Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 37 : มายาที่ 35 การตัดสินใจของสองแฝด <=[100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    13 ส.ค. 51

 

มายาที่ 35

การตัดสินใจของสองแฝด

 

            วงแหวนกลางเมืองเอราเดสนั้นแน่นขนัดไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ถนนหนทางในเมืองถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวบริสุทธิ์ และนั่นก็ทำให้เมืองเอราเดสดูสวยขึ้นถนัดตา

 

            สายลมหนาวพัดปะทะใบหน้าของนีออน เธอคู้ตัวน้อยๆก่อนจะถูมือไปมาเพื่อคลายความหนาวเหน็บ มือทั้งสองข้างของทัสนั้นเต็มไปด้วยถุงขนมมากมายที่นีออนบอกให้ทัสขนซื้อมา ถึงแม้ว่านีออนจะทำตัวให้ดูร่างเริงและสดใสตลอดเวลา แต่จริงๆแล้วในใจเธอนั้นกลับเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ

 

            ทัสลอบมองดวงตาสีนิลของเธออย่างเป็นห่วง ดวงตาสีนิลของเจ้าจอมยุ่งนั้นดูไม่ค่อยใสนักและมันก็เจือไปด้วยเค้าความกังวล ยัยตัวยุ่งทำตัวไม่ยุ่ง เห็นแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้

 

            นีออนลอบถอนหายใจอย่างแผ่วเบา แต่นั่นก็ไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาของทัสไปได้ ทัสทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ต้องหุบปากฉับเมื่อเจ้าตัวยุ่งเริ่มอ้อนขอให้เขาซื้อของให้อีกแล้ว

 

            ทัส ข้าอยากกินไอ้นี่ นีออนกล่าวอ้อนพลางชี้ไปยังร้านขายสายไหม ทัสถอนหายใจเบาๆพลางเหลือบไปมองสายไหมที่แม่ค้าถืออยู่ในมือ จากนั้นจึงลากสายตาของตนเองให้มาหยุดที่ขนมในมือตน เยอะแยะไปหมด

 

            ไม่ได้ ของเก่ายังกินไม่หมดเลย จะซื้อของใหม่ได้ไง ทัสกล่าวปฏิเสธ ในใจนึกเกรงๆอยู่ไม่น้อย กลัวว่าเจ้าตัวแสบตรงหน้าจะหันมาประทุษร้ายตนเองในไม่ช้า

 

            แต่มันกลับไม่เป็นไปตามนั้น นีออนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำของทัส ทัสหรี่ตาลงมองนีออนอย่างชั่งใจ ปรกติต้องวีนแตกแล้วก็วิ่งไล่ฆ่าเขาไปแล้ว แต่นี่กลับนิ่งเงียบ ต้องมีอะไรผิดปรกติ และเรื่องผิดปรกตินั้นก็ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กๆแน่

 

            ไปนั่งเล่นกันเถอะ กล่าวจบ ทัสก็ทิ้งบรรดาถุงขนมทั้งหลายที่อยู่ในมือทั้งสองข้างลงบนพื้นโดยไม่นึกเสียดาย เมื่อมือทั้งสองข้างว่างแล้ว ทัสก็เอื้อมมือไปจับข้อมือบางของนีออน จากนั้นก็ออกแรงดึงเจ้าตัวยุ่งให้ออกเดินตามตนไป ส่วนนีออนนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร ยอมเดินตามทัสไปแต่โดยดี

 

..........

 

            สายลมฤดูหนาวนั้นหนาวจับใจยิ่ง กิ่งไม้หนาไหวโยกน้อยๆตามน้ำหนักของผู้นั่ง ไม่รู้ว่าเจ้าองครักษ์จอมงี่เง่าตลอกศกของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้พาเธอมานั่งเล่นบนต้นไม้นอกเมืองฝั่งตะวันตกอย่างนี้

 

            ดวงตาสีนิลของนีออนดูไม่สดใสเหมือนอย่างเคย นีออนลอบถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้แล้วของวัน ทัสลอบมองเจ้าตัวยุ่งที่นั่งอยู่ด้านข้างตนอย่างไม่สบายใจ จอมยุ่งไม่ยุ่ง เห็นแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้

 

            มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า นีออน ทัสกล่าวถามด้วยเสียงบ่งบอกถึงความเป็นห่วง นีออนหันกลับมามองทัสอย่างอึ้งๆ ไม่นึกว่าเจ้าองครักษ์งี่เง่านี่ก็เป็นห่วงคนอื่นเป็นด้วย นีออนส่ายหน้า

 

            ปัญหานี้เป็นปัญหาของข้า ไม่ใช่ปัญหาของเจ้า นีออนกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก จากนั้นก็ถอนหายใจอีกเฮือก

 

            งั้นข้าจะเป็นที่ปรึกษาให้ก็แล้วกัน บอกมาเถอะว่ามีปัญหาอะไรหนักใจ ดวงตาสีนิลมองลึกลงไปในดวงตาคู่สีน้ำเงินเข้มอย่างชั่งใจ ในที่สุด นีออนก็ตัดสินใจเล่าสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา

 

