ตอนที่ 9 : บทที่6 [รับคำท้า!] 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17890
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    4 ต.ค. 58

*** ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ เยอะเลยยยย กอดๆๆๆๆ > < ยังไงตอนนี้ขอเม้น โหวตอีกนะค้าาาาา เอาล่ะเซ่ เฉลยแล้ว ตกลงป๋าคิดไรกะสาวผมบลอนด์ไหม 55555+ ขอบอกว่านี่ ตอนสุดท้ายแล้วนะ ที่ลิลลี่จะเสียน้ำตา ที่เหลือ นางจะฮา และบันเทิงมาก กลายเป็นชาร์ลตันเสียน้ำตาแทน 555555555555555555+ ฝากติดตามต่อนะคะ ***


บทที่6

(รับคำท้า!!)

 

          ภายในอพาร์ทเม้นท์ขนาดกลาง บริเวณกลางห้องรับแขกบัดนี้สองร่างกำลังจ้องมองกันไปมา ร่างสูงของชายหนุ่มมองก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจที่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ในขณะที่ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของห้องมองผู้มาเยือนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อที่เขาไม่ยอมปล่อยเธอไปเสียที ยังตามวุ่นวายกวนใจให้เธอลืมเขาไม่ได้สักที

          “ออกไป” ลลียาบอกเสียงเข้มทำหน้าจริงจังแต่ดูเหมือนชายหนุ่มตรงหน้าจะไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร เลือกเดินไปที่โซฟาตัวยาวที่หญิงสาวเพิ่งลุกมา เขานั่งในตำแหน่งเดียวกันกับเธอเมื่อครู่ ไขว่ห้างนั่งมองโทรทัศน์อย่างสบายใจประหนึ่งว่าไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่ ทำให้ลลียาต้องเดินเข้าไปใกล้เอื้อมมือไปหยิบรีโมตโทรทัศน์ก่อนที่จะกดปิดมัน

          “ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง ออกไปนะ” ลลียาบอกต่อ

          “ทำไมต้องออกล่ะ ผมหอบเสื้อผ้ายอมเป็นคนโง่ที่ย้ายมาอยู่เอง จะให้ผมออกไปได้ยังไง” ชาร์ลตันพูดอย่างอารมณ์ดี

          “ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องใครโง่หรือฉลาด แต่ฉันต้องการให้คุณหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของคุณและออกไปจากห้องของฉันซะ!” ลลียาพูดเสียงดัง ตอนนี้โมโหจนรู้สึกว่าหนังศีรษะมันร้อนไปหมด

          “ลิลลี่ อย่าลืมสิว่าคุณเองต้องมีส่วนรับผิดชอบเรื่องน้องชายของผมเหมือนกัน” ชายหนุ่มทวนและมองดูเธอโมโหอย่างชอบใจ

          “มันไม่เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด สิ่งที่ฉันช่วยคุณได้นั่นก็คือ ฉันจะไม่เจอน้องชายคุณอีก แค่นี้ก็น่าจะพอใจไม่ใช่หรือไง!” ลลียาพยายามพูดกลับให้เขาเข้าใจ

          “ยังไม่พอ ฌอห์นมันไม่ยอมเลิกราหรอก จนกว่ามันจะแน่ใจ วันนี้มันบอกว่าถ้ามันพิสูจน์ได้ว่าเราสองคนเป็นแฟนกันจริงๆมันจะเลิกยุ่ง เพราะฉะนั้นเราต้องทำให้แนบเนียน และอีกอย่างการอยู่ที่นี่เราก็จะได้เริ่มเรื่องพนันของเรายังไงล่ะ” ชาร์ลตันบอกเหตุผลและเล่าเรื่องน้องชายคร่าวๆให้ฟัง ลลียาถอนหายใจกำหมัดแน่น ตอนนี้จุดเดือดมันกำลังจะมาถึง

