Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ต.ค. 56

11

                “อุ้ย...เจ็บนะ เบาหน่อยสิ ซี้ด...” (≧≦)

                “ก็เบาที่สุดแล้วนะ” (-_-;)

                “มือหนักชะมัด” สองประโยคแรกชวนจิ้นไปไกล แต่จะให้ฉันทำไงได้ อีตาจอห์นพาฉันมาที่คอนโดของเขาแล้วให้ฉันไปล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็ทำแผลให้ฉัน

                “อย่าพูดมากได้ไหมเธอหน่ะ หาเรื่องเองนี่หน่า ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะเป็นคนจัดการเองก็ไม่เชื่อ เธอนี่มันดื้อเหมือนใครกันนะ บอสออกจะอ่อนโยน มีเหตุผล น่าเคารพ ส่วนคุณครีมแม่ของเธอก็ออกจะเรียบร้อย” สาธยายซะ ฉันคงเกิดจากการผสมเทียมมั้งเลยนิสัยไม่เหมือนพ่อกับแม่อ่ะ () 

                “นายพูดเหมือนเคยเจอแม่ฉันงั้นแหละ”

                “ไม่เคยหรอก” โธ่...ที่แท้ก้อมั่วนิหว่า ( ̄ ̄) “แต่บอสเคยเล่าให้ฟัง” ฉันส่องกระจกมองหน้าตัวเองที่ถูกผ้ากอซแผ่นเบ้อเริ่มปิดไปครึ่งแก้ม นี่ฉันก็ไม่ได้เป็นเยอะอะไรมากมายเลยนะ อีตานี่มันทำแผลเวอร์ไปไหม

                “หิวอ่ะ” เสียงลูก ๆ ในท้องของฉันร้องกระจองอแงหาอาหารเสียงดังลั่น

                “ได้ยินหรอก เสียงดังขนาดนั้น นี่เธอมีไซเรนในกระเพาะอาหารหรือไง” ปากจัดชะมัดเลยอีตาบ้านี่ คนมันหิวนี่หน่า  ฉันอายเป็นนะเว้ย (=///=) “มีบะหมี่กึ่งสำเร็จอยู่ไปทำกินเอง ฉันไปข้างนอกแปปนึง”

                “เฮ้ย...เดี๋ยวสิ แล้วนายจะกลับเมื่อไหร่ อย่าไปนานนะ” ไม่ทันได้ตอบคำถามของฉันอีตาบ้าจอห์นก็ปิดประตูห้องออกไปเสียแล้ว ทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวเลย คอยดูนะฉันจะฟ้องพ่อ <(^′)>

 

-Jo’s Part-

                “จะไปไหน” ซาร่าลุกขึ้นยืนทันทีที่พยาบาลทำแผลเสร็จ “เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

                “ฉันจะกลับบ้านค่ะ”

                “ไม่ใช่ตอนนี้” ผมเองก็ไม่ได้อยากจะอยู่กับเธอเท่าไหร่หรอก ตอนนี้ในหัวผมแต่เรื่องของยัยตัวแสบเท่านั้น ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

                “ต้องการอะไร” เธอจ้องหน้าผมไม่วางตา

                “เลิกยุ่งกับโยเกิร์ต”

                “เหอะ!!! ที่แท้ก็แค่เป็นห่วงยัยนั่นสิ”

                “ใช่”

                “คงไม่ได้หรอก ฉันมีข้อตกลงกับทางนั้นอยู่ ถ้ายังทำไม่สำเร็จ ฉันก็คงแย่เหมือนกัน” เธอหลบตาผม

                “เท่าไหร่?”

