Godzilla Next Door #พี่เขาบุกโลกของผม (yaoi) END [ตีพิมพ์สนพ.เฮอร์มิท]

ตอนที่ 8 : Chapter 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58,433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,098 ครั้ง
    1 พ.ค. 62


Chapter 07


มิตรภาพก็เหมือนสะพาน

จะเปราะบางหรือแข็งแรงอยู่ที่ความใส่ใจ

 

            หลังจากที่คุยกันมาได้สักพัก สิ่งแรกที่เห็นก็คือ ผิวสีน้ำผึ้ง

            คุณก็อดซิลล่ามีผิวสีน้ำผึ้งและมีหลังมือของคนเล่นกีฬาเป็นประจำ มือของพี่ก็อดไม่ได้เรียวสวยอะไรขนาดนั้น แต่เป็นมือที่ใหญ่และดูอบอุ่น

            ผมยกหลังมือของตัวเองขึ้นดูภายใต้แสงไฟสีส้มอ่อนๆในห้องสี่เหลี่ยม

            เทียบกับมือของผมแล้ว มือผมดูเล็กจิ๋วไปเลย

            หลังจากกลับจากมหาลัยผมก็มานั่งอุดอู้อยู่ในห้อง นั่งอ่านหนังสืออยู่ได้สักพัก ก็หันมาอยู่เงียบๆมองผนังห้องที่ว่างเปล่าและคุณชายที่เดินสะเปะสะปะไปมาอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ

            เหมือนกับกำลังรอเวลาที่จะได้พูดคุยกับใครอีกคน

            เฮ้อ

            ผมถอนหายใจแล้ววางศีรษะลงบนโต๊ะ นับวันคนที่เสพติดการคุยก่อนนอนน่ะ ไม่ใช่คุณก็อดซิลล่าข้างห้องหรอก แต่เป็นไอ้มนุษย์เดียวดายคนนี้นี่แหละ ที่เคยบอกเขาไปทั้งหลายทั้งแหล่ว่า ผมไม่อยากให้พี่มาติดผม เพราะวันหนึ่งผมจะเลิกคุยกับพี่หรือ ผมไม่อยากให้พี่เสียใจทีหลังถ้าผมเมินพี่กลับกลายเป็นว่าตัวเองนั่นแหละที่เริ่มจะกลัวเขาเมิน

            จากที่คิดว่าไม่จำเป็นต้องพูดคุยกันทุกวัน ก็ดันมานั่งรอที่จะได้พูดคุยกับเขา เหมือนเป็นสิ่งที่ต้องทำทุกวันไปแล้ว ก็แค่อยากรู้ว่าวันนี้เขาทำอะไรมาบ้าง ชีวิตข้างนอกของเขาเป็นยังไง กับเพื่อนเป็นยังไงบ้าง แฮปปี้ดีมั้ย

            ผมไม่อยากคิดอะไรฟุ้งซ่าน เลยหยิบหนังสือนิยายขึ้นมาอ่านเพลินๆ ก่อนโทรศัพท์ที่เงียบมาตลอดจะดังขึ้นมา ผมมองชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอแล้วคลี่ยิ้มโดยอัตโนมัติ รีบเปลี่ยนจากนั่งเก้าอี้เป็นทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วรับสาย

            ตา

            (ไงคนเก่งของตา เป็นไงมั่งมหาลัย)

            “ก็ดีนะ

            (ก็ดีนะคืออะไร ไปเรียนแล้วก็กลับห้องอ่ะเหรอ)

            “อือ

            (เหมือนพ่อไม่มีผิดเล้ย …) ผมหัวเราะเบาๆ ก็บอกแล้วว่าผมน่ะได้พ่อมาทั้งนั้น ขืนได้แม่มาล่ะก็ อยู่กับแม่สองคนคงได้ตีกันตายไปข้างนึงล่ะ

            คิดถึงตาจัง

            (ปิดเทอมก็มาภูเก็ตสิ ตาจะพาไปเที่ยวรอบเกาะ ไปดำน้ำดูปะการังกัน)

            “ไม่เอาอ่ะ

            (ก็เป็นซะอย่างงี้ หัดออกจากห้องซะบ้างสิเรา)

