Eternal ย้อนเวลา พิชิตอนาคต

ตอนที่ 74 : ชุมชนแสนอบอุ่นและพบเจอโชคดีครั้งใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 316 ครั้ง
    22 ธ.ค. 62


     วันเสาร์ที่ 22 กันยายน ปี ค.ศ. 2655 ช่วงบ่ายหลังจากทดสอบความสามารถของหยางหมิง

     สามสหายก็ขอตัวเดินทางไปที่อื่นต่อ ทิ้งให้หยางหมิงพูดคุยกับอาจารย์ลินดากันสองคนอย่างสนุกสนาน

     ก่อนที่ธาราจะแยกตัวเดินทางมาอาคารนักล่าเพื่อขอซื้อข้อมูลแบบทุกทีเมื่อเจอหน้ากับมาร์ตินก็ไม่รีรอยิงตรงเข้าประเด็นหลักในทันที

     "คุณมาร์ติน ช่วยสืบอะไรให้ผมนิดหน่อยสิครับ พอดีผมอยากได้ข้อมูลอะไรนิดหน่อยน่ะครับ"

     มาร์ตินมีใบหน้าเคร่งเครียดกล่าวถามธาราอย่างจริงจังว่า "เอาจริงๆงั้นเหรอครับ คุณธารา"

     "แน่นอนสิครับ ขอแบบละเอียดด้วยนะครับ หัวข้อข่าว ข่าวลือ อะไรที่เกี่ยวข้อง ผมเอาหมดเลย"

     "เข้าใจแล้วครับ แต่จะเอาไปใช้ทำอะไรเหรอครับ ข้อมูลพวกนี้"

     ธารายิ้มกว้างยกมือยันคางดวงตาฉายแววชั่วร้ายกล่าวติดตลกว่า "ความลับครับ คุณมาร์ติน ความลับ"

     มาร์ตินกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะไม่ถามอะไรอีก ปล่อยให้ธารานั่งยิ้มยันคางรอซื้อข้อมูลจากเขา

     เมื่อได้ข้อมูลครบ ธาราก็จากไปเพื่อเตรียมตัวสำหรับพบเจอสมาชิกในกิลด์อีกสองคนที่เขากะจะชวนเข้ากิลด์วันพรุ่งนี้

*************************************************************************************************************

     วันอาทิตย์ที่ 23 กันยายน ปี ค.ศ. 2655 ณ สุดเขตชายแดนเขตที่อยู่อาศัยในเขตสอง เหมืองโอนีล เวลา 05.47 น.

     "อ้าว หนูดาเรีย ยังตื่นเช้าเหมือนเคยนะ วันนี้มาทำอะไรล่ะเนี่ย ส่งนมเหรอ"

     "ดีค่ะ คุณลุง มาส่งนมสดจากฟาร์มป้าเมนนี่คะ เอาหน่อยไหมคะ คุณลุง"

     "จัดมาให้ลุงหนึ่งขวดเลย หนูดาเรีย"

     "เฮ้ยๆ ไอ้เฒ่าไมเคิลสั่งเผื่อคนอื่นด้วยดิวะ"

     "สั่งเองดิวะ คนเราก็ต้องกินต้องใช้นะเว้ย สั่งให้พวกแกทีไร ฉันไม่เคยจะได้เงินคืนสักที"

     "เออ ก็ได้วะ ไอ้ขี้งก หนูดาเรีย ลุงขอหนึ่งขวดด้วย รสกาแฟนะ"

     "รสกาแฟหนึ่งนะคะ คุณลุงนิค" เด็กสาวรับคำยิ้มๆก่อนจะวิ่งไปส่งขวดนมให้ถึงมือชายแก่ทั้งสองก่อนที่เธอจะขอตัวไปทำงานต่อ 

     "สวัสดีค่ะ ฉันมีชื่อว่า ดาเรีย แมคซิมอฟ อายุ 15 ปี เชื้อสายรัสเซีย สูง 175 เซนติเมตร น้ำหนัก 53"

