Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ต.ค. 56

14

 

                ลมทะเลที่พัดมากระทบหน้าทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายไปเยอะ พวกเราออกเดินทางกันในตอนสาย ๆ เกือบจะเที่ยง ก่อนที่จะมาถึงในช่วงเย็นแดดร่มลมตกแบบนี้ รถที่พาพวกเรามา เป็นรถของบ้านนายโจเอง อีกทั้งบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ ริมทะเลนี้ก็เป็นบ้านของมัน (;_)  ก็เข้าใจนะว่ารวยอ่ะเพื่อน ทันทีที่มาถึงก็มีแม่บ้านหลายคนออกมาต้อนรับจัดการหาอาหารทะเลสด ๆ มาต้อนรับ ตรงนี้แหละที่เพื่อนผู้นี้เป็นปลื้มสุด ๆ \(‵▽′)/

                เมื่อจัดการพาเหล่ากุ้งตัวอวบอ้วนและพวกพ้องลงสู่ที่พำนักซึ่งก็คือกระเพาะอาหารน้อย ๆ ของฉันแล้ว ฉันกับน้ำหวานก็ลงมาเดินเล่นกันที่ชายหาด พระอาทิตย์ตกดินไม่นานก็มีพระจันทร์ขึ้นมาแทนที่ ฉันนั่งลงบนพื้นทรายสีขาวสะอาด แล้วยื่นเท้าเปล่าลงไปในทะเล คลื่นที่ซัดเข้ามาสัมผัสกับปลายเท้าของฉันเล็กน้อย น้ำหวานเองก็ดูเหมือนกำลังใช้ความคิดเธอยืนอยู่ไม่ไกลนักและปล่อยให้คลื่นซัดเข้าหาตัว เห็นแล้วกลัวว่ายัยนี่จะถูกซัดหายไปในทะเลเหลือเกิน กรี้ด... (⊙⊙)∥∣  ไม่ทันขาดคำยัยน้ำหวานก็ต้องมีอันล้มลงเพราะคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้ามาหาตัว ฉันรีบเข้าไปหาพยายามจะดึงเพื่อนที่ล้มลงขึ้นมาจากน้ำ แต่เพราะฤทธิ์แรงคลื่นก็ได้พัดตัวฉันเองให้ลงไปในทะเลด้วย  น้ำเค็ม ๆ เข้ามาในจมูกจนแสบ รู้สึกตัวอีกที โจก็เข้ามาคว้าตัวฉันไว้ได้ แล้วพาว่ายน้ำขึ้นฝั่ง เรื่องว่ายน้ำคงจะเป็นเรื่องเดียวที่ฉันยอมแพ้ \  (< )>      

                “แค่ก ๆๆ ขอบใจนะโจ”

                “ยัยบ้านี่!!!” เสียงไคดังขึ้นมา ไม่ไกลนัก หมอนั่นด่าฉันอีกแล้วสินะ ครั้งนี้ยอมก็ได้ “ทำไมไม่ระวังตัวเลย ถ้าพวกฉันมาช่วยพวกเธอไม่ทันจะเป็นยังไง รู้ไม๊!!!  ยัยนั่นเองก็ว่ายน้ำไม่เป็นด้วย”  (′)  เอ๋...คงไม่ได้ด่าฉันแล้วหล่ะ

                “หวานขอโทษค่ะ” น้ำหวานทำท่าเหมือนกับจะร้องไห้ “โยเป็นอะไรหรือเปล่า”    

                “ไม่เป็นไรหรอกน่า.....ไคแกก็จะโมโหเยอะไปไหมวะ” ฉันลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาน้ำหวาน “อีกอย่างนะ ฉันไม่ได้ว่ายน้ำไม่เป็น ฉันแค่ไม่ถนัดต่างหาก” ¯;)

                “ทำไมไม่ว่ายเข้าฝั่งเองหล่ะ” แกนี่มันใช้ประโยคยาว ๆ ได้ไม่สร้างสรรค์เลยนะโจ (=′=)

                “เออ...ก็” แถไม่ออกหง่ะ (;_)

                พี่ไอซ์เดินออกมาจากบ้านพร้อมกับผ้าขนหนูสองผืน ส่งให้น้ำหวานผืนหนึ่งจากนั้นก็เข้ามาเช็ดผมให้ฉัน แล้วทำไมต้องมาเช็ดให้ฉันหล่ะ (-///-) “ขอบใจมากนะที่เข้าไปช่วยน้องสาวพี่” เออ... นู๋ว่าพี่ขอบใจผิดคนป่าวคะ ไอ้คนที่พี่ควรจะขอบใจมันยืนมองหน้าพี่แทบจะฆ่าพี่ได้อยู่แล้ว

                “แหะ ๆ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ( ///﹁ )