            เจ้าคิดว่านักฆ่าจะเข้ามาทำอะไรในโรงเรียน คงไม่ได้คิดว่าจะเข้ามาเรียนหนังสือจริงๆหรอกนะ นีออนเอ่ยถาม ทัสเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาไม่เห็นนีออนจะเคยเอ่ยเรื่องส่วนตัวของเธอซักครั้ง แสดงว่าครั้งนี้ต้องมีเรื่องใหญ่

 

            ถ้างั้นเจ้าเข้ามาทำอะไรในโรงเรียนล่ะ ทัสโพล่งถามออกไปแบบซื่อๆ ถึงแม้ในใจจะมั่นใจไปกว่าครึ่งแล้วว่านีออนมาทำอะไรในโรงเรียน คงไม่ใช่เข้ามาลอบสังหารพวกองค์รัชทายาทหรอกนะ

 

            ภารกิจที่ข้าต้องทำในโรงเรียนนี้ก็คือ ลอบสังหารองค์รัชทายาททั้งห้า นีออนกล่าวตอบด้วยเสียงเรียบๆ ทำเอาทัสถึงกับนิ่งอึ้งไปเลย

 

            แล้วเจ้าจะทำจริงๆเหรอ ทัสถามเสียงสั่น เขาไม่ต้องการสู้กับสองแฝดหรือสู้กับเฟลม แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้กาโอตายได้เช่นกัน ถึงจะดูพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่ทัสก็เป็นองครักษ์ประจำตัวของกาโอ เขาจะปล่อยให้กาโอตายไม่ได้อย่างเด็ดขาด

 

            ข้าไม่รู้ ตัวข้าน่ะไม่อยากทำหรอกนะ แต่ข้าไม่อยากทรยศต่อโลกมืด ถ้าข้าทรยศ ไม่ใช่แค่ข้าเท่านั้นที่จะโดนเก็บ แต่คนอื่นๆที่อยู่รอบตัวข้าก็จะโดนด้วย พูดถึงตรงนี้ เสียงของนีออนก็เริ่มสั่นเครือ มือเล็กกำแน่นจนไร้เลือดฝาด ได้ยินอย่างนี้ ทัสก็รู้สึกไม่สบายใจกับเจ้าตัวยุ่งไปด้วย

 

            อีกอย่าง ถ้าเฟลมเลือกที่จะอยู่โลกมืด ข้าก็ยิ่งทรยศไม่ได้เข้าไปใหญ่ เฟลมกับพวกข้าเป็นเพื่อนที่ไว้ใจกันเสมอมา ข้าไม่อยากเป็นศัตรูของเฟลม เสียงของนีออนนั้นสั่นเหมือนจะร้องไห้ ทัสนึกหงุดหงิดอยู่น้อยๆ เขาไม่อยากเห็นนีออนเป็นแบบนี้เลย เขาอยากเห็นนีออนกลับมาทำตัวยุ่งวุ่นวายเหมือนเดิมมากกว่า

 

            ใจเจ้าอยากให้เจ้าทำอย่างไร ทำไมเจ้าไม่ทำอย่างนั้นล่ะ ทัสกล่าวพร้อมกับดึงมือของนีออนมากุมไว้หลวมๆ นีออนมองหน้าทัสอย่างไม่พอใจ ดวงตาสีนิลฉายแววกร้าวแข็ง

 

            เจ้าหมายความว่าจะไม่ให้ข้าสนใจเฟลมงั้นเหรอว่าเฟลมจะตัดสินใจยังไง ข้าทำไม่ได้หรอกนะ นีออนพูดอย่างฉุนๆ แต่ทัสยังคงมีสีหน้านิ่งเฉย และนั่นก็ยิ่งทำให้นีออนไม่พอใจเข้าไปใหญ่

 

            แล้วเจ้าคิดว่าเฟลมมันจะสบายใจงั้นเหรอที่เห็นเจ้าตัดสินใจอะไรไม่ถูกเพราะมันน่ะ ทัสถามกลับด้วยท่าทีเคร่งเครียด ดวงตาสีน้ำเงินเข้มไม่หลงเหลือแววขี้เล่นแม้แต่น้อย นีออนงุ้มหน้าลง ความคิดในหัวตีกันให้ยุ่ง

 

            .... นีออนไม่ตอบ ทัสออกแรงบีบมือของนีออนที่ตนกุมเอาไว้เบาๆเพื่อให้กำลังใจ

 

            ข้าตัดสินใจแล้ว นีออนกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง ดวงตาสีนิลเป็นประกายใส ดวงตาคู่นั้นไม่หลงเหลือแววของความลังเลใจอีกแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้น ทัสก็ฉีกยิ้มกว้าง

 

            ข้าจะหันหลังให้กับโลกมืด ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็ตาม ทัสอมยิ้มอย่างมีความสุขกับการตัดสินใจของเจ้าจอมยุ่ง มือหนาเอื้อมไปดึงร่างบางมาไว้ในอ้อมกอด แต่ก่อนที่นีออนจะได้แสดงท่าทีขัดขืนทัส ริมฝีปากนุ่มของทัสก็ประทับลงบนแก้มขาวเนียนของเธอเสียก่อน

 

            ผลัวะ !!!

 

            แว้ก!!!”

 

            พลั่ก !!!

