Eternal ย้อนเวลา พิชิตอนาคต

ตอนที่ 81 : ราตรีแสนปั่นป่วน [ตอนปลาย]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 339 ครั้ง
    13 ม.ค. 63


     "เรื่องก็เป็นอย่างที่เหล่าไปนั้นแหละคะ คุณธารา" แองเจล่ากล่าวออกมาโดยไม่มองตาของคนตรงหน้าของเธอแม้แต่น้อย เด็กสาวพยายามก้มหน้าก้มตาหลีกเลี่ยงสายตาทิ่มแทงของคนตรงหน้าอย่างเต็มที่

     เธอก้มตาต่ำหลบหน้าคนตรงหน้าของเธอราวกับกลัวโดนจับผิดได้

     ตลอดระยะเวลาที่เธอเล่าเรื่องให้ทุกคนที่นี่ฟัง ธาราคอยทักเตือนเธอทุกครั้งที่เธอทำท่าจะโกหกจนเธอต้องเล่าเรื่องจริงทั้งหมดให้ฟังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

     ธาราพยักหน้าอย่างพึงพอใจพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า "อือๆ สรุปก็คือ เธอมาเป็นโจรเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูกลุ่มเด็กกำพร้าที่ไม่มีที่ไปก็เลยตามเธอออกจากสถานเลี้ยงเด็กที่ปิดตัวลง เพราะผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กโกงเงินสินะ ส่วนที่อยู่และประวัติครอบครัวก็จ้างคนมาแอบอ้างให้ ส่วนที่วันนี้โดนจับได้ก็เพราะกะจะขโมยผลึกไครอนเอาไปขายสินะ"

     แองเจล่าก้มหน้างุดเอานิ้วชี้จิ้มกันราวกับเด็กโดนผู้ใหญ่จับผิดได้คาหนังคาเขา กล่าวเสียงจ๋อยอย่างยอมแพ้ "ค่ะ"

     ธาราถอนหายใจเอานิ้วดีดหน้าผากยัยเด็กตรงหน้าเสียงดัง "เผียะ" จนทุกคนในบริเวณนั้นถึงกับสะดุ้งเอามือมาปิดหน้าผากกันหมด

     แองเจล่าถึงกับร้องลั่นหน้าผากเป็นรอยแดงร้องโอดโอยด่าชายหนุ่มที่ทำร้ายเธอ "โอ้ยยย เจ็บๆ นี่ ดีดหน้าผากฉันทำไมกัน...คะ"

     ตอนแรก เธอกะจะสบถด่าไปแล้วแต่ก็เจอเข้ากับสายตาเย็นชาของคนตรงหน้าจนเธอถึงกับกลับมาพูดสุภาพแทบไม่ทัน

     ธารายิ้มเย็นชาให้กับเด็กสาวตรงหน้าของเขา แม้หน้าจะยิ้มแต่ตาเนี่ยสิ ตาของเขาหรี่มองคนตรงหน้าอย่างเย็นชาตวาดใส่เด็กสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบอย่างฉุนเฉียวตรงไปตรงมาแบบไม่คิดจะเกรงใจว่า "ถามว่าดีดทำไมงั้นเหรอ ยัยติ๊งต๊องเอ๋ย!"

     "ทำไมถึงนึกมาเป็นโจรห๊าา มีวิธีหาเงินตั้งเยอะแยะ แต่เลือกเป็นโจรเนี่ยนะ ถ้าเกิดผิดพลาดโดนจับขึ้นมาก็ติดคุกเสียประวัติทางสังคม
นั้นแค่กรณีเธอขโมยอะไรในเขตตัวเมืองด้านบนนะ ถ้าโดนจับได้ในเขตนอกกฎหมายแบบนี้ล่ะก็อย่างต่ำกลายเป็นโดนเรียกค่าเสียหายแพงๆ
อย่างหนักก็โดนจับไปขายเป็นทาสกามไปแล้ว ยังไม่นับเด็กที่ตามเธอออกจากสถานเลี้ยงเด็กอีก เธอคิดว่าหาเงินแบบนี้ดีงั้นเหรอไง พวกเขาจะดีใจงั้นเหรอไงที่เธอหาเงินมาเลี้ยงดูพวกเขาด้วยวิธีอันตรายแบบนี้ ยัยปัญญาอ่อนเอ๊ย"

