Eternal ย้อนเวลา พิชิตอนาคต

ตอนที่ 80 : ราตรีแสนปั่นป่วน [ตอนกลาง]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 286 ครั้ง
    28 ธ.ค. 62

แก้คำตรงอธิบายประวัติแองเจล่าที่ทำให้ธาราสนใจเป็น *ถ้าไม่ติดว่าในเอกสารไม่ระบุที่อยู่กับประวัติครอบครัวเท็จมาให้พวกเขาล่ะก็นะ*
*************************************************************************************************************

     ชายที่ชื่อ "ดาร์ธ ซิน" ตรงหน้าของธารา แม้จะสวมใส่ผ้าคลุมยาวปกปิดรูปลักษณ์ที่แท้จริงเอาไว้แต่เขาสามารถบอกได้เลยว่าชายตรงหน้าของเขากำลังอารมณ์เสียเป็นอย่างมากที่โดนลูบคมในถิ่นของตัวเองอย่างนี้

     ดาร์ธ ซินพยายามทำใจให้เย็นกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งอย่างรักษามารยาทด้วยรอยยิ้มว่า "ทางเราย่อมมีจ่าย แต่ก็อย่างที่คนของผมบอก
คุณอันโนนไป ไม่มีทางที่เจ้าเด็กนั้นจะชนะสัตว์อสูรระดับ C+ ไปได้เนื่องจากเขาอยู่แค่เพียงคลาสเบต้าเท่านั้น"

     ธาราเค้นหัวเราะกล่าวเสียงดังออกมาอย่างขัดใจตามแผนที่เขาวางไว้ "แล้วยังไง คุณจะบอกว่าที่เขาชนะมาเกิดจากอะไรล่ะ มีกลโกงเหรอไง อุปกรณ์ของเขาก็เป็นของพวกคุณ สัตว์อสูรก็ของพวกคุณ ผมชนะพนันด้วยอัตราเสี่ยง 1000 ต่อ 1 มาอย่างสุจริตยุติธรรม คุณก็บอกว่าคนที่ผมเสี่ยงแทงโกงเนี่ยนะ ไม่ตลกไปหน่อยเหรอไง คุณดาร์ธ ซิน"

     ดาร์ธ ซินเมื่อได้ยินรอยยิ้มแสนมั่นใจแบบทุกทีของมันถึงกับกระตุกออกมา

     "ก็ไม่ตลกจริงๆนั้นแหละครับ คุณอันโนน เพราะฉะนั้นเรามาประลองกันอีกรอบเป็นไงครับ ถ้าเจ้าเด็กนั้นชนะได้อีกครั้งผมจะจ่ายเงินคุณให้ตามที่คุณได้เลย ว่ายังไงล่ะครับ"

     "ฮ่าๆ นี่ คุณดาร์ธ ซิน นึกว่าผมโง่เหรอครับเนี่ย ถ้าประลองอีกครั้งผมก็แพ้สิ คุณคงเตี๊ยมกับเจ้าเด็กนั้นให้ล้มมวยไม่ก็เอาสัตว์อสูรระดับสูงกว่านี้มาแข่งอีกรอบ ถ้าเอาชัวร์คุณก็ทำมันทั้งคู่น่ะสิ จะให้ผมมาเชื่อใจคุณที่คุมบ่อนแบบนี้ว่าสุจริตยุติธรรมแน่นอนเนี่ยก็ยังไงอยู่ ถึงแม้จะมีเอกสารการพนันถูกกฎหมายอยู่ก็เถอะนะ"

     ดาร์ธ ซินถึงกับสบถในใจอย่างอารมณ์เสียโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า "ไอ้เจ้าสวะนี่ จงใจยั่วยุเราชัดๆ ได้ท่ายังงั้นอย่างงี้ล่ะเป็นไง"