 

            โอ๊ย!!!” ไวกว่าความคิด ทันทีที่โดนเอาเปรียบ หมัดลุ่นๆของนีออนก็ประเคนเข้าใส่ท้องของทัสเต็มๆ ทัสเสียหลักร่วงตกจากต้นไม้ ร่างหนาหล่นลงไปนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นด้วยท่าทางดูแทบไม่ได้ ดีที่ที่นี่ไม่มีผู้คนเลยเพราะคนส่วนมากกำลังสนุกอยู่กับงานเทศกาลทัสถึงได้ไม่ขายหน้าใคร

 

            เมื่อรู้ว่าทำอะไรลงไป นีออนก็กระโดดลงจากต้นไม้อย่างรวดเร็ว เจ้าจอมยุ่งวิ่งเข้าไปหาทัส มือบางยื่นไปให้ทัสเพื่อเตรียมดึงทัสขึ้นมา

 

            ขอโทษ นีออนกล่าวขอโทษเบาๆ ทัสยิ้มอย่างมีเลศนัย

 

            มานี่เลยเจ้าตัวดี

 

            เฮ้ย! อื้อ!... แทนที่ทัสจะดึงตัวเองให้ลุกยืน ทัสกลับดึงนีออนให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด เมื่อนีออนเสียหลักการทรงตัว ทัสก็จัดการประกบริมฝีปากของตนกับริมฝีปากของนีออนทันที นีออนถึงกับนิ่งอึ้ง สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เกิดมาก็เพิ่งเคยโดนจูบนี่แหละ

 

            แต่แล้ว สติของนีออนก็กลับคืนมาอีกครั้งเมื่อทัสเริ่มจะไม่หยุดแค่การจูบที่ปาก มันเริ่มไล้ขึ้นไปที่เปลือกตาแล้ว !!!

 

            หยุดเลยไอ้บ้าทัส นีออนกล่าวทันทีที่ได้สติกลับคืน บาทาพิฆาตถูกประเคนให้จอมฉวยโอกาสเสียเต็มรัก ทัสส่งเสียงแอ้กฟังดูประหลาดหู แต่กระนั้นเจ้าตัวก็ยังฉีกยิ้มกว้าง

 

            ไอ้บ้า นีออนตวาดอย่างอายๆ ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงระเรื่อ ทัสหัวเราะอย่างมีความสุข เห็นดังนั้น นีออนก็สะบัดหน้าหนีแล้วเดินหายไปในซอกตึกอย่างรวดเร็ว

 

            ทัสหลุดหัวเราะออกมายกใหญ่เมื่อเห็นเจ้าตัวยุ่งอายจนต้องเดินหนี แต่แล้ว ทัสก็ต้องกลืนคำหัวเราะลงคอ แล้วเขาจะขอเธอคืนดีได้โดยไม่ต้องเจ็บตัวได้ไหมล่ะเนี่ย สงสัยจะยากแฮะงานนี้

 

..........

 

            ร้านขายหนังสือ มงมง นั้นยังคงเป็นร้านขายหนังสือที่ไม่สะดุดตาอยู่เหมือนเคย นีโอเดินดุ่มๆเข้าไปในร้านโดยไม่สนใจเด็กในร้านที่เดินออกมาต้อนรับเจ้านายเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีนิลกวาดมองไปทั่วบริเวณร้านที่แสนจะรก

 

            นิก เจ้าอยู่ที่นี่รึเปล่า นีโอตะโกนถามหาเพื่อนตัวดีที่ยังมองไม่เห็นแม้แต่เงาของมัน แต่ด้วยสัญชาตญาณ นีโอรู้ว่านิกต้องอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน

 

            อยู่ เสียงยียวนของนิกตอบกลับมาพร้อมกับร่างสูงชะลูดที่เดินลงมาจากชั้นสองของร้าน เรือนผมสีม่วงเข้มเต็มไปด้วยหยากไย่สีเทาขุ่น นีโอขมวดคิ้วมองเพื่อนสนิทอย่างขำๆ เจอกันทีไรต้องมีหยากไย่ติดหัวทุกทีสิน่า

 

            ไปทำอะไรมาล่ะนั่น นีโอถามเสียงกลั้วหัวเราะ แม้ในใจพอจะเดาได้อยู่แล้วว่าเจ้านิกต้องไปค้นหนังสือในห้องเก็บของมาอย่างแน่นอน เจ้าตัวนี้น่ะว่างไม่ได้ ว่างเมื่อไหร่เป็นต้องเข้าไปรื้อหนังสือเก่าๆในห้องเก็บของเป็นประจำ

 

            ไปค้นหนังสือในห้องเก็บของมา พอดีข้ากำลังศึกษาเรื่องสงครามเมื่อสิบห้าปีก่อนอยู่น่ะ หัวข้อเรื่องของนิกทำให้ดวงตาสีนิลของนีโอเบิกกว้างอย่างสนใจ เขากำลังอยากรู้เรื่องสงครามอยู่พอดี

 

            สนใจล่ะสิ ตามมา เมื่อเห็นดวงตาสีนิลของนีโอดูแวววาวเป็นประกายเพราะความสนใจ นิกก็กวักมือเรียกให้นีโอเดินตามตนขึ้นไปบนชั้นสอง นีโอเดินตามขึ้นไปโดยไม่ได้ขัดข้องอะไร

 