     แองเจล่าสะดุ้งตัวโยนจะกล่าวเถียงออกมาแต่ธารากลับแทรกขึ้นมาซะก่อนว่า "อย่าคิดจะเถียงว่าตัวเองเก่งล่ะ ถ้าเก่งจริง เธอไม่โดนจับจนเพื่อนสองคนของฉันต้องเข้าไปเอาตัวเธอออกมาหรอกนะ ฉันไม่รู้ว่าเธอเก่งขนาดไหนแล้วไม่คิดสนใจด้วยแต่ว่านะ เธอควรเอาความถนัดของเธอไปทำอย่างอื่นนอกจากโจร ถึงจะเป็นเรื่องที่เธอมั่นใจแต่ว่านะ เรื่องพ่อแม่เธอที่เล่าให้ฟังว่าทำอะไรน่ะ ช่างมันเถอะ แต่เธอจะเอาอาชีพของพ่อแม่ของเธอมาเป็นข้ออ้างทำแบบพวกเขาไม่ได้ เธอก็คือ "เธอ" ไม่ใช่พวกเขา"

     แองเจล่าได้แต่ก้มหน้ายอมรับคำพูดของคนตรงหน้าด้วยสีหน้าสำนึกผิดก่อนที่บรรยากาศจะแย่ไปกว่านี้ เฟยก็ชิงถามธาราซะก่อนว่า

     "ธาร ตอนแรกฉันนึกว่านายจะช่วยแค่โจเอลซะอีก เด็กผู้หญิงข้างๆกันดูจากรูปลักษณ์คงน้องสาวของหมอนี่แล้วผู้หญิงผมม่วงคนนี้ล่ะทำไมถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะ แถมยังเป็นคนที่เราต้องชวนเข้ากิลด์ด้วย"

     ธาราถอนหายใจยาวออกมาเสียงดังพูดตอบคำอย่างเซงๆว่า "เฮ้ออ!! ฉันจะเล่าเรื่องทางฝั่งฉันให้ฟังก่อนแล้วกัน ส่วนเธอ "เอลิเซีย" หลังจากฉันเล่าส่วนของฉันจบ เธอก็เล่าของเธอก่อนจะเจอฉันให้ฟังด้วยแล้วกัน ถือเป็นค่าที่ฉันช่วยเธอออกมา"

     เอลิเซียไม่ตอบทำเพียงพยักหน้ารับอย่างนิ่งๆในมือกำปืนในมือเรียวแน่น

*************************************************************************************************************

     หลังจากที่พวกธาราและโจเอลเข้าไปในห้องรับรอง ทางด้านดาร์ธ ซินก็เรียกลูกน้องทั้งหมดมาสั่งงานให้นำสัตว์อสูรที่เก่งที่สุดออกมา

     ดาร์ธ ซินกัดเล็บอย่างแค้นเคืองที่โดนลูบคม สบถด่าอย่างรุนแรง หันไปตะโกนสั่งลูกน้องอย่างฉุนเฉียว

     "รีบๆทำงานสักทีดิวะ ไอ้พวกเวร เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ เฮ้ย แกน่ะ" ดาร์ธ ซินชี้นิ้วไปทางลูกน้องด้านขวาของเขา

     ลูกน้องคนนั้นสะดุ้งเดินเข้าหาอย่างนอบน้อมถามเสียงสั่นอย่างประจบว่า "ครับ นาย มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"

     "ไปดูสิว่า พวกมันคุยอะไรกัน ฉันสั่งให้ติดตั้งอุปกรณ์ดักฟังไว้ทุกที่ เปิดห้องของมันซะ"

     ลูกน้องชายรีบวิ่งไปเปิดจอทีวีให้เจ้านายของมัน พร้อมกับเสียงในจอที่ดังขึ้นมา "เรื่องของผมกับน้องก็ประมาณนี้แหละครับ ท่านอันโนน"