     ดาร์ธ ซินกล่าวยิ้มๆอย่างใจเย็นจ้องมองชายชุดดำตรงหน้าไม่วางตา "งั้นถ้าอย่างงี้ล่ะเป็นยังไง ผมยกเจ้าเด็กนั้นให้คุณแลกกับการที่คุณต้องรับคำท้าของผมอีกรอบ ถ้าผมชนะคุณเอาเงินที่แทงกลับไป แต่ถ้าคุณชนะคุณเอาสัญญาเจ้าเด็กนั้นไปพร้อมเงินได้เลย"

     ธารายกนิ้วขึ้นมาส่ายอย่างยั่วยุทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างกวนอารมณ์ว่า "จุี จุ๊ แค่นั้นไม่พอหรอกนะ คุณชนะผมได้น้อยเกินไป ผมชนะได้เท่าเดิมกับสัญญาของเจ้าเด็กนั้นที่ผมไม่เห็นจะต้องการเลยแถมสัญญาที่คุณพูดผมยังไม่เห็นแม้แต่น้อย คุณจะส่งมอบเอกสารที่ใช้ได้จริงให้หรือเปล่า ผมยังไม่รู้เลยแล้วมาบอกให้ผมรับคำท้าคุณเนี่ยนะ คุณดาร์ธ ซิน จะหาเรื่องโกงเงินพนันก็บอกมาดีกว่านะครับ"

     เหล่าบอดี้การ์ดของดาร์ธ ซินทำท่าจะเข้ามาจู่โจมใส่ธาราอยู่ร่อมร่อแต่ก็โดนห้ามไว้ก่อนที่หัวหน้าของพวกเขาจะหันมากระซิบกระซาบกับคนสนิทให้ไปนำสัญญาบางอย่างมาให้

     รอได้ไม่นาน คนสนิทของดาร์ธ ซินก็เดินออกมาพร้อมกับเอกสารแผ่นหนึ่งข้างๆมีเด็กหญิงอายุประมาณเจ็ดถึงแปดขวบที่ถูกล่ามโซ่เอาไว้สภาพม่อมแม่มกก่อนจะมาหยุดข้างๆกับดาร์ธ ซิน

     โจเอลที่มองอยู่ถึงกับตะโกนออกมาเสียงดังไปทั่วสนามด้วยน้ำเสียงห่วงใย "โจรีน"

     ธาราได้รับรู้ว่าเด็กสาวตรงหน้า คือ น้องสาวของโจเอล "โจรีน" นั้นเอง ในใจอดคิดอย่างเหนื่อยหน่ายไม่ได้ว่า "เฮ้อ สถานการณ์ฝั่งนี้ 
เลวร้ายกว่าที่คิดไว้เยอะเลยวุ้ย สงสัยเอกสารในมือเจ้าเวรตรงหน้าคงเป็นเอกสารฉบับใช้ได้จริงทางกฎหมาย ลำบากดีจริงๆเลย"

     ดาร์ธ ซินเผยภาพตัวเองขึ้นพร้อมให้กล่องจับภาพเอกสารในมือของเขาแล้วกล่าวว่า

     "นี่ คือ เอกสารสัญญาของเจ้าเด็กนั้น "โจเอล ไอซ์เวล" และตระกูลของมัน ในเอกสารเขียนว่า"

     แต่ก่อนที่ดาร์ธ ซินจะได้พูดต่อ ธาราก็ชิงร่ายออกมาซะก่อนว่า "ในเอกสารเขียนด้วยภาษาฮิบรูและเอสกิโมดั้งเดิมว่า "หนี้สินของข้าไม่ส่งต่อสู่ลูกหลาน ก่อนตายถ้าไม่ได้ชดใช้ให้นำร่างและทรัพย์สินภายในหลุมศพของข้าเป็นค่าชดเชย"

     ดาร์ธ ซินที่ตอนแรกที่มีท่าทีมั่นใจซะเต็มประดาถึงกับหุบยิ้ม เขาไม่คิดว่าจะมีคนอ่านมันออกจริงๆก่อนที่เขาจะได้เถียงอะไรออกมา 