            บนชั้นสองของร้านขายหนังสือมงมงนั้นรกยิ่งกว่าชั้นล่างเสียอีก มีทั้งฝุ่นที่หนาเตอะและกลิ่นเหม็นอับลอยปะปนไปกับกลิ่นกระดาษเก่าที่ชวนน่าปวดหัวพิลึก กองหนังสือกองใหญ่ถูกวางตั้งทิ้งไว้และใช้ต่างที่นั่ง ถัดจากกองหนังสือไปก็คือเหล่าบานประตูไม้เก่าๆนับสิบบาน ประตูที่เชื่อมเข้าสู่ห้องพักของพนักงานประจำร้าน

 

            นิกเปิดประตูบานหนึ่งอย่างแช่มช้า ภายในห้องนั้นมีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเตียงอยู่ก่อนแล้ว ผมสั้นสีเทาและดวงตาสีทองแดง โก นั่นเอง เมื่อโกเห็นนีโอ เขาก็คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

 

            ไงนีโอ สบายดีไหม โกกล่าวถามนีโอตามภาษาคนรู้จัก นีโอพยักหน้ารับ

 

            ขอรับ สบายดี แล้วท่านโกล่ะ สบายดีไหม นีโอถามกลับตามมารยาท โกโคลงหัวไปมาก่อนจะหัวเราะแห้งๆ

 

            ไม่ค่อยดีซักเท่าไหร่ เพราะดันลอบสังหารฮิเอ็นพลาด ห้าเดือนที่ผ่านมาเลยไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ กล่าวจบโกก็หัวเราะเจื่อนๆ นีโอรู้ได้โดยทันทีว่าจะต้องโดนอนามันโกรธอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงแน่นอน แต่ก็ดีแล้วที่ไม่โดนลงโทษแรงๆ

 

            ท่านพ่อ นี่ขอรับหนังสือที่ให้ข้าหา นิกกล่าวพร้อมกับส่งหนังสือเล่มยักษ์เล่มหนึ่งให้กับโก โกหยิบมันมาวางไว้บนตัก มือเหี่ยวย่นพลิกเปิดหน้าหนังสืออย่างลวกๆ สองหนุ่มมองดูการกระทำของโกอย่างไม่ละสายตา

 

            นี่ไง โกกล่าวอย่างมีชัยพลางยื่นหนังสือที่ถูกเปิดค้างไว้ให้นิก นีโอยื่นหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

 

            สงครามแย่งชิงดินแดน นีโออ่านหัวข้อเรื่องด้วยเสียงดังฟังชัด นิกเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ นีโอนั่งลงด้านข้าง

 

            ในวันที่ 24 เดือนมกราคม ปีมหาศักราชที่ 3512 หรือเมื่อสิบห้าปีก่อน ได้เกิดสงครามแย่งชิงดินแดนขึ้นระหว่างเหล่าอมนุษย์กับมหานคร ผู้นำทัพอมนุษย์คือลูซิเฟอร์ ปีศาจผู้มีความทะเยอทะยานอยากจะปกครองมหานครทั้งมหานคร ส่วนผู้นำทัพฝ่ายมหานครก็คือท่านคุน ไดมันด้า กษัตริย์ของเมืองเอราเดสในเวลานั้น นิกเริ่มต้นอ่านข้อความในหนังสืออย่างละเอียด โกพยักหน้าน้อยๆ

 

            อ่านต่อไป นั่นคือความจริงของสงครามที่พวกเจ้าอยากรู้กันนักอยากรู้กันหนา นิกผงกหัวรับคำจากผู้เป็นพ่อแล้วจึงเริ่มอ่านต่อ

 

            สงครามเกิดขึ้นเพราะเจ้าแห่งปีศาจที่มีนามว่าลูซิเฟอร์ ลูซิเฟอร์ต้องการปกครองผืนดินทั้งหมดของมหานครและต้องการให้ทั้งมหานครมีเพียงปีศาจและเหล่าอมนุษย์เท่านั้น ลูซิเฟอร์ไม่ต้องการมหานครที่มีมนุษย์อาศัยอยู่

 

            แรกเริ่มเดิมที ลูซิเฟอร์เริ่มต้นด้วยการลอบสังหารบุคคลสำคัญของบ้านเมืองทีละคน ทีละคน ต่อมาจึงเริ่มรวบรวมปีศาจให้เข้ามาอยู่ภายใต้คำบังคับบัญชา ในที่สุดก็เริ่มบุกเข้าโจมตีเมืองมนุษย์

 

            เหล่ากษัตริย์ทั้งห้านครใหญ่เห็นว่าปล่อยไว้ไม่ดีแน่จึงตัดสินใจประกาศสงครามกับเหล่าปีศาจและอมนุษย์ทั้งหลาย สงครามเล็กๆก่อตัวขึ้น และกลายเป็นสงครามทำลายล้างเผ่าพันธุ์อย่างรวดเร็ว

 

            เวลาผ่านไปถึงสามปี แต่สงครามก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง ทหารของห้ามหานครลดลงจนน่าใจหาย เหล่าปีศาจเองก็เช่นกัน โลหิตสีแดงฉานย้อมผืนแผ่นดินทั่วทั้งมหานคร เปลวเพลิงแห่งสงครามสีส้มเข้มปรากฏอยู่บนฟากฟ้าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับ

 