     พวกคุณลุงคุณป้าบอกว่าฉันได้หน้าตามาจากคุณแม่และสีผมกับสีตาของคุณพ่อด้วยใบหน้าเรียวหวาน ตาคมสีขี้เถา ผมหน้าม้าสั้น
สีขาวเงิน (บรอนซ์/สีตะกั่ว) ยาวถึงลำคอรวบผมด้านหลังมัดเป็นบัน โครงร่างใหญ่กว่าผู้หญิงปกตินิดหน่อย ไหล่กว้างดูแข็งแรง

     ดาเรียวิ่งออกจากเหมืองมุ่งหน้าไปสุดปลาย กระโดดคว้าไกจับเชือกสำหรับหย่อนตัวลงสู่พื้นด้านล่างอย่างช่ำชอง

     เส้นทางที่เธอวิ่งนั้นเป็นเส้นทางภายในตัวเหมือง วิ่งซิกแซกซ้ายบ้างขวาบ้างจนออกมาสู่พื้นด้านล่าง

     เธอวิ่งโดยไม่คิดจะลดความเร็วลงอย่างคล่องแคล่วว่องไว หลบซ้าย กระโดดขวา ผ่านสิ่งกรีดขวางโดยไม่สะดุดล้มหรือช้าลงเลยอย่างชำนาญพื้นที่

     แน่นอนว่าเด็กสาวต้องชำนาญพื้นที่อยู่แล้ว เพราะที่นี่เป็นบ้านเกิดของเธอเป็นที่ๆเธอวิ่งไปวิ่งมาตั้งแต่เด็กๆมาจนถึงปัจจุบัน

     "ทุกๆเช้า ฉันต้องตื่นมาทำงานหลายๆอย่างไม่ซ้ำกันไป วันเสาร์-อาทิตย์เป็นส่งนม ส่วนวันธรรมดาเป็นส่งหนังสือพิมพ์"

     ส่วนเหตุผลที่ต้องขยันทำงานขนาดนี้ก็เพื่อไม่ให้รบกวนพวกลุงๆป้าๆที่คอยดูแลฉันแทนพ่อแม่ของฉันที่เสียไปจากเหตุการณ์มอนสเตอร์อาละวาดเมื่อตอนเด็กๆ

     หลังจากเสียครอบครัวแท้ๆไป ฉันก็ได้รับการดูแลจากลุงๆป้าๆในชุมชนที่คอยดูแลฉันเหมือนลูกหลานแท้ๆ พวกเราทุกคนเรียกว่า 
"ชุมชนบ้านทีนารี่"

     มาจากชื่อเหมืองเวทมนตร์ที่เป็นแหล่งเงินทองสำคัญของคนในชุมชน แน่นอนว่ามีอุบัติเหตุอยู่บ้างเป็นบางครั้ง 

     แต่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลวร้ายเลย ผู้คนในชุมชนดีต่อกัน ดูแลซึ่งกันและกันราวกับเป็นครอบครัวขนาดยักษ์และฉันก็เป็นหนึ่งในคนที่อาศัยอยู่ในครอบครัวยักษ์นั้นด้วย

     เพราะพวกคุณลุงคุณป้าทุกๆคนในชุมชนเลยที่ทำให้ฉันเติบโตมาได้อย่างมีความสุขถึงแม้จะสูญเสียพ่อแม่แท้ๆไปก็ตาม แต่ก็ได้ทุกคนเข้ามาประคับประคองให้ก้าวเดินต่อไปได้ด้วยกำลังใจของพวกเขาเสมอมา

     ดาเรียวิ่งผ่านผู้คนมากมายในชุมชน ทุกคนต่างก็ทักทายเธอพร้อมตะโกนเรียกให้เธอนำนมไปขายให้พวกเขาจนหมดกระเป๋า

     เธอที่เห็นว่ากระเป๋าใส่ขวดนมในกระเป๋าไม่เหลือแล้วก็ไม่รอช้าวิ่งกลับไปที่ฟาร์มของคุณป้าเมนนี่

     ดาเรียวิ่งมาสักพักก็มาหยุดอยู่หน้าฟาร์มแห่งหนึ่งตรงทางเข้าเขียนว่า "เมนนี่ ฟาร์ม" เธอไม่รอช้าเดินไปหน้าร้านค้าพร้อมกล่าวแสดงตัวว่ากลับมาแล้วว่า "กลับมาแล้วค่ะ คุณป้าเมนนี่"