            “ผมชอบอยู่ในห้อง สบายใจออก ไม่ต้องเจอใคร

            (แล้วมีเพื่อนบ้างมั้ย อย่าบอกนะว่าไม่คุยกับใครเลย)

            “มีสิตา เพื่อนในเอกผมก็คุยด้วย แต่เพื่อนสนิทอ่ะไม่มีหรอก

            (ไม่หาซักคนล่ะ จะได้ไม่เหงา)

            “ตาก็รู้ว่าผมไม่เหงา

            (ไม่มีใครอยู่คนเดียวได้หรอกนะเดียว อย่างน้อยก็ต้องมีใครที่คุยแล้วสบายใจ)

            คุยด้วยแล้วสบายใจเหรอ

            จู่ๆชื่อของคนๆหนึ่งก็ลอยขึ้นมาในหัว ช่วงนี้ที่คุยมากกว่าคนอื่นๆก็มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ แถมยังเป็นเพื่อนข้างห้องที่ส่งเสียงดังใส่มาตลอดด้วย

            แต่ผมกลัวว่าถ้ายิ่งคุย แล้ววันนึงเลิกคุยไปจะรู้สึกเสียใจ

            (ทำไมถึงคิดว่าจะต้องเลิกคุยล่ะ)

            “ตาก็รู้ คนสมัยนี้เลิกคุยกันง่ายจะตาย

            (แล้วไม่คิดอีกมุมบ้างล่ะว่าถ้าไม่เริ่มคุย แล้ววันนึงเขาหายไป เราจะมารู้สึกเสียดายทีหลัง)

            ผมนอนมองเพดานเงียบๆ นึกไปถึงสิ่งมีชีวิตข้างห้องที่แสนจะขี้เหงาและขี้ใจน้อย ถ้าวันหนึ่งพี่ก็อดหายไป ผมก็คงรู้สึกโหวงๆ แต่ถ้าเลือกได้ก็อยากจะให้เขาอยู่ตรงนี้และคุยกันไปเรื่อยๆมากกว่า

            แล้วถ้าเราจะคุยกับเขา เราจำเป็นต้องออกจากเซฟโซนของตัวเองมั้ยอ่ะตา

            (ไม่ต้องหรอก แต่มันก็ต้องมีซักคนนั่นแหละที่เข้ามาในเซฟโซนของเราได้ ถ้าเจอคนๆนั้นแล้วก็รักษาไว้ดีๆ มิตรทั่วไปน่ะหาง่าย แต่มิตรที่ดีและเข้าใจเราน่ะ หายาก)

            “ขอบคุณนะตาเพราะแบบนี้ถึงรักตาที่สุดเลยล่ะครับ

            ตาหันไปส่งเสียงบ่นอยู่กับแม่ก่อนจะขอตัววางสายไป

ตั้งแต่เด็กๆแล้วที่ตาไม่เคยบังคับหรือว่าเลยเวลาผมเก็บตัวอยู่คนเดียว ตาไม่เคยคิดจะลากผมออกไปไหนถ้าผมไม่อยากไป แต่ตาน่ะจะค่อยๆเข้าหาผม ทีละนิดจนผมเริ่มเปิดรับ ตาชอบใช้เวลาอยู่กับผมในห้อง ไม่ว่าจะอ่านหนังสือ สอนเรื่องสิ่งมีชีวิตในทะเล หรือแม้แต่วิธีการใช้ชีวิต

            ต้องขอบคุณตาที่ทำให้ผมเกิดมาเป็นคนเข้มแข็ง

            ผมสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วลุกขึ้นมานั่ง พยายามทำให้ตัวเองเข้มแข็งเพื่อที่ตาจะได้ไม่เป็นห่วง ก่อนเสียงเคาะประตูหน้าห้องจะดังขึ้นทำเอาสะดุ้ง

            ก๊อกๆ

            “เดียว นี่ว่าน

            น้ำเสียงขึ้นจมูกที่ผมจำได้ดีดังขึ้นหน้าห้อง คิ้วสองข้างขมวดเป็นปมด้วยความประหลาดใจ

