source head กว่าจะเป็นเฮดว้าก (end)

ตอนที่ 27 : เพื่อนไม่จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    6 พ.ค. 59

27

ผมยกกระเป๋าใบเดิมมาวางที่ห้องนั่งเล่น และเดินกลับไปยกถุงกระดาษมากมายหลากหลายยี่ห้อออกมาวางใหม่

แม่ ครบยังอ่ะแม่เดินออกมาจากในครัว กวาดสายตามองรองๆและพยักหน้า

ครบล่ะพูดจบเธอก็เดินกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง

เมื่อวานหลังจากมื้อเย็นแม่ก็ลากผมไปช็อปปิ้งครับ ดีที่ห้างสรรพสินค้ามันไม่ได้อยู่ห่างจากหอผมนัก เดินเลือกซื้อของอยู่2-3ชั่วโมงก็กลับห้อง นานๆแม่จะขึ้นกรุงเทพสักที ปล่อยให้ช็อปปิ้งหน่อยคงไม่เป็นไร และเพราะเป็นลูกที่ดียืนรอแม่ซื้อของอยู่ตั้งนาน จึงได้รองเท้าผ้าใบมาหนึ่งคู่ด้วย คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

รู้ล่ะลืมซื้ออะไรผมเดินเข้าไปหาแม่ในครัว ตั้งแต่แม่มาเมื่อสองวันก่อน อาหารทุกมื้อของผมเป็นฝีมือแม่หมดเลยครับ รวมทั้งมื้อนี้ด้วย

ลืมอะไรแม่ถามกลับ แต่สายตายังคงมองหาอะไรสักอย่าง ผมจึงเดินเข้าไปช่วยแม่อีกแรง

นาฬิกาข้อมือ มันตายแล้วอ่ะผมเป็นคนติดใส่นาฬิกาข้อมือมาก แต่ที่ตลกคือใส่นาฬิกาอยู่ที่มือนะ แต่หยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลาซะงั้น เมื่อ3-4เดือนก่อน นาฬิกาที่ใส่ติดตัวประจำมันจากโลกไปแล้ว และผมก็ยังไม่มีโอกาสไปซื้อซะที

เอาตังไปซื้อดิแม่ตอบกลับมา

ไม่เอาอ่ะ อยากให้แม่เลือกให้แม่ถึงกับหันขวับมามองผมเลยครับ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแหละ นาฬิกาทุกเรือนที่ผมใส่แม่เป็นคนเลือกให้ทั้งหมดเลยครับ เพราะถ้าผมเลือกเองจะอยากได้หลายแบบมาก สุดท้ายเลยต้องให้แม่ซื้อมาเลย ผมใส่ได้หมดแหละ

ไว้ถ้าเจอสวยๆจะซื้อให้แล้วกันแม่ส่งต้นหอมมาให้ผมหั่น เมนูวันนี้เหมือนจะเป็นข้าวต้มอะไรสักอย่างนะ

ใส่แต่ผักชีเนอะผมไม่ได้รอให้แม่ตอบครับเพราะเลือกหั่นแต่ผักชีเท่านั้น ผมไม่ชอบต้นหอมเลยอ่ะ ผมรู้สึกว่ามันเหม็น

แม้มันจะชื่อต้นหอมก็เถอะ

รวมถึงหัวหอม ก็เหม็นสำหรับผมครับ

ลุงดนัยจะมากี่โมงผมมีเรียน9โมง ตอนนี้พึ่ง7โมงเองครับ

น่าจะใกล้ถึงแล้วแหละแม่ตอบ ยังคงง่วนกับหม้อข้าวต้มอยู่

แล้วแม่จะขึ้นมาหาวาอีกเมื่อไหร่เธอส่งช้อนให้ผมชิม

อยากให้ขึ้นมาเมื่อไหร่ล่ะมีแบบนี้ด้วยเว้ยยย

อยากให้ย้ายมาอยู่นี้เลย

ไม่ใช่ล่ะ แค่ฉันมาอยู่2วัน แกก็รำคาญฉันจะแย่แล้วมั้ง

เปล่าเลย เห็นวาเป็นคนยังไงผมกับแม่ช่วยกันทำข้าวต้มอีกสักพัก ก่อนที่ลุงดนัยจะโทรมา

เป็นเด็กดีนะวาไม่ว่าจะกี่ปีต่อกี่ปีแม่ก็ยังสั่งผมด้วยประโยคนี้

คร้าบบบบผมยกข้าวของทั้งหมดให้แม่ ก่อนที่จะลงมาด้านล่าง

รถaltisสีขาวของลุงดนัยจอดอยู่ที่หน้าร้านกาแฟ ผมยกมือไหว้เขา เขายิ้มรับและเดินเข้ามาช่วยผมยกของ

พี่วา!!เสียงใสๆที่คุ้นเคยทำให้ผมวางข้าวของลงทันที

วี!!วีโผเข้ากอดผมทันที ดีนะที่ตั้งตัวทันเลยไม่ล้มตึงไปซะก่อน

คิดถึงพี่วาไหมผมทิ้งตัวลงนั่งบนฟุตบาท ปล่อยให้วีทิ้งตัวลงนั่งบนตักผมและกอดคอผมไว้

คิดถึงงงงง ไม่เคยคิดถึงใครเท่าพี่วาเลยพูดจบเธอก็หอมแก้มผมซ้ายทีขวาที ผมขำ ดึงเปียสองข้างของเธอเล่นไปด้วย

ผมยาวแล้วนะเราผมนี้ยังจำได้อยู่เลยว่าแม่กลัวแทบแย่กว่าวีจะผมไม่หนาขนาดนี้

คุณพ่อบอกว่าพี่วางานยุ่งมากๆ ห้ามวีแกล้งพี่วาเด็ดขาด ถ้าวีดื้อ คุณพ่อจะไม่พาวีมาด้วยผมอดที่จะเงยหน้าไปมองลุงดนัยที่ยืนอยู่ไม่ไกลไม่ได้