     ไม่นานนักก็มีคุณป้าวัยประมาณสี่สิบปลายๆเดินออกมาจากหลังร้านในชุดชาวไร่เจ้าของชื่อ "เมนนี่" หญิงชราให้บรรยากาศอบอุ่นอยู่เสมอ
เธอเดินออกมากล่าวต้อนรับเด็กสาวด้วยรอยยิ้มเอ็นดูแสนอ่อนโยน

     "กลับมาแล้วเหรอ หนูดาเรีย เป็นไงบ้างจ้ะ เหนื่อยไหม" หญิงชรากล่าวพร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าเย็นให้กับดาเรียอย่างเคยชิน

     ดาเรียรับผ้าเช็ดหน้าพร้อมกล่าวขอบคุณก่อนจะเช็ดหน้าแล้วกล่าวตอบหญิงชราว่า "ไม่หรอกค่ะ แค่นี้เอง งั้นเดียวหนูขอตัวไปอาบน้ำ เตรียมตัวไปช่วยงานร้านคุณเบคเกอร์หน่อยนะคะ"

     "ขอบใจมากนะ หนูดาเรีย ไม่มีหนูสงสัยป้าจะลำบากซะแล้วละ เรื่องส่งนมเนี่ย หนูที่หนึ่งจริงๆ"

     ดาเรียชูนิ้วโป้งให้อย่างชอบใจกล่าวน้ำเสียงร่าเริงว่า "แน่นอนคะ งั้นหนูไปก่อนนะคะ คุณป้าเมนนี่"

     "จ้า ระวังอย่าเป็นหวัดล่ะ รีบอาบน้ำซะนะ" ดาเรียโบกมือลาหญิงชราก่อนจะวิ่งตรงกลับอพาร์ทเม้นท์สุดปลายถนนไม่ใกล้ไม่ไกลจากฟาร์มเท่าไหร่

     ดาเรียเสียเวลาวิ่งไม่ถึงห้านาทีก็มาถึงอพาร์ทเม้นท์เล็กๆแห่งหนึ่ง ตกแต่งแบบเรียบง่าย สูงห้าชั้น มีชื่อว่า "เลดี้"

     "ที่นี่เป็นอพาร์ทเม้นท์หญิงล้วนราคาไม่แพงที่สำคัญเจ้าของเป็นเพื่อนรักกับคุณแม่ของฉัน ฉันเรียกเธอว่า "แม่ลดา" ตอนพ่อแม่ของฉันเสียก็ได้คุณแม่ลดาเนี่ยแหละ ที่มาคอยดูแลเอาใจใส่ฉันแถมยังให้ที่อยู่กับเด็กแบบฉันโดยไม่คิดเงินอีก"

     ชีวิตในวัยเด็กของฉันนั้นไม่ได้สุขสบายอะไรขนาดนั้น ออกจะลำบากด้วยซ้ำไป แต่ก็มีความสุข คุณพ่อคุณแม่รักกันดี ดูแลฉันราวกับเป็นสมบัติแสนล้ำค่า

     ฉันรักพวกท่านมาก แต่ก็ต้องมาเสียไปด้วยมอนสเตอร์อาละวาดจากดันเจี้ยนจูเลี่ยน ระดับ B+

     ฉันยังจำวันนั้นได้ดีรอยแยกปริศนาที่โผล่ขึ้นมาตรงหน้าของพวกเราสามพ่อแม่ลูกในเหมืองแร่ พวกมันเดินก้าวเท้าออกมาจากรอแแยก
เหล่าชุดเกราะมีชีวิตที่เข้าจู่โจมทุกคนที่ขวางหน้าพวกมัน

     พวกเราต่างก็หนีตายกันจ้าละหวั่น แต่คุณพ่อกับคุณแม่ก็ยังไม่ลืมจะเตือนชาวบ้านทุกคนให้หลบหนีออกจากพื้นที่ ทำให้มีผู้เสียชีวิตเพียงแค่พ่อแม่ของฉันเท่านั้น

