Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 11 : มายาที่ 9 เข็มกลัดอันที่ 1 <= [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 มี.ค. 51

 

มายาที่ 9

เข็มกลัดชิ้นที่ 1

 

            ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงตรงเริ่มทอแสงแดดแรงกล้าเมื่อเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงเดินทางมาถึงกำแพงโรงเรียนไดมอน

 

            เฟลมยกมือขึ้นเสยบรรดาเส้นผมสีแดงเพลิงที่ตกลงมาปกหน้าขึ้น เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นตามใบหน้าและตามร่างกาย อากาศร้อนอบอ้าวชะมัด

 

            การเดินทางรวดเดียวหกชั่วโมงนี่มันช่างทรมานเสียจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเดินทางไกลภายใต้ผ้าคลุมสีดำฝืนหนาที่ดูดซับความร้อนของแสงแดดได้อย่างดีเยี่ยม เป็นการเดินทางที่สนุกจริงๆ พับผ่าสิ

 

            เฟลมเงยหน้าขึ้นมองกำแพงโรงเรียนอย่างชั่งใจขณะที่เหวี่ยงตัวลงจากหลังม้า ตอนแอบหนีออกจากโรงเรียนมันเป็นตอนกลางคืน แถมยังไปด้วยวิธีการผิดปกติอีกต่างหาก ถ้าหากเขาจะเข้าไปด้วยวิธีเดิมในเวลากลางวัน พนันได้เลยว่าต้องมีเด็กนักเรียนไม่ต่ำกว่า 10 คนที่เห็นเขาแน่นอน

 

            มิดไนท์ที่นั่งเงียบมาตลอดทางแหงนหน้าขึ้นมองกำแพงโรงเรียนก่อนจะหันไปส่งคำถามกับเฟลม เพราะตอนนี้คนในตลาดนั้นบางตามาก คงไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีแมวพูดได้เป็นแน่

 

            ตอนออกมาเจ้าออกมายังไง เฟลมไหวไหล่น้อยๆแล้วก้มลงกระซิบคำพูดบางคำที่หูของอาชาหนุ่ม อาชาหนุ่มครางเสียงต่ำก่อนจะวิ่งจากไป

 

            ข้าก็ใช้เวทย์เคลื่อนย้ายข้ามมิติน่ะสิ เวทย์มนต์ง่ายๆสำหรับนักรบที่ควบคุมพลังธรรมชาติได้ เฟลมตอบพร้อมกับมุ่นหัวคิ้วลง

 

            ถามทำไม?”

 

            ก็อยากรู้ว่าตอนออกมาออกยังไง ทำไมตอนเข้าถึงเข้าไม่ได้ มิดไนท์เอ่ยถาม เฟลมยิ้มด้วยท่าทางเซ็งสุดขีดแล้วจึงถามมิดไนท์กลับไป

 

            อย่าบอกนะว่าเจ้าจะให้ข้ากลับเข้าไปข้างในด้วยวิธีเดิม ไม่ฉลาดเลยนะมิดไนท์ พนันได้เลยว่าต้องมีคนเห็นข้าแน่ เฟลมกอดอกพูดอย่างมั่นใจ

 

            แล้วทำไมไม่ไปโผล่ที่ห้องเจ้านีโอมันล่ะ รูมเมทของมันก็เป็นคนของโลกมืดทั้งหมดนี่ ไม่น่าจะมีปัญหา มิดไนท์เอ่ยถาม เฟลมเงียบไปครู่หนึ่ง

 

            ข้ายังไม่เคยไปห้องนีโอ เฟลมตอบอย่างง่ายๆหลังจากพยายามรำลึกความหลังว่าเคยไปห้องของนีโอมาหรือเปล่า

 

            เจ้าก็รู้ว่าเวทย์บทนี้ใช้ไปที่ที่ไม่เคยไปไม่ได้ เฟลมตอบเสียงเครียด มิดไนท์หรี่ตาลงใช้ความคิด เวทย์เคลื่อนย้ายข้ามมิติเป็นเวทย์ที่สะดวกสบาย แต่ก็มีข้อเสียตรงที่ว่ามันจะใช้ไปในที่ที่ตนไม่เคยไปไม่ได้

 

            งั้นก็ไปโผล่ที่ห้องสมุดต้องห้ามสิ ไม่มีคนเห็นแน่นอน มิดไนท์เอ่ยเสียงสบายๆ เฟลมตีหน้าเบ้ทันที ใช่ คงไม่มีเด็กนักเรียนคนไหนอยากไปเดินเล่นแถวห้องสมุดต้องห้ามแน่ แต่เรื่องของเรื่องก็คือ ไม่อยากรำลึกความหลังเรื่องห้องสมุดต้องห้ามเลย ให้ตายสิ

 

            อย่าบ่นน่า มิดไนท์กล่าวเสียงเบื่อหน่าย เฟลมพยักหน้ารับอย่างจำยอม

 

            เอางั้นก็ได้ เฟลมหันมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวังก่อนที่จะดีดนิ้วเรียวยาว สิ้นเสียงดีดนิ้ว เพลิงเข้มสีแดงฉานก็โอบอุ้มร่างของเฟลมและมิดไนท์ไว้ก่อนจะค่อยๆจางหายไปพร้อมกับสองสหายที่อยู่ภายใต้เปลวเพลิงนั้น

 

..........