ใช่เลย ช่วงนี้พี่วาวุ่นมาก ยังกลับบ้านไม่ได้ วีไม่โกรธพี่วาเนอะ

วีไม่โกรธหรอกค่ะ แต่ถ้าปิดเทอมแล้วพี่วาต้องไปหาวีนะผมยิ้มรับ ชอบรอยยิ้มสดใสไร้เดียงสาของเธอที่สุด

ได้เลยยย

สัญญาวียื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าผม

สัญญาครับผมยื่นมือไปเกี่ยวนิ้วก้อยเล็กๆนั้น

ผมกับวีเราห่างกัน12ปี ตอนวีเกิดผมก็12แล้ว รู้เรื่องรู้ราวทุกอย่าง ดังนั้นการเลี้ยงน้องของผมจึงเข้าใกล้คำว่าเลี้ยงลูกแบบสุดๆ ถึงแม้จะเป็นน้องคนล่ะพ่อกันแต่ผมก็รักเขามากๆ รวมถึงพ่อผมแท้ๆก็เอ็นดูเขามากจนฝากของมาให้วีผ่านผมตั้งหลายรอบ อาจจะเป็นโชคดีของวีด้วยที่เธอเกิดมาเป็นผู้หญิง ถ้าเกิดเป็นน้องผู้ชายล่ะก็คงโดนผมดุจนกลัวผมไปแล้ว แต่เพราะวีเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักผมถึงไม่เคยดุเขาเลยสักครั้ง ซ้ำยังคอยปลอบตอนแม่ดุวีอีก วีจึงติดผมมากๆแบบนี้

ถ้าพี่วากลับบ้าน วีจะพาแฟนวีมาแนะนำให้รู้จัก

ห้ะ! มีแฟนแล้วเหรอวีพยักหน้ารับงึกงัก ส่วนผมนี้ช็อคไปเลยครับ น้องผมพึ่ง8ขวบ ป.2เองนะเว้ย

ป.2เขามีแฟนกันแล้วเหรอ

เขามีแฟนกันตั้งแต่ป.1แล้วเดี๋ยวนี้ผมขำหนักเข้าไปใหญ่

แฟนวีชื่ออะไรเหรอ

ชื่อแม็กซ์ค่ะชื่อที่คุ้นแสนคุ้นทำให้ผมชะงัก

แม็กซ์ไหนอ่ะแม่ผมหันไปตะโกนถามแม่ที่เช็คของอีกรอบอยู่

แม็กซ์ที่อยู่หน้าปากซอยไง จีบยัยวีจริงจังมากเลยนะ เอาขนมมาให้ทุกวันเลยผมนึกตาม

แม็กซ์ที่ตาตี่ๆ ตัวขาวๆ อ้วนๆอ่ะนะเด็กหน้าปากซอยก็น่าจะมีไม่กี่คนนะ และคนหนึ่งที่เด่นในความคิดผมสุดๆก็เป็นเด็กตี๋ที่ได้เชื้อจีนมาเต็มๆคนหนึ่ง

ตอนนี้แม็กซ์ผอมแล้วนะคะ หล่อด้วยวีรีบแทรกขึ้นมาทันที

จริงเหรอ หล่อกว่าพี่อีกเหรอเธอส่ายหัวรัวๆ

ไม่ค่ะ พี่วาหล่อกว่าเป็นไงล่ะน้องผมมมม

อ้าว! น้องติณห์ผมละสายตาจากวีเมื่อเสียงแม่ดังขึ้นมา พี่ติณห์ในชุดนิสิตพึ่งเดินลงมาจากหอ พี่ติณห์ส่งยิ้มให้แม่ผมก่อนที่จะยกมือไหว้ลุงดนัย

จะกลับแล้วเหรอครับ

ใช่จ๊ะ วามันรำคาญแม่แย่แล้วแม่ยังคงยิ้มหวานให้พี่ติณห์เหมือนเดิม

วีหวัดดีพี่เตชินท์สิครับผมกระซิบบอกวี

พี่เตชินท์สวัสดีค่ะ!เธอพยักหน้าหนักแน่นและสวัสดีพี่ติณห์เสียงดัง

สวัสดีครับ น้องคุณเหรอพี่ติณห์ยิ้มกว้างทันทีที่เห็นวี เขาวิ่งมายังผมและนั่งยองๆให้สูงเท่ากับวีทันที

น้องวีใช่ไหม

พี่จำได้ไงอ่ะผมจำได้นะว่าเคยเล่าแต่ไม่คิดว่าพี่ติณห์จะจำได้แหะ

ไม่รู้ดิ มันจำได้เองอ่ะพี่ติณห์ตอบ ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นและดึงให้วีไปนั่งตักเขาแทนซะงั้น

ผมโครตอยากมีน้องเลยอ่ะเห็นพี่ติณห์เล่นกับวีผมก็พอรู้แหละครับ

เราจะไปกันรึยังแม่เดินมาถามหลังจากเก็บข้าวของเสร็จแล้ว

ไม่ไป วีจะอยู่กับพี่เตชินท์ไม่พูดเปล่าเธอยังกอดคอพี่ติณห์เป็นการยืนยันอีกด้วย

ลืมพี่แล้วเหรอวีผมแกล้งโผล่หัวเข้าไปเรียกร้องความสนใจจากน้อง

อยู่กับพี่วาด้วย!วีรีบตอบ ผมกับพี่ติณห์ขำออกมากับท่าทางกระตือรือร้นนั้น พี่ติณห์หอมแก้มวีไปหนึ่งฟอดและจัดการอุ้มวีขึ้น

ไว้พี่มาเล่นด้วยใหม่นะพี่ติณห์บอกวีตอนที่อุ้มเธอเข้าไปนั่งในรถ

พี่ติณห์กลับบ้านพร้อมพี่วาสิค่ะวีเข้าไปนั่งในรถและโผล่หัวออกมาบอกพี่ติณห์

เอ่อ...พี่ติณห์หันมาขอความช่วยเหลือจากผมทันที

ไม่ต้องห่วงนะวี เดี๋ยวพี่จะพาพี่ติณห์กลับบ้านด้วยแน่ๆพี่ติณห์เลิกคิ้วใส่ผม ขาก็เตะผมไปหนึ่งที วีตบมือดีใจ ยื่นหน้ามาให้ผมกับพี่ติณห์หอมแก้มอีกคนล่ะฟอด ก่อนที่ผมจะปิดประตูลง