     คุณพ่อของฉันตัดสินใจจะถ่วงเวลาให้คุณแม่กับฉันหนีออกมา แต่คนคำนวณไม่สู้ฟ้าลิขิต

     ระเบิดภายในเหมืองดันทำงานก่อนเวลา แทนที่คุณแม่กับฉันจะได้ออกไปขอความช่วยเหลือได้

     กลับกลายเป็นว่าพวกเราสองแม่ลูกโดนลูกหลงของมันเข้า แม่ของฉันกดฉันลงกับพื้นเอาตัวค้ำบังเศษซากหินที่ถล่มลงมาทับพวกเรา

     ฉันรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ เมื่อได้สติฉันก็ได้รับรู้ว่าพ่อแม่ของฉันเสียชีวิตทั้งคู่ ในวันนั้นฉันได้แต่กรีดร้องคร่ำครวญออกมาโดยมี
คุณแม่ลดามากอดปลอบจนหลับไป

     หลังจากนั้นเธอก็คอยดูแลฉันมาตลอด รักฉันเหมือนลูกแท้ๆ แม่ลดาเป็นหญิงหม้าย เธอแต่งงานมีลูกและสูญเสียพวกเขาจากมอนสเตอร์อาละวาดแบบเดียวกับฉัน

     คุณแม่ลดาบอกว่า "ที่ป้ายังมีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะ แม่ของหนูดาเรียเนี่ยแหละ ที่คอยปลอบโยนป้าจนกลับมาใช้ชีวิตได้อีกครั้ง"

     ส่วนผู้คนในชุมชนนั้นต่างก็ขอบคุณในความเสียสละของพวกท่านทั้งสองจนขอให้ทางการตั้งชื่อเหมืองตามชื่อของคุณพ่อและเปลี่ยนชื่อชุมชนตามชื่อของคุณแม่

     เมื่อมาถึงก็พบเจอกับป้าของเธอ "ลดา" ที่กำลังกวาดพื้นหน้าอพาร์ทเม้นท์อยู่ ดาเรียเดินเข้าไปกอดป้าของเธออย่างออดอ้อนอย่างเคยชิน

     "กลับมาแล้วค่ะ คุณแม่ลดา" ลดายิ้มรับพร้อมกอดตอบเด็กสาวที่เธอรักเหมือนลูกตรงหน้า

     เมื่อคลายออกจากอ้อมกอด ลดาก็ยื่นจดหมายแผ่นหนึ่งให้เธอแล้วกล่าวน้ำเสียงตื่นเต้นว่า "หนูดาเรีย รีบอ่านจดหมายนี้เร็ว เด็กชื่อ "ธารา" เขาเพิ่งเอามาส่งให้เมื่อกี้นี้เอง

     ดาเรียดวงตาพราวระยับ เธอคว้าจดหมายในมือแม่ลดามาอ่านอย่างรวดเร็วอย่างตื่นเต้นในจดหมายเขียนไว้ว่า

     "วันพฤหัสบดีที่ 27 กันยายน มาเจอฉันที่อาคารฝึกฝน ห้องซ้อมหมายเลข 117 เวลา 15.30 น. หวังว่าเธอจะมานะ ดาเรีย"

     ดาเรียเมื่ออ่านจบก็น้ำตาไหลอย่างตื้นตัน ในใจเต็มไปด้วยความปิติยินดี หันไปกอดป้าของเธอแน่นอย่างดีใจ

     โดยมีสายตาหนึ่งจ้องมองอยู่ในที่ห่างไกล ธารากล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า "เป็นชุมชนที่เวลาเดินผ่านแล้วรู้สึกดีแบบแปลกๆจริงนะ "ชุมชนทีนารี่" กับ "เหมืองโอนีล" สินะ ชื่อของสองสามีภรรยาผู้เสียสละเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนสินะ"

     ในใจธาราอดที่จะชื่นชมกับวีรกรรมของสองสามีภรรยาแม่ของหญิงสาวที่เขาเพิ่งจะส่งจดหมายชวนเธอเข้าร่วมกิลด์