            ในที่สุดองค์ราชาคุน องค์ราชาแห่งเมืองเอราเดสก็ตัดสินใจสละชีวิตของตนเพื่อทำการผนึกลูซิเฟอร์ หลังจากลูซิเฟอร์ถูกผนึก สงครามก็สงบลง

 

            ร่างของลูซิเฟอร์ถูกนำไปตั้งไว้ยังประตูเชื่อมสองโลก โลกแห่งความจริง และโลกหลังความตาย หรือก็คือด้านในสุดของห้องสมุดต้องห้ามโรงเรียนไดมอนนั่นเอง นิกอ่านไปขมวดคิ้วไป

 

            ข้าได้ข่าวมาว่ามาสเตอร์จะทำการปลุกชีพลูซิเฟอร์ นีโอหันกลับไปถามนิก นิกผงกหัวเล็กน้อย

 

            ใช่ และตอนนี้มาสเตอร์ก็กำลังเตรียมเครื่องสังเวยอยู่ นิกตอบกลับตามที่เขารู้มา นีโอตีหน้าปุเลี่ยนๆ

 

            ลูซิเฟอร์ไม่ต้องการมหานครที่มีมนุษย์อาศัยอยู่ ถ้าเรายอมให้มาสเตอร์ทำการปลุกชีพลูซิเฟอร์ ก็เท่ากับเราฆ่าตัวเองเลยนะ นีโอกล่าวเสริม สองพ่อลูกพยักหน้าให้นีโอน้อยๆ

 

            นั่นก็ถูกอีก แต่ถ้าเจ้าไม่ทำตามคำสั่งของมาสเตอร์ เจ้าก็โดนเก็บอยู่ดีนะ โกเอ่ย นีโอก้มหน้าลงเพื่อใช้ความคิด ใช่ โกพูดถูก ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็เสี่ยงที่จะโดนเก็บอยู่ดี ขึ้นอยู่กับว่าจะตายช้าตายเร็วก็เท่านั้น บรรยากาศในห้องพักเริ่มเคร่งเครียด

 

            แต่ถ้าเราอยู่โลกมืด บางทีอาจมีโอกาสมีชีวิตรอดก็ได้นะ เพราะมาสเตอร์คงไม่คิดฆ่าพวกเราอยู่แล้วมั้ง ก็พวกเรายังใช้ประโยชน์ได้อยู่นี่ นิกเอ่ยเสริมคำพูดของโก นีโอขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาฉายแววไม่สบอารมณ์

 

            เจ้าเห็นตัวเองเป็นแค่เครื่องมือของมาสเตอร์รึไง นีโอถามกลับอย่างฉุนๆ นึกไม่พอใจอย่างที่สุดที่โดนหาว่าเป็นเครื่องมือที่ยังใช้ประโยชน์ได้ แต่ถึงกระนั้นนีโอก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นความจริง คนของโลกมืดนั้นเป็นเพียงแค่เครื่องมือของอนามัน ถ้าอนามันสั่งแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำให้สำเร็จให้ได้

 

            ชีวิตพวกเราไม่ได้ถูกลิขิตมาให้เป็นคนของมหานครตั้งแต่ต้นแล้ว พวกเราเกิดมาเพื่อเป็นคนของโลกมืด โกกล่าวด้วยเสียงที่เริ่มจะแหบแห้ง เส้นความอดทนของนีโอเริ่มกระตุกอย่างมีน้ำโห

 

            ไม่จริงหรอก ชีวิตนี้เป็นของพวกเรา พวกเราเป็นผู้กำหนด ไม่ใช่ฟ้ากำหนด นีโอยังคงไม่ยอมแพ้ ดวงตาสีนิลฉายแววกร้าว นีโอกำลังโกรธ ไม่บ่อยนักที่คนอารมณ์ดีอย่างเขาจะแสดงท่าทีโกรธเกรี้ยว

 

            แล้วเจ้าหมายความว่าไง จะทรยศต่อโลกมืดงั้นเหรอ นิกเลิกคิ้วถาม นีโอสะอึก บรรยากาศเริ่มชวนสยดสยอง ในห้องมีแต่ความตรึงเครียด นีโอหลับตาลง ก่อนจะลืมตาขึ้น ดวงตาสีนิลเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

 

            แล้วถ้าข้าจะทำล่ะ นีโอถามกลับด้วยเสียงจริงจัง เขาพร้อมที่จะต่อกรกับสองพ่อลูกนี่แล้ว

 

            พวกข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร นิกกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มของคนอารมณ์ดี รอยยิ้มนั้นทำเอานีโออึ้งไปเลย เมื่อครู่เครียดแทบตาย แล้วไหงตอนนี้ถึงได้...

