Yogurt Chilli รักฉบับร้ายของยัยตัวป่วน

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ต.ค. 56

10

                เลิกเรียนแล้วจ้าาาา.... (>ω<) ในที่สุด ก็หมดชั่วโมงสุดท้าย ฉันดูเวลาที่ผนังห้องเรียน เกือบบ่ายสามโมงครึ่งแล้ว ฉันอยากไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าจังเลย

                “น้ำหวานจ๋า” (_) “ไปเดินซื้อของเป็นเพื่อนโยหน่อยสิ”

                “ไปไหนหล่ะจ๊ะ” น้ำหวานกำลังเก็บกระเป๋านักเรียน อย่างเป็นระเบียบช่างแตกต่างจากกระเป๋านักเรียนของฉันเสียเหลือเกิน

                “ไปพาราก็อชกัน”

                “ไกลเลยนะจ๊ะนั่นหน่ะ โยจะกลับมาทันเคอร์ฟิวส์หรอ” แน่ะ (=_=^)  เดี๋ยวนี้รู้ด้วยนะว่าฉัน มีเคอร์ฟิวตอนกี่โมง เจ้าไคต้องเป็นคนบอกแหง๋ ๆ เลย

                “ถ้ารีบไป ก็กลับมาทันแหละ”

                “งั้นเดี๋ยว หวานเก็บของก่อนนะจ๊ะ”

                เราสองคนฝ่าดงรถเก๋ง รถกระบะ รถเมล์ ที่จอดติดเครื่องยนต์กันเป็นแพบนถนนออกมาได้ โดยกินเวลาอันมีค่าของฉันไปเกือบสองชั่วโมง ทำให้เวลาการเดินเล่นซื้อของ ของฉันกับน้ำหวานมีน้อยลงตามไปด้วย ฉันออกมาจากห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่เวลานี้มีผู้คนมากมายเข้ามาเดินขวักไขว่ หลังจากกินข้าวเย็นด้วยกัน เกือบหนึ่งทุ่ม ฉันส่งน้ำหวานถึงหน้าบ้านอย่างปลอดภัย ยังมีเวลาเหลืออีกหนึ่งชั่วโมง ทันถมเถที่จะกลับบ้านก่อนเวลาที่แม่ขีดเส้นตายไว้

                ระหว่างทางฉันเห็นแว้บ ๆ ว่ามีผู้หญิงที่ใส่เครื่องแบบโรงเรียนฉันคนหนึ่งเข้าไปในนั้นโดยที่มีผู้ชายสองคน จับแขนเธอให้เข้าไป ในตึกร้างข้างถนนที่ฉันกำลังจะเดินออกไปสู่ถนนใหญ่  ไม่ได้การละ ฉันต้องตามไปสาระแน  เอ้ย..ไม่ใช่ ทำหน้าที่พลเมืองดีสักหน่อย (>0<)

                “เมื่อไหร่ งานที่ฉันให้เธอทำจะเสร็จสักที” เสียงผู้หญิงดังขึ้น ขณะที่ฉันค่อย ๆ คืบคลานเข้าไป เฝ้าสังเกตุการณ์ระยะประชิด “ไม่เห็นยัยนั่นจะถูกไล่ออกสักที”

                “กำลังทำอยู่ไงคะ” เสียงนี้ทำไมมันคุ้นหูฉันนักนะ เคยได้ยินที่ไหนหว่า เห็นแค่ข้างหลังเลยไม่รู้นี่สิว่ารู้จักหรือเปล่า

                “นานเกินไปแล้วย่ะ” มีเสียงหัวเราะแหลมปรี้ดดังแสบแก้วหูฉันเหลือเกิน ดังออกมาจากผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่นั่งอยู่ตรงข้ามนักเรียนโรงเรียนเดียวกับฉัน ยัยนี่ก็คุ้นหน้าเหมือนกันแฮะ ( ̄ ̄)

                “ทำไมคุณไม่ทำเสียเองเลยหล่ะ”