     "จะให้ลูกของผู้กล้าสองสามีภรรยาที่เสียสละเพื่อผู้อื่นให้จมปลักแค่นี้ได้ยังไงกัน ขอให้พวกคุณเฝ้าดูเธอให้ดีล่ะ คุณโอนีล คุณทีนารี่ 
ผมจะทำให้เธอเข้มแข็งแบบพวกคุณสองคนให้ได้เลย"

     ธาราเดินยิ้มๆออกจากพื้นที่ไปอย่างอารมณ์ดี วันนี้ เขาลำบากตื่นเร็วกว่าปกติมาส่งจดหมายให้ดาเรียที่จะเป็นสมาชิกกิลด์ของเขา

     ระหว่างทางก็เดินคิดอะไรไปพลางอย่างสนุกสนาน ก่อนจะมาหยุดอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในเขตที่สาม

     สภาพสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าตรงหน้าของเขานั้นเป็นอาคารไม้เก่าๆสภาพร่อแร่จะพังเต็มแก่จนเขายังแอบคิดในใจ "หวังว่าจะไม่พังนะ"

     ก่อนที่ธาราจะกดกริ่ง ไม่นานนักก็มีคนมาเปิดประตูให้เขา เธอเป็นหญิงสาวผมสีดำมัดรวบหางม้าข้าง หน้าตาสะอาดสะอ้านดูอ่อนโยน ดวงตาสีน้ำเงินอ่อนภายใต้แว่นตาทรงกลมให้บรรยากาศเป็นกันเอง ใบหน้าหวานยิ้มแย้มอย่างสุภาพทักทายเขาก่อนถามว่า

     "สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีธุรอะไรเหรอคะ คุณธารา"

     ธารายิ้มรับก่อนจะยื่นจดหมายให้หญิงสาวพร้อมกล่าวเข้าประเด็นว่า "ผมมาชวนคุณเข้ากิลด์น่ะครับ คุณไอโกะ นานามิ"

     ก่อนที่เธอจะได้กล่าวอะไร ธาราก็ชิงพูดต่อซะก่อนว่า "ผมสนใจความสามารถในการใช้เวทธาตุแสงของคุณน่ะ"

     ไอโกะทำหน้าฉงนก่อนจะกล่าวถามชายหนุ่มตรงหน้าเธอว่า "เวทธาตุแสงงั้นเหรอคะ"

     ธาราพยักหน้ากล่าวต่อว่า "ครับ ธาตุแสงของคุณมีหลายสีใช่ไหมล่ะครับ ผมสนใจมันนิดหน่อย ถ้าคุณยอมให้ผมทดสอบอะไรนิดหน่อย ผมก็ยินดีจะช่วยเหลือคุณสำหรับหาเงินมาทำนุบำรุงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี้นะครับ"

     ไอโกะพยักหน้าเข้าใจก่อนจะชวนเขาเข้าไปคุยด้านใน "เข้ามาก่อนดีกว่าคะ จะให้ยืนคุยก็กะไรอยู่ เชิญคะ คุณธารา"

     "งั้นก็ไม่เกรงใจแล้วครับ" ธาราเดินเข้ามา ด้านในมีสภาพไม่ต่างกับที่เขาคิดเท่าไหร่ สภาพโดยรวมของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านี้ เรียกว่า เลวร้ายก็ไม่ผิดนัก ถึงแม้จะอยู่ในเขตที่อยู่อาศัยที่สาม แต่ก็ยังเป็นสถานที่เสื่อมโทรมที่ขาดเงินบริจาคจนเด็กๆในนี้ต้องตกระกำลำบาก

     พึ่งพาอาศัยตัวเองมากกว่าที่จะหวังพึ่งเงินบริจาคหรือเงินค่าดูแลที่ไม่ได้มากมายจนพวกเขาสุขสบาย

     ธาราเดินตามไอโกะมาในห้องรับแขก กล่าวให้เขานั่งรอพร้อมกับขอตัวไปเอาชามาเสิร์ฟให้เขา

     ธารามองไปรอบๆอย่างพิจารณาจนไอโกะเดินกลับมาพร้อมชานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเขากล่าวถามต่ออย่างสุภาพว่า

     "จะให้ฉันทดสอบยังไงเหรอคะ เรื่องเวทแสงที่คุณธาราบอก"