                “อะไร?” สีหน้าเธอชักจะเข้มขึ้น ไม่ใช่ว่าจะเข้าใจที่ผมถามไปอีกเรื่องหรอกนะ (-_-;)

                “หนี้” สีหน้าเธอดูแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน “ฉันจะให้ยืม”

                “มีเรื่องไหนบ้างที่คุณไม่รู้” เธอหัวเราะเบา ๆ “สิบสองล้าน เหลืออยู่แค่นั้นแหละ ก่อนหน้านี้ใช้ไปบ้างแล้วค่ะ”

                “พรุ่งนี้มารับเช็ค” เงินแค่นี้ทำไมต้องทำรุนแรงกันขนาดนี้ด้วย ผมไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ผมมีเงินส่วนที่เป็นของคุณแม่ที่เสียไปแล้วในบัญชีมากพอที่จะอยู่ได้โดยไม่สำบากไปตลอดชีวิต “ฉันจะไปส่ง”

                ผมพาซาร่าไปส่งที่บ้านเรียบร้อยแล้วโดนที่ไม่ได้รับคำขอบคุณใด ๆ เป็นการตอบแทน ผมเองก็ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นหรอก แต่มันก็น่าจะเป็นมารยาททางสังคมที่คนทั่วไปพึงกระทำ ช่างเถอะ!!! ผมไม่ใส่ใจ

-Jo’s Part End-

 

                อีตาบ้าจอห์นไปไหนของเค้านะ เกือบห้าทุ่มแล้วยังไม่กลับมาอีก ฉันนั่งเล่นอยู่บนโซฟาจนเกือบจะหลับไปหลายตื่นก็ยังไม่มา ถ้าคืนนี้ไม่กลับฉันจะทำไงเนี่ย ห้องนี้มีอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าเกิดอยู่ดี ๆ ไฟดับ แล้วมีคนมาเคาะประตูห้อง พอเปิดไปแล้วไม่มีใครอยู่หน้าห้องจะทำไง ฉันไม่ชอบอยู่คนเดียวในที่ไม่คุ้นตอนกลางคืนนะ (ไม่ยอมรับว่ากลัวผี) ¯;)

                ก้อก...ก้อก... นั่นไง (⊙⊙)∥∣  สิ่งที่ฉันคิดเกิดขึ้นแล้ว ทำไมแม่นอย่างนี้นะ ฉันจะไปเปิดประตูดีไหม แล้วถ้าเกิดเปิดไปแล้วเจอ...จะทำยังไง (TT ¨ TT) พ่อจ๋า...แม่จ๋า... ช่วยนู๋ด้วย ก้อก...ก้อก...ก้อก... เสียงเคาะประตูดังถี่ขึ้นเหมือนจะเร่งให้เปิดประตูเร็ว ๆ เอ้า!!! เป็นไงเป็นกัน

                (>﹏<)  ฉันหลับหูหลับตาเปิดประตู ( >. o;)  เอ๋!!! ทำไมผีผู้ชายตัวนี้หน้าคุ้น ๆ หว่า “มาได้ไง?” เสียงยิ่งคุ้น เดี๋ยวนี้ผีแปลงร่างเป็นคนที่ฉันรู้จักได้ด้วย พลังการหลอกช่างรุนแรงนัก

                “...” ดูผีตัวนี้มันมองหน้าฉันสิ สายตาเย็นชาแบบนี้เหมือนของโจมาก เลียนแบบได้เนียนสุด ๆ “โจ...ตัวจริงหรือป่าว” (.)

                “...” โจไม่ตอบแต่ผลักหัวฉันเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้อง “จอห์น?”

                “ไม่อยู่หรอก ออกไปไหนก็ไม่รู้ ตั้งแต่นานแล้ว”

                “...” โจนั่งบนโซฟาตัวที่ฉันเพิ่งลุกขึ้นมาเมื่อกี้ แล้วมองหน้าฉัน มองแบบนี้มันยังไงกันนะมีอะไรติดหน้าฉันหรือเปล่า(′)  

                “อะไร?” ฉันนั่งลงที่อีกฝั่งของโซฟา “มีอะไร”