     "สรุปก็คือ ครอบครัวพวกเธอโดนเจ้าดาร์ธ ซินหน้าโง่นั้นหลอก เพราะเอกสารที่อ่านไม่ออกแล้วเจ้านั้นก็ไม่ยอมให้เอาเอกสารไปพิสูจน์ด้วยตนเองสินะ เอะอะเจ้านั้นก็คงอ้างนู่นนี่นั้นแบบตอนนี้ล่ะนะ"

     "แผนของฉันก็อย่างที่บอกเธอไปล่ะนะ แค่เธอทำตาม  ฉันรับรองได้เลยว่าเธอชนะชัวส์ๆ" ชายในชุดดำกล่าวอย่างหย่ามใจ โดยมีเด็กทั้งสองฟังอย่างตั้งใจ 

     โจเอลพยักหน้ารับกล่าวขานรับอย่างแข็งขัน "เข้าใจแล้วครับ ท่านอันโนน"

     ดาร์ธ ซินหันไปบอกให้กรอบทสนทนาในห้องให้เขาฟัง ระหว่างฟังใบหน้าใต้ผ้าคลุมก็ถึงกับเปลี่ยนเป็นสีแดงเต็มไปด้วยเส้นเลือดราวกับเต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรงอย่างบ้าคลั่ง แก้วในมือของมันถูกบีบจนแตกละเอียดคามือของมัน ดวงตาลุกวาวอย่างคลุ้มคลั่ง ตวาดด่าเสียงดังลั่น

     "ไอ้เวรชุดดำ ฉันจะฆ่ามัน หลังจากจบเรื่องไอ้เด็กเวรโจเอล ฉันจะหาเรื่องมันเอาให้ตายไปข้างเลย ไอ้ระยำ"

     ดาร์ธ ซินสบถด่าอย่างเผ็ดร้อน โดยไม่ได้รู้เลยว่าคนที่ตัวเองว่ากล่าวกำลังแอบฟังการสนทนาของมันอยู่เช่นเดียวกันที่มันทำ

     ใบหน้าภายใต้หน้ากากของธาราเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างสนุกสนานคิดในใจอย่างอารมณ์ดีว่า "โห่ เจ้าเด็กปัญญาอ่อนคิดจะโกงฉันงั้นเหรอ ยังเร็วไปหมื่นปีเว้ย ไอ้หนู"

     ธาราหันไปยื่นมือให้เด็กสาว โจรีนจับมือคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบาในใจเต็มไปด้วยความกังวล

     ธาราจับมือเด็กสาวตอบอย่างเบามือพร้อมพูดคลายความกังวลให้เด็กสาวไปว่า "ไม่ต้องห่วงหรอกนะ โจรีน พี่ชายของเธอจะไม่เป็นอะไรหรอก ไม่งั้นพี่ชายคนนี้ไม่มาช่วยเขาหรอก วางใจเถอะ"

     โจรีนสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของคนที่จูงมือเธออยู่ตอนนี้ได้เป็นอย่างดี เธอทำเพียงยิ้มอย่างอ่อนหวานตอบเขาอย่างน่ารัก

     ธาราลูบหัวของเธอก่อนจะชักชวนให้เด็กสาวเดินไปกับเขา โดยไม่ลืมกล่าวกำชับโจเอลไปว่า "เจ้าหนู จำไว้ทำตามแผนที่ฉันบอก"

     โจเอลพยักหน้าขานรับน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ครับ ท่านอันโนน" พลางหันไปมองน้องสาวอย่างห่วงใยพร้อมก้มหัวให้คนตรงหน้าอย่างเคารพนับถือ

     ธาราชักชวนเด็กสาวไปนั่งดูการแข่งขันที่กำลังจะเริ่ม เมื่อเขาเดินเข้ามาทั้งสนามก็หันมาตามทิศทางที่เขาเดิน

     ธาราไม่สนใจหันไปสั่งบริกรให้นำอาหารกับน้ำมาให้โจรีนพร้อมสั่งไวน์มาให้ตัวเองจิบเล่นอย่างอารมณ์ดี