 

            พรึ่บ !!!

 

            ตุบ !!!

 

            เสียงผ้าม่านที่สะบัดพริ้วตามแรงลมดังขึ้นและตามมาด้วยร่างของเด็กหนุ่มที่เหวี่ยงตัวลงบนเตียงในห้องพักหมายเลข 107 อย่างนุ่มนวล แมวดำคู่หูที่เกาะอยู่บนไหล่ขวากระโดดลงมายืนที่พื้นแล้วหรี่ตามองที่บานประตูอย่างครุ่นคิด

 

            ข้าว่าข้าได้ยินเสียงคนคุยกัน คงกำลังจะเข้ามาในนี้ มิดไนท์เอ่ยหลังจากที่พยายามเงี่ยหูฟังว่าข้างนอกห้องเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเสียงถึงได้อึกทึกเช่นนี้ เฟลมไหวไหล่ก่อนจะตอบกลับ

 

            ก็คงงั้น นี่มันเที่ยงกว่าแล้วนี้ พวกนีโอคงเรียนคาบเช้าเสร็จแล้ว เฟลมกล่าวตอบ และก็เป็นจริงดั่งที่เฟลมว่า สิ้นเสียงพูดของเฟลม ประตูห้องบานใหญ่ก็เปิดอ้ากว้างออกเผยให้เห็นร่างของเจ้าของห้องที่เดินเข้ามาภายใน

 

            เฮ้ย เฟลมไหนว่าจะกลับมาเย็นๆไง นีโอเอ่ยถามเสียงหลงอย่างสงสัย ถ้าจำไม่ผิด เมื่อวานเฟลมบอกพวกเขาว่าจะกลับประมาณเย็นๆ

 

            อือ ถ้าเป็นไปตามแผนนะ เฟลมเอ่ยเสียงเศร้าก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนเตียง มิดไนท์หย่อนตัวลงนั่งบนตักเฟลมอย่างเคยชิน

 

            หมายความว่าไง?” นีโอเอ่ยถามแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ข้างเตียง เฟลมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนเล่าเรื่องทั้งหมดให้นีโอฟัง

 

……….

 

            หา!!! ทำงานพลาด นีโอตะโกนเสียงดังลั่นหลังจากได้ฟังเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ เฟลมลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจพร้อมกับพุ่งเข้าไปปิดปากของนีโออย่างรวดเร็ว   

 

            จะบ้าเหรอ ตะโกนทำไม เฟลมเอ่ยอย่างตะหนกพลางหันซ้ายแลขวาไปรอบๆห้อง

 

            ถ้าความลับแตก เจ้าจะเป็นคนแรกที่โดนข้าเก็บ จำไว้ เฟลมเอ่ยเสียงเรียบและเยือกเย็น เสียงของนักฆ่าโดยแท้จริง นีโอพยักหน้าแรงๆสามทีเพื่อตอบรับ เฟลมค่อยๆเอามือออกจากปากเพื่อนสนิทแล้วนั่งลงตามเดิม

 

            แล้วมาสเตอร์จะว่าอะไรไหมเนี่ย นีโอเอ่ยเสียงอ่อย ไม่มีใครอยากโดนอนามันโกรธนักหรอกนะ เฟลมส่ายหน้าอย่างจนปัญญาที่จะตอบเช่นกัน

 

            ไม่รู้เหมือนกัน ข้าว่ามาสเตอร์คงโกรธจัดแน่เลย ทำงานพลาด แถมอีกฝ่ายยังเป็นถึงพระราชินีเมืองโอรอสย่าอีกด้วย งานนี้โลกมืดทำงานยากแน่ เฟลมพูดพลางกุมขมับตนเองเมื่อคิดถึงบทลงโทษที่จะโดน ถ้าเป็นนักฆ่าธรรมดาแล้วทำงานพลาดยังไม่เท่าไหร่ แต่นี่ดันเป็นสี่แฟนธ่อมแล้วดันทำงานพลาดอีก อนาคตไม่สวยหรูเสียแล้วสิ

 

            เรื่องนั้นช่างก่อน แล้วเรื่องของที่นี่ล่ะ เฟลมเปลี่ยนเรื่องคุย ทำเอานีโอสะดุ้งโหยง