     ธาราก็ชิงกล่าวต่อ "ไม่เอาน่า อักษรในเอกสารนี้ เขียนไว้ชัดเจนขนาดนี้ว่าหนี้สินไม่ตกสู่ลูกหลานแล้วคุณจะเอามาอ้างทำไมล่ะนั้น แถมเอกสารนั้นมีอายุเท่าไหร่ดูจากสภาพหมึกของมันอายุคงไม่ต่ำกว่าห้าสิบปี เอามาใช้ได้ในศาลปัจจุบันได้ซะที่ไหนล่ะ ถ้าใช้ได้แกคงยัดเงินผู้พิพากษาชุดนั้นไปเพียบเลยสิท่า หือ คุณดาร์ธ ซิน"

     ดาร์ธ ซินกัดฟันกรอดออกมากำมือแน่นตวาดออกมาอย่างเกรี้ยวกราดเต็มไปด้วยอารมณ์ว่า "อย่ามามั่วนะเว้ย ไอ้เวร เอกสารมันไม่ได้เขียนแบบที่แกกล่าวอ้างแน่นอน ข้าไม่เคยโกงใคร"

     ธาราภายใต้หน้ากากถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นๆราวกับกำลังกลั้นหัวเราะอยู่ว่า

     "แล้วทำไมคุณต้องอารมณ์เสียด้วยล่ะ คุณดาร์ธ ซิน หรือว่าเอกสารมันเป็นตามที่ผมบอกจริงๆ"

     โจเอลเมื่อได้ยินความจริงของข้อสัญญาของเขาถึงกับจ้องเขม็งดาร์ธ ซินอย่างแค้นเคืองในใจสบถด่าไม่หยุดยั้งจนคนที่เขามองรู้สึกได้

     ดาร์ธ ซินหันไปมองโจเอลก่อนจะหันกลับมาพูดกับธาราด้วยท่าทางอดกลั้นข่มอารมณ์โกรธอยู่ว่า "ตกลง คุณอันโนนจะรับคำท้าของผมหรือไม่รับ ถ้าไม่รับก็เชิญไปรับเงินครึ่งหนึ่งแล้วออกไปได้เลย ผมจะไม่เอาเรื่องคุณ"

     ธาราเค้นหัวเราะดัง "หึ" ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงขบขันอย่างเหนือกว่าว่า "เอาสิ ผมรับคำท้า แต่ผมขอเอกสารในมือของคุณมาค้ำสัญญาแล้วก็ช่วยจัดห้องรับรองให้ผมพูดคุยกับเด็กผู้หญิงและผู้ชายในสนามให้หน่อย ส่วนเรื่องเวลาแข่งขันก็แล้วแต่คุณเลยอยากทำอะไรก็ทำ แต่ถ้าผมชนะหวังว่าคุณจะรักษาสัญญาตามที่พูดด้วยล่ะ คุณดาร์ธ ซิน"

     ดาร์ธ ซินกำมือแน่นก่อนจะโยนเอกสารให้ธาราแล้วสะบัดชายผ้าคลุมเดินออกมาไปอย่างฉุนเฉียว ทิ้งเด็กสาวไว้ให้เขา

     ธาราลุกขึ้นมาถอดเสื้อสูทคลุมร่างเด็กสาวเอาไว้แล้วอุ้มเด็กสาวด้วยท่าเจ้าหญิงกระโดดลงมาในลานประลองก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ

     โจรีนไม่รอช้าวิ่งตรงเข้าหาพี่ชายของเธออย่างคิดถึง โจเอลโยนอาวุธลงพื้นอย่างไม่สนใจ วิ่งตรงเข้าไปโอบกอดน้องสาวตัวน้อยของเขาอย่างเป็นห่วงถามไถ่อาการของน้องสาวอย่างหวงใยว่า "เป็นยังไงบ้าง เรา เจ้าชั่วนั้นไม่ได้ทำอะไรใช่ไหม บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

     โจรีนส่ายหัวกอดพี่ชายของเธอแน่นราวกับกลัวเขาหายไปไหน โจเอลลูบหัวเธอด้วยความโล่งอกในใจสำนึกขอบคุณชายชุดดำ