     ธารายกแก้วชาขึ้นมาดื่มก่อนจะให้ยิ้มเธอแล้วล้วงก้อนหินที่ใสดั่งกระจกออกมาวางไว้บนโต๊ะด้านหน้าของไอโกะก่อนจะอธิบายว่า 
"ผมอยากให้คุณไอโกะช่วยใช้เวทแสงใส่ก้อนหินนี้หน่อยน่ะครับ เจ้าหินก้อนนี้มีชื่อว่า "ดูเรเนี่ยม" มันมีคุณสมบัติในการหักเหแสงเป็นพลังงานความร้อน ผมอยากให้คุณควบคุมสีของแสงว่าคุณเปลี่ยนได้กี่แสง อุณหภูมิเท่าไหร่ ผมอ่านข้อมูลของคุณ ประวัติคุณโดยรวมดีจนผมไม่ต้องพูดอะไรก็กะจะชวนคุณอยู่แล้ว แต่สีของแสงพิเศษที่คุณบอกมาเพิ่มนั้น ทำให้ผมสนใจคุณมากเป็นพิเศษเลย ต้องลำบากให้คุณทำตามคำขอของผมเล็กน้อยน่ะครับ ขอโทษด้วยจริงๆ" พูดจบก็ก้มหัวลงเป็นเชิงขอโทษจนไอโกะต้องรีบขอให้เขาก้มหน้าขึ้นมา

     ไอโกะผ่อนลมหายใจ มือขวคว้าจับหินดูเรเนี่ยมขึ้นมา เธอมองมันอย่างพิจารณา

     หินในมือของเธอสวยงาม ใสสะอาดราวกับแก้ว แต่ละเหลี่ยมแต่ละมุมสะท้อนแสงไม่เหมือนกันสักทาง

     เธอหลับตารวบรวมสมาธิกำหินในมือแน่นรวบรวมมานาร่ายบอลแสงอัดเข้าไปในหินในมือของเธอจนร้อน

     ไอโกะทำท่าจะลืมตา ธาราก็ชิงกล่าวต่อว่า "คุณไอโกะอย่าพึ่งลืมตาครับ ช่วยหลับตาแล้วคิดถึงแสงรูปร่างต่างๆทีครับ"

     ไอโกะหลับตาพยายามทำตามคำพูดของธาราอย่างช้าๆว่า "ค่อยๆเปลี่ยนรูปแบบสีของแสงไปตามที่คุณคิดในหัวทีครับ เริ่มจากสีที่คุณชอบ รูปร่างของอะไรก็ได้ที่คุณชอบเอาเป็นสัตว์ก็ได้"

     "นั้นแหละ อย่างงั้น ค่อยๆทำ อย่ารีบครับ รีบไปไม่ได้อะไรขึ้นมา ช้าๆนุ่มนวล แบบนั้นแหละ"

     "ดีมากเลย เปลี่ยนได้อีกไหมครับ ตอนนี้ คุณเปลี่ยนรูปร่างมาห้าครั้ง เปลี่ยนสี่ไปสิบห้าสีแล้ว ถ้าคิดว่าเปลี่ยนไม่ได้อีกก็ส่ายหัวนะครับ"

     "ฮ่าๆ เยี่ยมไปเลย คุณเปลี่ยนรูปร่างเพิ่มได้อีกเจ็ด เปลี่ยนสีได้ถึงสามสิบเจ็ดสีแล้วครับ ยังคิดว่าเปลี่ยนได้อีกไหมครับ"

     ไอโกะไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าของเธอตอนนี้กำลังมองเธอด้วยรอยยิ้มแบบไหน เธอรู้แค่ว่าชายหนุ่มตรงหน้าของเธอดูดีอกดีใจเป็นอย่างมากจนเธอยังอดรู้สึกภูมิใจในความสามารถของเธอไม่ได้

     ไอโกะเปลี่ยนสีไปมาจนในที่สุด เธอก็รู้สึกว่าเธอไม่สามารถเปลี่ยนสีมันได้อีกแล้วก่อนจะส่ายหัวแล้วลืมตาขึ้นมา

     เมื่อลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่เธอได้เห็น คือ สายตาเป็นประกายอย่างสนุกสนาน ใบหน้ายิ้มแย้มราวกับเจอสิ่งน่าสนใจของธารา