แม่รู้นะว่าวามันก็20แล้ว โตแล้วแหละแม่คว้ามือพี่ติณห์ไปจับหลังจากเราลาวีเสร็จ

แต่แม่ฝากน้องติณห์ดูแลวามันด้วยนะลูกพี่ติณห์พยักหน้างึกงักทันที

ครับแม่

เห็นแบบนี้แต่วามันก็ปัญญาอ่อนและคิดเล็กคิดน้อยน่าดูเลยนะ แถมยังเดาใจมันไม่ค่อยได้ ถ้ามันทำอะไรไม่ถูกใจก็ปล่อยๆมันไปบ้างนะผมคิ้วกระตุกเลยตอนนี้

ปัญญาอ่อนไม่ค่อยมีอยู่ในประโยคเมื่อกี้เลยอ่ะผมโวยออกไป แต่แม่ไม่สนใจเลยครับ ยังคงมองตรงไปที่พี่ติณห์อยู่

ถ้าผิดใจอะไรกัน ก็คุยกันดีๆนะลูก อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว เดี๋ยวสะสมมากๆแล้วมันจะไปกันใหญ่

ครับแม่พี่ติณห์รับคำแม่ผมด้วยคำเดิม

คนอยู่ใกล้กัน มันก็ต้องกระทบกระทั่งกันบ้าง ไม่เข้าใจกันบ้าง แม่อยากจะให้ใจเย็นๆนะ ค่อยๆคุยกัน

ครับแม่แม่ยิ้มและปล่อยมือพี่ติณห์

ถ้าว่างๆก็ไปเที่ยวเพชรบูรณ์ได้นะจ๊ะ

คร้าบบบแม่พูดปิดท้ายแค่นั้นก่อนที่จะอ้อมไปขึ้นรถโดยมีผมเปิดประตูให้

ขอบคุณนะแม่แม่เลิกคิ้ว

เรื่องอะไรย่ะ

ที่เข้าใจแม่ตบบ่าผมนิดหน่อย

แม่รักวานะ ไม่มีอะไรทำให้แม่ไม่รักวาขอบตาผมร้อนผ่าวขึ้นมาเลย

อย่าร้องไห้!น้ำตารื้นๆหดหายไปจนหมดเมื่อแม่ดุผม เธอเข้าไปนั่งในรถและโบกมือลาผมอีกครั้ง

เจอกันนะผมปิดประตูรถและออกมายืนโบกมือรัวๆส่งแม่ ยืนมองจนรถขับลับสายตาไป

คุณบอกแม่เหรอพี่ติณห์ที่อยู่ข้างๆถึงได้ถามออกมา

ไม่ได้บอกครับพี่ติณห์เลิกคิ้ว

“...แม่แค่มองผมออกผมพูดต่อจนจบ ผมแทบจะไม่ต้องพูดอะไรเลยแม่ก็สามารถรู้ได้ว่าผมคิดอะไรอยู่ แน่นอนว่าเรื่องพี่ติณห์แม่จะต้องดูออกอยู่แล้ว เผลอๆดูออกตั้งแต่วันที่เปิดประตูเข้ามาเจอผมกับพี่ติณห์ด้วยซ้ำ แต่เพราะผมยังไม่เริ่มพูดแม่เลยไม่ได้พูดอะไรออกมา เป็นการให้เกียรติความรู้สึกผมกลายๆ แต่ไหนๆก็จะกลับบ้านแล้ว คงอยากจะฝากฝังอะไรหน่อย

เมื่อไหร่ผมจะมองคุณออกแบบแม่คุณบ้างนะผมอดที่จะยิ้มกับประโยคนั้นไม่ได้

พี่ไม่ต้องมองผมออกหรอกครับ แค่พี่ถาม... ผมก็พร้อมบอกหมดทุกอย่างล่ะ

 

ผมขึ้นมากินข้าว อาบน้ำและตรงไปมหาลัย ระหว่างทางก็ฮัมเพลงไปด้วยครับอารมณ์ดีสุดๆไปอีก

อ้าว ไม่มีเรียนเหรอวะผมทักเมื่อเห็นไอ้พาร์ทนั่งอยู่ใต้ตึก เป็นใต้ตึกคณะสถาปัตย์ด้วยไงประเด็น

มี แต่รอมึงอยู่ผมเลิกคิ้ว

ทำไมวะ

งานร้องเพลงที่กูเคยบอก มึงยังจำได้ป่ะผมพยักหน้ารับ จะว่าไปตั้งแต่ดีกับไอ้พีทก็ไม่ได้เจอพาร์ทบ่อยอย่างปกติ แต่ก็คุยไลน์กันอยู่ตลอดนะครับ เพียงแต่ผมไม่ได้ตอบตลอดเวลาเท่านั้นเอง และช่วงนี้พาร์ทมันวุ่นๆกับทั้งเรียนทั้งซ้อมดนตรีของมันด้วยแหละ

จำได้ดิพาร์ทยิ้มตอบเมื่อผมบอกว่าจำได้

วันนี้ พักเที่ยง ใต้ตึกบริหารนะตึกบริหารจะอยู่ติดกับโรงอาหารพอดีนะครับ

เคผมเลิกคลาสเที่ยงพอดีด้วย

ดี งั้นกูไปล่ะพูดจบมันก็ลุกขึ้น

มาบอกแค่นี้เนี่ยนะฝากพีทมาบอกก็ได้ป่ะวะ ทำไมต้องลงทุนมาบอกผมเอง

แค่นี้แหละ ไปล่ะเดี๋ยวจารย์ล็อคห้อง

เออ เจอกันเว้ยผมโบกมือลาพาร์ทและขึ้นห้องเรียน

เจอพาร์ทป่ะวะพีทนั่งอยู่ประจำที่เดิม มันอ้าปากถามผมทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในห้อง