     โดยมีสายตาไม่พอใจมองมาทางเขาเต็มไปหมด นั่งรอได้ไม่นาน พิธีกรคนเดิมก็เดินออกมากล่าวทักทายพร้อมประกาศการแข่งขัน

     "เอาล่ะครับ ทุกท่าน ตอนนี้ก็ถึงเวลาการแข่งขันของท่านดาร์ธ ซินและท่านอันโนน แขกในวันนี้แล้วนะครับ"

     "ทางฝั่งซ้าย คือ โจเอล ไอซ์เวล นักศึกษาคลาสเบต้าของสถาบันเวทมนตร์เอจิส ระดับพลังเวทมนตร์แค่ผู้ใช้เวทย์ขั้นกลางเท่านั้น"

     ผู้ชมเมื่อได้รับฟังก็มีท่าทีแปลกใจ แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าระดับพลังแค่นี้ไม่มีทางชนะวานรราชสีห์ได้อย่างแน่นอน แต่ก็ไม่มีใครเถียงได้อย่างเต็มปากว่าชายชุดดำโกง เพราะ ศรเวทมนตร์ดอกนั้นออกมาจากเด็กหนุ่มอ่อนแอในสนามจริงๆตามที่เจ้าตัวแอบอ้าง

     ธาราฟังอย่างยิ้มๆภายในใจคิดอย่างขบขันว่า "เฮ้อ เจ้าพวกนี้เน้นย้ำราวกับจงใจประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเราโกงเลยแหะ ถึงจะจริงก็เถอะ แต่ถ้าพวกแกจับไม่ได้ก็เท่านั้นล่ะวะ จะให้ชนะพวกแกที่โกงเห็นๆแบบนี้มันก็ต้องโกงให้แนบเนียนกว่าเท่านั้นแหละโว้ย ไอ้พวกโง่" 

     คิดแล้วเขาก็ขำอยู่ในใจอย่างชั่วร้าย โดยมีเด็กสาวผมขาวหน้าตาจิ้มลิ่มน่ารักนั่งกินข้าวมองเขาอย่างไร้เดียงสาอยู่ข้างๆ

     "เอาล่ะครับ ทุกท่าน นี่ คือ สัตว์อสูรที่ทุกท่านรู้จักมันเป็นอย่างดี "มนุษย์สมิง" อันแสนโด่งดังของพวกเรา" สิ้นเสียงประตูสนามฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกเผยให้เห็นผู้คุมจำนวนหลายสิบคนล้อมรอบเครื่องพันธนาการ

     เครื่องพันธนาการขนาดใหญ่เกือบสามเมตรรูปร่างคล้ายกางแขนล่ามสัตว์อสูรมนุษย์ที่มีใบหน้าเป็นเสือเอาไว้

     ร่างกายของมันกำยำแข็งแรงเต็มไปด้วยหมัดกล้าม ทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผลแสดงถึงความดุร้ายของมัน ขนทั้งร่างเป็นลายพรางคล้ายเสือโคร่ง แขนขาถูกล่ามด้วยโซ่แน่นหนา

     รอบตัวของมันเต็มไปด้วยผู้คุมที่ถือหอกช็อตไฟฟ้ายาวเกือบสามเมตรเดินล้อมรอบมันอย่างหวาดกลัว

     เมื่อเห็นมันเข้ามา ผู้ชมก็ต่างโห่ร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งเต็มไปด้วยความหรรษาราวกับเจอสิ่งเริงรมณ์ชั้นดี

     พิธีกรกล่าวรายละเอียดของสัตว์ร้ายตัวนี้ให้ฟังอย่างฉะฉานราวกับต้องการประกาศว่า "ถ้าเจ้าสิ่งนี้แพ้ก็คือ ชายชุดดำโกงอย่างแน่นอน" ว่า