 

            บรรยากาศในห้องกลับมาเป็นปรกติอีกครั้ง แต่คนที่ยังไม่ปรกตินั้นคือนีโอ เขายังงงกับการกระทำของสองพ่อลูกอยู่

 

            หมายความว่าไงเนี่ย นีโอถามกลับอย่างหัวเสีย นึกสงสัยว่าพ่อลูกคู่นี้กำลังแกล้งอะไรเขาอยู่กันแน่

 

            ก็ไม่ได้หมายความว่าไง พวกข้าก็จะทรยศโลกมืดเหมือนกัน โกเอ่ยเฉลย นีโอรู้สึกมึนงงเหมือนมีคนเอาค้อนมาตีหัวแรงๆ

 

            งั้นทำไมไม่บอกข้าแต่แรก ดวงตาสีนิลหรี่ลงเพราะความหงุดหงิด สองพ่อลูกอมยิ้มชวนน่าฆ่าตัดคอ

 

            ก็พวกเราไม่รู้ว่าเจ้าจะหันหลังให้กับโลกมืดรึเปล่า ก็เลยลองถามหยั่งเชิงดู นิกตอบกลับด้วยท่าทีสบายอารมณ์ แต่นีโอยังคงฉุนไม่หาย

 

            แล้วถ้าข้าบอกว่าจะอยู่โลกมืดต่อล่ะ นีโอถามอย่างใครรู้

 

            พวกข้าก็จะเก็บเจ้าทิ้งไง โกและนิกตอบแทบจะพร้อมกับ คำตอบนั้นง่ายแสนง่าย เก็บทิ้งซะ คำที่นักฆ่าของโลกมืดนิยมใช้กันให้ทั่ว

 

            พวกข้าตกลงกันว่าจะลองถามลองเชิงนักฆ่าที่มาสเตอร์ไว้ใจไปทีละคน ถ้าคนไหนคิดจะหันหลัง เราก็รวมไว้ในกลุ่มของคนหันหลัง แต่ถ้าคนไหนไม่ เราก็เก็บซะ เป็นการตัดกำลังของมาสเตอร์ โกตอบกลับ ดวงตาสีทองแดงเผยรอยมุ่งมั่นตั้งใจ นีโออ้าปากค้างให้กับแผนการที่ชวนน่าปวดหัว อะไรมันจะซับซ้อนและยุ่งยากปานนั้น

 

            แต่ทำแบบนี้มันเสี่ยงมากเลยนะ นีโอเอ่ยเตือนสองพ่อลูกด้วยความเป็นห่วง อย่างน้อยสองคนนี้ก็มีบุญคุณต่อนีโอมาก เพราะสองคนนี้แหละที่เป็นคนสอนให้นีโอและนีออนรู้จักหาข่าว ถ้าไม่มีสองคนนี้ นีโอและนีออนก็คงเป็นได้แค่คนรับใช้ชั้นต่ำ

 

            ข้าไม่กลัวหรอก เพราะแต่เดิมข้าก็เป็นทหารของท่านคุนอยู่แล้ว ความจริงที่โกกล่าวออกมาทำเอานีโอช็อกไปอีกรอบ เป็นทหารของคุนตั้งแต่เริ่ม หมายความว่าไงกัน

 

            หมายความว่าไง นีโอเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

 

            ตอนสงครามเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว ท่านคุนได้มอบหมายให้ข้าและลูกชายของข้าลอบเข้ามาเป็นสายในโลกมืด ข่าวสารเกี่ยวกับโลกมืดทุกอย่างที่ถูกรู้ถึงหูของเจ้าเมืองแต่ละคนก็เพราะข้านี่แหละ โกกล่าวพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ความจริงข้อนี้ทำเอานีโอพูดไม่ออก มีสายของมหานครเข้ามาอยู่ในโลกมืดถึงสิบห้าปี แต่อนามันกลับยังไม่รู้ สุดยอดไปเลยแฮะพ่อลูกคู่นี้

 

            ไม่ต้องห่วงเรื่องของข้ากับพ่อข้า ห่วงเรื่องตัวเจ้าเองดีกว่า ไม่กลัวว่าจะต้องเป็นศัตรูกับน้องสาวของเจ้าหรือเจ้าเฟลมรึไง นิกถามชั่งใจ นีโอส่ายหน้า

 

            นี่คือสิ่งที่ข้าตัดสินใจแล้ว และเจ้าสองคนนั้นจะไม่มีทางเปลี่ยนใจข้าได้อย่างแน่นอน นีโอตอบกลับด้วยเสียงมั่นใจจริงจัง นิกและโกเผยรอยยิ้มภูมิใจ

 

            แล้วทั้งสามคนก็นั่งคุยเรื่องของโลกมืดกันต่ออย่างเคร่งเครียด เวลาผ่านล่วงเลยไปนับชั่วโมง ท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน นีโอเหลือบมองนาฬิกาแขวน แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าจะต้องกลับไปเจอเพื่อนๆของตนในเวลาสี่โมงเย็น เวลาในตอนนี้ก็เกือบจะสี่โมงเย็นแล้วซะด้วยสิ

 

            ข้าไปก่อนนะ นีโอกล่าวลา

 

            ยังไงก็ระวังตัวด้วยล่ะ พยายามทำตัวให้เป็นปรกติไว้ แล้วก็ไม่จำเป็นจะต้องเป็นห่วงพวกข้า ถ้ามีข่าวสารอะไร พวกข้าจะรีบแจ้งไป นิกกล่าวทิ้งท้าย นีโอก้มหัวลงเป็นการขอบคุณสองพ่อลูก นีโอเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้ทั้งคู่อีกครั้ง แล้วนีโอก็เดินหายออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

           

..........