                เพี้ยะ...ยัยคนตัวเล็ก ลุกขึ้นมาตบหน้าเด็กโรงเรียนเดียวกับฉัน ก่อนที่จะให้ผู้ชายอีกสองคนที่ยืนด้านหลังตรึงคนที่ถูกตบไว้แล้วก็ตบอีกไม่รู้กี่ครั้ง ทำไมยัยตัวเล็กนี่โหดเหี้ยมนักนะ ฉันทนดูต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ขอออกไปบู้สักทีเถอะ รังแกคนไม่มีทางสู้แบบนี้มันหมาหมู่ชัด ๆ (=′=)

                หมับ... (o.O) ใครบางคนเข้ามาปิดปากฉันไว้จากด้านหลัง ทำไงดี ฉันไม่น่าพลาดปล่อยให้มีคนเข้าถึงตัวได้ง่าย แบบนี้เลย “เดี๋ยวฉันจัดการเอง” เสียงคุ้นหูของจอห์นดังขึ้นก่อนที่ฉันจะหันไปมองหน้าเขา อีตานี่มาได้ไง

                “อ่อย อั้นเอยอะ อั้นอะอัดอานอัยอั่น” (ปล่อยฉันเลยนะ ฉันจะจัดการยัยนั่น)

                “รู้หรอกหน่ะ แต่ถ้าเธอมีแม้แต่รอยถลอดนิดเดียว ฉันถูกบอสเก็บแน่” อีตานี่มันรู้จริง ๆ อ่ะหรอว่าเมื่อกี้ฉันพูดว่าอะไรอ่ะ (-_-;)

                “อั้ยอั้นไอเออะ” (ให้ฉันไปเถอะ)

                “เฮ้อ...นี่นี่มันดื้อจริง ๆ ก็ได้ แต่ฉันจะเปิดเอง เธอแค่ซัพพอร์ทก็พอนะ”

                “อ่อยอิ” (ปล่อยสิ) อีตาจอห์นกะจะให้ฉันกินมือของเขาเป็นอาหารเย็นหรือไงยะ ไม่ปล่อยสักที ที่สำคัญไม่ใช่แค่ปิดปากนะ หมดนั่นยังกอดฉันซะแน่นเชียว เดี๋ยวต้องเคลียร์กันหน่อยแล้ว (=///=)

                ทันทีที่เป็นอิสระจากนายจอห์น ฉันก็ตรงเข้าไปหาคนกลุ่มนั้นทันที โดยมีนายจอห์นตามมาติด ๆ เขาจัดการสองคนนั้นโดยไม่ต้องออกแรงมากมาย เหลือแค่เพียงยัยคนตัวเล็กที่กำลังจะเข้ามาตบฉัน ฉันเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับรับฝ่ามือนั้นแล้วบิดไปอีกทาง ส่งผลให้ยัยนี่ แหกปากร้องเสียงหลง

                “แก ปล่อยชั้นนะ ยัยทอม” วิธีเรียกแบบนี้คุ้นหูอีกแล้วสิ ( ̄3 ̄)a  ขอคิดก่อน ติ้ก ตอก ๆ อ๋อ....คนที่รุมทำร้ายน้ำหวานก็พูดแบบนี้เหมือนกันนี่ จะว่าไปยัยนี่ก็หน้าเหมือนหนึ่งคนในกลุ่มนั้นเลยนะ

                “เธอ...ใช่คนที่เคยทำร้ายน้ำหวานใช่ป่ะ” ขอถามอีกทีเพื่อความแน่ใจจะได้ไม่เช็คบิลผิดคน(=_=^)

                “ใช่...ฉันเป็นคนตบนังเด็กใหม่นั่นเอง แล้วแกก็เข้ามาทำร้ายฉัน มิหน่ำซ้ำ รองประธานนักเรียนยังจะมาบังคับให้ฉันลาออกอีก” เป็นฝีมือเจ้าพวกนั้นสินะเนี่ยถึงว่า ไม่เห็นหนังหน้ายัยชะนีนี่เลย

                “ดีแล้วหล่ะที่เธอลาออกไปหน่ะ” ฉันพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านด้วยความยากเย็น

                “เธอคงสะใจสินะ” พูดจบยัยนี่ก็ดิ้นจนหลุดจากมือของฉันแล้วตบหน้าฉันเต็มแรง รสชาติและกลิ่นเลือดในปากรวมทั้งความรู้สึกชาตามมาบนหน้า (..*) ~

