Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ต.ค. 56

13

 

                อีกสามวันสอบไฟนอลฉันนั่งจมกองหนังสือในห้องนอนที่ยัยน้ำหวาน เจ้าโจ และ ไค ขนมาเทไว้ที่ห้องของฉันอันเนื่องมาจากกลัวว่า สมองของฉันในเวลานี้จะไม่อาจทำข้อสอบให้ติดท๊อปเท็นของโรงเรียนได้เหมือนก่อน ให้ตายสิ ฉันก็ไม่ได้ดูหมดอาลัยตายอยากขนาดนั้นหรอกนะ เจ้าพวกนั้นก็ห่วงเกิดเหตุไปหรือเปล่า แต่ก็ดีที่ฉันได้มีอะไรทำไม่ต้องมานั่งคิดถึง เอ้ย ไม่ใช่ คิดฟุ้งซ่าน ¯;)

                ก้อก...ก้อก เสียงคนเคาะประตูห้องนอนทำให้ฉันต้องลุกจากกองหนังสือไปเปิดประตู “โย เป็นไงบ้างจ๊ะ อ่านรู้เรื่องบ้างไหม หวานซื้อเค้กมาฝากด้วยนะ” น้ำหวานยืนรออยู่หน้าห้อง กำลังคิดถึงเธออยู่พอดีเลย

                “ยัยนี่อ่ะ กินของหวานมากไม่ดีหรอกนะ จะดุเอา” เจ้าไคที่กำลังเดินตามน้ำหวานขึ้นบันไดมา พูดลอย ๆ นี่มันว่าฉันเป็นน้องหมานิหว่า (=′=)

                “แก๊...ไอ้บ้าไค” ฉันจะกัดแกให้จมเขี้ยวเลย

                “เดินสิ” โจสะกิดไคที่ยืนขวางทางอยู่ ให้เดินต่อไป

                สุดท้ายทั้งสามคนขึ้นมานั่งอยู่ในห้องของฉัน โดยที่มีคุณพ่อเอาน้ำกับขนมขึ้นมาให้บ้าง แกล้งเดินผ่านบ้างทุก ๆ สิบนาที ครั้งหลังสุด เห็นว่าแม่เนยขึ้นมาลากคอพ่อลงไปชั้นล่างก่อนที่จะได้ยินเสียงสตาร์ทรถยนต์แล้วออกไปพร้อมกัน

                “ข้อนี้ หวานว่าต้องใช้สมการแบบนี้นะจ๊ะ” น้ำหวานนั่งลงข้าง ๆ ฉันแล้วหยิบดินสอเขียนลงบนกระดาษเปล่า  ยึก ๆ ยัก  ๆ  “ผลลัพธ์ที่ได้จะไม่ต่างจากวิธีธรรมดาหรอกจ่ะ หวานลองแล้ว วิธีนี้ประหยัดเวลาที่สุด เหมาะกับการทำข้อสอบปรนัย ที่มีเวลาจำกัด”

                “วิธีนี้ก็ได้นะ ยัยเอ๋อ”  ไค วางหนังสือที่อ่านลงก่อนจะลากกระดาษกับดินสอที่อยู่ตรงหน้าน้ำหวานไป เขียนอะไรสักพักก่อนจะส่งกลับมา

                “นั่นสิคะ หวานลืมไปเลย” สองคนนี้ดูแปลก ๆ นะ หรือฉันคิดมากไปเอง ( ̄3 ̄)a  ดูสนิดกันมากกว่าแต่ก่อนนิดหน่อย ฉันเห็นโจมองมาที่ฉันสายตาแปลก ๆ คล้ายกับมีอะไรจะพูดกับฉัน แว้บเดียวเท่านั้นก็หันไปอ่านหนังสือในมือต่อไป หรือฉันจะคิดมากไปเอง