     โจเอลเมื่อเห็นน้องสาวปลอดภัยดีก็คลายอ้อมกอดเดินเข้าหาชายชุดดำอย่างไม่สนใจความเป็นมาก่อนจะก้มหัวให้พลางกล่าวขอบคุณคนตรงหน้าพร้อมน้องสาวของเขาอย่างจริงใจว่า "ขอบคุณมากครับ ท่านอันโนน ที่ช่วยน้องสาวของผมไว้"

     เด็กสาวกอดขาพี่ชายก้มหัวลงขอบคุณชายชุดดำตรงหน้าที่พี่ชายเธอกล่าวขอบคุณอยู่ตามที่พี่ชายของเธอ

     ใบหน้าภายใต้หน้ากากของธาราเต็มไปด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเด็กทั้งสอง แค่พฤติกรรมตรงหน้าของเด็กทั้งสองก็ทำให้เขาตัดสินใจอะไรง่ายขึ้นเยอะจนแทบไม่ต้องคิดอะไรมากอีก ก่อนจะเดินไปตบไหล่เด็กหนุ่มตรงหน้าพร้อมกล่าวว่า 

     "อย่างไม่ต้องขอบคุณหรอก "โจเอล ไอซ์เวล" ฉันขอเรียกนายว่า "โจ" ล่ะกัน โจ หลังจากนี้ นายต้องชดใช้ให้ฉันเพียบเลยล่ะ แต่ก่อนอื่นเดินตามฉันมาก่อน เรามีเรื่องต้องคุยกัน" พูดจบก็ชักชวนเด็กทั้งสองให้เดินตามเขาไป โดยมีพนักงานของดาร์ธ ซินเดินนำไปห้องรับรองที่เขาขอเอาไว้ก่อนหน้า

     ตลอดทาง ธาราปล่อยให้สองพี่น้องได้พูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบกันไปมาก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าห้องรับรองขนาดใหญ่

     เมื่อเข้ามาในห้อง ธาราชักชวนทั้งสองให้นั่งลงก่อนจะพูดน้ำเสียงสบายๆว่า "เอาล่ะก่อนที่จะเข้าเรื่องกันทั้งสองคนกินเจ้านี่ก่อน"

     พูดจบ ธาราก็ล้วงเอาขวดเรดโพชั่นที่มีกระดาษอักขระรูปร่างคล้ายยันต์ขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ สองพี่น้องเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ได้ประสงค์ร้ายกับพวกตน พวกเขายื่นมือมาหยิบขวดยาขึ้นดื่มอย่างไม่ลังเลก่อนจะได้ยินเสียงภายในหัวว่า "คงได้ยินกันแล้วนะ ทั้งสองคน"

     สองพี่น้องมีท่าทางตกใจออกมายิ่งโจเอลที่จำเสียงของคนที่ช่วยเหลือเขาไว้ได้ยิ่งแล้วใหญ่ แต่ก่อนที่โจเอลจะทำท่าตระหนกไปมากกว่านี้ ธาราก็ยกมือขึ้นมาห้ามพร้อมกล่าวกำชับทั้งสองว่า "เอาล่ะ เข้าเรื่องกันเลยล่ะกันนะ โจเอลและโจรีน ไอซ์เวล"

     "ฉันจะไม่ขออ้อมค้อมให้เสียเวลา นายโจเอล ฉันมาเพื่อชวนนายเข้าร่วมกิลด์ของฉัน "รีไรท์" นายจะว่ายังไงล่ะ"

     โจเอลเมื่อได้ยินก็รู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าคือใคร แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกมา ธาราก็ชิงพูดต่อซะก่อนว่า

     "โจเอล ฉันขอบอกนายตามตรงนะ ฉันไม่ได้ช่วยนายเพื่อการกุศลหรอกนะ ฉันต้องการสิ่งตอบแทนและฉันอยากจะถามนายว่าบุญคุณช่วยชีวิตนาย น้องสาวนายและครอบครัวของนายให้กลับมาใช้ชีวิตโดยไม่มีหนี้สินพร้อมกับบ้านและที่อยู่ถูกกฎหมายในเขตที่สองหรือสามนั้น นายจะชดใช้ให้ฉันยังไง"

