นโซ่หลังจากที่ได้รับคำสั่งลับจากบอสให้ทำให้เอ็นโซ่สนับสนุนผมให้ขึ้นเป็นบอสคนต่อไปให้ได้

                “ผมอยากได้การสนับสนุนจากคุณ” นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นคำสั่งบอสผมไม่มาหรอกนะ ไม่ค่อยชอบหน้าลุงแกเท่าไหร่ สายตาที่มองมาเหมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ไม่มีผิด

                “แอนโทนี่สั่งมาหล่ะสิ” รอยยิ้มที่ปรากฏเหมือนว่ารู้ทุกอย่างเป็นอย่างดี “มันยากนะที่จะพูดให้ที่ปรึกษาคนอื่น ๆ เลือกเธอ เพราะเธอเองก็ไม่ได้มีสายเลือดของแอนโทนี่ แต่ว่า....มีอะไรแลกเปลี่ยนหรือเปล่าหล่ะ” นั่นไงจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์จะวางแผนอะไรไว้อีกหล่ะ

                “ผมมาด้วยตัวของผมเอง ส่วนข้อแลกเปลี่ยนนั้นคุณต้องการอะไรหล่ะ”

                “ฉันแค่อยากให้เธอแต่งงานกับ อาเรีย” มากไปหรือเปล่าลุงจะให้ผมแต่งงานกับลูกสาวลุงเนี่ยนะ แต่จะปฏิเสธไปตอนนี้ก็เสียแผนหมด จะรับข้อตกลงเลยก็จะดูมีพิรุธ

                “ขอผมไปคิดดูก่อนก็แล้วกันครับ”

                ตาเฒ่านั่นรู้อยู่แล้วว่าผมต้องมาหาถึงได้คิดข้อเสนอแบบนี้ออกมา คงกะให้ผมเป็นหุ่นเชิดแล้วจะทำหน้าที่บริหารงานอยู่ข้างหลังผมสินะ บอสน่าจะมองออกว่าเอ็นโซ่กำลังเดินหมากแบบไหนอยู่  ถึงได้เดินทางมาอิตาลีเมื่อวาน ผมเองก็จะต้องทำหน้าที่ให้เสร็จสมบูรณ์เพื่อบอสของผมจะได้มีความสุขกับเขาบ้าง

                ผมกลับมาที่พัก ซึ่งก็คือโรงแรมและคาสิโน่ขนาดใหญ่ อันเป็นแหล่งรายได้ที่สำคัญขององค์กรเรา ผมอาบน้ำเสร็จยังไม่ทันได้แต่งตัว ก็มีเสียงเคาะประตูห้อง ผมออกไปเปิดประตูก็พบกับอาเรีย คนที่ตาเฒ่าเอ็นโซ่ อยากให้ผมแต่งงานด้วยยืนอยู่หน้าห้อง

                “มาทำไม” ผมไม่ได้อยากจะเสียมารยาดหรอก (=_=^)  แต่บอกตรง ๆ ผมรังเกียจ

                “มาหาไม่ได้หรือคะ อีกหน่อยเราก็จะต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว” เธอเดินนวยนาดเข้ามาในห้องโดยที่ผมยังไม่ได้ต้อนรับสักนิด ผมยอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก แต่นิสัยของเธอนี่แหละที่ผมไม่ไหวจริง ๆ (-_-;) เธอเดินเข้าไปหยิบแก้วไวน์ของผมที่กินเหลือไว้ขึ้นมาถือ  

                “ผมยังไม่ตอบตกลงเลยนะ”

                “แต่ไม่ว่ายังไงคุณก็ต้องเซย์เยสอยู่ดี” เธอใช้นิ้วมือลูบหน้าอกผม (;_)  ขอโทษนะคร้าบบ....พอดีผมไม่รู้สึกอะไรกับคุณหรอกนะ มีแค่คนเดียวเท่านั้นที่ผมจะเมคเลิฟด้วย ผมปัดมือเธอออกทำให้ไวน์กระฉอกใส่เธอ  อาเรียหัวเราะเบา ๆ เหมือนถูกใจอะไรบางอย่าง (=_=^)  ยัยนี่โรคจิตหรือเปล่า ถ้าเป็นคนอื่นคงจะกรี้ดห้องแตกไปแล้ว