เจอ มันมาบอกให้ไปดูมันโชว์พีทพยักหน้าเหมือนรู้อยู่ก่อนแล้ว

กูอุตสาห์บอกมันว่าเดี๋ยวบอกมึงให้ล่ะนะ แม่งก็ไม่ยอม ไม่รู้จะยิ่งใหญ่ไปไหนมันบ่นน้องมันอุบอิบ ก่อนที่ผมกับพีทจะหยุดคุยเพราะอาจารย์เดินเข้ามาในห้องก่อน

ชั่วโมงแรกผ่านไปด้วยความตั้งใจเรียน ชั่วโมงที่สองเริ่มเข้าสู่โหมดสะลึมสะลือแล้วครับ แต่ผมไม่อยากนอนอ่ะ ไม่อยากมาตามจดเลกเชอร์ทีหลัง

เออมึงผมจึงหันไปคุยกับไอ้พีท

ฮะ?” พีทปรือตามองผม มันคงใกล้หลับเต็มที

มึงจำเรื่องพี่ที่กูเคยบอกได้ป่ะพีทขมวดคิ้ว ตาแม่งใกล้ปิดล่ะครับ

ที่กูบอกว่าถ้ากูคบกับพี่เขาแล้วกูจะบอกมึงเพียงเท่านั้นพีทก็เบิกตากว้างอีกครั้ง

เออๆ จำได้ล่ะ คบกันแล้วเหรอวะเรื่องชาวบ้านนี้มึงตื่นเลยนะ

อือผมตอบพีทกลับไป มือก็จดตามอาจารย์ไปด้วย

เมื่อไหร่วะต่างกับไอ้พีทที่มองผมอย่างจับผิดสุดๆ ดีนะที่เราไม่ได้คุยกันเสียงดังมาก

เมื่อวานพีทพยักหน้ารับช้าๆ

สรุปว่าปีไร คณะไร เอกไร คนไหนนนดูมันถามเป็นชุดเลยครับ

ปี4 คณะเราเนี่ยแหละขนาดไม่หันไปมองผมยังรู้เลยว่าไอ้พีทกำลังเบิกตากว้าง

พูดเป็นเล่น สาขาอื่นเหรอที่มันถามแบบนี้ก็เพราะว่าพวกผมสนิทกับพี่ปี4สาขาเดียวกันจะตาย อยู่ๆพึ่งมาคบกันมันแปลกๆนะครับ แต่จริงๆมีเรื่องแปลกกว่านั้นอีก

ผังเมืองป่ะ พี่คนนั้นป่ะไอ้พีทถามต่อเมื่อผมไม่ตอบ แต่ผมส่ายหัว ไม่รู้หรอกว่าไอ้พี่คนนั้นของมันนะคนไหน แต่แค่ผังเมืองก็ผิดแล้วครับ

สาขาเรานี้แหละไอ้พีทเงียบไปเลย

สาขาเรา? สถาปัตยกรรมหลักอ่ะนะผมพยักหน้ายืนยัน พีทเงียบไปอีกครั้ง มันหันกลับไปมองอาจารย์แล้วครับ

พี่ฟางเหรอ

มึงจะบ้าเหรอ ไม่ใช่พี่ฟางเป็นพี่ปี4สาขาผมที่น่ารักมากๆคนหนึ่งครับ ไอ้พีทปลาบปลื้มพี่เขามากจนเกือบจะจีบอยู่แล้ว แต่พี่ฟางก็ดันไปคบกับพี่ปี4สาขาภูมิสถาปัตย์ซะก่อน จำได้เลยว่าช่วงแรกๆไอ้พีทสาปแช่งทุกวัน แต่ไม่ว่ามันจะสาปขนาดไหน พี่เขาก็คบกันมา2-3ปีแล้วครับ มีแต่มันนี้แหละที่ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที

ตกใจหมด แล้วใครวะไอ้พีทหันขวับมาที่ผมอีกครั้ง ถ้าเป็นพี่ฟางมันคงจะเฟลน่าดูเลยแหละ แต่ผมรู้ทั้งรู้ว่าพีทมันปลื้มขนาดนั้นคงไม่กล้าจีบหรอกครับ

มึงฟังนะพีทผมหันไปมองหน้ามัน ซึ่งไอ้พีทก็พยักหน้าหนักแน่นกลับมา

มึงตั้งสติดีๆนะ ห้ามโวยวาย เข้าใจไหมมันพยักหน้าอีกครั้ง

พอจะบอกจริงๆแล้วทำใจยากเหมือนกันแหะ

บอกสักทีเถอะพีทถามซ้ำ ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ยังไงก็ต้องบอกมันเข้าสักวัน และนี้ก็เกริ่นมาขนาดนี้ ต้องบอกแล้วแหละ

ผมเขียนชื่อพี่ติณห์ลงบนสมุดพีทก่อนที่จะหันกลับไปมองอาจารย์ใหม่

มึงยังจะเล่นมุขอีกเหรอวาผมเกาหัวทันที เสือกคิดว่ากูเล่นมุขอีกไง

ไม่ได้มุขพีทเลิกคิ้ว

ไม่มุขเหี้ยไร พี่เตชินท์เนี่ยนะ

เออพีทเหมือนจะเริ่มเชื่อแล้ว มันมองหน้าผมนิ่งๆก่อนที่จะก้มมองที่ผมเขียนอีกครั้ง มองอยู่สักพัก และเงยหน้ามามองหน้าผมใหม่

ถามจริง?”

โครตจริงพีทอ้าปากค้าง มันช็อคไปแล้วตอนนี้

ถ้ากูบอกว่าล้อเล่นตอนนี้ก็คงจะพีคไปแล้วแหละไอ้พีทเตะขาผมทันทีที่ผมพูดจบ

ล้อเล่นใช่ไหม

เชี่ยพีท กูพูดจริงๆ ไม่เชื่อก็เรื่องของมึงล่ะไอ้ห่า ผมเตะขามันคืนและหันไปสนใจอาจารย์ต่อ พีทไม่ได้พูดอะไรออกมา มันแค่มองหน้าผมและชื่อที่ผมเขียนซ้ำไปซ้ำมา ก่อนที่มันจะทิ้งตัวลงนั่งพิงเก้าอี้และถอนหายใจออกมา

ได้ไงวะผมไหวไหล่

ไม่รู้ดิ

มึงคบกับพี่ในคณะกูก็ตกใจล่ะนะ ยิ่งสาขาเดียวกัน กูยิ่งช็อคไปอีก แล้วยิ่งเป็นคนนี้... มึงตั้งใจให้กูหัวใจวายตายเลยใช่ไหม

กูแค่บอกเพราะบอกไว้ว่าจะบอกพีทหันมามองหน้าผมอีกแล้ว

สรุปมึงชอบผู้ชายเหรอวะผมส่ายหัวพรืดทันที

เปล่ามันกลอกตาใส่ผม

แล้วพี่เตชินท์?”