            ทำไมพี่ว่านมาเคาะประตูห้องผม

            ผมค่อยๆแง้มประตูเปิดออก สิ่งแรกที่เห็นคือกล่องขนมของร้านทาร์ตเจ้าดังสีเหลืองอ๋อย พลางเงยหน้ามองบุคคลที่ยื่นกล่องขนมมาให้ พี่เบียร์ยืนประกบพี่ว่านอยู่ด้านหลัง ส่วนคนตัวเล็กกว่านั้นกำลังเกาแก้มอย่างเก้อเขิน

            เอ่อ

            “อ่าอะไรครับ

            “ซื้อมาขอโทษ เมื่อวานไม่ได้ตั้งใจ

แต่ว่า…”

เอาไปสิเมื่อยนะเฮ้ย

ขอบคุณครับ

พี่ว่านยัดเยียดกล่องทาร์ตไข่มาให้ผม เลยจำใจต้องรับมากอดเอาไว้พลางขอบคุณเขาเสียงแผ่ว คนตัวเล็กหันไปมองพี่เบียร์ที่ยืนยิ้มหวานส่งมาจากทางด้านหลัง

            “พอใจยัง

            โดนบังคับมาสินะ

            พวกพี่ขอเข้าไปในห้องได้มั้ยน้องเดียว

            “ได้ครับห้องผมรกหน่อยนะ

            ผมแง้มประตูเปิดให้ทั้งสองคนเดินเข้ามา แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรที่จู่ๆมีพรรคพวกของคุณก็อดซิลล่าบุกเข้ามาในห้องแบบนี้ แต่ไหนๆเขาก็สำนึกผิดแล้ว แถมยังซื้อขนมมาให้ อีกทั้งยังมีพี่เบียร์อยู่ด้วย เลยไม่กดดันเท่าตอนเจอหน้ากันครั้งแรก

            “นี่คือรกเหรอพี่เบียร์ส่งยิ้มแห้งมาให้ ถ้านี่เรียกรกสงสัยห้องพี่นี่ซุ้มขยะเปียก

            พี่ว่านทิ้งตัวนั่งลงปลายเตียง สอดสายไปทั่วห้องก่อนจะไปหยุดที่ตู้ปลา

            เลี้ยงเต่าด้วยเหรอ

            “อ่าครับ

            “น่ารักจังเขาไปเขย่านิ้วเล่นอยู่กับคุณชาย ส่วนพี่เบียร์นั่งลงที่พื้น มารยาทดีจนผมต้องรีบโบกไม้โบกมือบอกให้เขาขึ้นไปนั่งบนเตียงดีกว่า แต่พอพี่เบียร์เห็นพี่ว่านวุ่นวายอยู่กับคุณชาย ก็กลายเป็นว่าโดนคุณชายตกไปอีกคน

            มีชื่อมั้ย

            “คุณชาย…”

            ผมมองคนตัวสูงกับตัวเล็กที่มักจะตัวติดกันตลอด เหมือนกล้วยหอมจอมซน ติดที่ว่าความสูงของพี่เบียร์และพี่ว่านนั้นต่างกันคนละเรื่อง คนหนึ่งตัวสูงเหมือนไททัน อีกคนสูงเพียงแค่ไหล่ของอีกคน ทั้งสองคนส่งเสียงเล่นกับคุณชายอย่างสนุกสนาน มองการกระทำแปลกๆของคนทั้งคู่อยู่ได้สักพักก่อนจะเอ่ยปากถาม

            พวกพี่มาทำไมครับน้ำเสียงยานคางของผมทำให้สองคนสะดุ้ง เป็นพี่ว่านที่ส่งพิรุธออกมาก่อนคนแรก

            คือ ก็จริงๆมาขอโทษนั่นแหละ

            เขาดันตัวผมให้นั่งลงบนเตียง ส่วนตัวเขาและพี่เบียร์นั่งลงที่พื้น ผมนั่งตัวเกร็งด้วยความตกใจ