 

            เฮ้ย! ลืมไปเลย นีโอโพล่งเสียงดัง ทำเอาเฟลมและมิดไนท์ตกใจไปด้วย

 

            อะไรสองคู่หูถามขึ้นพร้อมกันอย่างสงสัย

 

            ข้าบอกเพื่อนๆไว้ว่าจะเข้ามาเก็บของ 5 นาที นี่มานั่งเป็นชาติแล้วเนี่ย ตายแน่เลย นีโอพูดแล้วลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว เฟลมและมิดไนท์มองนีโออย่างตะลึง อะไรจะความจำสั้นขนาดนั้น

 

            เออ ไหนๆเจ้าก็กลับมาแล้ว ไปพร้อมข้าเลยละกัน ข้าขี้เกียจหาข้อแก้ตัวเรื่องเจ้าเต็มทีแล้ว นีโอพูด เฟลมพยักหน้ารับอย่างเงียบงัน

 

            มิดไนท์ เจ้ากลับไปรอข้าที่ห้องก็แล้วกัน เฟลมกล่าวกับมิดไนท์ก่อนจะเดินหายไปจากห้องพักพร้อมกับนีโอ มิดไนท์มองตามแผ่นหลังนั้นจนกระทั่งลับสายตา หางเรียวเล็กสะบัดขวับ สายลมพัดไหว แล้วร่างของมิดไนท์ก็หายลับไปจากห้องพักหมายเลข 107

 

..........

 

            โทษทีๆ สายไปนิด นีโอกล่าวเสียงอ่อยขณะเดินเข้าไปรวมตัวกับเพื่อนๆในโถงประชุมรวมที่ยืนมองมาทางตนด้วยตาเขียวปั้ด นีโอโปรยรอยยิ้มเจื่อนๆให้เหล่าเพื่อนๆ หัวผงกขึ้นลงเป็นการขอโทษ

 

            พอดีเจ้าเฟลมมันไม่ตื่นน่ะ นีโอโยนความผิดให้เพื่อนหนุ่มทันที คิ้วของเฟลมกระตุกน้อยๆ ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องนีโออย่างคาดโทษเมื่อโดนเพื่อนๆหันความสนใจมาทางตน

 

            อ้าวเฟลม หายปวดหัวแล้วเหรอ ลินนะทักเฟลมที่เดินตามหลังนีโอเข้ามา เฟลมพยักหน้าเบาๆ

 

            อือ หายแล้วล่ะขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง เฟลมกล่าวแล้วกวาดรอยยิ้มส่งให้เพื่อนๆที่มองมาทางตนเพื่อแสดงความขอโทษ โดยหารู้ไม่ว่ารอยยิ้มของเขานั้นได้ทำให้สาวๆเพื่อนร่วมชั้นแทบละลาย

 

            คราวหลังเป็นอะไรบอกพวกข้าบ้างก็ดีนะ เล่นหายไปเฉยๆห้องก็ไม่กลับ นึกว่าตกระเบียงคอหักตายไปซะแล้ว กาโอแซว ทำเอาเฟลมสะดุดขาตัวเอง

 

            ขอบใจที่อวยพรให้ข้าตกระเบียงตายนะ เฟลมกัดฟันกรอด ทัสส่งเสียงหัวเราะน้อยๆ

 

            ไม่เป็นไร เอ้านี่แผนที่ของโรงเรียน กาโอพูดพลางยื่นแผ่นหนังแผ่นหนึ่งมาให้เฟลม เฟลมคลี่แผนที่ออกอย่างระมัดระวัง มันเป็นแผนที่ที่เป็นระเบียบและเขียนแบบแปลนของโรงเรียนได้อย่างชัดเจน

 

            ใครเขียนเหรอ เฟลมเอ่ยถาม

 

            นีออนเขียนน่ะ เปมินเอ่ยเฉลย เฟลมพยักหน้ารับรู้ ความจริงก็เดาอยู่แล้วล่ะว่าต้องเป็นนีออน เพราะเจ้าตัวป่วนนี่น่ะเขียนแผนที่เก่งจะตาย

 

            พูดถึงนีออน ตอนนี้นีออนไปไหนเสียล่ะ

 

            นีออนล่ะ นีโอกล่าวถามเมื่อไม่เห็นน้องสาวฝาแฝดของตนอยู่ในห้อง ดวงตาสีนิลมีเค้าความเป็นห่วง แม้จะเล็กน้อยก็ตาม

 

            ไปหาข่าวแล้วน่ะสิ มัวแต่รอเจ้าก็ไม่ต้องทำมาหากินกันพอดี ทัสแขวะนีโอที่ยืนทำหน้างุ้มแล้วหัวเราะร่วน สิ้นเสียงของทัส ประตูห้องโถงรวมก็เปิดออกพร้อมๆกับร่างของเด็กหนุ่มสาวสองคนที่เดินเข้ามาภายใน นีออนกับเดฟนี่นั่นเอง