มึงเข้าใจป่ะวะ กูก็ไม่รู้ว่าทำไม ไม่รู้ว่ายังไง กูแค่อยากอยู่ใกล้ๆเขา ชอบตอนเขาอยู่ใกล้ๆ ชอบรู้เรื่องของเขา คุยกับเขา ห่วงใยเขา ใส่ใจเขา ไม่เรียกว่ากูชอบเขาเหรอวะพีทยังคงมองผมอย่างไม่เข้าใจอยู่ดี

กูชอบเขา... เขาเป็นผู้ชายแล้วยังไงวะพีทเสยผมลวกๆ มันหันมาคุยกับผมแบบโครตตั้งใจแล้ว

แต่มึงรู้จักกับเขามาตั้งนานล่ะนะ อยู่ๆทำไมพึ่งมาชอบเขาวะ

กูรู้จักเขาผ่านคนอื่นมาโดยตลอด ไม่ได้รู้จักเขาที่เป็นเขานี้ว้าพีทเงียบ มันจ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้นโดยที่ผมก็ไม่คิดจะหลบสายตา

โอเค... กูเริ่มเชื่อแล้วว่ามึงชอบเขา แต่ไอ้เรื่องมึงคบกับเขาเนี่ย เขารู้กับมึงไหมว่ามึงคบกับเขาผมเตะขามันอีกหนึ่งที

รู้ดิว่ะแม่งกำลังบอกว่าผมคิดไปเองอ่ะ

จริงดิ พี่เตชินท์เนี่ยนะ เชี่ย... ผู้ชายแมนๆคนหนึ่งในสายตากูเลยนะมันตกใจแบบไม่เก็บอาการเลยครับ

กูก็ผู้ชายแมนๆคนหนึ่ง

“... กูก็ยังชอบผู้หญิงนะ แค่ตอนนี้รักผู้ชายอยู่มันเหวอหนักเลยครับ

กูหมายถึง... กูไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคน อธิบายง่ายๆเลยนะ ถ้าผู้หญิงเดินมาหนึ่งร้อยคน กูจะสนใจผู้หญิงทั้งร้อยคน แต่ถ้าผู้ชายเดินมาหนึ่งร้อยคน กูจะสนใจผู้ชายแค่คนเดียว ซึ่งก็คือคนนี้พีททำท่าตบมือเบาๆให้ผม

แล้วมึงมาเจอผู้ชายคนนั้นตอนนี้ได้ไงวะมันไม่ใช่ประโยคคำถาม พีทมองหน้าผมนิ่งๆก่อนที่มันจะถอนหายใจ

มึงก็รู้มันพูดแค่นั้นและหลบสายตาผมไป

ใช่

ผมรู้

ผมมาเจอผู้ชายคนเดียวที่ผมจะชอบในตอนที่มีผู้ชายอีกคนหนึ่งชอบผมอยู่

มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้นเลย

 

หลังเลิกคลาส ผมกับไอ้พีทก็พุ่งตัวมาใต้ตึกบริหารเพื่อจองโต๊ะทันที แม้โต๊ะจะถูกเลื่อนออกไปบ้างเพื่อให้เหลือพื้นที่ให้คนยืนดูหน้าเวที แต่ผมกับพีทก็ตกลงที่จะนั่งดูจากตรงนี้อยู่ดี ผมว่ามันก็ไม่ได้ไกลจากเวทีเท่าไหร่นะ แถมมีเก้าอี้ให้นั่งด้วย และหลังจากเป่ายิ้งฉุบกับพีทจนผมได้รับชัยชนะมา ผมก็ได้นั่งหล่อๆจองโต๊ะโดยที่ไอ้พีทต้องไปซื้อข้าวมาครับ

ไอ้พาร์ทกับเพื่อนในวงเซ็ตเครื่องดนตรีอยู่บนเวที ส่วนพื้นที่ข้างล่างก็แน่นขนัดไปด้วยน้องๆปี2 ปี1 รวมถึงปี3แบบพวกผม หรือพี่ปี4 ปี5 และปี6ด้วย ผมบอกแล้วครับว่าวงไอ้พาร์ทมันดังอยู่ระดับหนึ่งเลย ฐานแฟนคลับก็มีเยอะอยู่ การันตีได้จากยอดกดไลค์ในแฟนเพจที่เฉียดหลักหมื่นเข้าไปทุกที ทั้งๆที่ยังไงก็ต้องมีคนมาดูอยู่แล้ว ไม่รู้มันจะคะยั้นคะยอให้ผมมาทำไม

ผมมองผู้คนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนโทรศัพท์ดังขึ้นมา

เออผมรับสายด้วยคำสั้นๆ

อยู่ไหนแล้ว

อยู่หน้าเวทีผมมองไอ้พาร์ทที่เซ็ตกีตาร์อยู่บนเวที มึงจะโทรมาทำเผือกไรเนี่ยยย

ไหนวะมันถามและกวาดสายตาดูรอบๆ

กูอยู่ตรงโต๊ะด้านหลังพาร์ทกวาดสายตามายังโต๊ะทีละโต๊ะ

กูยกมืออยู่ด้วยความที่คนเยอะ ผมกลัวว่ามันจะไม่เห็นและยกมือด้วยอีกแรงครับ

อ้ออออพาร์ทหันมาเห็นผมในที่สุด มันยิ้มและโบกมือส่งมาให้

รอดูนะพาร์ทพูดแค่นั้นและวางสายไป

สวัสดีคร้าบบบ พวกเราวงreduck!” เสียงพาร์ทพูดออกไมค์หลังจากมันวางสายจากผมสักพัก

ไอ้ชื่อวงreduckของมันนี้ผมรู้มาจากไอ้พาร์ทว่า เสียงมันตอนร้องเพลงจะออกแหบๆเป็ดๆหน่อย แต่ตอนพูดจะไม่เป็นนะครับ ดังนั้นเพื่อนในวงเลยเอามาเป็นแรงบันดาลใจ ตั้งชื่อวงว่าreduckมันซะเลย