                “ไปเถอะ เดี๋ยวเป็นหวัด” โจพูดขึ้นขณะที่ดวงตาสีน้ำเงินเข้มยังคงมองหน้าพี่ไอซ์นิ่ง

                ฉันกับน้ำหวานจึงได้ลุกขึ้นเดินเข้าบ้านไป อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า คิดไปเองหรือเปล่านะว่าน้ำหวานดูไม่ค่อยร่าเริงเลยตั้งแต่มาถึง เพื่อนของฉันก็แลดูจะประหยัดคำพูดมากขึ้นและยังชอบเหม่อลอยอีกต่างหาก

                “หวานเป็นอะไรหรือเปล่า” ฉันทนบรรยากาศน่าอึดอัดแบบนี้ไม่ไหวแล้วจึงได้ถามน้ำหวานที่นั่งหวีผมซ้ำที่เดิมมาหลายนาที สายตาเพ่งมองกระจกแบบไม่กระพริบ

                “หืม...อะไรนะจ๊ะโย” เธอกระพริบตาถี่ ๆ หมือนเพิ่งจะรู้สึกตัวหลังจากที่ฉันเดินเข้าไปสะกิด

                “โยถามหวาน ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ดูหวานเหมือนมีเรื่องในใจเลยอ่ะ โยเห็นแล้วไม่สบายใจเลย”

                “ไม่มีอะไรหรอกจ่ะ หวานแค่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ”

                “จริงอ่ะ” (.)

                “จริงสิจ๊ะ หวานแค่กำลังคิดเรื่องของเพื่อน ของเพื่อน ของเพื่อนหวานอีกทีหน่ะ ถ้าสมมุติว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งแอบชอบคน ๆ หนึ่งมานานแล้ว แต่เขาไม่ได้คิดว่าเราพิเศษกว่าคนอื่นเลย ถ้าเป็นโย โยจะทำยังไงหรอ”

                “อืม...โยก็จะเข้าไปบอกตรง ๆ เลยว่าชอบ  ก็แค่นั้นอ่ะ โยไม่ชอบอะไรที่มันคาใจอ่ะหวาน ถ้าโยสงสัยหรือข้องใจอะไรโยจะเข้าไปถามตรง ๆ  ให้มันรู้กันไปเลยอ่ะ”

                “โยไม่กลัวคำตอบหรอจ๊ะ”

                “ไม่นะ เพราะไม่ว่ายังไงมันก็คือความจริง จะได้ไม่ต้องมานั่งหลอกตัวเองไง ถ้าเขาไม่ชอบเราก็ตัดใจซะ ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลกนิหน่า” ( ̄3 ̄)a  “ว่าแต่เพื่อนหวานนี่มีปัญหาเหมือนนางเอกซีรี่ย์ที่โยเคยดูเลยนะ”

                “แหะ ๆ หรอ หวานไม่ค่อยชอบดูพวกซีรี่ย์ด้วยสิ” น้ำหวานลุกขึ้นไปนอนที่เตียง “หวานนอนก่อนนะจ๊ะโย”

                “อืม เดี๋ยวโยปิดไฟก่อนนะ” ฉันเดินไปปิดไฟ ความมืดที่ครอบคลุมห้องทำให้การมองเห็นของฉันย่ำแย่ เป็นผลให้ฉันเตะเข้ากับขาเก้าอี้อย่างแรง เจ็บชะมัดเลยอ่ะ ()

 

                ก้อก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงเคาะประตูรัว ๆ ดังขึ้นหน้าห้อง ใครกันนะที่มันมาเคาะประตูได้ไร้มารยาทเช่นเน้.......ขอไปจัดการก่อน (҂̀_́)  “นี่จะเคาะให้ประตูมันพังเลยหรอไง กะ..........” (o′o)   (O.O) ( ̄ ̄)     ช็อคสุด ๆ เมื่อเปิดประตูก็พบกับพี่ไอซ์สุดหล่อยืนอยู่หน้าห้อง “เออ...พี่ไอซ์ มาหาหวานหรือเปล่าเดี๋ยวโยเรียกให้นะ” ¯;)

                “พี่มาหาโยแหละ”

                “มาหาโย...ทำไมหรอคะ”

                “พอจะมีเวลาให้พี่สักห้านาทีได้ไหม พี่มีเรื่องออยากคุยกับโย”

                “ได้ค่ะ”

                “พี่ลงไปรอที่ชายหาดนะ” พี่ไอซ์เดินลงไปแล้ว ทำไมพี่เขาถึงต้องเจาะจงมาหาฉันด้วยนะ พี่เขาอาจมีเรื่องอะไรให้ฉันช่วยก็ได้ ฉันคนนี้แหละจะเป็นคนช่วยพี่ไอซ์สุดหล่อที่ฉันแอบปลื้มมานานเอง (ˇ)