 

            ไง ได้ข่าวอะไรมาบ้าง กาโอเอ่ยถามทันทีที่นีออนและเดฟนี่เดินเข้ามาถึงกลางห้องโถง ทั้งสองกางแผนที่ของโรงเรียนลงบนโต๊ะแล้วชี้ไปที่จุดที่มีปากกาวงกลมเอาไว้

 

            หอพักทางฝั่งตะวันตกของชั้นปีห้า แล้วก็บันใดเวียนในห้องสมุดของชั้นปีสาม เดฟนี่เอ่ยอธิบายสถานที่ที่มีเข็มกลัดซ่อนอยู่ เพื่อนๆพยักหน้าคล้อยตาม

 

            สองที่ แล้วอีกที่ล่ะ กาโอเอ่ยถามพลางมุ่นหัวคิ้วลง เดฟนี่กับนีออนส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ

 

            ไม่รู้ นีออนตอบ

 

            ทำไมล่ะ ทัสถามเสียงสูงอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าใดนัก

 

            ผู้ที่ซ่อนเข็มกลัดอันที่สามคือรุ่นพี่จานา เดฟนี่เอ่ยตอบทัส แต่นั่นก็ยังไม่ทำให้เพื่อนๆในห้องรู้อยู่ดีว่าเพราะอะไรจึงไม่รู้ที่ซ่อนของเข็มกลัดอันที่สาม

 

            แต่รุ่นพี่จานาเดินทางไปเยี่ยมพระนางเคียร์ร่าผู้เป็นพระมารดาที่โดนลอบสังหารที่เมืองโอรอสย่าเลยไม่มีใครรู้ที่ซ่อนของเข็มกลัดอันสุดท้าย นีออนเอ่ยเสริม

 

            หา! พระนางเคียร์ร่าโดนลอบสังหารเหรอ กาโอเอ่ยเสียงตกใจสุดขีด ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพวกคนของโลกมืดจะกล้าถึงเพียงนี้

 

            อืม แต่พวกนักฆ่าทำงานพลาด พระองค์เลยไม่เป็นอะไรมาก เดฟนี่กล่าวต่อ เสียงคุยเริ่มดังจอแจอีกครั้งหลังจากที่ทุกคนรู้ข่าวเรื่องที่พระนางเคียร์ร่าโดนลอบสังหาร

 

            นีออนหันมามองหน้าเฟลมอย่างใคร่รู้ เฟลมพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าถ้าว่างแล้วจะเล่าให้ฟัง นีออนผงกหัวรับข้อเสนอนั้น จากนั้นจึงเสสายตาไปมองยังเพื่อนๆที่กำลังคุยกันอย่างออกรสของตนแทน

 

            หนอย เจ้าพวกโลกมืดอีกแล้ว เกลียดนัก ทัสสบถเสียงเครียดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ว่าใครก็คงต้องมีความทรงจำที่ไม่ค่อยเกี่ยวกับโลกมืด ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะได้ยินเสียงด่าทอและสาปแช่งดังระงมไปทั่วโถงประชุมรวม

 

            อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้นเลย มาคิดเรื่องของเข็มกลัดอันสุดท้ายก่อนดีกว่านะ ลินนะเอ่ยวกเข้าเรื่อง เพื่อนๆในห้องพยักหน้าเห็นด้วย แล้วการประชุมก็ดำเนินต่อไปอย่างเคร่งเครียด โดยมีทัสและนีออนคอยหาเรื่องก่อกวนเพื่อลดความตึงเครียดเป็นครั้งคราว

 

..........

 

            ดวงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มคล้อยต่ำลง บรรดาสัตว์เล็กใหญ่ต่างพากันกลับเข้ารังนอน แต่ถึงกระนั้น โถงประชุมรวมของเหล่านักเรียนปีหนึ่งก็ยังคงมีเสียงคุยดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะๆ

 

            ตกลงตามนี้นะ กาโอเอ่ยปิดการประชุม ทัสและเฟลมถอนลมหายใจยาวเนื่องจากต้องประชุมเรื่องที่ซ่อนที่น่าจะมีเข็มกลัดอันที่สามอยู่ติดต่อกันมาเป็นเวลานานกว่า 5 ชั่วโมง ร่างกายและสมองจึงเริ่มเหนื่อยล้า โดยเฉพาะทัส เพราะทัสดันดีแต่เก่งด้านไร้สาระ พอมีสาระเข้าไปหน่อยก็หัวหมุนติ้ว

 