                โจไม่ตอบแต่ยื่นมือมาดึงผ้ากอซที่ปิดรอยช้ำออก แล้วลูบแก้มฉันเบา ๆ(>ω<) จั้กกะจี้อ่ะ “เจ็บมั้ย”

                “ทายาแล้วหล่ะ อีตาจอห์นทำแผลชั้นซะเหมือนกับว่าหน้าฉันเละไปข้างนึงแล้วงั้นแหละ” ฉันหัวเราะ

                หมับ!! โจดึงตัวฉันเข้าไปกอดไว้ เกิดอะไรขึ้นกับหมอนี่นะ ที่สำคัญกอดฉันแน่นจนหายใจแทบจะไม่ออกอยู่แล้ว “หะ...หาย ใจ มะ.. ไม่ ออก” ( ̄o ̄)

                เสียงประตูเปิดทำให้โจคลายกอดทันที ฉันรอดตายแล้ว เย้ \(‵▽′)/ จอห์นที่เพิ่งเข้ามาทำหน้าเหมือนปลาสำลักน้ำ “ฉันมาขัดจังหวะหรือเปล่า”

                “กำลังจะกลับ” โจลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้ฉันนั่งงง ว่ามันมาทำอะไรฟะเพิ่งจะมาถึงแท้ ๆ แต่บอกกำลังจะกลับ เพื่อนฉันอาจมีปัญหาด้านความจำ

                “ไปไหนมาอ่ะ ฉันรอตั้งนาน”  จอห์นชะงักเท้านิดหน่อยแล้วเดินเอาของที่เพิ่งซื้อมาไปเก็บในครัว อีตานี่เป็นอะไรอีกนะ หันมาคุยกับฉันสักนิดก็ไม่ได้ ไม่พอใจอะไรอีกหรือไง ผู้ชายนี่เข้าใจยากซะจริง “ฉันถามว่าไปไหนมา” ฉันเดินตามเข้าไปในครัวแล้วยืนขวางหน้าเขาไว้

                “...” แน่ะ ทำหูทวนลมใส่ฉัน รู้จักนังโยน้อยไปนะยะ<(^′)>

                “ไป...ไหน...มา” ฉันดึงไหล่ของอีตาเฉยนี่เข้ามาแล้วตะโกนใส่หูดัง ๆ เอาให้ขี้หูออกมาเล่นฮูล่าฮูบซะเลย แต่ว่าทำไมตัวฉันลอยขึ้นไปกลางอากาศอ่ะ กรี้ด... (>0<) อีตาบ้าจอห์นอาศัยจังหวะที่ฉันรั้งไหล่เขาลงมา แบกฉันไว้บนไหล่ “เฮ้ย...ปล่อยเลยนะ” ฉันดิ้นรนสุดชีวิต

                จอห์นพาฉันไปที่ห้องนอน ไปทำไมฉันยังไม่ง่วง แง้ ๆ (TT ¨ TT) เขาจะฆ่าฉันหรือเปล่านะ ฉันยังไม่อยากตาย ฟุ่บ...เขาโยนฉันลงบนเตียง แล้วขึ้นมาคร่อมตัวฉันไว้ (ล่อแหลมสุด ๆ)

                “เธอเป็นคนยังไงกันแน่นะ”