                “หึ หึ ฉันกำลังจะบอกว่าถ้าเธอยังอยู่ เธอก็จะเจอแบบนี้ไง” (҂̀_́)  พูดจบฉันก็ต่อยเข้าที่หน้าของยัยคนตัวเล็กนั่นอย่างแรงจนลงไปนอนสลบบนพื้น แน่นิ่ง ฉันลงไปคร่อมร่างนั่นไว้แล้วตบซ้าย ขวา แบบไม่ยั้ง รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกไคกับโจที่มาจากไหนไม่รู้ ล็อกแขนซ้ายและขวา ฉันหน้ามืดตามัวมองอะไรไม่เห็นนอกจากสีของเลือด นั่นยิ่งทำให้ฉันไม่อาจสะกดกลั้นความอยากขย่ำยัยคนที่เคยทำให้เพื่อนที่ฉันรักเจ็บตัวได้เลย

 

-Kai’s Part-

                ผมมาถึงห้องเรียนช้ากว่ายัยตัวแสบที่พายัยเอ๋อออกไป โดยที่ไม่บอกหรือรอ ผมกับโจสักนิด มีคนเห็นยัยสองคนนั้นออกไปจากห้องทันทีที่โรงเรียนเลิก ผมจึงต้องโทรหายัยเอ๋อ แล้วถามว่าอยู่ที่ไหน สรุปว่าโยเกิร์ต ลาก ยัยนั่นไปเดินห้างกันสองคน ขยันหาเรื่องปวดหัวจริง ๆ ให้ตาย (=_=^)

                “ตามไปไหม” ผมถามโจที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในห้องประธานนักเรียน

                “ไม่” ไอ้หมดนี่มันจะเย็นให้เป็นน้ำแข็งเลยหรือไงกัน (=_=;)

                “ตามใจแก ฉันไปเอง”

                “จอห์น ตามอยู่” โจบอกเรียบ ๆ ผมรู้มาว่าจอห์นเป็นพี่ชายต่างแม่ของโจ ที่ไอ้แว่นหน้านิ่งนี่ไม่เคยปริปากบอกผมสักนิดเดียวถ้าไม่บังเอิญว่าจอห์น เป็นคนสนิดของพ่อยัยบ้านั่น มันก็คงไม่บอกผม “เรื่องที่นายไปสืบว่าไง”

                “อ้อ...เกือบลืม แกจำเรื่องที่ยัยบ้านั่นอาละวาดตอนงานโรงเรียนได้หรือเปล่าหล่ะ”

                “อืม”

                “นั่นแหละ หนึ่งในสามคนนั้น เป็นลูกของคนที่บังเอิญ ครอบครัวซาร่าไปติดหนี้ไว้ไง จากนั้นก็เลยเอาเรื่องนี้มาเป็นเงื่อนไขให้หาเรื่องไล่ยัยตัวแสบออกจากโรงเรียน”

                “รู้ลึกดี” ไอ้แว่นหน้านิ่งยิ้ม

                “ก็นะ พอดี พ่อของยัยนั่นเป็นคนรู้จักพ่อของฉันเอง” จุดไต้ตำตอชัด ๆ ผมเองก็เส้นผมบังภูเขา ดีนะที่ยังพอจำได้ว่ายัยนั่นเคยมาที่บ้านผมกับพ่อของเธอ วันปีใหม่เมื่อสองปีที่แล้ว

                “ตามซาร่า เผื่อจะเจอต้นเรื่อง”

                “ไปกันเลยป่ะ เมื่อกี้คนที่ฉันให้ตามยัยนั่นไปโทรมาบอกว่ากำลังออกจากโรงเรียน” โจลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าตามหลังผมออกมาจากห้องทันที เราสองคนแอบตามยัยซาร่าที่เห็นหลังไว ๆ ขึ้นรถแท็กซี่ วันนี้เป็นวันศุกร์ที่การจราจรหนาแน่นเป็นอุปสรรคการสะกดรอยตามของพวกเรา ผมเหลือบไปเห็นรถแท็กซี่คันนั้นเลี้ยวเข้าไปในซอยบ้านยัยเอ๋อ ก่อนจะจอดที่ริมถนนไม่ไกลจากปากซอยนัก ผมขับรถไปจอดยังอีกฝั่งของตึกร้างที่ยัยนั่นเข้าไป