            ถ้าหาเข็มกลัดสองอันนี้ได้ก่อนพวกรุ่นพี่เราก็ชนะ ไม่จำเป็นต้องหาเข็มกลัดอันที่สาม กาโอกล่าวสรุปอีกครั้งหนึ่ง เพื่อนๆต่างพยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วย

 

            หลังจากประชุมกันมากว่าห้าชั่วโมง พวกของกาโอก็ยังสรุปไม่ได้ว่าจะไปหาเข็มกลัดอันที่สามจากที่ไหน กาโอก็เลยให้ข้อสรุปว่า ถ้าพวกเขาหาเข็มกลัดสองอันแรกเจอก่อนรุ่นพี่ปีสอง ปีหนึ่งก็จะชนะ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องหาเข็มกลัดอันที่สาม

 

            งั้นก็เตรียมตัวได้เลย ข้าว่าพวกรุ่นพี่คงซ่อนเข็มกลัดเสร็จแล้ว เฟลมเอ่ยแล้วหันหลังไปหยิบเข็มขัดมีดสั้นที่วานให้นีโอไปหยิบมาให้คาดเอว ทัสสะพายดาบประจำกายราคาสิบล้านไว้ที่หลัง ส่วนกาโอก็ขึ้นสายธนูเพื่อเตรียมพร้อมและสะพายซองลูกธนูไว้ด้านหลัง

 

            เสียงเปิดประตูโถงประชุมรวมดังขึ้นพร้อมๆกับสองสาวที่สาวเท้าเข้ามาภายใน นีออนอยู่ในชุมลำลองสีอ่อนที่ดูกระชับ เหมาะแก่การทำงาน ที่เข็มขัดข้างเอวมีดาบสั้นคู่อยู่เคียงข้าง ผมสีดำขลับที่ยาวเลยบ่าเล็กถูกรัดเป็นเปียเพื่อให้สะดวกแก่การเคลื่อนไหว

 

            ลินนะอยู่ในชุดลำลองสีอ่อนและดูกระชับเช่นเดียวกันกับนีออน ผมสีน้ำตาลที่มักจะถูกปล่อยยาวสยายถึงเอวบางถูกรัดรวบไว้อย่างเรียบร้อยบริเวณหัวไหล่ ดาบเล่มสวยถูกเหน็บไว้ที่เอวข้างซ้าย แลดูแล้วเหมือนนักรบหญิงที่แสนสง่า

 

            เพื่อนๆร่วมชั้นปีต่างพากันส่งเสียงฮือฮาไม่ขาดสาย สองสาวที่เคยดูแก่นแก้วและเรียบร้อยน่ารัก ตอนนี้กลับดูมีเสน่ห์มากยิ่งกว่าที่เคยมี คงเป็นเพราะกิริยาท่าทางที่ดูสง่างามดั่งนักรบของทั้งคู่

 

            โอเค ถ้าเตรียมตัวเรียบร้อยแล้วก็ไปกันเลย กาโอกล่าวกับเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่ เพื่อนๆในชั้นปีพยักหน้าให้กำลังใจพวกเฟลม แล้วตัวแทนชั้นปีทั้งห้าก็เดินหายไปจากโถงประชุมรวม

 

..........

 

            แยกเป็นสองทางเร็วกว่า กาโอเอ่ยขึ้นเมื่อเดินไปได้ซักพักหนึ่ง เฟลมพยักหน้าเห็นด้วย ไปกันเป็นขบวนแบบนี้ รังแต่จะทำให้เสียเวลาเปล่า

 

            ฮื่อ ข้าก็ว่างั้น เฟลมว่าแล้วชี้ไปทางนีออน

 

            นีออน เจ้าไปกับทัสแล้วก็กาโอ ส่วนลินนะมากับข้า เฟลมกล่าว ทั้งสี่พยักหน้ารับคำก่อนจะเดินแยกไปเป็นสองทาง

 

..........

 

            ทางนี้กาโอ ทัส เสียงเล็กใสของนีออนดังขึ้นเพื่อเรียกให้พวกกาโอเดินตามมา ทางเดินในโรงเรียนตอนนี้นั้นมืดสนิท จะมีก็แต่แสงไฟจากตะเกียงในมือของทัสที่ส่องให้ความสว่าง

 

            เวลาในตอนนี้เพิ่งจะ 6 โมงกว่าแท้ๆ แต่บรรยากาศรอบข้างกลับมืดสนิท มืดเสียจนนีออนอดคิดไม่ได้ว่า ความมืดนี้เกิดขึ้นจากพลังเวทย์ แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อในสมัยนี้ไม่มีใครสามารถใช้เวทย์ได้แล้วนอกจากคนของโลกมืด

 