            พี่ทำอะไร

            “พวกพี่เพิ่งรู้ว่าเดียวทำสัญญาเพื่อนคุยกับไอ้ก็อดพี่เบียร์ก้มหัว

            เอ่อ อย่าเลิกคุยกับมันนะส่วนพี่ว่านนั้นเกาแก้มพลางเบี่ยงสายตาออกไปมองที่อื่น

            “ขอโทษครับ/ขอโทษ

            แล้วทั้งสองก็ขอโทษขอโพยผมเหมือนว่าทำผิดอะไรหนักหนา

            ผมรีบรุดลงไปนั่งที่พื้นกับทั้งคู่ พยายามแตะๆไหล่พวกเขาเพื่อบอกเป็นเชิงว่าผมไม่ได้โกรธอะไรพวกพี่เลย ไม่ได้โกรธจริงๆ ถ้าผมกลัวผีแล้วโดนหลอกผีบ้างผมนั่นแหละที่จะโกรธ

            พี่ไม่ต้องขอโทษผมก็ได้ผมเองก็ผิดที่แกล้งหลอกผีใส่

            “ก็ใช่ไง เราอ่ะผิด พี่นอนไม่หลับเลยรู้มั้ย พี่ว่านหันมาทำตาขวางพลางตวาดแหวใส่ผม ผมทำได้แค่ยิ้มแห้งๆส่งกลับไปให้เขา

            “ให้พวกพี่ขอโทษน่ะดีแล้วน้องเดียวพี่เบียร์ตบบ่าผม

            คือเมื่อก่อน พวกพี่มีเพื่อนแบบเดียวอยู่คนนึงพี่ว่านเริ่มนั่งสบายๆแล้วเล่าเรื่องให้ผมฟัง

            ครับ…”

            “มันเป็นพวกแบบ ชอบเก็บตัว ไม่เข้าสังคม พูดจาก็จะไม่สบตากับใคร ทุกคนเคยหาว่ามันเป็นแกะดำ แปลกแยกอยู่ช่วงนึงผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ นั่นแหละ ผมเลย

            แต่ไอ้ก็อดอยากเป็นเพื่อนกับมันมาก ก็เลยพยายามพามันออกไปเที่ยว ไปสังสรรค์กับเพื่อนคนอื่นๆ จนขึ้นปีสามปุ๊บ เพื่อนคนนั้นก็หายตัวไปเลย มารู้ข่าวอีกทีคือย้ายมหาลัยแล้ว

            ริมฝีปากของผมเม้มแน่น เขาคงจะรู้สึกแย่สินะ ที่ต้องโดนบังคับให้ออกจากโลกของตัวเองแบบนั้นทุกวัน

            แต่คือจริงๆพวกเราก็ผิดกันทุกคนอ่ะ ใช่ป่ะเบียร์

            “อือ เห็นเขาไม่หือไม่อือ ก็เลยพาไปด้วย แต่ใครจะรู้ว่าลึกๆเขากำลังอึดอัด

            “พวกเราก็รู้สึกผิดแหละ แต่ไอ้ก็อดมันรู้สึกผิดที่สุดเพราะเคยอยู่หอเดียวกับคนๆนั้นไง ก็เลยย้ายหอมาอยู่นี่ แล้วพอเจอเดียว ก็อดมันก็เหมือนได้ไถ่โทษอ่ะ

            อ่า ผมเริ่มจะเข้าใจแล้วล่ะ ถึงสาเหตุที่ว่าทำไมพี่ก็อดถึงทุ่มเทกับอะไรที่จับต้องไม่ได้อย่างผม

            ถ้าเขาอยากไถ่โทษต่อสิ่งที่เคยทำกับเพื่อนคนนั้นไป ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเลย ดีซะอีกที่เขาต้องการทำความรู้จักกับคนแบบผม เพราะคนแบบผมน่ะ พยายามทำความเข้าใจมนุษย์ extrovert มาทั้งชีวิต ทั้งแม่ ทั้งเพื่อนเก่า แต่ไม่มีใครพยายามจะทำความเข้าใจในสิ่งที่ผมเป็นเลยสักคน

            เพิ่งเจอพี่ก็อดคนแรกเนี่ยแหละ ที่พยายามทำความเข้าใจกับมัน

            พี่เลยไม่อยากให้เดียวเลิกคุยกับก็อด พี่ว่านทำหน้าหงอย ผมตบหน้าขาเขาเบาๆเป็นเชิงปลอบ

            ผมปลอบคนไม่เก่ง พูดไม่เก่ง แถมยังคิดช้าเหมือนเต่าอีก แต่อยากจะบอกพี่ว่า...