                เกือบหนึ่งทุ่มน้ำหวานจึงขอตัวกลับไปก่อน ฉันขอร้องแกมบังคับให้ไคไปส่งน้ำหวาน โดยอ้างความปลอดภัยของเพื่อนสาวตัวน้อยของฉัน อันที่จริงฉันก็พอจะเดาออกหรอกนะว่าน้ำหวานชอบไคอยู่ แต่เจ้าบ้านั่นคงไม่รู้ตัว คงจะดีถ้าหากเพื่อนรักของฉันทั้งสองจะคบกัน อีกอย่างให้ไคเป็นคนดูแลน้ำหวานฉันคงจะสบายใจ

                “นายล่ะ ยังไม่กลับหรือไง” ฉันหันมาถามเจ้าคนที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งพิงกำแพงห้องนั่งเล่นบ้านฉัน

                “อยากคุย”

                “มีอะไร” ฉันเดินไปเทน้ำเปล่าใส่แก้วมาสองแก้วจากส่วนครัวเปิดที่ติดกับห้องนั่งเล่นแล้วนำมาวางที่โต๊ะกินข้าว ก่อนจะนั่งลง “มานั่งนี่สิ”

                “จอห์น บอกพวกเธอคบกัน”

                “ก็ไม่เชิง” อันที่จริงฉันก็แค่เพิ่งจะเริ่มคบกันก็ถูกแม่จับได้แล้วเกิดเรื่องไปซะก่อนหน่ะสิ (-_-;)

                “รัก?”

                “ฉันไม่รู้หรอกนะ อะไรที่เรียกว่าความรัก” โจจ้องหน้าฉันนิ่ง สายตาอ่านไม่ออก “แต่ฉันก็รู้สึกดีมากเมื่ออยู่ใกล้กับเขา มันบอกไม่ถูก”

                 “แล้วกับฉันหล่ะ”

                “นายกับไคเป็นเพื่อนฉัน ฉันก็รู้สึกดีตอนได้อยู่กับพวกนาย แต่กับจอห์น มันไม่เหมือนกัน” ฉํนตอบกลับไปตรง ๆ

                “จะทำไงต่อไป?”

                “รอต่อไป จนกว่าเขาจะกลับมา” อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกหวิว ๆ ในหัวใจแปลก ๆ แค่เพียงคิดว่าเขาจะไม่กลับมาหรือเราจะไม่ได้เจอกันอีก (╥  ï ) 

                โจลุกขึ้นยืนแล้ววางมือบนหัวฉัน ก่อนจะลูบเบา ๆ ทุกครั้งที่โจทำแบบนี้มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นจริง ๆ มันเหมือนกับว่าโจได้ปัดเอาความรู้สึกไม่ดีออกไป โจเป็นเหมือนพี่ชาย เป็นเหมือนคนในครอบครัว ตลอดเวลาที่รู้จักกันมา ในเวลาที่ฉันรู้สึกแย่ โจเป็นที่พึ่งให้ฉันเสมอ ขอบคุณมากนะเพื่อนรัก (≧≦)

 

                14.30 น. ... เย้!!! (◇≦) ในที่สุดการสอบอันแสนจะอึดอัดก็จบลงในวันนี้ อีกเกือบหนึ่งเดือนที่ฉันจะได้นอนตีพุงอยู่บ้านเฉย ๆ ก่อนที่จะต้องกลับมาเรียนในภาคเรียนสุดท้ายในชีวิตนักเรียนม.ปลายของฉัน ฉันนั่งรอน้ำหวานที่ยังไม่ออกมาจากห้องสอบ ที่โต๊ะหินอ่อนใต้อาคารเรียน เกือบสามเดือนแล้วสินะที่เขาไม่ติดต่อมาเลยนับตั้งแต่ออกไปจากชีวิตของฉัน นี่ฉันเป็นอะไรสำหรับเขากันนะ ส่งข่าวคราวมาหน่อยก็ไม่ได้ เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ (﹏ ̄)

                “โย จะกลับบ้านกันหรือยังจ๊ะ”

                “หืม...อะไรนะ”