            ดูท่าทางโรงเรียนไดมอนแห่งนี้คงให้ความสำคัญกับพิธีรับน้องนี้มากพอควร เพราะตามทางเดินที่มักจะพลุ่กพล่านไปด้วยผู้คนกลับว่างเปล่าและเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่อาจารย์ที่มักจะเดินตรวจตราดูแลความเรียบร้อย

 

            เราจะไปที่หอพักทางฝั่งตะวันตกของชั้นปีห้า นีออนเอ่ยแผนการพลางเดินนำพวกกาโอไปในความมืดอย่างคล่องแคล่ว กาโอและทัสเดินตามนีออนไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะทั้งคู่ไม่มีแผนที่ และไม่คิดจะทำให้เจ้าตัวป่วนนี่อารมณ์เสียด้วย

 

            ถึงแล้ว นีออนพูดเสียงร่าเริงเมื่อทั้งสามเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าหอพักทางฝั่งตะวันตกของชั้นปีห้า

 

            หอพักของชั้นปีห้าไม่ได้ต่างอะไรจากหอพักของชั้นปีหนึ่งมากนัก จะมีก็แค่กว้างกว่าเล็กน้อย ส่วนเฟอร์นิเจอร์ก็เหมือนกันแทบจะทุกชิ้น

 

            แล้วเข็มกลัดมันอยู่ตรงไหนล่ะ รู้แต่ว่าหอพักทางฝั่งตะวันตกของชั้นปีห้า แต่หอพักเนี่ยมันกว้างนะ ทัสเริ่มบ่นเสียงออดแอด กาโอขมวดคิ้วลงอย่างครุ่นคิดแล้วถามอย่างสงสัย

 

            นั่นสิ แล้วเราจะรู้ได้ไงว่ามันซ่อนอยู่ตรงไหน กาโอส่งคำถาม นีออนเงียบไปพักหนึ่งเพราะต้องการใช้สมองอย่างหนัก พลันหางตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งเข้า

 

            นั่นไง นีออนกล่าวเสียงเหลือเชื่อ เข็มกลัดสีทองสวยถูกวางไว้บนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่นรวมหอพักฝั่งตะวันตก เหมือนจงใจวางไว้ให้เห็น แสงสีทองสะท้อนรับกับแสงของไฟในตะเกียงของทัส

 

            ทำไมเจอง่ายจัง นีออนขยี้ดวงตาสีนิลซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

            เจอง่ายๆแบบนี้ล่ะดีแล้ว ทัสกล่าวอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินตรงเข้าไปหยิบเข็มกลัดที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะ แต่ก่อนที่ที่มือของทัสจะสัมผัสโดนเข็มกลัด มีดสั้นเล่มหนึ่งก็โฉบปักลงบนโต๊ะเฉียดฝ่ามือของทัสไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทัสชักมือกลับพลางหันไปมองหาต้นตอของมีดสั้นเล่มนั้น

 

            โย่ เสียงทักอย่างยียวนกวนประสาทเป็นของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีม่วงเข้มผู้อยู่ชั้นปีสอง ดวงตาสีม่วงสวยจับจ้องมาทางทัสที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะ นีออนชักดาบสั้นออกมาจากที่เก็บดาบข้างเอวแล้วยกขึ้นให้อยู่ในระดับอกเพื่อเตรียมสู้ กาโอหยิบลูกธนูออกมาจากซองแล้วง้างเตรียมยิง ถึงแม้จะอยู่ใกล้มากในระยะที่ใช้ธนูได้ไม่ดีนัก แต่เตรียมตัวไว้ก่อนย่อมดีกว่า

 

            ดวงตาสีม่วงอ่อนเริ่มกวาดมองรอบห้องอย่างช้าๆและมาสะดุดลงตรงที่นีออนซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างนัก

 

            เฟลมล่ะ เด็กหนุ่มกล่าวเสียงสงสัย นีออนยักไหล่แล้วยิ้มตอบอย่างยียวน

 

            ไม่บอก แค่นี้ก็ไม่รู้แล้วจะเป็นนักข่าวที่เก่งที่สุดในโลกได้ยังไงกันน่ะ นิก อาดิส นีออนเอ่ยตอบคำถามของนิก นิกส่ายหน้าไปมาช้าๆแล้วยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะ มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าเฟลมไปไหน

 

            ข้าแค่ถามเพื่อขอความมั่นใจน่ะ เพราะข้าได้ข่าวมาว่าเฟลมไปทางห้องสมุดของพวกชั้นปีสาม ไม่ได้มากับพวกเจ้า คำตอบที่ได้รับมาจากนิกทำเอานีออนอ้าปากค้าง

 

            ..... มันจะหาข่าวได้เก่งมากเกินไปแล้วนะ .....