ขอบคุณที่มาดูกันนะครับ ไม่คิดว่าจะมากันเยอะขนาดนี้เลยพาร์ทพูดและโบกมือให้ทุกคน

ก่อนอื่นเลย งานวันนี้เราจัดเพื่อสมทบทุนออกค่ายอาสาของชมรมจิตอาสา ฟังเพลงแล้วก็ใส่ตังด้วยนะครับพูดจบมันก็ชี้ที่กล่องรับบริจาคหน้าเวที ถ้าจบงานผมจะแวะไปใส่ซะหน่อย แต่ให้แทรกไปตอนนี้ก็ไม่ไหวครับ คนเยอะขนาดนี้

เพื่อไม่ให้เสียเวลา งั้นเรามาเริ่มเพลงแรกกันเลยนะครับเสียงกรี๊ดดังกระหึ่มขึ้นมาทันทีเมื่อเสียงกีตาร์ไฟฟ้าจากมือพาร์ทดังขึ้น

กีตาร์ที่ถูกดัดให้เป็นซาวน์ของยุค80ทำให้ผมเลิกคิ้ว แน่ใจในทันทีว่ามันกำลังจะร้องสักเพลงของวงpolycatแต่เพลงอะไรนี้ก็ไม่รู้จริงๆครับ

ถ้าแอบรักและเราบอกออกไป การแอบรักจะดูหมดความหมาย ฉันจึงเลือกทางที่สบายใจ เก็บความลับที่แท้มันสวยงามเพียงใด พาร์ทไม่ใช่คนเสียงดีจนมากมายอะไร แต่เสียงของพาร์ทจะมีเสน่ห์ในน้ำเสียงของมัน และเอกลักษณ์อะไรสักอย่างที่ทำให้มันได้ตำแหน่งนักร้องนำและมือกีตาร์ไป

ชอบมองสายตาเธอตอนไม่รู้ ว่าตัวฉันชอบมองมันมากเท่าไร ชอบฟังเสียงในตอนที่เธอใช้ บอกกับฉันว่าฉันเป็นเพื่อนเธอคนหนึ่ง ผมโยกตัวตามจังหวะเพลง สายตาจับจ้องไปที่พาร์ท มันกำลังยิ้มโปรยเสน่ห์ให้กับทุกคน รวมถึงโบกมือนำไปด้วย ผมเคยดูพาร์ทร้องเพลงมาก็ตั้งหลายครั้ง และทุกครั้งผมต้องยอมรับความเป็นentertainerในตัวมันจริงๆ ต้องยอมรับอยู่ลึกๆด้วยว่าตอนมันร้องเพลง

มันหล่อมาก

อาจไม่มีหนทางให้เป็นอย่างหวัง แต่อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ผิดหวัง หากมันทำให้เจอหน้าเธอทุกวัน ก็พอจะรับไหว พาร์ทกวาดสายตามองจนรอบและหันมาหยุดที่ผม

เป็นคนที่เธอไว้ใจ มันก็ดีเท่าไร ไม่เสี่ยงเกินไปกว่านี้ เพราะมันอาจจะไม่คุ้มกัน อยากเป็นคนสำคัญ แค่เพื่อนแล้วกัน เพราะฉันไม่มีเธอไม่ได้

สายตาของพาร์ทตรึงไม่ให้ผมหันหลบไปไหน แววตาที่จริงจังและจริงใจกับรอยยิ้มที่ประดับยามเอ่ยเนื้อร้องแต่ล่ะคำออกมา ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่ามันกำลังให้เนื้อเพลงสื่อแทนทุกอย่างที่อยู่ในใจ

เนื้อเพลงที่ตั้งใจร้องให้ผม

ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าพาร์ทกำลังร้องเพลง เพื่อนไม่จริงของpolycat

ข้าวมึงผมละสายตาจากพาร์ทเมื่อพีทมาถึง

มาช้าจนได้ โรงอาหารคนโครตเยอะพีททิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามผม

ดีอยู่แล้วที่เธอไม่รักฉัน เพราะอาจแยกทางในวันไหนก็ได้ ทนไม่ไหวถ้าเป็นคนทำร้าย เธอให้ช้ำและซ้ำด้วยน้ำมือตัวเอง

ถึงผมจะละสายตาจากพาร์ทมาที่ข้าวตรงหน้าแล้ว แต่เสียงของมันก็ยังดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม และย้ำคำพูดทุกคำในหัวผม

ทั้งๆที่ไม่ได้สนใจเลยสักนิด แต่กลับแปลความหมายทุกคำออกมาได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ

ให้ฉันชื่นชมเธอมีความรัก ให้เธอเล่าว่าได้เจอเขาที่ใด ไม่ใช่ฉันก็คงไม่เป็นไร อยากแน่ใจว่าเธอได้เจอคนดีดี

วันนี้มันหล่อแหะไอ้พีทโพล่งออกมาอีก มันหันหลังกลับไปมองพาร์ท ยกนิ้วโป้งให้น้องมันและหันกลับมากินต่อ มันคงเห็นจนชินชาไปแล้วครับ

อาจไม่มีหนทางให้เป็นอย่างหวัง แต่อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ผิดหวัง หากมันทำให้เจอหน้าเธอทุกวันก็พอจะรับไหว

มึงว่าพาร์ทมันชอบกูมากป่ะวะอยู่ๆผมก็ถามไอ้พีทออกไป พีทเงยหน้ามามองผม มองอยู่สักพักก่อนที่มันจะไหวไหล่และก้มไปกินข้าวต่อ