                ผมกับโจตามซาร่าไปห่าง ๆ จนเห็นว่าเธอพูดคุยกับหนึ่งในกลุ่มคนที่โยเกิร์ตเล่นงานจนยับเยินเมื่อเดือนก่อน คนที่ผมกล่อมยากที่สุดกว่าจะยอมลาออกจากโรงเรียน นี่หมายความว่ายัยคนนั้นไม่ได้ไปเรียนต่างประเทศอย่างที่บอกไว้กับผม  เราเฝ้าดูอยู่นานจนเห็นว่าซาร่าถูกรุมทำร้าย ผมกับโจกำลังจะเข้าไปช่วยแต่ที่ถึงตัวพวกนั้นก่อนคือ โยเกิร์ตกับจอห์นที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ โจมองหน้าผมแล้วพยักหน้า เรารู้ว่ายัยบ้านั่นจะต้องอาละวาดแน่นอนถ้าจำได้ว่ายัยคนที่ตบซาร่าเป็นคนที่เคยทำร้ายน้ำหวาน

                ผัวะ...เสียงฝ่ามือกระทบหน้าของยัยตัวแสบทำให้ผมกับโจหยุดชะงัก  (.(_).)

                “หึ หึ ฉันกำลังจะบอกว่าถ้าเธอยังอยู่ เธอก็จะเจอแบบนี้ไง” เสียงของยัยตัวแสบที่รอดไรฟันออกมาบอกว่าไม่สามารถสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้อีกแล้ว ผลที่ตามมาคือหมัดหนัก ๆ ซัดเข้าหน้าคู่กรณีจนลงไปนอนแผ่หมดสติ เท่านั้นยังไม่พอ ยัยตัวแสบก็คร่อมร่างนั้นไว้พร้อมกับตบรัวแบบไม่ยั้ง ผมกับโจรีบวิ่งไปจับแขนทั้งสองของยัยนั่นไว้คนละข้างพร้อมกันแบบไม่มีใครนัดใคร

                “พอน่า เดี๋ยวก็ตายพอดี” จอห์นเข้ามาช่วยกันจับยัยตัวแสบไว้อีกคน

                “ฉันจะฆ่ามัน” น้ำเสียงที่ผมได้ยินไม่เหมือนโยเกิร์ตคนที่ผมเคยรู้จัก ตอนนี้ยัยนี่คงจะสติแตกไปแล้ว

                เพี้ยะ...เสียงกระทบของฝ่ามือเข้ากับหน้ายัยตัวแสบที่กำลังดิ้นทำเอาพวกเราผู้ชายสามคนถึงกับอึ้ง แล้วหันไปมองหน้า ผู้หญิงที่ก่อนหน้านี้ถูกทำร้ายจนแทบจะลุกขึ้นยืนไม่ได้(.(_).)

                “ตั้งสติหน่อยสิ”

                “...” โยเกิร์ตไม่พูดอะไรออกมา แต่สีหน้าและแววตานั้นดูจะตื่น ๆ

                “แค่นี้ยัยนี่ก้อเกือบตายแล้วหล่ะ พอสักทีเถอะ” ซาร่าใช้หลังมือเช็ดแก้มลวก ๆ แว้บหนึ่งผมเห็นน้ำตาที่ไหลออกมาจากตาคู่นั้น

                “เธอไม่โกรธมันหรือไง พวกนั้นรุมเธอเลยนะ” ยัยตัวแสบหยุดการดิ้นรนแล้ว ผมกับโจเลยปล่อยมือ

                “โกรธสิ แต่ถ้าทำแบบเธอเรื่องมันก็ไม่จบ อีกอย่างฉันเองก็จะเดือนร้อน”