 

            แต่นีออนก็ต้องยอมรับในข้อนั้น ที่นิกได้เป็นนักหาข่าวที่เก่งที่สุดในโลกมืดไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่นิกมีความสามารถในการบังคับสายลมที่ดีมาก ชนิดที่ว่าไม่มีใครในโลกมืดบังคับสายลมได้เก่งกว่านิกอีกแล้ว สายลมจะช่วยบอกข่าวสารแก่ผู้ใช้ ดังนั้นนิกจึงได้ชื่อว่าเป็นนักข่าวที่เก่งที่สุดในโลกมืด

 

            รู้ได้ยังไง คราวนี้กาโอเป็นฝ่ายถาม นิกยักไหล่เบาๆแล้วตอบเสียงยียวนกวนอวัยวะเบื้องล่างอีกครั้ง

 

            สายลมจะช่วยบอก จบคำนิกก็กระโดดไปหาทัสที่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้างเข็มกลัด ทัสชักดาบออกจากฝักที่สะพายไว้ด้านหลังเตรียมรับมือ

 

            นิกเอี้ยวตัวไปด้านหลังพร้อมกับกระแทกสันมือลงที่ต้นคอของทัส ทัสล้มตึงลงไปนอนแผ่หราอยู่บนพื้นอย่างง่ายดาย สติเริ่มเลือนรางเต็มที แค่การโจมตีครั้งเดียวทำเอาองครักษ์แห่งเมืองเคนตาเซียลงไปนอนนิ่ง ฝีมือของนิกไม่ธรรมดาจริงๆ

 

            นิกหยิบดาบของทัสที่หล่นอยู่กับพื้นขึ้นมาถือ กาโอที่ง้างธนูเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้วปล่อยลูกธนูไปยังนิกทันทีที่นิกขยับตัวเตรียมหันมาทางตนและนีออน ธนูพุ่งเฉี่ยวแขนซ้ายของนิก เลือดใสๆเริ่มซึมออกมาจากแขนเสื้อชุดนักเรียนสีขาว นิกเหยียดยิ้มหยันขณะก้มลงมองแขนซ้ายของตน

 

            นีออนพุ่งเข้าใส่นิกในจังหวะที่นิกเผลอแล้ววางดาบสั้นลงบนบ่า เมื่อนิกจะหันกลับมานีออนก็ขยับดาบให้ใกล้คอมากยิ่งขึ้น ใกล้เสียจนเลือดสีแดงไหลออกมาจากคอของนิก นิกเบ้ปาก

 

            ง่า ข้ามีข้อแลกเปลี่ยน นิกกล่าวพร้อมกับทิ้งดาบของทัสลงบนพื้น ทัสที่เพิ่งได้สติค่อยๆลุกขึ้นหยิบดาบของตนมากำไว้ในมือแล้วหันปลายดาบมาทางนิกที่ดูเหมือนจะจนมุมแล้ว

 

            น่า น่า ข้าพูดจริง นิกกล่าวแล้วมองไปทางกาโอ กาโอพยักหน้าให้หนึ่งครั้งเพื่อบอกว่าให้พูดไป

 

            ข้ารู้ที่ซ่อนของเข็มกลัดชิ้นที่สาม ดังนั้นข้าขอเข็มกลัดชิ้นนี้ แล้วเจ้าไปเอาเข็มกลัดชิ้นที่สามแทนก็แล้วกันนะ นิกเอ่ยเสียงคล้ายจะขอร้อง นีออนเลิกคิ้วน้อยๆ

 

            แล้วทำไมเจ้าไม่ไปเอาอันที่สามล่ะ อันที่สองก็ได้ นีออนเอ่ยถาม ดาบสั้นยังคงวางทาบไว้ใกล้คอของนิก

 

            อันที่สองข้าแน่ใจว่าเฟลมมันต้องได้ไปแน่นอน ฝีมือของมันเหมือนคนธรรมดาที่ไหน ส่วนอันที่สามข้าขี้เกียจเข้าไปเอานิกเอ่ยตอบอย่างง่ายๆ

 

            อันที่สามอยู่ที่ไหนล่ะ คราวนี้เป็นกาโอที่เป็นผู้เอ่ยถาม นิกยิ้มเหะๆ

 

            อยู่ส่วนกลางของห้องสมุดต้องห้าม นิกเอ่ยแล้วยิ้มอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นว่าหน้าของกาโอและทัสเริ่มที่จะซีดเผือด

 

            ข้าขี้เกียจเข้าไปเอา เลยจะมาเอาอันนี้แทน นิกเอ่ยอีกครั้ง

 

            แล้วอยากได้เข็มกลัดไปทำไม ในเมื่อถ้าพวกข้าได้สองอัน เจ้าก็รู้แล้วว่าพวกข้าจะชนะ นีออนยังคงถามไม่หยุด

 