     แต่ก่อนที่โจเอลจะตอบธาราก็กล่าวเสริมขึ้นมาอีก "อ่อ กล่าวตอบในใจเอานะ ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันคุยอะไรกับพวกนาย ส่วนถ้าจะพูดหลอกพวกมัน ฉันคุยถามเรื่องทั่วไปทั้งสองก็กล่าวตอบแบบส่งๆก็พอนะ ไม่ต้องจริงจังล่ะ"

     โจเอลนั้นแทบไม่ต้องคิด เขากล่าวออกมาอย่างเด็ดเดี่ยวด้วยความสัตย์จริงว่า "ด้วยชีวิตของฉัน ต่อให้นายสั่งฉันไปบุกน้ำลุยไฟก็ไม่คิดถาม ขอเพียงสั่งมาฉันยินดีทำตามโดยไม่ปริปากบ่น สัญญาด้วยชีวิตของฉันเลย"

     ธารากล่าวด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีว่า "งั้นก็ยินดีต้อนรับ นายเข้ากิลด์ของฉัน โจเอล เอาล่ะ มาคุยเรื่องแผนการต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มดีกว่า ส่วนเรื่องน้องสาวนายฝากไว้กับฉันแล้วกัน เธอจะปลอดภัยแน่นอน" 

     กล่าวจบ ธาราก็พูดถามคำถามด้วยเสียงพูดจากปากสลับกับเสียงในหัวอย่างช้าๆให้ทั้งสองตอบกลับเขาเพื่อหลอกให้พวกที่แอบฟังพวกเขาอยู่ตายใจ

************************************************************************************************************

     อีกด้านหนึ่ง เฟยและเซลที่กำลังลอบเล้นเข้าไปตามหา "แองเจล่า ทิทาเนีย" ที่โดนจับขังไว้อยู่ในอาคารคุมขังที่เชื่อมกับลานประลอง

     "หวังว่าทางเจ้าธาร จะผ่านไปด้วยดีนะ เห็นบอกจะเรียกร้องความสนใจให้ หวังว่าจะได้ผลนะ"

     "อย่างธาร มีหรือจะพลาด เรื่องก่อเรื่องน่ะ งานถนัดของหมอนั้นเลยนะ เฟย"

     "ก็จริงอย่างที่นายบอกแหะ เซล" แต่ก่อนที่จะได้พูดต่อเซลก็ชิงเอามือมาปิดปากของเขาเอาไว้ก่อนจะกระซิบว่า "ฟังดีๆ" 

     เสียงโหวกเหวกโวยวายดังไปทั่วบริเวณอย่างร้อนรน "เฮ้ย บอสสั่งให้นำเจ้ายักษ์นั้นออกไปวะ มาช่วยกันหน่อยเร็ว ช่างหัวนักโทษมันเลย บอสอารมณ์เสียหนักมาก ชักช้าละก็ตายห่ากันหมดแน่" พร้อมกับพวกผู้คุมที่วิ่งไปมาอย่างอลหม่าน

     "พูดยังไม่ทันขาดคำ สมกับเป็นลูกพี่จริงๆวะ เซล" เฟยพูดแล้วก็ยิ้มออกมา สายตาเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

     ขนาดเซลยังอดจะยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีจนออกมาทางสายตาไม่ได้พลางถอนหายใจพร้อมส่ายหน้ากล่าวว่า 

     "เฮ้อ เหนือชั้นเป็นบ้าจริงๆเลย หัวหน้าพวกเราเนี่ย เอาล่ะ งั้นพวกเราก็มาตามหาคุณแองเจล่ากันเลยดีกว่า"

     ก่อนจะเริ่มตามหา เฟยหันไปถามเซลซะก่อนว่า "นายพอจะจำได้ไหมว่า เธอโดนขังไว้ในอาคารไหนน่ะ เซล"