            ผมไม่เคยคิดจะเลิกคุยเลย

            “จริงนะ

            “ครับ พี่ก็อดเป็นคนเดียวที่เข้าใจผมจริงๆ เพราะแบบนั้นเลยไม่อยากเห็นหน้าเขา

            กว่าจะกลั่นกรองคำพูดออกมาจากปากได้ ผมแอบเห็นว่าพี่ว่านลุ้นนิดหน่อย ทั้งๆที่ในใจผมมีเป็นร้อยคำที่อยากจะพูดออกไปในสามวิ แต่ผมก็ใช้เวลาเป็นนาทีกว่าจะจบหนึ่งประโยค

            “ทำไมล่ะ ถ้าอยากเป็นเพื่อนกับก็อด เห็นหน้ากันก็ไม่เป็นไรนี่พี่ว่านถามออกมา ได้เป็นเสียงทุ้มๆจากพี่เบียร์ที่ขัดเอาไว้เหมือนเขาจะเข้าใจการกระทำนี้

            เหมือนกับคุยกันออนไลน์สินะ ถ้าไม่เจอหน้าก็จะไม่คาดหวังว่าเขาจะชอบเรามั้ย คุยแบบเพื่อน รู้จักกันแค่ผิวเผิน ไม่ต้องระแวงว่าสายตาจะสื่อออกมาแบบไหน เพราะแบบนั้นมันเลยสบายใจกว่าใช่มั้ย

            ผมพยักหน้ารัวใส่พี่เบียร์ น้ำตาจะไหลที่เขาเข้าใจถึงสิ่งที่ผมเป็น ซึ่งน้อยคนนักจะเข้าใจ

            ทุกคนมักจะหาว่าผมเรื่องมากอย่างนั้นอย่างนี้ ก็แค่ออกไปเจอหน้ากันจะยากอะไร แต่สำหรับผมแล้ว นอกจากเพื่อนในเอกที่คุยกันผ่านๆ นอกจากอาจารย์ นอกจากตา นอกจากแม่ นอกจากร้านขายของที่ซื้อบ่อยๆแล้ว เพื่อนๆโรงเรียนเก่าชอบเรียกผมว่าสโนวไวท์ด้วยซ้ำ เพราะไม่ชอบคุยกับคน แต่กับสัตว์นี่ผมคุยได้เป็นเรื่องเป็นราวยิ่งกว่าแม่อีก ชาร์โคลหน้าหอที่เป็นหมา คุณชายที่เป็นเต่า และสารพัดสัตว์อื่นๆผมคุยได้หมดเพราะมันไม่เคยตอบอะไรที่ทำร้ายจิตใจของผม

แทบไม่เคยเอ่ยปากพูดคุยกับใครเป็นเรื่องเป็นราวได้เท่ากับพี่ก็อดเลย รวมไปถึงพี่ว่านและพี่เบียร์ด้วย แต่ในกรณีของผู้ชายสองคนตรงหน้านี้มันต่างจากพี่ก็อดลิบลับ

            ผมไม่คาดหวังกับพวกเขาเลยสักนิด ว่าพวกเขาจะมาเข้าใจผม ต่อให้พวกเขาไม่เข้าใจ ผมก็จะไม่แคร์ เพราะพวกเขาไม่ได้มีความสำคัญอะไรต่อผมเลย

            แต่วันนี้ พี่เบียร์กับพี่ว่านบุกเข้ามาในโลกของผมได้สำเร็จเป็นคนแรก และก็รู้สึกดีที่พวกเขายอมเปิดใจเข้าใจผม

            ถ้าแบบนั้นก็โอเคอยู่นะ พี่เบียร์ส่งยิ้มหวานมาให้ จากที่ผมนั่งเกร็ง กลายเป็นเริ่มปล่อยสบายๆขึ้นนิดหน่อยแล้ว