     "ที่ทุกท่านเห็น คือ "มนุษย์สมิง" สัตว์อสูรระดับ B- ที่มีพลังเทียบเท่ากับบอสมอนสเตอร์ของดันเจี้ยนระดับ C มันสามารถฉีกกระชากร่างของวานรราชสีห์ได้อย่างง่ายดาย ถึงแม้ขนาดตัวจะเล็กกว่าหนึ่งเท่าตัว แต่พละกำลังและความเร็วของมันนั้นเหนือกว่าอย่างมากด้วยเล็บที่แหลมคมราวกับดาบชั้นดี ตะปบทีเดียวลูกกรงระดับห้าขาดราวกับเต้าหู้ กรงระดับเจ็ดมีรอย ผมกล้าพูดได้เลยว่า "เจ้านี่" ไม่มีทางแพ้เจ้าเด็กเบต้าที่ทุกท่านเห็นอย่างแน่นอนครับ"

     ผู้ชมส่วนมากพยักหน้าเห็นด้วย พวกมันทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นเบต้าที่หลบหนีจากความโหดร้ายมาทำเรื่องชั่วๆย่อมรู้ดีว่าเด็กหนุ่มชื่อ 
"โจเอล" ไม่มีทางชนะร้อยเปอร์เซ็นต์

     โจเอลหันมามองทางธาราด้วยสีหน้าเป็นกังวลแน่นอนว่าต้องเป็นอย่างงั้น

     เขายังอดรู้สึกเสียวไส้ว่าตัวเองจะกลายเป็นเหยื่อของสัตว์อสูรที่โดนล่ามโซ่อยู่อย่างแน่นหนาตรงหน้าไม่ได้

     เขาเคยเห็นพลังของเจ้ามนุษย์สมิงตรงหน้ามาก่อนย่อมรู้ดีว่าน่ากลัวขนาดไหน

     แต่ก่อนที่เขาจะได้รู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ ธาราก็ส่งเสียงเข้ามาในหัวของเขาโดยตรง "ไม่ต้องกังวลหรอกน่า โจ"

     ธารากล่าวให้เขาสงบลงด้วยน้ำเสียงสุขุมนุ่มลึกว่า "แค่นายทำตามแผนที่ฉันบอกนายที่เหลือเดี่ยวฉันจัดการให้เอง"

     โจเอลเมื่อได้ยิน ร่างกายของเขาที่สั่นหน่อยๆก็หายสั่นเป็นปลิดทิ้งในใจรู้สึกฉงน ตอนแรกเขารู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมากแต่พอได้ยินเสียงของธารา เขากลับรู้สึกใจเย็นลงอย่างประหลาด อาจจะเพราะคำพูดแสนสุขุมของเขาหรือความรู้สึกเยือกเย็นสงบนิ่งของธาราที่ทำให้เขารู้สึกสงบลงได้จนตัวเขาเองอดแปลกใจไม่ได้

     โจเอลกำคันธนูแน่น มือขวาล้วงลูกศรออกมาง้างในท่าเตรียมยิงอย่างนายพรานผู้ช่ำชองพลางหลับตาทำตามขั้นตอนที่ธาราสอนไว้

     "เอาล่ะ โจเอล ฉันจะบอกนายอย่างหนึ่ง พลังมานาธาตุน้ำแข็งของนายมันพิเศษกว่าคนปกติ มานาของนายมันบริสุทธิ์กว่าปกติ อำนาจของมันอย่างต่ำก็ระดับนักเวทย์ฝึกหัดขั้นต้น แต่เพราะนายใช้มันไม่เป็นจึงสู้ลำบาก เสียมานาเกินกว่าเหตุ"

     "เพราะฉะนั้นทำตามที่ฉันจะบอกนับจากนี้ให้ดี จำสลักเข้าไปในดวงวิญญาณของนาย"