     เซลมีสีหน้าครุ่นคิดตอบกลับว่า "อาคารทางปีกซ้าย ห้องขังหมายเลข "148" ต้องขอบคุณเวทหมอกอำพรางและหมอกลวงตากับผ้าคลุม
มายาจริงๆที่ทำให้หลบรอดกล้องกับสายตาพวกผู้คุมมาได้แบบสบายๆจนรู้สถานที่แน่นอนล่ะนะ"

     เฟยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงงอนๆใบหน้าเซงๆอย่างอิจฉาแบบออกนอกหน้า "ฉันอยากใช้เจ้าผ้าคลุมมายานั้นบ้างอ่ะ ทำไมฉันใช้ธาตุลมได้แย่จังวะ ถ้าใช้ได้ดี เจ้าธารคงเขียนอักขระรูนรูปแบบมายาสร้างผ้าคลุมมายาให้ฉันล่องหนไปมาได้แล้ว คิดแล้วเซงวะ"

     เซลหันมายิ้มๆกล่าวอย่างอวดๆว่า "หึหึ ทีใครทีมันเว้ย เฟย อย่ามัวเสียเวลาเลย รีบไปช่วยเธอออกมาก่อนจะเกิดเรื่องใหญ่ดีกว่า ดูจากที่พวกผู้คุมโวยวายกันเสียงดัง ธารน่าจะก่อเรื่องใหญ่อยู่ พวกเราต้องรีบหน่อยแล้วล่ะ" พูดจบก็วิ่งนำไปอาคารนักโทษปีกซ้าย ห้องขังหมายเลข 148

     เมื่อมาถึงเซลเคาะประตูห้องกล่าวถามตรวจเช็คความถูกต้องว่า "ไม่ทราบว่าด้านในใช่ คุณ "แองเจล่า ทิทาเนีย" หรือเปล่าครับ"

     แองเจล่าที่นอนอย่างเบื่อหน่ายอยู่ภายในห้องถึงกับเด้งตัวขึ้นมานั่งก่อนจะขานรับกลับไปอย่างสุภาพตามคนที่ถามเธอ

     "ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคนที่ถามเป็นใครเหรอคะ แล้วจะทำอะไรเหรอคะ"

     เซลหันไปมองเฟยก่อนจะพยักหน้าให้กัน พร้อมกล่าวเตือนแองเจล่าที่อยู่ในห้องว่า "คุณแองเจล่า ถอยให้ห่างจากประตูล่ะครับ พวกเราจะระเบิดประตูพาคุณออกมา ส่วนคำถามที่คุณอยากถามไว้ถามระหว่างทางหนีแล้วกัน"

     แองเจล่าเมื่อได้ยินรีบมุดตัวลงใต้เตียงก่อนจะตะโกนตอบกลับว่า "ถอยมาแล้วจะทำอะไรก็ทำเลยคะ"

     เฟยไม่รอช้าสวมถุงมือหนังต่อสู้สีดำตรงบริเวณสันหมัดเสริมด้วยเหล็กอ่อน หักข้อมือหมุนไหล่ขวาคลายกล้ามเนื้อรวบรวมมานาไว้ที่แขนขวาร่ายเวทเสริมพลังเต็มแรงจนแขนเต็มไปด้วยลวดลายรากไม้ส่องแสงสีส้มอ่อน กำหมัดขวาแน่นร่ายเวทหมัดอัคคีจนไฟลุกท่วมมือ

     ชกใส่ประตูเหล็กกล้าตรงหน้าส่งเสียงราวกับระเบิดออกมา "ตู้มมม" ประตูระเบิดออกปลิวกระเด็นกระแทกผนังห้องเสียงดังสนั่นก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกล่าวเร่งหญิงสาวภายในห้อง

     แองเจล่ามุดออกมาจากเตียงเผยโฉมหน้าให้ทั้งสองได้เห็นตรงหน้าของทั้งสอง คือ เด็กสาวผมยาวสลวยถึงลำคอสีน้ำตาลทอง ตากลมโตสีอัลมอนด์ ใบหน้าหวาน ตรงปากมีลักยิ้ม รูปร่างสมส่วนไม่น้อยเกินไม่มากเกิน