            โอเคไร

            “ก็มั่นใจได้ว่า ตราบใดที่น้องไม่เจอหน้าก็อด ไม่เห็นสายตา ไม่เห็นสีหน้า น้องก็จะยังอยู่คุยกับมัน

            ผมพยักหน้าอีกครั้ง

            แล้วถ้าไม่เห็นหน้า แต่อยู่ข้างกัน เดียวจะอึดอัดมั้ย

            “หมายความว่าไงวะเบียร์

            ไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่เบียร์พูดสักเท่าไร หมายความว่า ไม่เห็นหน้า แต่อยู่ข้างกันได้แบบนี้เหรอ?

            “จริงๆพี่น่าจะรู้เวลาผมคุยผม...ไม่มองหน้าใครเลย

            พี่ว่านถึงได้ว่าผมไงตอนแรกว่าทำไมคุยด้วยไม่มองหน้า

            แล้วถ้าพี่ทำแบบนี้ล่ะผมเงยหน้ามองพี่เบียร์ที่หยิบกระดาษเอสี่ออกมาจากกระเป๋า เขาเจาะเป็นรูกลมๆสองรูก่อนจะแนบลงบนใบหน้าของตัวเอง

            กล้ามองหน้าพี่ยัง

            ตาจุดๆเหมือนคุณชาย

            คะครับ

            “ใส่หน้ากากเหรอวะพี่ว่านถามอย่างสงสัย

            อือ พอเข้าใจละ

            “…”

            “งั้นเอาเป็นว่า ถ้าสบายใจที่จะออกข้างนอกเมื่อไร ไลน์หาพี่ได้นะพี่เบียร์ยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าผมพร้อมๆกับหน้าจอที่ให้ใส่ไลน์ไอดี ผมกรอกลงไปอย่างช้าๆ

            ผมมีไลน์แต่ไม่ค่อยได้เล่นเท่าไร เอาไว้ตามงานตามข่าวสารของเพื่อนในเอกมากกว่า

            ขอด้วยดิ

            แล้วพี่ว่านก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ผมแอดไลน์ด้วยอีกคน

            กลายเป็นว่าหลังจากนั้น พวกเราสามคนก็กลายมาเป็นเพื่อนกันแบบงงๆ โดยเฉพาะพี่ว่านที่ดูจะชอบสนทนาและลุ้นว่าผมจะพูดอะไรต่อ จากที่คิดว่าแกเป็นคนดุแล้ว

            จริงๆพี่ว่านเป็นคนเอาใจใส่คนรอบตัวมากๆเลย

           

            ***

            ทั้งพี่เบียร์และพี่ว่านไม่ยอมให้ผมพูดเรื่องวันนี้กับพี่ก็อด เขาสองคนบอกว่าให้ผมเก็บเป็นความลับ แต่ถ้าเมื่อไรมีเรื่องอยากให้ช่วยก็ให้ไลน์หาได้ตลอด ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษเรื่องที่มาดักรอหน้าห้อง กับพี่เบียร์เนี่ยผมพอจะเข้าใจ เพราะเขาไม่ได้มาเซ้าซี้อะไรหลังจากแอดไลน์

            แต่กับพี่ว่านเนี่ย

            ปวดประสาทได้เท่าพี่ก็อดเลย

            หลังจากได้คุยกับพี่ว่านแล้ว เขาเป็นมนุษย์ประเภท extrovert แบบเลเวลสองร้อย ยกขึ้นหิ้งให้สูงกว่าพี่ก็อด เขาเป็นมนุษย์ที่เล่นโซเชียลทุกช่องทาง รู้จักคนเยอะประหนึ่งเซเลป เขารู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างในมหาวิทยาลัย ดูจากทุกๆวันเวลาเราพูดคุยกัน เขามักจะพูดเรื่องนั้นเรื่องนี้อยู่คนเดียว ส่วนผมได้แต่ส่งสติ๊กเกอร์กลับไปให้เขาเป็นอันว่าตัวเองนั้นรับรู้แล้ว