 

            ท้องฟ้าภายนอกนั้นมืดสนิท พระจันทร์สีทองนวลสวยลอยเด่นเป็นสง่าท่ามกลางฉากหลังที่เป็นท้องฟ้าสีดำ หมู่ดวงดาราสะท้อนแสงจันทร์สีนวลเป็นประกายดูแล้วสบายตา สายลมยามค่ำคืนให้ความรู้สึกผ่อนคลาย

 

            ห้องพักหมายเลข 110 นั้นเต็มไปด้วยของที่ขนซื้อมาจากงานเทศกาลมากมาย ตอนขากลับนั้นมีนีโอซึ่งเป็นผู้ชายอยู่คนเดียวที่เดินตัวปลิว ส่วนผู้ชายคนอื่นๆก็ต้องแบกของให้เจ้าหญิงในใจของตนไปตามระเบียบ ส่วนทัสนี่แย่หน่อย เพราะดันไปทิ้งขนมของนีออนในตอนแรกและดันไปแหย่นีออนอีก ขากลับเลยต้องแบกเพิ่มเป็นสองเท่า แถมตาขวายังมีร่องรอยโดนประทุษร้ายอีกต่างหาก

 

            หลังจากกลับถึงโรงเรียน ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำอาบท่า จากนั้นก็ลงมากินอาหารและมานั่งเล่นกันอยู่ที่ห้องพักหมายเลข 110 มื้ออาหารวันนี้นั้นอึกทึกไม่น้อย เพราะเมื่อเพื่อนๆรู้ข่าวว่าเฟลมไปสารภาพรักกับลินนะ นิทรรศการการล้อเจ้าเพื่อนหนุ่มผมแดงเพลิงคนนี้ก็เริ่มขึ้น แต่เริ่มได้ไม่นานก็ต้องหยุดลงในที่สุดเมื่อเฟลมเริ่มส่งสายตาเย็นยะเยือกให้เหล่าเพื่อนจอมปากมาก แถมยังพูดขึ้นอย่างลอยๆอีกว่าอยากจะทดสอบความคมของมังกรเงินใจจะขาด

 

            แต่ที่เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆได้มากที่สุดก็คือตอนที่มิดไนท์ล้อเฟลมกับลินนะนี่แหละ มิดไนท์ล้อไม่หยุดเลยทีเดียว ขนาดเฟลมส่งสายตาดุไปหายังไม่ยอมหยุด จะหยุดก็ตอนที่เฟลมก้มหัวงกๆขอร้องให้หยุดนี่แหละ

 

            ห้องพักห้องอื่นนั้นเงียบเสียงไปแล้ว คงเพราะตอนนี้เริ่มจะดึกมากแล้ว แต่หนุ่มสาวทั้งเจ็ดคนในห้องพักหมายเลข 110 ยังคงกระตือรือร้นอยู่ มิดไนท์ส่ายหน้าน้อยๆเมื่อเห็นความคึกของคนหนุ่มสาว ไม่รู้จักเหนื่อยกันบ้างรึไงนะ

 

            ตกลงเจ้าตัดสินใจกันว่าไงบ้าง เฟลมกล่าวถามสองแฝด เพื่อนๆคนอื่นก็หันมาให้ความสนใจด้วย เพราะตอนนี้ทุกๆคนรู้แล้วว่าภารกิจของเฟลมคืออะไร และอยากรู้ใจจะขาดแล้วด้วยว่าทั้งสามจะตัดสินใจเช่นไร สองแฝดมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าให้กันอย่างเข้าใจ

 

            พูดพร้อมกันดีกว่า นีออนยื่นข้อเสนอ เฟลมโคลงหัวไปมาก่อนจะพยักหน้ารับข้อเสนอนั้น

 

            งั้น 1 2 3 กาโอนับ

 

            ข้าจะหันหลังให้กับโลกมืด ทั้งสามตอบออกมาอย่างพร้อมเพรียง ทั้งเจ็ดยิ้มให้แก่กันอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ต้องมาห้ำหั่นกันเองให้เปลืองเลือดเนื้อและเสียน้ำใจ

 

            มิดไนท์เองก็ยิ้มเช่นกัน เขาดีใจที่เฟลมเลือกทางเดินได้ถูกต้อง ถึงแม้การทำเช่นนี้จะเป็นการพาตนเองเข้าไปสู่อันตรายก็ตาม การเป็นศัตรูกับอนามันไม่ใช่เรื่องที่ดีซักเท่าไหร่ แต่เมื่อเลือกแล้ว สิ่งที่ต้องทำก็คือสู้กับโชคชะตา

 

            ข้ามีอะไรจะเล่าให้พวกเจ้าฟังด้วยล่ะ นีโอเกริ่น เรียกความสนใจจากเพื่อนๆได้เป็นอย่างดี

 

            เมื่อเห็นเพื่อนๆส่งสายตาคาดคั้น นีโอก็เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดที่ตนได้คุยกับพวกนิกให้เพื่อนๆฟัง เฟลมและนีออนมีสีหน้าตกตะลึงไม่น้อย นึกไม่ถึงเลยว่านิกและโกจะเป็นสายของมหานคร และเป็นมาถึงสิบห้าปี

 

            เรื่องนั้นพักไว้ก่อน แล้วจะเอายังไงกับเจ้ามีดห้าเล่มนี้ดีล่ะมิดไนท์ เฟลมหันกลับไปถามมิดไนท์พลางชี้ไปที่มีดสั้นทั้งห้าเล่มที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง มิดไนท์เหลือบมองมีดสั้นทั้งห้าเล่มด้วยหางตา