แล้วยังไงวะมันพูดออกมาแค่นั้น

เป็นคนที่เธอไว้ใจ มันก็ดีเท่าไร ไม่เสี่ยงเกินไปกว่านี้ เพราะมันอาจจะไม่คุ้มกัน อยากเป็นคนสำคัญ แค่เพื่อนแล้วกัน เพราะฉันไม่มีเธอไม่ได้

พีทพูดถูก แล้วยังไงวะ... ไม่ว่าจะยังไงผมก็ไม่มีทางชอบมันขึ้นมาได้อยู่ดี ทำไมผมจะต้องสนใจด้วยว่ามันจะชอบผมมากหรือน้อย มันจะร้องเพลงนี้ให้ผมจริงรึเปล่า หรือมันต้องการจะสารภาพอะไรกับผมหลังจากนี้ มันไม่มีอะไรสำคัญกับผมสักหน่อย

ไม่เคยเสียดายที่ได้แค่เก็บไว้ เพียงแค่ฉันกลัวว่าเธอจะจากไป ทันทีที่รู้ว่าคนที่เธอวางใจ คือเพื่อนไม่จริง คือคนที่คิด คิดไปไกล

ผมหันไปมองพาร์ทโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง มันยังคงมองมาที่ผม มองและร้องเพลงเพลงนี้ให้ผม

จะให้ผมไม่สนใจได้ยังไงวะ

พาร์ทเป็นเพื่อนผม

มันเป็นเพื่อนกูนะผมโพล่งออกไปทันที

เป็นคนที่เธอไว้ใจ มันก็ดีเท่าไร ไม่เสี่ยงเกินไปกว่านี้ เพราะมันอาจจะไม่คุ้มกัน อยากเป็นคนสำคัญ แค่เพื่อนแล้วกัน เพราะฉัน

มันไม่ใช่เพื่อนมึง มันไม่เคยคิดอย่างนั้นกับมึงสักครั้งด้วยซ้ำผมขมวดคิ้ว เริ่มจะไม่พอใจไอ้พีทขึ้นมา

แต่กูเป็นเพื่อนมันพีทถอนหายใจ มันวางช้อนลงและหันมาจ้องหน้าผม

“10นาฬิกาเพราะเป็นเพื่อนกันมานาน ผมถึงได้หันไปยัง10นาฬิกาทันทีที่พีทพูดแบบนั้น

พี่อิฐ พี่ว่าน พี่เมฆ และพี่ติณห์ยืนอยู่ตรงนั้น กำลังกอดคอ แหกปากร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน สายตาผมหยุดลงที่พี่ติณห์ พี่ติณห์เป็นแผนกอัดคลิปที่เอาแต่หัวเราะและวิ่งถ่ายเพื่อนคนนู้นทีคนนี้ทีไม่หยุด

ผมไม่ได้เกิดลังเลขึ้นมา ผมรู้เสมอว่าความรู้สึกที่ผมมีให้พาร์ทกับพี่ติณห์มันต่างกัน มันต่างกันมากๆ... แต่ผมในตอนนี้กำลังจะทำร้ายพาร์ท พาร์ทที่เป็นเพื่อนคนหนึ่งของผม ผมไม่อยากทำแบบนั้น

และถ้ามันเลือกได้ ผมจะไม่มีทางทำ

เป็นคนที่เธอไว้ใจ มันก็ดีเท่าไร ไม่เสี่ยงเกินไปกว่านี้ เพราะมันอาจจะไม่คุ้มกัน อยากเป็นคนสำคัญ แค่เพื่อนแล้วกัน เพราะฉันไม่มีเธอไม่ได้

“กูเป็นห่วงเพื่อนกูไม่ได้เหรอวะ” เพลงที่จบลงกับทำนองเพลงที่ความดังลดลงเรื่อยๆทำให้ประโยคเมื่อกี้ของผมชัดเจนขึ้นมา พีทมองผมนิ่งๆ มันขมวดคิ้ว ดูหงุดหงิดกับผมไม่ต่างจากที่ผมหงุดหงิดมัน

“ยิ่งมึงเป็นห่วงมัน มึงยิ่งทำร้ายมัน” ผมเม้มปาก

“แสดงว่ากูไม่มีสิทธิ์เป็นห่วงมันเลยใช่ไหม” พีทวางช้อนลง มันดูสงบกว่าที่ผมคิด แต่สายตาที่มองมาก็ทำให้รู้ว่ามันก็หงุดหงิดอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

“มึงเคยมีสิทธิ์ แต่มึงพึ่งทิ้งสิทธิ์นั้นไป” ประโยคนั้นของพีททำให้ร่างกายผมชาด้านไปหมด

ผมไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แน่ใจว่าพาร์ทชอบผม แต่มันมักจะแสดงออกมามากขึ้นทุกที และเพราะแบบนั้นมั้งผมเลยรับรู้ได้ว่ามันชอบผม ไม่รู้ว่าพีทรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าพาร์ทชอบผม ไม่รู้แม้กระทั่งว่าพาร์ทรู้รึยังว่าผมรู้แล้วว่ามันชอบผม เพราะทุกอย่างกำกวมไปหมดแบบนี้มันจึงไม่เคยมีอะไรแน่นอนและชี้ชัดความสัมพันธ์นี้สักที บางทีพาร์ทอาจจะตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น

สำหรับเรื่องบางเรื่อง ปล่อยให้มันกำกวมไปคงจะดีกว่าให้มันชัดเจนขึ้นมา

แต่ที่ผมไม่เข้าใจคือผมไม่มีสิทธิ์รู้เลยเหรอว่าพาร์ทชอบผมมากขนาดไหน ชอบผมตั้งแต่เมื่อไหร่ มันตั้งใจร้องเพลงนี้ให้ผมใช่ไหม มันอยากได้ปฏิกิริยายังไงจากผมหลังจากขอให้ผมมาฟังเพลงนี้ และพีทจะโกรธผมทำไมเมื่อผมถามมัน เพราะมันรู้ว่าผมมีแฟนแล้วอย่างนั้นเหรอ หรือเพราะมันไม่ชอบที่ผมทำเหมือนเกิดลังเลขึ้นมา