 

                “พี่ไอซ์” เสียงเรียกของฉันทำมห้พี่ไอซ์หันหน้ามาหา

                “มาแล้วหรอ พี่ขอโทษนะที่รบกวนตอนเช้าขนาดนี้”

                “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” (>ω<)

“คือพี่เป็นห่วงหวาน”

                “ห่วงทำไมอ่ะคะ หวานอยู่กับโยไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ”

                “ขอบใจนะ แค่นี้พี่ก็เบาใจไปเยอะเลย” พี่ไอซ์ยิ้มละลายใจฉันอีกแล้ว  (>﹏<)

                “โยมีแฟนหรือยัง” มาถามอะไรอ่ะพี่ไอซ์ โยเขินนะ (>///<)เธอกำลังนอกใจฉัน(O.o)  เสียงนายจอห์นดังขึ้นในความคิด ชิส์!!!! ฉันก็แค่ขอได้ชื่นชมคนที่แอบปลื้มมานานหน่อยไม่ได้หรือไงยะ ( ///﹁ )

                “ทำไม...”

                “พี่ชักจะชอบโยขึ้นมาแล้วหน่ะสิ” อย่ายิ้มแบบนี้ได้ไหมคะจะละลายแล้วววว (>///<) แต่ว่า....พี่ไอซ์มีแฟนแล้วไม่ใช่รึ (.)  

                “พี่ไอซ์มีแฟนแล้วไม่ใช่หรอคะ”

                “อืม แต่ตำแหน่งกิ๊กยังว่างนะ” (;_) ขอลบคะแนนจิตพิสวาส 50 จาก 100 นะคะ

                “งั้นอย่าดีกว่าค่ะ โยเกรงใจ”

                “หรอ แหม เสียดายจังนะ” พี่ไอซ์หัวเราะเบา ๆ สรุปนี่พี่เขาพูดเล่นใช่ไหม หรือว่าพูดจริงหว่า สับสนไปหมดแล้วนะ _¯;)

                 

-Numwan’s Part.-

                “หวาน โยลงไปก่อนนะ” เสียงโยเกิร์ตตะโกนก่อนจะมีเสียงประตูปิดตามหลังโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไปสักคำเดียว ไม่ว่ายังไงมันก็คือความจริง จะได้ไม่ต้องมานั่งหลอกตัวเองไง ถ้าเขาไม่ชอบเราก็ตัดใจซะ ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลกนิหน่าคำพูดของโยที่สะกิดใจหวานอย่างแรงเมื่อวานทำให้หวานคิดเรื่องบางอย่างได้หลังจากไตร่ตรองมาเกือบทั้งคืน (-_-;) มันก็จริงนะที่หวานควรจะต้องยอมรับความจริงสักที ความจริงที่ไม่ว่ายังไงก็จะต้องเจอ หวานรู้ว่าหวานไม่อาจบังคับใจใครได้ แต่จะให้หวานเก็บความรู้สึกนี้ต่อไปมันก็จะยิ่งทำให้หวานรู้สึกแย่ หวานตัดสินใจได้แล้วว่าวันนี้หวานจะบอกกับไคเรื่องของหวาน ส่วนเขาจะตอบกลับมาอย่างไรหวานจะยอมรับและจะพยายามตัดใจจากเขาสักที คงถึงเวลาที่หวานต้องปล่อยเขาให้เป็นอิสระจากหัวใจของหวานเอง

                “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” หวานเดินลงมาจากชั้นบนก็พบกับโจที่นั่งดื่มกาแฟอยู่บนโต๊ะทานข้าว

                “ครับ” แม้ว่าจะรู้จักกันมานานแต่บทสนทนาของเราทุกครั้งก็แทบจะนับคำได้

                “โจเห็นโยบ้างหรือเปล่าคะ เมื่อกี้บอกว่าจะลงมาก่อน”

                “ไม่นี่” สีหน้าของโจยังคงนิ่งสนิด

                “ไม่เป็นไรค่ะ  เดี๋ยวหวานจะลองไปหาดูเผื่ออยู่แถวชายหาด” หวานเดินลงบันไดหินสู่ชายหาดข้างล่าง แล้วพยายามมองหาโยเกิร์ต ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหนกันนะ หวานชักจะเป็นห่วงแล้วสิ (-_-;) หางตาเห็นว่ามีคนเดินอยู่ที่ริมหาดไม่ไกล สีผมเด่นขนาดนี้ไคไม่ผิดแน่ บางทีไคอาจจะรู้ว่าโยไปอยู่ที่ไหนก็ได้

                “ไค เดี๋ยว... หยุดก่อนสิคะ แฮ่ก ๆๆ” หวานหอบแฮ่ก ๆ วิ่งตามไคที่แค่เดินก้าวเดียวก็เท่ากับหวานวิ่งสองก้าว พอดีขาสั้นค่ะ (;_)