     โจเอลหลับตาค่อยๆรับรู้ถึงมานาในร่าง นึกถึงถ้อยคำของธาราที่กล่าวเอาไว้ก่อนแข่งว่า

     "โจเอล มานาของคนเราไม่เหมือนกัน ให้นายจินตนาการมานาในร่างของนายเป็นไอเย็นที่แผ่ออกมาจากน้ำแข็งเอาไว้ โดยคิดว่าตัวเองคือ ก้อนน้ำแข็งก่อนนั้นที่ปล่อยไอเย็นออกมา นายปลดปล่อยไอเย็นที่เรียกว่า "มานา" ออกมาจากร่างได้ก็ต้องสามารถเก็บรวบรวมพวกมันได้ 
มานาที่ออกมาจากตัวนายย่อมเป็นของนาย นึกถึงมันสัมผัสมันอย่าให้มันเคลื่อนไหวตามใจค่อยๆร้อยเรียงมันเป็นรูปร่างช้าๆเอาให้เหมือนกับหัวลูกศรธนู"

     โจเอลหายใจเข้าออกรวบรวมมานาจากทั้งร่างเข้าสู่หัวลูกศรที่ง้างไว้อย่างช้าๆโดยไม่สนใจสภาพรอบข้างราวกับทุกอย่างไม่มีตัวตนทั้งเสียง แสง สี ล้วนหายไปหมดเหลือเพียงภาพขาวดำและโลกอันไร้เสียง

     สมาธิของโจเอลเลื่อนขั้นไปอีกระดับโดยที่ตัวเขาไม่รู้ตัว ประสาทสัมผัสทั้งร่างของเขาคมกริบราวกับดาบ

     สายตาของเขาเฉียบคมราวกับอินทรีจนมองเห็นแผลเป็นเล็กๆของมนุษย์สมิงได้อย่างชัดเจนราวกับเข้าไปมองระยะใกล้ 

     โจเอลไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ ตัวเขาปลดปล่อยพลังสมาธิระดับไหนออกมา

     มานาทั้งร่างของเขาร้อยเรียงเป็นเส้นอย่างสวยงามราวกับไอเย็นค่อยๆถักทอเข้าหากัน

     ธารามองโจเอลด้วยสายตาชื่นชมในใจตื่นเต้นที่จะดูผลลัพธ์ในครั้งนี้ที่ถูกปิดซ่อนไว้ด้วยอำนาจอักขระของเขาในตัวลูกศร

     ธาราซ่อนแสงมานาและไอมานาของโจเอลที่ควรจะปลดปล่อยออกมาด้วยอำนาจอักขระของเขาอย่างแนบเนียนจนไม่มีใครรู้ว่าเด็กหนุ่มในสนามกำลังรวบรวมพลังมานาอยู่แม้แต่น้อยนอกจากธาราเท่านั้น

     พิธีกรที่เห็นท่าทางเตรียมพร้อมของโจเอลก็ไม่รอช้ากล่าวเริ่มการประลอง ในใจคิดอย่างหย่ามใจว่า "เหอะ ครั้งนี้ แกจะโกงยังไง ขอดูหน่อยเถอะ ชายชุดดำ" พร้อมกล่าวประกาศเสียงดังสนั่น

     "เอาล่ะครับ มาเริ่มการประลองรอบพิเศษในค่ำคืนนี้กันเลยครับ สาม" ผู้คุมทั้งหมดรีบวิ่งออกจากสนาม

     "สอง" เจ้ามนุษย์สมิงดิ้นไปมาจนเครื่องพันธนาการถึงกับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง โซ่ข้อมือฉีกออกจากกันราวกับจะขาด

     "หนึ่ง" เครื่องพันธนการทั้งหมดค่อยๆปลดออก ประตูรอบสนามทั้งหมดปิด กระจกป้องกันระดับแปดที่กันการโจมตีของเสือสมิงได้ยกขึ้นคุ้มกันผู้ชมทั้งสนาม

     "ศูนย์" สิ้นเสียง เครื่องพันธนาการทั้งหมดก็ปลดออกปลดปล่อยสัตว์ร้ายให้เป็นอิสระอีกครั้ง

     มนุษย์สมิงเมื่อเป็นอิสระ มันมองมาทางโจเอลด้วยความหิวกระหายแต่ก่อนที่มันจะได้ทำอะไร