ผมแค่ไม่เข้าใจ และต้องการหาคำตอบ

“กูไม่เข้าใจ” ผมโพล่งออกไป ไม่อยากเอาประเด็นกำกวมนี้มาทำให้ผมต้องทะเลาะกันใหญ่โตกับไอ้พีทอีกรอบ หลังจากทะเลาะกันครั้งนั้น เราก็เหมือนรู้ขึ้นมาโดยอัตโนมัติว่ามีอะไรควรพูดกันตรงๆ พูดให้เคลียร์ไปเลย และห้ามใช้อารมณ์

“มึงไม่จำเป็นต้องรู้หรอกวา รู้ไปมันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก” ผมยังคงขมวดคิ้วอยู่

 “มึงก็แค่ใช้ชีวิตของมึงต่อไป ก็แค่นั้นแหละ” จบประโยคนั้น พีทก็หันไปมองพี่ติณห์ที่ยังยืนอยู่ที่เดิม ผมเผลอบีบมือแน่นจนรู้สึกเจ็บขึ้นมา

“การที่กูรักใครสักคน มันผิดมากเหรอวะ” พีทส่ายหัวใส่ผม

“มันไม่ได้ผิดที่ตรงนั้น มันผิด... ที่มึงทำเหมือนกับว่ามึงกำลังใส่ใจใครอีกคน” คราวนี้เป็นผมที่ส่ายหัว

“กูก็แค่เป็นห่วง..”

“มึงฟังนะวา มันเป็นเรื่องปกติ ที่มึงต้องตัดอะไรสักอย่าง เพื่อใครสักคน”

"...และใครคนนั้นก็คือพาร์ท ถึงเวลาที่มึงต้องตัดมันออกแล้วว่ะ"









 




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ทุกคนนนนน วันนี้วันเกิดไรต์ ฮืออออ วันนี้ปีที่แล้วยังแต่งนิยายเรื่องแรกอยู่เลย วันนี้มาแต่งเรื่องนี้แล้ว เพราะตั้งใจมากว่าจะอัพวันเกิดเลยดองไว้ก่อน แต่เมื่อวานตอนมีคนมาทวงนิยายนี้กดเปิดคอมโดยไม่รู้ด้วย แต่ยังอัพไม่ได้! 555 มีคนรีเควสมาว่าขอตอนพิเศษพร้อมตอนปกติได้มั้ย ได้นะคะ ถ้าแต่งทัน 555 ปกติมัน2วันอัพตอนปกติใช่ม่ะ ก็ขอแทรกตอนพิเศษสักตอนอะไรแบบนี้ ดังนั้นก็รีเควสธีมตอนพิเศษกันได้เลยนะคะ
สำหรับตอนนี้ พาร์ทเป็นตัวแทนของเราเลยอ่ะ มันเป็นความรู้สึกที่ชอบใครสักคนโดยไม่เคยหวังผลตอบแทนอะไร แค่อยากให้เขามีความสุขกับคนดีๆ เรารู้ดีว่าเราอยู่ในจุดไหน และอะไรที่ทำให้เราข้ามไปไม่ได้ โอเคไม่พูดล่ะ เดี๋ยวสปอยด์ 55555 
พรุ่งนี้ไปสัมภาษณ์อาจจะได้อัพตอนพิเศษวันอาทิตย์ ตอนต่อไปวันจันทร์ (ถ้าแต่งทัน)
เจอกันคร้าบบบ
ปล. แปะเพลงเพื่อนไม่จริงให้ฟังด้วย ยังไงก็ลองฟังได้นะคะเพื่อความอิน ที่ตั้งเพลงนี้ให้เป็นเพลงของพาร์ทเลย 555
ปลล. ขอบคุณสำหรับคนที่โหวตให้และคนที่เขียนบทวิจารณ์ให้นะคะ ขอบคุณมากจริงๆ น้ำตาจะไหล 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

664 ความคิดเห็น

  1. #572 หมูจีน้อย (@sopinpilast) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 03:33
    เข้าใจพีทนะ และก็เข้าใจวาด้วยเหมือนกัน
    แม่งโคตรลำบาดใจเลยย
    #572
    0
  2. #543 nuiiny (@nuiiny) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 13:58
    ชอบข้อความกับภาพประกอบจัง
    #543
    0
  3. #207 Helena Kadian (@mint-fah) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 21:31
    แฮปปี้เบิดเดย์ค่าาา
    ขอบคุณสำหรับตอนนี้เค้าเกิดพรุ่งนี้แหระ5555
    รักไรท์นะค้าาาา
    สู้ๆ
    #207
    1
  4. #206 noonpanchanok (@noonpanchanok) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 18:44
    เข้าใจพาร์ทนะ ชอบแต่ไม่ได้ต้องการเป็นเจ้าของ
    #206
    0
  5. #205 time_alone (@time_alone) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 17:37
    HBDมีความสุขมากๆ!!
    #205
    0
  6. วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 17:29
    HBD :D
    #204
    0
  7. #203 bastin (@passawee-17) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 15:36
    HBD คร่า อนาคตมันต้องมีบทโศกแน่เลยอ่ะ
    #203
    0
  8. #202 คนบาปสีดำ (@monacellist) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 14:39
    ดีมากวา เราเชียร์พี่ตินติน//โดนตบ(ก็แบบนี้มันน่ารักกว่านี่นา) รอตอนต่อไปนะ
    ป.ล.วาระวังพี่ติณหึงนะ
    #202
    0
  9. #201 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 14:14
    รอนะคะ
    #201
    0
  10. #200 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 13:49
    สู้ๆนะค้าาา รอตอนต่อปายยยยยย
    #200
    0
  11. #199 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 13:48
    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆนะคะ
    #199
    0
  12. #198 SuPSaI (@supsoi) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 13:38
    สุขสันต์วันเกิดนะคะ ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ และขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆด้วยนะคะ
    #198
    0
  13. #197 JAYJAY18032001 (@JAYJAY18032001) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 13:37
    ขออย่าให้มีดราม่าาานร้าาาา ????????????
    #197
    0