                “อะไรของนาย ฉันไม่เข้าใจ” เรื่องอะไรกัน ฉันทำอะไรให้หมอนี่ไม่พอใจหรือไงนะ

                “...” จอห์นค่อย ๆ ก้มลงมา (o.O) จะ...จูบ ฉัน ริมฝีปากของเขาร้อนมาก ฉันได้กลิ่นแอลกอฮอล์ ในลมหายใจของเขานิดหน่อย อีตานี่ต้องออกไปกินเหล้ามาแน่ ๆ หรือบางทีเขาอาจจะเมา มือของเขาเลื่อนลงมาจากที่เคยตรึงแขนฉันไว้ทั้งสองข้างมาอยู่ที่ไหล่ก่อนจะเลื้อยมาที่ (⊙⊙)∥∣  หน้าอก ฉันอาศัยช่วงที่มือทั้งมองข้างเป็นอิสระผลักมนุษย์จอมหื่นบนตัวอย่างแรงจนเขาเสียหลักล้มลงไปนอนหงายบนเตียง ฉันรีบกระดึ้บ ๆ ลงจากเตียงทันที ผลั้ก!!!...หมัดเน้น ๆ จากฉันซัดเข้าหน้าหล่อ ๆ ของนายจอห์นอย่างแรงแล้วเดินออกจากห้องนอนทันทีตรงไปยังประตูหน้า ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยต้องรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกมันปนเปกันจนวุ่นวายไปหมด โกรธ เสียใจ อับอาย ผิดหวัง ฉันจะจัดการกับความรู้สึกเหล่านั้นยังไงกันนะ

                ฉันเดินลงมาจากคอนโดแล้วเดินต่อไป ผ่านซอย มุ่งสู่ถนนใหญ่ ที่ไม่ค่อยจะมีรถวิ่งบนถนนมากนัก ฉันเดินต่อไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้จุดหมาย ฉันเดินไปหยุดที่ริมแม่น้ำที่มีสะพานใหญ่ติดไฟระยิบระยับ ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ริมแม่น้ำ ฉันอยากให้ลมเย็นที่พัดมาสามารถพัดพาความรู้สึกแปลก ๆ ในหัวใจให้หลุดออกไปสักที

                “น้องสาว มานั่งรอลูกค้าหรอ” ชายวัยกลางคนสองคนจอดรถริมถนนตะโกนลงมา ฉันไม่ได้มีรถเข็นมาด้วยสักหน่อย เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าพวกนั้น (;_)

                “...” ฉันไม่ตอบ หวังว่าพวกนั้นจะไปกันเอง แต่กลับไม่เป็นแบบนั้น ทั้งสองคนลงมาจากรถพร้อมกันแล้วเดินตรงมาที่ฉัน

                “ไปกับพวกพี่มั้ย พี่ให้ สามพันเลย” หนึ่งในสองคนนั้นยิ้มกรุ้มกริ่ม โบกแบงค์พันสามใบไปมา

                “ไม่มีอะไรจะขาย”

                “มีสิ เดี๋ยวพี่บอกเอง” อีกคนเข้ามาดึงมือฉัน หึ!!! (҂̀_́)  พวกนี้คงจะไม่อยากไปดี ๆ แบบไม่เจ็บตัวสินะ ฉันสะบัดมือจากนั้นก็ลุกขึ้นเตะเข้าที่น้องชายของนายคนนั้นจนลงไปนอนชักดิ้นชักงอ อีกคนหนึ่งก็เข้ามาหาฉัน ฉันกำหมัดสวนไป แต่เขาหลบได้ก่อนจะปัดมือฉันแล้วล็อกแขนฉันไว้  “ไปกับพี่ดี ๆ ดีกว่านะ” เขากระซิบที่ข้างหู อึ๋ย! ขนลุกชะมัดเลย ฉันแทงศอกเข้าลิ้นปี่อย่างแรงจนท่อนแขนที่รัดคอฉันไว้คลายออก สบโอกาสฉันวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที

                ฉันหลับหูหลับตาวิ่งจนชนเข้ากับใครบางคนที่กำลังเดินมา “ขอโ...” คำขอโทษของฉันที่ยังพูดไม่จบ ก็ต้องหุบปากทันทีเมื่อเห็นหน้าคนที่ฉันวิ่งชนเมื่อกี้ จอห์นเองก็ดูตกใจไม่น้องที่เห็นหน้าฉัน

                “เธอ...เป็นอะไรหรือเปล่า วิ่งหนีอะไรมา ใครทำอะไรเธอ”  เขาจับตัวฉันเขย่าอย่างแรงจนบะหมื่สี่ห่อที่กินเข้าไปเมื่อตอนเย็นแทบจะกระฉอกออกมาจากกระเพาะ