            สองทุ่มเวลาเดิม ผมนั่งพิงระเบียงรับลมเย็นๆตอนกลางคืน สาเหตุหลักๆที่เลือกหอนี้เพราะไม่มียุงมากวนใจนี่แหละ ผมสามารถเปิดระเบียงห้องค้างไว้ได้ทั้งวัน นอนริมระเบียงได้โดยไม่ต้องกลัวเป็นไข้เลือดออก ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่เคยเจอจิ้งจกหรือสัตว์ประหลาดในห้องยกเว้นก็แต่ก็อดซิลล่าข้างห้อง

นั่งอ่านหนังสือเล่นเพลินๆก่อนจะได้ยินเสียงไขกุญแจของห้องข้างๆ และวันนี้สิ่งมีชีวิตข้างห้องก็กลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้งเพราะว่าพี่เบียร์นั้นกลับมานอนกับพี่ว่านแล้ว

            แกร๊ก

            ประตูกระจกถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงหาวที่นำออกมาก่อน

            เดียวดาย อยู่มั้ย

            “อยู่

            “พี่เหนื่อยชิบหาย

            แล้วผมก็ได้ยินเสียงเขาลากเก้าอี้ออกมาจากห้อง ทิ้งตัวนั่งส่งเสียงดังเอี๊ยด

            ไม่ไปนอนล่ะ

            “อยากมาคุยก่อน

            ก็เป็นแบบนี้ล่ะน๊า

            เรื่องว่านวันนั้น ขอโทษด้วยนะ

            “พี่ขอโทษผมอีกแล้ว

            ไอ้ว่านมันก็พยายามทำความเข้าใจแหละ เพราะมันอ่ะเคยแอบชอบคนที่เป็นแบบเดียวมาก่อนผมสะอึกไป หวนนึกไปถึงเรื่องที่พี่ว่านเล่าให้ฟัง จากที่ได้ฟังนั้นคนละเรื่องเลย เพราะพี่ว่านเอาแต่พูดเรื่องของพี่ก็อด ผมเลยนั่งเงียบตั้งใจฟัง

            ครับ

            “แต่ตอนนี้ย้ายมอไปอยู่เชียงใหม่ละ เพราะแบบนั้นมันเลยไม่ค่อยชอบคนที่เวลาพูดแล้วไม่สบตา

            “ทำไมล่ะ

            “เพราะมันดูไม่ออกไง ว่าเขาคิดยังไง

            อือผมเริ่มจะเข้าใจแล้วล่ะ ที่พี่ว่านบอกว่าทำไมพูดด้วยแล้วไม่มองตา ก็เพราะแบบนี้ล่ะมั้ง

            แล้วพี่รู้สึกยังไงผมถามสิ่งมีชีวิตข้างห้องที่กำลังแกะอะไรบางอย่างกิน

            พี่ไม่เหมือนมันไง พี่แค่อยากทำความเข้าใจ…”

            “ผมเข้าใจไม่ยากหรอกนะ

            “หือ

            “ถ้าสนิทใจกันแล้ว ผมไม่ใช่คนที่เข้าใจยากเลย

            รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผม

            เพราะฉะนั้น พี่อย่าเพิ่งเบื่อจนหนีไปไหนนะ

            เรานั่นแหละ

            “ครับ?”

            “อย่าขี้อ่อย

            ผมถึงกับสำลักน้ำลายจนไอค่อกแค่กออกมา

            อะไรอ่ะ จู่ๆมาว่ากันเฉย

            กับไอ้เบียร์อ่ะ

            “หือ…”

            “รู้ว่าคุยกับมันแล้วสบายใจ

            “แล้วพี่เป็นอะไร…”

            “พี่เป็นหมัดยางยืด!” แล้วเขาก็เปลี่ยนเรื่องจนผมเกือบจะหงายหลัง

            เราอ่ะต้องรักนวลสงวนตัวรู้มั้ย

            “ครับ?”

            “อย่าให้ผู้ชายมาแตะต้องตัวได้ง่ายๆ

            แล้วในคืนนั้น คุณก็อดซิลล่าข้างห้อง ก็เปลี่ยนร่างกลายเป็นเจ๊ระเบียบที่นั่งพูดเรื่องสุภาษิตสอนหญิงกับการรักนวลสงวนตัวให้ผมฟังจนเกือบลืมไปเลยว่า

            ผม-เป็น-ผู้-ชาย!!