                “ขอใช้ห้องน้ำสักครู่นะคะ” เธอหายเข้าห้องน้ำไปสักพักแล้วก็ออกมาพร้อมกับ (o.O) ผ้าขนหนู...ผืนเดียวพันรอบตัว นี่เธอเวอร์ไปไหม แค่ไวน์หกใส่นิดหน่อยถึงกับต้องถอดออกหมดเลยหรอ

                “เรามาทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ดีไหมคะ” นิ้วครับนิ้วไต่ขึ้นมาจากหน้าอกผมไปที่คอแล้วโน้มลงมาจากนั้นเธอก็พยายามจะจูบผม ก้อก...ก้อก...ก้อก เสียงเคาะประตูช่วยชีวิตผมไว้จริง ๆ อาเรียมองหน้าผมแล้วยิ้มบาง ๆ จากนั้นเธอก็เดินไปเปิดประตูเสียเอง ตายหล่ะ.... (-_-;) ถ้าลูกน้องผมเห็นเธอ พวกนั้นได้เอาไปคุยกันสนุกปากแน่

                “มีธุระอะไร” อาเรียถามคนที่ยืนอยู่ข้างนอก ผมต้องรีบตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม

                “โอ๊ะ....ไอ แอม ซอรี่ แอม วรอง” เสียงที่พูดนั้นคุ้นหูผมมาก

                “โยเกิร์ต” ใช่จริง ๆ ด้วย ตัวเป็น ๆ เลย ผมหันไปบอกอาเรียว่าให้เข้าไปในห้องก่อน ผมมีธุระจะคุยกับเธอคนนี้  “เธอมาได้ไง” ผมประหลาดใจมากไม่คิดว่าเธอจะมาหาผมเองถึงที่นี่ ผมกะว่าจะไปหาเธอที่บ้านของบอสหลังจากเสร็จเรื่องยุ่ง ๆ นี้แล้ว

                “...” เธอไม่ตอบคำถามผม คงจะเข้าใจอะไรผมผิดอีกแหง๋ ๆ (-_-;)

                “บอสรู้หรือเปล่าว่าเธอมาที่นี่” ยัยนี่คิดไปถึงไหนกันนะ จะบอกเรื่องแผนก็ไม่ได้ นี่ผมจะทำยังไงกับเธอดี “มาหาฉันหรอ”

                “หึ...นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกันหล่ะ ฉันถึงต้องถ่อมาหาถึงที่นี่” เธอเหมือนเดิมไม่มีผิด ปากแข็งเสียจริง แบบนี้มันน่าแกล้งชะมัด  (ˇ)

                “แล้วมาทำไม” ดูสิจะแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ว่ายังไง

                “ฉันก็แค่...เดินผ่านมา” เดินผ่านมา จากบ้านบอสเนี่ยนะ(;_) เจ็บมั้ยเธอ......สีข้างถลอกหมดแล้วมั้ง “ว่าแต่นายเหอะ ที่ไม่ติดต่อฉันเลยนี่เพราะอะไรกัน”

                “ก็ยุ่ง ๆ” ผมจำเป็นต้องทำเหมือนกับว่าไม่สนใจเธอไว้ก่อน ผมแน่ใจว่าต้องมีใครคอยจับตาดูผมอยู่  “อย่างที่เห็นแหละ”

                “หรอ...งั้นขอโทษที่รบกวนแล้วกัน” แต่ผมจะทนได้นานแค่ไหนกัน สีหน้าแบบนั้นของคนที่ผมรัก มันทำให้ผมปวดใจเหลือเกิน “งั้นเรื่องที่นายบอกฉันก่อนมา มันหมายความว่ายังไง”

                “เรื่องนั้นหรอ.....ฉันก็แค่จะใช้เธอเป็นสะพานสู่ตำแหน่งบอส เธอจะเป็นคนที่ทำให้บอสไว้ใจฉัน เมื่อบอสต้องการให้ฉันรับหน้าที่นี้ ก็เท่ากับว่าฉันบรรลุเป้าหมาย เธอหมดความสำคัญกับฉันแล้วตอนนี้”

                “งั้นก็ขอให้นายได้ตำแหน่งบอสบ้าบออะไรนั่นตามที่นายต้องการแล้วกัน ฉันจะลืมเรื่องของนาย หรือไม่ก็คิดว่านายตายไปแล้ว” เธอหันหลังเดินไปทันที ผมไม่ใช่แค่ทำร้ายเธอ   แต่ผมกำลังกรีดหัวใจตัวเองอยู่ด้วย ทำยังไงได้หล่ะ ผมเองก็มีหน้าที่ที่จะต้องทำ ผมจะไม่ว่าอะไรเธอเลยถ้าหากว่าจะไม่ให้อภัยผมอีกตลอดชีวิต มันสมควรแล้วกับความผิดของผม