     ไอมานาที่ถูกเก็บซ่อนไว้ได้ถูกปลดออกปลดปล่อยอำนาจที่แท้จริงให้ผู้คนได้รับรู้

     ราวกับทั้งร่างของโจเอลมีไอเย็นพุ่งออกมาทั้งร่างจนทุกคนยังอดสยองกับไอมานาของโจเอลไม่ได้ 

     โจเอลง้างธนูขึ้นยิงอย่างมั่นคงปลดปล่อยลูกศรออกจากคันธนู ลูกศรที่ดูแสนธรรมดาพุ่งฉิวอย่างสงบนิ่งตรงเข้าใส่สัตว์ร้ายราวกับไม่มีพลังอะไรเป็นพิเศษ

     ศรเมื่อหลุดออกจากการน้าวยิงก็พุ่งทะยานเป็นเส้นตรงราวกับกระสุนปืนอย่างไม่หยุดยั้ง รวดเร็วราวกับดาวตก ตลอดทางที่ศรพุ่งผ่านก่อเกิดทางน้ำแข็งไปตลอดจนปะทะเข้ากับร่างของเจ้ามนุษย์สมิง

     มนุษย์สมิงยังไม่ทันได้ทำอะไรตรงอกของมันก็มีรูขนาดเท่ากำปั้นอย่างน่ากลัวพร้อมกับร่างของมันที่ค่อยๆแข็งกลายเป็นน้ำแข็งแตกสลายเหลือไว้เพียงน้ำแข็งสีแดงที่เกิดจากเลือดทั้งร่างแข็งตัวระเบิดออกจากร่างของมัน

     ทั้งสนามเงียบกริบ ธาราหันไปมองดาร์ธ ซินกล่าวอย่างอารมณ์ดีอย่างมากว่า "เหมือนผมจะชนะอีกแล้วนะครับ ตามที่ตกลงกันไว้นะครับ
คุณดาร์ธ ซิน ผมขอเงินสามแสนล้านเดลตามสัญญา แล้วก็สัญญาใบนี้กับเด็กสองคนนี้เป็นของผมแล้วนะ หวังว่าจะไม่มีปัญหานะ"

     ดาร์ธ ซินลุกขึ้นมาอย่างหัวเสีย ตะโกนสั่งการโดยไม่สนใจหน้าตาอีกต่อไปว่า "จัดการไอ้สวะนั้นซะ มันโกงฉัน"

     บอดี้การ์ดทั้งหมดรอบสนามราวกับรู้งาน ต่างวิ่งเข้าหมายจัดการชายชุดดำตามคำสั่งเจ้านายของมัน

     ธาราที่เห็นก็รับรู้ว่าโดนเบี้ยวกล่าวยิ้มๆ "ฮ่าๆ สรุปจะเล่นอย่างงี้ใช่ไหม ไอ้เวร ได้" พูดจบ ธาราก็ปลดปล่อยจิตสังหารเข้าใส่จนทุกคนในสนามหยุดนิ่งไม่เว้นแม้แต่ดาร์ธ ซินที่ว่าแน่ยังตัวสั่นออกมาอย่างห้ามไม่ได้

     ธาราไม่สนใจหันไปทางโจเอลใช้เวทกำแพงดินสร้างเป็นบันไดให้โจเอลเดินขึ้นมาพร้อมส่งน้องสาวให้ก่อนจะหายตัวไปราวกับปิศาจมาโผล่ตรงหน้าของดาร์ธ ซินกล่าวน้ำเสียงเย็นเยียบว่า

     "เลือกเอาซะ ไอ้เวร ว่าแกจะให้สัญญาจริงๆของตระกูลเด็กสองคนนั้นพร้อมสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาอีกกับเงินพันล้านเดลให้ฉัน ฉันรู้ว่าแกไม่มีทางจ่ายให้ฉันได้หรอก สามแสนล้านน่ะ พันล้านน่าจะมากสุดที่แกจ่ายให้ฉันได้แล้ว หรือจะให้ฉันฆ่าแกทิ้งแล้วเอาทุกสิ่งทุกอย่างของแกไป เลือก!!"