                “พักนี้โยใจลอยบ่อยนะจ๊ะ มีอะไรหรือเปล่า หวานเป็นห่วงนะ”

                “ไม่มีอะไรหรอก ขอบใจนะหวาน”

                “นี่ เรื่องไปหัวหินหน่ะ วันเสาร์นี้นะ” ไคเดินเข้ามาหาพวกเราพร้อมกับโจ

                “หวานขอพ่อได้หรือเปล่า”

                “ได้จ่ะ” น้ำหวานยิ้มแห้ง ๆ “แต่ว่า หวานต้องพาพี่ไอซ์ไปด้วย”

                “หืม...พี่ไอซ์หรอ” \(‵▽′)/ พี่ไอซ์สุดหล่อคนนั้นหน่ะหรอ

                “คุณพ่อสั่งมาอ่ะจ่ะ”

                “ไม่มีปัญหานี่” นายไคพูดลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ เหมือนกำลังท้าทายขณะที่น้ำหวานก็ทำหน้าลำบากใจพิกล มีเรื่องอะไรกันนะสองคนนี้ ฉันพลาดอะไรไปหว่า (_) 

               

-Numwan’s Part.-

                วันพรุ่งนี้แล้วที่ฉันจะได้ไปเที่ยวกับโยเกิร์ตเป็นครั้งแรก หัวหิน... หลายปีแล้วที่ฉันไม่ได้ไป เมื่อก่อนตอนที่ครอบครัวของเรายังมีกันพร้อมหน้าพร้อมตา คุณพ่อกับคุณแม่จะพาพวกเราไปเที่ยวต่างจังหวัดกันบ่อย ๆ ฉันเตรียมเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าเป้เดินทางไว้แล้วเรียบร้อย ฉันคิดไปถึงเมื่อครั้งล่าสุดที่ไคมาส่ง คุณพ่อเกิดเห็นขึ้นมาจึงเรียกให้เขาเข้ามาในบ้าน

                “ชื่ออะไรเรา”

                “ไค มัตซึโมโตะ ครับ”

                “อ๋อ...ลูกชาย มัตซึโมโตะ ทาคูยะ” พ่อพูดเบา ๆ

                “ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าคุณรู้จักพ่อของผมยังไง แต่กรุณาอย่าเอาผมไปตัดสินด้วยชื่อเสียงของพ่อผม”

                “เธอจะบอกว่าเธอไม่เหมือนพ่อของเธอสินะ”

                “ผมแค่อยากให้คุณมองผมแบบไม่มีอคติ”

                “เอ่อ...คุณไคกลับก่อนดีกว่านะคะ ดึกแล้ว ขับรถดึก ๆ มันอันตราย” ฉันที่แอบฟังการสนทนานี้มาตั้งแต่ต้นเข้าไปขวางการปะทะคารมย่อย ๆ ระหว่างทั้งคู่  

                “นั่นสิ” คุณพ่อลุกขึ้นมองหน้าไคยิ้ม ๆ “แล้วเจอกันนะ”

                “เมื่อไหร่ก็ได้ครับ” ไคยิ้มตอบ เป็นยิ้มที่เย็นยะเยือกจนขนลุก ฉันดึงแขนไคออกมาจากบ้านทันที กลัวว่าพ่อจะเอาปืนมาไล่ยิงเขา

                “นี่ยัยเอ๋อ...แขนฉันจะขาดแล้วนะ”

                “รีบไปเถอะค่ะ คุณพ่อโมโหน่ากลัวมากนะคะ”

                “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด” เขาหยุดเดินอยู่ที่ตรงประตูรั้งหน้าบ้านเอาดื้อ ๆ

                “หวานรู้ค่ะ แต่คุณก็ร้ายนะคะ ท้าทายท่านซะขนาดนั้น” ฉันออกแรงดันให้เขาเดินไปสุดชีวิต แต่ก็ไม่ขยับสักนิด (﹏ ̄) หวานชักจะเหนื่อยแล้วนะคะไค