                “ไปเถอะ เกือบสองทุ่มแล้วนะ” จอห์นเข้ามารั้งยัยตัวแสบให้เดินตามไป “เดี๋ยวแม่เนยของเธอก็ฆ่าเอาหรอก” ยัยตัวแสบได้ยินแค่นั้นก็แทบจะเหาะตามไปทันที เหมือนไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่นี่มาก่อน(-_-;) ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนของพ่อที่น่าจะอยู่แถวนี้ให้มาเคลียร์ที่นี่ก่อนที่จะมีใครแจ้งตำรวจ

                “เธอไปหาหมอก่อนไหม” โจถามนิ่ง ๆ กับซาร่าที่มีสภาพสะบักสะบอมไม่ต่างจากผู้หญิงที่นอนแผ่หลาอยู่ที่พื้น

                “ไม่ต้องมาสนใจฉันหรอก” เธอสะบัดหน้าเดินกระแผลก ๆ ไปไม่กี่ก้าวก็ทรุดลง โจเข้าไปอุ้มยัยนั่นไว้

                “ฝากเรื่องที่นี่ด้วยนะ” โจบอกผมแล้วจากไปทันที พอดีกับที่คนของพ่อก็ขับรถมาจอดหน้าตึก เร็วทันใจจริง ๆ แล้วนี่ผมจะอธิบายเรื่องนี้กับพ่อยังไงเนี่ย มีหวังโดนแม่อบรมหูชาไปสามชั่วโมงแหง๋ ยัยตัวแสบนะยัยตัวแสบได้เรื่องอีกจนได้ (=′=)

-Kai’s Part End-

 

                ฉันนั่งนิ่งมาตลอดทาง ในสมองคิดแต่เรื่องที่ยัยยาแก้ปวดพูด ทำไมการที่ยัยชะนีแคระ (เรียกงี้ไปก่อนแล้วกัน) บาดเจ็บถึงทำให้นางเดือดร้อนกัน เอ...พวกนี้เกี่ยวข้องกันยังไง อยากรู้ว้อยยยย... o("")o ทำไมทางที่รถผ่านถึงไม่คุ้นตาฉันเลยนะ อีตาบ้าจอห์นจะพาฉันไปไหนเนี่ย ( ̄o ̄)

                “ทำไมไม่กลับบ้านอ่ะ”

                “กลับตอนนี้ ฉันได้ถูกบอสฆ่าเอาสิ”

                “ทำไมอ่ะ” ทำไมคุณพ่อต้องฆ่านายด้วยหล่ะอีตานี่ได้รับการกระทบกระเทือนที่สมองหรือไงกันฟะ

                “ได้ส่องกระจกมั่งป่ะเธอ” พอพูดจบอีตาบ้าจอห์นก็เบรกอย่างแรงจนหัวฉันแทบจะทะลุกระจกไปโผล่ที่ฝากระโปรงรถ ถ้าไม่ติดเข็มขัดนิรภัย จากนั้นก็เปิดกระจกรถฝั่งที่ฉันนั่ง เงาที่กระจกข้างรถสะท้อนผู้หญิงคนหนึ่งหน้าบวมไปทั้งแถบแถมผมเผ้ากระกระเซิง กรี้ด...ผีหลอก (><)

                “ดูสภาพเธอสิ ถ้าบอสเห็นมีหวังฉันคงได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงหลังบ้านเธอแน่นอน”

                “แล้วทำไงอ่ะ สองทุ่มกว่าแล้วเดี๋ยวฉันจะได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงเป็นเพื่อนนายหน่ะสิ” จอห์นหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก

                “ครับ บอส พอดี คุณหนูต้องไปทำรายงานบ้านเพื่อนครับ... ครับ... ฝากบอกคุณเนยด้วยนะครับ เธออยู่กับผมไม่ต้องเป็นห่วงครับบอส.. ครับ .... ครับ

                “โกหกนี่หว่า” ฉันยิ้มกว้าง ทำปากพะงาบ ๆ ล้ออีตาจอห์นที่กำลังปั้นหน้าขรึมคุยโทรศัพท์ ใช้แค่เสียงไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ อีตานั่นแยกเขี้ยวกลับมาให้ฉัน ก่อนที่จะวางสายแล้วยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า จากนั้นก็ขับรถต่อไป

 

                *****************************************
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #4 new57340611 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 18:57

    ครบสามคู่แล้วสิทีนี้

    #4
    0