-John’s Part End.-

 

                วันนี้เป็นวันสืบทอดตำแหน่งอะไรก็ไม่รู้ที่พ่อบอกไว้ ดูท่านจะลั่นล้าเป็นพิเศษ ทั้ง ๆ ที่กำลังจะเสียอำนาจ บารมีทั้งหมดที่มีอยู่ไปให้กับบอสคนใหม่อย่างจอห์น เขาทำได้แล้วสิ....ได้เป็นบอสสมใจแล้วนี่เนอะ แล้วฉันจะไปสนใจอีตาคนใจร้ายนั่นทำไมกันนะ (-_-;) เจ็บแล้วต้องจำสิโยเกิร์ตแม่เนยก็เคยบอกไว้นี่หน่าว่า เจ็บแล้วจำเป็นคน... เจ็บแล้วทน...เก่งจุงเบย(คนแต่ง:สุภาษิตอะไรของมัน)

                ฉันใส่ชุดราตรีผ้าชีฟองสีดำเกาะอกกระโปรงระบายไล่ระดับเป็นชั้น ๆ ยาวคลุมข้อเท้า ที่พ่อจัดมาให้กับรองเท้าส้นสูงสีดำกับกระเป๋าถือสีดำเช่นกัน นี่มันงานอะไรกันแน่คะพ่อ (﹏ ̄) มันจะดีหรอใส่ดำทั้งตัวแบบนี้ หน้าตาผมเผ้าของฉันถูกจัดการโดยช่างมืออาชีพที่พ่ออีกนั่นแหละเป็นคนจัดมา พ่อคงจะรู้ว่าถ้าให้ฉันจัดการเองก็คงไม่แคล้วจะเป็นตัวตลกเป็นแน่แท้ เพื่อรักษาเกียรติแห่งวงศ์ตระกูลฉันจะมาขายหน้าในงานนี้ไม่ได้ กดดันค่ะ กดดัน p(`O´*)

                เมื่อพี่ ๆ จัดการแปลงร่างฉันให้กลายเป็นยอดมนุษย์ เอ้ย!!! สาวงาม เรียบร้อยก็พากันออกไปจากห้องทันที ฉันมองกระจกบานใหญ่อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ป้าดดดด... แม่เจ้าโว้ย ใครกันหล่ะนี่ สวยซะไม่มีอ่ะ () ภูมิใจในความงามที่พ่อกันแม่สรรค์สร้างขึ้นมาเหลือเกิ้น แต่ไอ้ที่มันน่ารำคาญนี่คงจะเป็นการทรงตัวบนรองเท้าส้นสูงสามนิ้วคู่นี้ หยั่งกับจะเล่นกายกรรมยังไงหยั่งงั้น ทำไมสาว ๆ ถึงได้ชอบไอ้รองเท้าเขย่งเดินแบบนี้นะ ไม่สบายเท้าเลยจริง ๆ ให้ดิ้นตาย (=′=) ฉันค่อย ๆ กระดิ้บ ๆ ลงมาถึงชั้นล่างที่มีพ่อกับเฮียโรมาริโอ้ ยืนรออยู่แล้ว ทั้งคู่ก็ใส่สูทสีดำเหมือนกันเลย

                “ว้าว...” เฮียโรมาริโอ้ทำตาเป็นประกาย “บิลิซิโม ซินยอร่า” อะไรของเขา ( ̄3 ̄)a 

                “สวยมากเลยลูก พ่อเลือกไม่ผิดจริง ๆ” พ่อยื่นเขนมาให้ฉันเกาะ ขอบคุณมากเลยค่ะ (‵▽′) นี่โยไม่รู้ว่าจะเดินยังไงถ้าไม่มีที่ยึดเหนี่ยวเลยนะคะเนี่ย

 

                *****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #2 lokiione (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 20:38
    ดีใจจังที่มีคนชอบ ขอบคุณนะคะ >_<
    #2
    0
  2. #1 แนน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 19:30
    เจ็บแล้วจำเป็นคน...เจ็บแล้วทน...เก่งจุงเบย



    ตลกมากๆเลยคะ 555+
    #1
    0