                “ทำไมยังไม่เข้าบ้านอีก” พี่ไอซ์ที่เพิ่งจะกลับมาจากมหาวิทยาลัยมองหน้าเราสองคน “นาย...อ๋อ รองประธานนี่หน่า มาทำอะไรบ้านผมครับ...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ สบายดีหรือเปล่า” (_)  สองคนนี้รู้จักกันด้วยหรือคะ      

“ก็ดี” ไคเดินไปที่รถ “ฉันไปก่อนนะยัยเอ๋อ”

                “เออ...” ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเขาที่มาส่งเลย เขาก็ออกรถไปเสียแล้ว เขาจะคิดยังไงนะ ทั้งคุณพ่อและก็พี่ไอซ์ทำไมถึงได้พูดกับเขาแปลก ๆ

                “หวาน คบกับหมอนั่นหรอ” พี่ไอซ์ปกติจะไม่เคยมาสนใจด้วยซ้ำว่าหวานจะเป็นยังไง วันนี้ทำไมถึงได้มาถามแบบนี้กันนะ

                “เปล่านี่คะ เค้าก็แค่มาส่งหวานเท่านั้น”

                “พี่เตือนไว้เลยนะ อย่าเข้าใกล้หมอนั่น...ไม่งั้นเธอจะต้องเสียใจ”

                “ทำไมคะ...พี่ไอซ์มีเรื่องอะไรกับไคมาก่อนหน้านี้หรือ” พี่ไอซ์เดินเข้าบ้านไปโดยไม่ตอบคำถามของหวานเลย o("")o มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างสองคนนี้กันแน่นะคะ

                ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น พี่ไอซ์ก็ไม่เคยปริปากเรื่องนี้อีกเลยไม่ว่าหวานจะพยายามถาม แต่พี่ไอซ์ก็จะเฉไฉไปได้ทุกครั้ง ส่วนคุณพ่อเองก็ดูเหมือนว่าจะกลับบ้านเร็วขึ้นกว่าเดิม หลายครั้งที่อาสาไปรับหวานจากโรงเรียนทั้งที่หวานก็บอกว่ากลับเองได้

                “พ่อคะหวานจะไปเที่ยวหัวหินกับโยนะคะ” เย็นวันสอบวันแรก หวานรวบรวมความกล้าขออนุญาตคุณพ่อ

                “ไปเมื่อไหร่หล่ะ”

                “หลังสอบเสร็จค่ะ”

                “มีใครไปบ้าง”

                “ก็มีโยกับเพื่อน ๆ ค่ะ”

                “หมอนั่นไปด้วยหรือเปล่า” หมอนั่นที่พ่อถามถึงนี่จะเป็นไคหรือเปล่านะ

                “ไปค่ะ”

                “ไม่ได้!!!

 “หวานอยากไปนี่หน่า” (╥  ï ) 

“โอเค...ก็ได้ มีข้อแม้นะ” คุณพ่อมองหน้าหวาน “ให้พี่ไอซ์เค้าไปด้วย”

ทำไมหล่ะคะ” ( ̄ ̄)

“ถ้าอยากไปต้องให้พี่เค้าไปด้วยไม่งั้นพ่อไม่ให้ไปนะ ตกลงหรือเปล่า”

“ก็ได้ค่ะ” (-_-;) สรุปแล้วทริปนี้ของหวานจะสนุก หรือเศร้ากันนี่ แค่เจอกันครั้งเดียวยังแทบจะมีประกายไฟออกมาจากการสบตาของทั้งสองคน  หวานคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่นะคะที่ตกลงแบบนั้นไปกับพ่อ แต่ก็ไม่แน่นะ หวานจะลองพยายามทำให้สองคนนั้นได้เคลียร์เรื่องที่อาจจะติดค้างกัน แม้ว่าหวานจะไม่รู้ว่าพวกนั้นมีเรื่องอะไรกันมาก่อนหน้านี้ หวานจะพยายามแล้วกันค่ะ ¯;)

               

*****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น