     เฟยหยิบรูปถ่ายขึ้นมามองสลับกับคนตรงหน้าก่อนจะหันไปพูดกับเซลโดยไม่ลืมว่าต้องปกปิดตัวตนว่า "เหมือนจะถูกคนนะ พวก"

     เซลกวักมือให้หญิงสาวตามมา "เอาล่ะ คุณแองเจล่า อย่างที่บอกพวกเรามีเวลาไม่มาก เพราะฉะนั้นรีบออกจากที่นี่กันก่อนดีกว่า"

     พูดจบก็วิ่งนำทางคนทั้งสองออกจากพื้นที่ไปยังจุดนัดหมายได้อย่างปลอดภัย ตลอดทางไม่พบกับผู้คนใดๆทั้งสิ้นเนื่องจากเวทหมอกอำพรางและหมอกลวงตาพร้อมด้วยพลังอักขระรูนรูปแบบมายาที่ธาราตั้งชื่อให้ว่า "ลมนิรนาม" ที่ช่วยส่งเสริมพลังธาตุหมอกธาตุลมของเซลไปอีกระดับหนึ่งจนตอนนี้พลังธาตุลมของเซลเทียบเท่ากับระดับ B ได้เลย

     เมื่อมาถึงจุดปลอดภัย แองเจล่าที่มีอะไรอยากถามเต็มไปหมดก็ไม่รอช้ากล่าวถามในทันทีราวกับต้องการจะถามมานานแล้วว่า

     "พวกคุณเป็นใครกันแน่แล้วต้องการอะไรจากฉันกัน ขอบอกไว้ก่อนฉันไม่ทำเรื่องชั่วๆหรอกนะ"

     เซลไม่ประมาทกวักมือให้หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ๆก่อนจะร่ายเวทม่านวายุขึ้นมาหมุนรอบปิดบังร่างของพวกเขาก่อนจะค่อยๆคุณสมบัติของม่านวายุเป็นหมอกอย่างช้าๆแล้วใช้หมอกอำพรางรอบพื้นที่จนพวกเขาทั้งสามกลืนหายไปกลับพื้นที่จนมองไม่เห็น

     มีเพียงแค่เสียงหายใจและเสียงพูดเท่านั้นที่เหลือให้พอรู้ว่าพวกเขาทั้งสามยังอยู่ในสถานที่แห่งนี้

     เมื่อเห็นว่าเวทสัมฤทธิ์ผล ทั้งสองสหายก็ถอดหน้ากากออกเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงให้แองเจล่าเห็น

     ก่อนจะเป็นเซลกล่าวถามเธอแทนว่า "พวกผมคงไม่ต้องแนะนำตัวหรอกนะ ส่วนเหตุผลที่พวกเราช่วยเธอก็เพราะหัวหน้าของพวกฉัน  ธาราสนใจเธอขึ้นมา"

     แองเจล่าตาเบิกกว้างทำท่าจะถามอะไรออกมา เฟยก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อนว่า "ธารบอกว่าประวัติเธอมันน่าสงสัยน่ะ จะว่ายังไงดี หมอนั้นบอกว่าประวัติเธอมันเหมือนเอกสารปลอมมากกว่าจริง ทั้งข้อมูลที่เขาลองไปตามก็หาไม่เจอ ทั้งข้อมูลสมาชิกครอบครัวที่เขาจ่ายเงินให้คนค้นหาก็ไม่เจอแล้วยังอื่นๆอีก เอาเป็นว่าธารรู้ว่าเธอแจ้งข้อมูลปลอมให้พวกเรา หมอนั้นก็เลยให้พวกเราตามติดเธอจนมาเห็นเธอขโมยของจนโดนจับได้เนี่ยแหละ แทนที่เธอจะถามพวกฉัน ฉันต่างหากที่ต้องถามเธอว่า "ทำไมถึงมาเป็นโจร" งั้นเหรอ" 

     แองเจล่ากลืนน้ำลายอึ้กใหญ่ก่อนจะหันไปอีกทางกล่าวด้วยน้ำเสียงเจื้อนๆว่า "เอิ่ม อย่าไปบอกใครได้ไหมคะ"