     ดาร์ธ ซินแทบไม่ต้องคิด แต่ร่างกายของมันไม่ยอมทำตามคำสั่งจนธาราต้องผ่อนจิตสังหารลง มันหันไปตะโกนสั่งให้ลูกน้องของมันทำตามคำพูดของชายชุดดำอย่างรวดเร็ว ในใจรู้สึกหวาดกลัวไปถึงวิญญาณแต่ก่อนที่จะได้คิดแผนการตอบโต้นั้น ธาราก็ชิงเดินมากระซิบข้างหูของมันว่า "ขอแนะนำนะ ดาร์ธ ซิน ไม่สิ "ดาร์ ไบท์ ซิเรียส" ถ้าแกไม่อยากตายจริงๆ อย่าคิดจะทำอะไรลับหลังฉัน ไม่งั้นรับรองเลย แกจะได้จ่ายค่าตอบแทนราคามหาศาลจนแกจินตนาการไม่ออกเลยล่ะ"

     ดาร์ธ ซินใบหน้าซีดเผือดอย่างกับผี มันพยักหน้ารัวๆอย่างหวาดกลัว ตะโกนเร่งลูกน้องของมันด้วยน้ำเสียงสั่นกลัวจนทุกคนรู้สึกได้

     คนสนิทของมันเอาสัญญามาให้ชายชุดดำอย่างนอบน้อมพร้อมเลคเตอร์ที่ด้านในมีเงินอยู่ด้านในพันล้านเดลตามที่คนตรงหน้าต้องการ

     ธาราเปิดตรวจเช็คเลคเตอร์ตรงหน้าพร้อมกดโอนเงินเข้าเลคเตอร์ของเขาก่อนจะหันไปหยิบสัญญาเวทมนตร์ในมือคนสนิทร่างผอมของดาร์ธ ซิน

     ธาราตรวจเช็คมันอย่างละเอียดก่อนจะหันไปกล่าวน้ำเสียงเย็นว่า "จำไว้ไอ้พวกสวะทั้งหลาย ลองพวกแกสักคนเข้าไปยุ่งกับครอบครัวของเด็กสองคนนี้อีก ฉันจะฆ่าพวกแกซะจำไว้ให้ดี โดยเฉพาะแก ดาร์ธ ซิน" พูดจบ ธาราก็หายไปอยู่ข้างๆกับพวกโจเอลก่อนจะชักชวนทั้งสองเดินทางออกมาอย่างง่ายดายพร้อมเงินและสัญญาฉบับจริงในมือของธารา

     ธาราเดินนำทั้งสองพี่น้องออกมากะจะไปรวมตัวที่จุดนัดหมายที่นัดกับสองสหายเอาไว้ แต่ก่อนที่เขาจะได้เดินทางไปต่อก็พบเจอกับเหตุการณ์จลาจลตรงหน้าจนพบเข้ากับเด็กสาวเจ้าของผมม่วงสว่างที่ในมือถือปืนเวคเตอร์เอาไว้

     "หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องมั่วสั่วไปหมดจนฉันติดร่างแหต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวอย่างช่วยไม่ได้ ส่วนที่เหลือให้เธอเล่าแล้วกัน ว่าฉันทำอะไรไปบ้าง แล้วยัยนี่ทำอะไรจนเรื่องกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ใช่ไหม!! เอลิเซีย"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 339 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

719 ความคิดเห็น

  1. #628 Rnozero (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 18:19

    ขอบคุณสำหรับตอนนี้ครับผมสวัสดีปีใหม่นะครับ

    #628
    0
  2. #621 Fikusa (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 11:25
    นี่บรรดาชาวบ้านธรรมดาจะมีพวกพลังแฝงเยอะไปไหน ฮ่าๆๆ
    #621
    0
  3. #617 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 08:23
    รออ่านนะคะ
    #617
    0
  4. #615 จอมพลMaus (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 06:45
    ลูกผมมมมมมม
    #615
    1
    • #615-1 ExonBlade(จากตอนที่ 81)
      29 ธันวาคม 2562 / 16:30
      ออกตัวแรง555555
      #615-1
  5. #614 SilverEvill (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 03:44
    เม้นแรก หายไปนานเลยไรท์
    #614
    0