// เรื่องนี้จะมาอัพทุกวันเสาร์นะคะ 

รัก <3





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.098K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,251 ความคิดเห็น

  1. #11243 andanie2009 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2564 / 09:18

    โว้ย ยัยน้อง
    #11,243
    0
  2. #11241 OIMphatsuda (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 11:01
    55555555555ว้อยยยย
    #11,241
    0
  3. #11230 mnrฯ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 23:46
    ว้อยยยยย 555
    #11,230
    0
  4. #11184 feelsmiley (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 17:14
    หึงเขาแหละพี่ก็อด 555 เอ็นดูหนูเดียว
    #11,184
    0
  5. #11145 ssnxy_92 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 22:30
    หวงอ่ะเราอ่ะพี่ก็อด
    #11,145
    0
  6. #11140 LUKKADE31 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 15:40
    เบียร์ว่านแหละดูออก555555
    #11,140
    0
  7. #11136 ไป๋อ้าย-Bai ai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 18:56
    พี่เบียร์ตลกว่ะสำลักมาม่าเลย555
    #11,136
    0
  8. #11113 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 04:04
    หึงก็บอกไป55555555555555
    #11,113
    0
  9. #11083 slpxbear (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 11:53
    คุณก๊อตซิล่า หึงงแหละะะดูอออก
    #11,083
    0
  10. #11055 1 9 9 $ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 18:05
    พี่ก็อดหวงน้องแหละดูออก >< นี่ชอบพี่เบียร์ม้ากกกกกกก เป็นผู้ชายที่อบอุ่นสุดๆ แต่ก็ยังเชียร์พี่ก็อดเหมือนเดิมน้าาา555555
    #11,055
    0
  11. #11042 pinkyyyy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 14:29
    555555หึงง ดูออก
    #11,042
    0
  12. #11037 snowwy pcy 61 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 22:02
    อิจฉาเขาแน่ๆ5555555
    #11,037
    0
  13. #11010 similunkh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 17:53

    เป็นเรื่องที่เราอ่านแล้วรู้สึกชอบที่สุดเรื่องนึงเลยนะเนี่ย...ถ้ามีเป็นเล่มนี่ซื้อแน่ๆ
    #11,010
    0
  14. #10995 softless (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 17:26
    เอ๊ะ พี่ก้อดซิล่าาาาเป็นยางหยืดหรอมมมม5555555555
    #10,995
    0
  15. #10993 binary_cd (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 11:24
    พี่เบียร์พี่ว่านนี่ยังไงๆอยู่น้า
    #10,993
    0
  16. #10977 Hydrangea​ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 03:04
    น่ารักอะพี่ก็อด!!!
    #10,977
    0
  17. #10945 pommys (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 21:53
    พี่ก็อดซิลล่าหวงแหนละะะ
    #10,945
    0
  18. #10923 -PeMiGa- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 23:59
    หวงก็บอกกกกกกก ทำเป็นสอนเค้า น่ารัก~
    #10,923
    0
  19. #10915 LarosePeachh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 01:19
    คนหวงน้องง
    #10,915
    0
  20. #10897 Xakas (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 16:34
    น่ารักว่ะ น่ารักแบบมากๆ
    #10,897
    0
  21. #10888 Strawberrybunny (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 11:14
    เราหวงอ่ะก็อด5555
    #10,888
    0
  22. #10880 DoublePNP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 23:10
    นายก็อดหวงหรออออ แต่ผชแบบพี่เบียร์อ่ะ โดนตกง่ายมากเลยยย แสนอบอุ่น
    #10,880
    0
  23. #10877 Orathaiks (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 17:23
    น่ารักง่าาาาาาา น่ารักทั้งแก๊งเลย
    #10,877
    0
  24. #10855 sugarraeks (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 22:56
    หวงอ่ะแงงๆๆ
    #10,855
    0
  25. #10845 angungg55 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 17:19

    ฟหกด่าสว
    #10,845
    0