     ทั้งสองพยักหน้าก่อนที่แองเจล่าจะเล่าเรื่องของเธอให้ทั้งสองฟังเป็นการตอบแทนแน่นอนว่า "โกหกเกือบครึ่ง"

     แต่ก่อนที่เธอจะได้โกหกโม้เหม็นให้ทั้งสองฟังจนเชื่อไปมากกว่านี้ก็มีเสียงปริศนาโพล่งขึ้นว่า "อย่าโกหกต่อดีกว่านะ แองเจล่า"

     พวกเขาหันไปตามเสียงก็พบกับชายชุดดำในหน้ากากที่เดินมาพร้อมกับเด็กชายและเด็กหญิงผมสีขาวข้างๆกันมีผู้หญิงผมสีม่วงสว่าง 
ตาสีส้มในมือถือปืนเวคเตอร์ตรงตาข้างซ้ายใส่ผ้าปิดตาสีดำเอาไว้เดินตามมาด้วย

     สองสหายเมื่อได้ยินคำกล่าวของธาราก็หันมามองแองเจล่าด้วยสายตาเคืองๆจนเธอสะดุ้งก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร

     ธาราก็ชิงพูดดักไว้ก่อนว่า "ฉันแนะนำเธอว่าอย่าโกหกต่อจะดีกว่า เพราะถ้าเธอทำฉันจะจับเธอทิ้งไว้ที่นี่ดื้อๆให้พวกมันไปปู้ยี้ปู้ยำได้ตามใจโดยไม่สนใจว่าจะเป็นยังไงหรอกนะ"

     พูดจบก็หายตัวมาโผล่ตรงหน้าของแองเจล่า สายตาภายใต้หน้ากากสว่างวาบส่องประกายคมกล้าราวกับอสูรร้ายกล่าวน้ำเสียงเย็นเยียบว่า "เอาล่ะ แม่เด็กเลี้ยงแกะ ฉันอยากฟังเรื่องของเธอจริงๆสักหน่อยแล้วล่ะ แองเจล่า อย่าคิดจะโกหกล่ะ เพราะฉันทำจริงอย่างที่พูดแน่นอน ซึ่งเธอคงจะรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เพราะฉันพึ่งไปกระตุกหนวดของเจ้าถิ่นที่นี่ครั้งใหญ่มา เธอที่ควรจะโดนแค่จ่ายหนี้เล็กๆน้อยๆก็คงจะโดนหนักเลยล่ะ ก็เล่นหนีมากับพวกของฉันด้วยนี่นา"

     "เพราะฉะนั้นหวังว่าเธอคงไม่คิดจะโกหกพวกฉันอีกล่ะ มันมีชีวิตของเธอเป็นเดิมพันเลยนะ แม่เด็กเลี้ยงแกะ"

***********************************************************************************************************

ภาพประกอบ "แองเจล่า"



แองเจล่า ประมาณนี้เลยครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 286 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

719 ความคิดเห็น

  1. #620 Fikusa (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 11:14
    ได้งูน้อยมา 1 ea น่าเอ็นดูเสียจริงๆ
    #620
    0
  2. #612 omegaa (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 05:50
    บู้แล้วว!
    #612
    0
  3. #607 สะเก็ดหิมะ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 11:10
    น้ำตาคลอ ลูกสาวววมาแล้ว ถึงจะเป็นโจร แต่น้องก็ดูอ่อนแอน่าปกป้องนะ 5555 //ขอบคุณครับบ
    #607
    0
  4. #605 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 08:54
    รออ่านนะคะ
    #605
    0
  5. #603 จอมพลMaus (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 07:17
    บทโผล่โคตรสั้นเลยยยยย
    #603
    1
    • #603-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 80)
      26 ธันวาคม 2562 / 09:02
      ยังไม่ได้เล่าวีรเวรของธาราเลย
      #603-1
  6. #602 rosayrai (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 03:37
    ขอบคุณค่ะ
    #602
    0