     ธารายิ้มกว้างอย่างยินดีก่อนจะหยิบจดหมายแผ่นหนึ่งออกมาให้เธอพร้อมกล่าวกำชับว่า

     "คุณไอโกะ นี่ คือ จดหมายเชิญเข้ากิลด์ของผม ช่วยมาตามสถานที่และวันเวลาในจดหมายนี้ด้วยนะครับ ขอบคุณสำหรับชานะครับ ขอตัว" พูดจบก็วางจดหมายไว้บนโต๊ะก่อนจะกล่าวขอตัวลากลับบ้าน

     ไอโกะเอียงคออย่างงุนงงในใจก็รู้สึกยินดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้เธอสงสัยว่า "ธารา" ให้เธอทำอะไรกันแน่แต่คิดมากก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เธอจึงหันมาสนใจจดหมายที่วางไว้บนโต๊ะ เธอหยิบมันมาเปิดอ่าน ข้อความในจดหมายเขียนว่า

     "วันพฤหัสบดีที่ 27 กันยายน มาเจอกันที่อาคารฝึกฝน ห้องซ้อมหมายเลข 117 เวลา 15.30 น. ต้องมาให้ได้นะครับ คุณไอโกะ"

     ธาราเดินออกมาอย่างยิ้มแย้มในใจเต็มไปด้วยความลิงโลดอย่างดีอกดีใจร่ำร้องกล่าวสรรเสริญที่ได้พบเจอโชคดีในครั้งนี้ว่า

     "ฮ่าๆๆ ฮ่าาาา อยากจะหัวเราะแบบจอมมารเป็นบ้าเลยโว้ยยย ไม่นึกว่าจะโชคดีได้เจอผู้ใช้แสงภูติแบบนี้ โชคดีเป็นบ้าเลยโว้ย"

     ทำไม ธาราถึงบอกว่า "โชคดี" นั้นก็เพราะว่า ผู้ใช้แสงภูตินั้นเป็นตัวตนระดับสูงของผู้ใช้ธาตุแสง การใช้มันได้ถือว่าเป็นผู้มีความสามารถในการติดต่อกับสัตว์อัญเชิญประเภทภูติธาตุได้ดีกว่าคนปกติหลายสิบหลายร้อยเท่า

     ยิ่งไอโกะที่มีแสงภูติถึง 39 สี 17 รูปแบบนั้นเรียกได้ว่า "สุดยอดเกินสุดยอด" ในอดีตธาราได้พบเจอคนที่มีแสงภูติมากสุดแค่ 
"28 สี 11 รูปแบบ" แต่ไอโกะกลับมีมากกว่าคนที่เขาเคยเจอถึง 11 สี 6 รูปแบบ จะไม่ให้เขาดีใจได้ยังไง

     เจ้าของธาตุแสงภูติที่ธาราพบเจอว่ามีมากสุดนั้นเป็นตัวตนระดับจอมเวทย์เลยนะ แต่เด็กสาวชื่อ "ไอโกะ" ที่เขาเข้าไปชักชวนนั้นมีระดับเพียงแค่ผู้ใช้เวทย์ขั้นสูง

     แค่ตอนนี้ก็น่าทึ้งแล้วในอนาคตจะขนาดไหนล่ะ แทบไม่ต้องคิดเลย ตอนแรกธารากะจะชวนเธอเข้ากิลด์ในทันทีตั้งแต่เห็นแสงภูติเกินสิบสีห้ารูปแบบแล้วแต่หญิงสาวตรงหน้าก็ยังไม่ลืมตาทำต่อไปจนเธอคิดว่าทำไม่ได้

     ธาราอดจะคิดถึงอนาคตของหญิงสาวที่ชื่อ "ไอโกะ นานามิ" ไม่ได้ ว่าเธอจะไปได้ถึงขนาดไหนกันแน่ ขนาดคนๆนั้นในชีวิตที่แล้วที่เขาเคยพบพานยังไปได้ขนาดนั้น หญิงสาวคนนี้คงน่าทึ้งยิ่งกว่าไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยเท่า แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว

     ธาราเดินยิ้มไปตลอดทางอย่างอารมณ์ดีที่ได้พบเจอกับโชคดีขนาดนี้ในครั้งนี้ โดยไม่ได้รู้เลยว่าเขาจะสร้างความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เป็นครั้งแรกให้กับห้วงเวลานี้อย่างชัดเจนจนเขาถึงกับต้องคิดแล้วคิดอีกกับการกระทำหลังจากนี้ของเขา

**************************************************************************************************************
****ใส่ภาพตัวละครไว้ให้ครบทุกคนแล้วนะครับ ลองไปเปิดดูภาพประกอบได้เลย****

**ยังรับตัวละครอยู่นะครับ** 

ภาพประกอบ "ดาเรีย"



ดาเรีย ถ้าปล่อยผมมัดก็จะมีหน้าตาประมาณนี้เลยครับ

ภาพประกอบ "ไอโกะ"



ภาพไอโกะ ตรงตามภาพนี้เด๊ะเลยละครับ

ตอนต่อไปจะแนะนำสมาชิกพร้อมกันสามคนในตอนเดียวนะครับ เนื่องจากเหตุการณ์ทับซ้อนกันพอดี
จะเป็นการเล่าในมุมมองผู้จับตาดูอย่างธารา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 316 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

719 ความคิดเห็น

  1. #604 Fikusa (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 08:23
    สาวแว่น!!!
    #604
    0
  2. #564 นักอ่านทะลุมิติ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 16:00

    โอ่สาวแว่น สาวแว่นละ
    #564
    0
  3. #562 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 10:12
    รอค่ะๆ
    #562
    0
  4. #561 mixlove0055 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 08:48
    ไอโกะ นางเอกเลยไมครับ อวยเต็มกำลัง
    #561
    0
  5. #560 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 08:38
    รออ่านนะคะ
    #560
    0
  6. #559 จิ้งจอกกอดลูกโลก (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 07:38
    ขอผู้ชายหล่อๆบ้างได้มายยย.. มีแต่ผู้หญิงลำเอียงป่ะเนี่ย.. ฮ่าฮ่า//หยอกๆ
    #559
    1
    • #559-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 74)
      22 ธันวาคม 2562 / 10:12
      จัดไปครับ รอดูได้เลย
      #559-1
  7. #558 Best0001 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 03:03
    ไอโกะน่ารักดีครับ
    #558
    0
  8. #557 จอมพลMaus (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 01:06
    รอลูกสาวเลยยย
    #557
    2
    • #557-2 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 74)
      22 ธันวาคม 2562 / 01:10
      ตามนั้นแหละครับ
      #557-2
  9. #555 Zanzar (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 23:42
    จบบทหาคนยัง
    #555
    2
    • #555-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 74)
      21 ธันวาคม 2562 / 23:42
      ยังครับ แต่ใกล้ละ
      #555-1
    • #555-2 Crown Wizard(จากตอนที่ 74)
      22 ธันวาคม 2562 / 07:22
      จิงว่าจะถามอยู่ มันเยอะไป
      #555-2
  10. #554 Xailice (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 23:41
    Waiting for Kim Minsu ต่อไปครับ5555
    #554
    2
    • #554-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 74)
      21 ธันวาคม 2562 / 23:42
      ตอนต่อไปนะ โผล่มาทีเดียว สามคนเลย ใครรู้ตัวว่าลูกอยู่ห้องสมุดรายงานตัวด้วย
      #554-1
  11. #553 nanoha00 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 23:36
    ไอโกะน่ารักอ่ะ
    #553
    1
    • #553-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 74)
      21 ธันวาคม 2562 / 23:41
      ใช่มะ ลูกสาวอีกคนของไรท์เลยนะ หยางหมิงกับไอโกะ นี่ ตั้งใจคิดมากเลยนะ ขอบอก
      #553-1
  12. #552 king of emprie (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 23:35
    ธรรมดาเกินไปนะ ขอแบบแอคชั่นหน่อย555
    #552
    1
    • #552-1 [∑]LDerwise(จากตอนที่ 74)
      21 ธันวาคม 2562 / 23:40
      ชอบความรุนแรงนะเราน่ะ 555555
      #552-1