 

            ข้าว่าเราอยู่นิ่งๆกันไปก่อนจะดีกว่านะ อนามันสั่งให้เจ้าทำการตรึงวิญญาณในวันที่ 24 ใช่ไหม งั้นก็แสดงว่าถ้าเลยวันที่ 24 ไปแล้วมีดนั้นจะไม่มีผลสินะ มิดไนท์วิเคราะห์ เฟลมพยักหน้าเห็นด้วย

 

            ทำตัวเป็นว่าซื่อสัตย์ไปก่อน พอเลยวันที่ 24 ไปแล้วค่อยเริ่มต้นแผนการก็ยังไม่สาย พอได้ยินคำว่าแผนการ คิ้วทั้งเจ็ดคู่ก็มุ่นลงอย่างสงสัย มิดไนท์มีแผนการอะไรในใจงั้นเหรอ

 

            เอาเถอะ แล้วข้าจะมาบอกทีหลัง ช่วงนี้ก็พยายามทำตัวเป็นปรกติไปก่อนละกันนะ มิดไนท์กล่าว เฟลมและสองแฝดพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

 

            แยกย้ายกันไปนอนได้แล้วไป ดึกจะตายอยู่แล้ว ไม่ง่วงกันรึไง พรุ่งนี้เฟลมกับกาโอต้องฝึกตอนเช้าไม่ใช่เหรอ มิดไนท์หันไปถามเฟลมและกาโอ ทั้งสองเบิกดวงตากว้างอย่างตกใจ พวกเขาลืมไปเลยว่าหลินให้หยุดแค่วันเดียว แล้วตอนนี้ก็จะเลยเที่ยงคืนแล้วด้วยสิ

 

            จริงด้วยสิ งั้นพรุ่งนี้ค่อยเจอกันนะ เปมินกล่าวลาเพื่อนหนุ่มทั้งสาม ไฟห้องพักหมายเลข 110 ถูกปิดลงทีละดวงจนกระทั่งมืดสนิท แล้วเด็กหนุ่มเจ้าของห้องทั้งสามก็จมลงสู่ห้วงนิทรา เหลือเพียงดวงตาสีทองอร่ามเท่านั้นที่ยังคงเห็นเด่นชัดในความมืด มิดไนท์สะบัดหางของตนเบาๆ สายลมพัดโบก แล้วร่างของมิดไนท์ก็หายไปพร้อมกับสายลม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1831 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 22:58
    นี้โอเรายังว่างนะ ถ้าไม่ว่าอะไรเรายังรอเสมอนะ หุหุ =..=
    #1,831
    0
  2. #1724 lnwcool (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 21:46
    ฮ่าๆๆของให้เจอเนื้อคู่ไว้นะนีโอ^.^
    #1,724
    0
  3. #1633 tora (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2553 / 16:35

    ทำไมนีโอยังโสดอยู่

    #1,633
    0
  4. #1526 Devil girl (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2552 / 20:51

    นีโอไม่มีคู่อ่ะ

    #1,526
    0
  5. #1271 ทายาทรัตติกาล (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2552 / 17:54
    เอ่อ...ครือว่า -/////-

    ข้าน้อยเองนั้นก้อรู้สึกสงสารนัยตัวนีโอนะ

    ก้อเลยอยากจะขอความเมตตาจากท่าน

    ช่วยประทานคู่หั้ยนีโอที

    ข้าน้อยผู้มีจิตใจเมตตา

    สงสารนีโอจะตายอยู่แว้วววว...
    #1,271
    0
  6. #1266 darel (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2552 / 11:13
    อ่า พระเอกไม่ซื่อ(บื้อ) น่าดีใจจิง จิง นีโอ คู่กะใคร หาให้ด้วย

    ปล.อย่าหักมุมคู่กับนิก น้าเสียดายทรพยากร
    #1,266
    0
  7. #1062 Dark_JOKER (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มีนาคม 2552 / 09:30
    กรี๊ดดดดมากมายเจ้าค่ะ
    เฟรมคู่กับลินนะตามที่คาดไว้เลย
    แต่นีโอเองก็น่าจะมีคู่แต่ไม่เป็นไร
    มาคู่กับเราก็ได้
    ฮุ ฮุ ฮุ
    #1,062
    0
  8. #1059 พลอย (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 มีนาคม 2552 / 00:29
    เรื่องนี้สนุกมากเลยค่ะ และเฟรมก็รู้หัวใจของตนเองด้วย อีกอย่างนีโอไม่มีคู่เลยน่าสงสาร
    #1,059
    0
  9. #997 เอสทราน่า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 มีนาคม 2552 / 19:25
    เห็นด้วย
    #997
    0
  10. #652 ~Sers~ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2551 / 12:25

    เห็นดก้วยกับ คห. ข้างล่างงัฟ


    ช่วยหาคู่ให้กับนีดอที 

    จะเป็นนางไม้ นางเงือกที่ไหนก็ช่าง

    ฉงฉานอ่ะ

    TT^TT

    #652
    0
  11. #628 tezuka (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2551 / 21:35
    สงสารนีโอเนอะ อยู่คนเดียว ช่วยหาคู่ให้หน่อยเร้ว
    #628
    0