                “เธอจะวิ่งตามฉันมาทำไมยัยเอ๋อ” (-_-;) “เดี๋ยวหายใจไม่ทัน ขาดใจตายไปหล่ะ พ่อเธอต้องมาตามฆ่าฉันแน่เลย”

                “หะ...หวาน แค่อยาก จะถามว่า” ขอพักหายใจแปปนะคะ “เห็นโยไหมคะ”

                “ไม่นะ...ยัยนั่นหายไปหรอ” สีหน้าไคดูตกใจนิดหน่อย “ตั้งแต่เมื่อไหร่ โจรู้หรือยัง”

                “เมื่อกี้หวานอาบน้ำอยู่โยเค้าก็บอกว่าจะลงมาก่อนหน่ะค่ะ”

                “ยัยตัวแสบก่อเรื่องอีกหรือเปล่านะ” ไคนั่งลงที่บนบันไดหินริมหาด    

                “คงเดินเล่นอยู่แถวนี้มั้งคะ”

                “นี่ยัยเอ๋อ” เมื่อไหร่จะเรียกชื่อหวานได้สักทีนะคะไค ( )  “เธอคิดว่าฉันเป็นยังไง”

                “เออ...” คำถามแบบนี้มันค่อนข้างตอบยากเลยนะคะ “หมายถึงแบบไหนหล่ะคะ”

                “ในสายตาเธอฉันเป็นยังไง”

                “ก็...เป็นผู้ชาย ตัวสูง ๆ ผมแดง ๆ หน้าตาดี” หวานตอบอย่างที่เห็นแบบเรียวทามเลยค่ะ (ˇ)

                “เธอกวานประสาทฉันหรอ(=′=)

                “ก็หวานเห็นยังไงก็ตอบไปแบบนั้นสิคะ” หวานสบตาเขาตรง ๆ “หวานเห็นว่าไคเป็นคนดีเลยหล่ะค่ะ ถึงจะใจร้อน ปากไม่ค่อยดีไปสักหน่อย แต่ไคก็จริงใจกับทุกคน ที่สำคัญ...” สายตาที่เขาจ้องมาดูไม่เหมือนไคคนเดิมที่มักจะมีความมั่นใจในแววตาอย่างเต็มเปี่ยม ครั้งนี้เขาดูเหมือนกำลังสับสนบางอย่าง “หวานชอบไคค่ะ” _☉≦ พูดไปแล้ว หวานพูดคำนั้นไปแล้ว ทำไมถึงได้พูดออกไปแบบนั้นนะเรา อยากตบปากตัวเองจริง ๆ ทำยังไงดีหล่ะทีนี้ (=///=) จะกลบเกลื่อนแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือจะเดินหนีไปเสียดื้อ ๆ () 

                “...” ไคไม่พูดอะไรออกมาเลย ได้แต่มองหน้าหวานนิ่ง ยิ่งทำให้หวานทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่

                “หวานว่าหวานลองไปดูทางโน้นดีกว่านะ เผื่อโยจะอยู่”

                “ฉันขอโทษนะ” เสียงของไคหยุดหวานไม่ให้เดินต่อไปในทิศตรงกันข้ามกับที่นี่ “แต่ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”

                “หวานรู้ค่ะ” รู้มานานแล้วด้วย “ไคชอบโย...  หวานจะไม่ทำให้ไคต้องลำบากใจเพราะความรู้สึกของหวาน”

                “...”

                “หวานรู้ว่าไม่มีทางทำให้ไคมาชอบหวานได้หรอก แค่หวานเห็นไคมีความสุขก็พอแล้ว” แม้ว่าจะยืนหันหลังให้เขาแต่หวานก็รู้ได้เลยว่าตอนนี้เขาจะต้องลำบากใจมากแน่ ๆ “หวานจะเลิกชอบไคค่ะ.....อีกไม่นานหวานต้องทำได้ ลืมเรื่องที่หวานบอกไปเถอะนะคะ” หวานเดินออกมาจากตรงนั้นแล้ว ปล่อยให้ความรู้สึกที่มีในใจได้ระบายออกมาหมดแล้ว หวานทำไปแล้วนะจ๊ะโย หวานทำตามที่โยบอก หวานจะตัดใจซะ จะได้ไม่ต้องมานั่งหลอกตัวเอง และหวังลม ๆ แล้ง ๆ อีก ตอนนี้หวานเสียใจมาก (╥  . )   แต่เชื่อว่าอีกไม่นานหวานจะต้องเข้มแข็งขึ้นและปล่อยไคออกไปจากหัวใจหวานได้จริง ๆ

-Numwan’s Part End.-

 

*****************************************
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น