            ก็อาจารย์หลินบอกว่า ใครก็ตามที่สามารถหาเข็มกลัดได้ คนนั้นจะสามารถเข้าออกโรงเรียนได้ตามใจชอบในวันเสาร์-อาทิตย์ นิกเอ่ยพลางยิ้มอย่างยียวน โรงเรียนไดมอนเป็นโรงเรียนปิด ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่นักเรียนอยากจะออกไปเดินเล่นนอกโรงเรียนบ้าง

 

             แล้วถ้าข้าบอกว่าข้าไม่รับข้อเสนอล่ะ ทัสกล่าวเสียงแข็ง นิกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแล้วทำท่าจะกระโดดออกแต่นีออนรู้จึงดึงแขนของนิกเอาไว้เสียก่อน

 

            หยุดเลย เอาเป็นว่าข้ารับข้อเสนอ เจ้าเอาเข็มกลัดอันนี้ไป ส่วนข้ากับเจ้าพวกนี้จะไปเอาอันที่อยู่ที่ห้องสมุดต้องห้าม นีออนเอ่ยพร้อมกับเก็บดาบสั้นเข้าที่เก็บข้างดาบเอว นิกหัวเราะร่วนอย่างชอบใจ นีออนทำเสียงขู่ในลำคออย่างไม่สบอารมณ์แต่ก็ยอมปล่อยแขนของนิกที่ตนจับไว้ นิกเดินไปหยิบเข็มกลัดมาจากโต๊ะแล้วเดินหายไปอย่างรวดเร็ว แถมยังโบกมือลานีออนอีกแน่ะ

 

            เจ้าบ้า ทำไมเจ้าถึงให้มันเอาไปง่ายๆอย่างนี้ล่ะ ทัสตะโกนโหวกเหวกว่านีออนจนนีออนถึงกับมึน นีออนยักไหล่เล็กน้อย

 

            ก็ไม่อยากปะทะกับนิก เท่านั้นเอง นีออนกล่าวตอบอย่างสบายๆ

 

            บ้า เห็นๆอยู่ว่าเราได้เปรียบ ทัสยังคงต่อว่านีออนไม่หยุด

 

            ได้เปรียบ ตรงไหนกัน เจ้าไม่รู้จักนิกดีเท่าข้า ข้ารู้จักมันดี เจ้านั่นน่ะยังไม่เอาจริง ถ้ามันเอาจริงล่ะก็ ตอนที่มันกระแทกมือลงไปบนคอเจ้านะ คอเจ้าหลุดไปแล้ว นีออนกล่าวด้วยเสียงที่เริ่มเดือดดาล มือขวายกขึ้นปาดที่คอของตัวเองเป็นเชิงขู่ทัส ทัสกลืนน้ำลายเอื้อก

 

            แต่ข้าไม่อยากเข้าไปที่ห้องสมุดต้องห้ามนี่หว่า เจ้ารู้ไหมในนั้นมีอะไรบ้าง ทัสตะโกนใส่หูของนีออนอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้

 

            โอ๊ย! ข้ารู้น่าว่าในนั้นมีอะไร เฟลมเคยเล่าให้ข้าฟังแล้ว แล้วถ้าเจ้าไม่อยากเข้าไปล่ะก็ ก็บอกให้เฟลมเข้าไปเอาให้ก็หมดเรื่อง นีออนยื่นข้อเสนอ ทัสนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

 

            จริงอย่างที่นีออนว่า ถ้างั้นเราก็ต้องรีบไปหาเฟลมกับลินนะ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังแล้วก็วานให้เจ้าพวกนั้นไปเอาเข็มกลัดอันที่สาม กาโอซึ่งยืนเงียบมานานเริ่มเอ่ยออกความคิดเห็น นีออนพยักหน้าเห็นด้วย

 

            แล้วถ้าเฟลมมันไม่ยอมล่ะ ทัสยังคงซักไม่เลิก นีออนไหวไหล่ด้วยท่าทางไม่คิดมาก

 

            เจ้านั่นไม่มีทางไม่ยอมหรอกน่า นีออนกล่าวอย่างผู้เหนือกว่า กาโอกับทัสขมวดคิ้วมุ่น

 

            อะไรทำให้เจ้ามั่นใจขนาดนั้น สองหนุ่มถามออกมาแทบจะพร้อมกัน นีออนขยับรอยยิ้มด้วยท่าทีพึงพอใจ

 

            เอาเป็นว่าข้ามีวิธีละกัน นีออนกล่าว แล้วร่างของจอมแสบก็เริ่มออกเดินนำพวกกาโอไปทางห้องสมุดของชั้นปีสาม

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1901 ลีโอไนดัส (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2555 / 19:56
    สนุกจริงๆ
    #1,901
    0
  2. #1718 lnwcool (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 18:26
    สรุป...เฟรมต้องแพ้นีออนชิมิ^^
    #1,718
    0