                “เปล๊า” ฉันก็หนีเสือปะจระเข้ไงอีตาบ้า นายแหละที่เป็นเสือส่วนอีตาสองคนเมื่อกี้เป็นจระเข้ หรือตัวเงินตัวทองดีหล่ะ (-_-;)

                “ฉันขอโทษ” รอยแดงช้ำ ๆ ปรากฏบนแก้มข้างซ้ายอย่างชัดเจนแม้แถวนี้จะไม่ค่อยมีแสงสว่างมากนัก

                “...” ฉันมองหน้าคนที่ยืนก้มหน้าสำนึกผิด มองนิ้วตัวเองที่ถูไปมา หาเลขเด็ดที่นิ้วตัวเองหรือไงไม่ทราบ

                “ฉันไปดื่มมานิดหน่อย” เขามองหน้าฉัน “พอกลับมาแล้วเห็นเธอกับโจ...”

                “นายคิดอะไรบ้า ๆ ฉันกับโจเป็นเพื่อนกันนะ” แล้วทำไมฉันต้องมายืนอธิบายเรื่องนี้ให้อีตานี่ฟังด้วยเล่า     (o′o) หงุดหงิดตัวเองชะมัด

                “โจมันไม่คิดงั้นสิ” ยังจะมาเถียงฉันอีกนะ

                “แต่ฉันเห็นโจเป็นแค่เพื่อน เข้าใจไม๊” ฉันตะโกนดัง ๆ ให้อีตาบ้านี่ได้ยินให้ชัด ๆ (=′=) ว่าแต่ทำไมฉันต้องมาสนใจด้วยนะว่าอีตานี่จะเข้าใจว่ายังไง ฉันขี้เกียจจะมาอธิบายต่อแล้ว จึงหันหลังเพื่อจะเดินหนี

                 “ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมฉันต้องรู้สึกหงุดหงิดพอเห็นเธอกับโจกอดกันแบบนั้น” คำพูดที่ออกจากปากของเขาทำให้ฉันต้องหันไปมองผู้ชายที่ยืนหน้าแดงข้างหลังให้เต็มตา  “ที่รู้ ๆ ฉันไม่อยากให้เธอไปอยู่ใกล้กับผู้ชายคนอื่น”

 

                “...”  อั้ยยะ!! (=///=) มาพูดอะไรตรงนี้ฟะตาบ้านี่ ฉันก็เขินเป็นนะ

                “ฉันชอบเธอ” จอห์นดึงมือฉันไปจับไว้

                “แบบว่า”  ( /// )  ฉันก็ไม่ได้รังเกียจอะไรอีตานี่หรอก  “ฉัน....ไม่น่ารัก แอ๊บแบ้วเหมือนสาว ๆ คนอื่นหรอกนะ ฉันมีข้อเสียเยอะแยะด้วย”

                “ฉันรู้” เขาโอบไหล่ของฉัน “เธอหน่ะ จอมห้าว  กวนประสาทก็เก่ง หาเรื่องได้ไม่เว้นแต่ละวัน ดื้อที่สุดในสามโลก” ทำไมฉันรู้สึกเหมือนโดนหลอกด่าไงไม่รู้ ( ̄3 ̄)a 

                “แล้วจะบอกพ่อกับแม่ว่าไง”

                “ฉันจะจัดการเอง” จอห์นดันไหล่ฉันไปจนสุดแขนทั้งสองข้าง แล้วมองหน้าฉัน ก่อนที่จะดึงกลับมาสู่อ้อมกอดของเขาอีกครั้ง พร้อมกับประทับรอยจูบอันอบอุ่นที่หน้าผาก (≧≦) คนละอารมณ์กับสถานการณ์ที่ฉันเสียจูบแรกให้อีตานี่แบบฟ้ากับเหว คืนจูบแรกของฉันมาเลยนะอีตาบ้านี่

 

                *****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น