          “แต่ฉันไม่ต้องการให้คุณอยู่ที่นี่!และฉันบอกคุณเป็นรอบที่ร้อยจนเบื่อจะพูดแล้วคุณชาร์ลตัน ว่าฉันจะไม่ยอมพนันบ้าบอไร้สาระอะไรกับคุณแน่ เป็นถึงผู้บริหารใหญ่ ทำไมเป็นคนเข้าใจอะไรยากแบบนี้ ห๊ะ!” หญิงสาวยังไม่ยอมแพ้

          “มันไม่เกี่ยวกับเรื่องการเป็นผู้บริหารนะ มันเกี่ยวกับความพึงพอใจส่วนตัวและผมพึงพอใจที่จะได้พนันกับคุณจนกว่าจะรู้ว่าคุณน่ะยังรักผมอยู่ อย่าปฏิเสธหัวใจตัวเองเลยลิลลี่” ชาร์ลตันขยิบตาให้อย่างเจ้าเล่ห์แต่ตอนนี้ลลียาดูเหมือนว่าจะไม่มีอารมณ์สนุกร่วมกับเขา

          “ออกไป! ออกไปจากห้องฉัน อย่ามายุ่งกับฉันอีก ฉันไม่ต้องการให้คุณอยู่ที่นี่!

          “คุณจะโมโหทำไมกัน ทั้งๆที่เมื่อก่อนเราก็อยู่ด้วยกันนะ” ชาร์ลตันเตือนความจำส่วนลลียาได้ยินก็นิ่งไปเล็กน้อยเมื่อเขาพูดความจริง

          “ฉันจำไม่ได้และไม่อยากจะจำ!” เธอว่ากลับ เชิดหน้าไปอีกทาง นั่นทำให้ชายหนุ่มลุกขึ้นจากโซฟามาเผชิญหน้ากับหญิงสาว

          “อยากให้ผมจูบเรียกความทรงจำอีกดีไหม รับรองว่าครั้งนี้จะเรียกมาให้ครบตั้งแต่ต้นจนจบ!” ลลียาได้ยินก็รู้สึกโกรธเหลือเกินที่ทำอะไรเขาไม่ได้และความโกรธก็กลั่นมาเป็นน้ำตา เมื่อน้ำตาไหลลงมาชาร์ลตันดูเหมือนจะตกใจคิดไม่ถึงว่าจะทำให้เธอร้องไห้แบบนี้

          “ลิลลี่...”

          “อย่ามาเรียก! ฮึก... คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ คนบ้า! อยากจะกลับมาให้ฉันเจ็บช้ำน้ำใจอีกหรือไง คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเคยทำอะไรกับฉันบ้าง ฮึก... คนเลว ไอ้ผู้ชายเฮงซวย กวนประสาทที่สุด!

          ลลียาสะอื้นอออกมาเล็กน้อยแต่ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอก็ก่นด่าต่อว่าเขาอย่างไม่ยอม แทนที่ชาร์ลตันจะโกรธแต่เขากลับยกยิ้มเล็กน้อย และเวลานั้นมือหนาของชายหนุ่มก็ดึงรั้งร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง ชาร์ลตันกำลังยืน     กอดลลียาที่ตัวสั่นจากการร้องไห้ แม้เธอพยายามขืนตัวเองแต่เขาก็กอดเอาไว้แน่น เขารู้สึกดีทุกครั้งที่ได้กอดเธอ กลิ่นความหอมหวานจากกายสาวทำให้เขาเร่าร้อนได้เสมอไม่ว่าจะครั้งอดีตหรือตอนนี้

          “ปล่อยฉันนะ!” ลลียาผลักอกชาร์ลตันอย่างแรงแต่ไม่สำเร็จ ร่างกายเหมือนถูกรัดแน่นจากอ้อมแขนแกร่งของเขา แม้อยากจะให้เขาปล่อย แต่เธอกลับพบว่าตัวเองโหยหาอ้อมกอดอบอุ่นและแข็งแรงของเขาเหลือเกิน

          “ยังรักผมอยู่ใช่ไหมลิลลี่... คุณยังไม่ลืมเรื่องของเราใช่ไหม หืม... ที่รัก” ชาร์ลตันกระซิบถามด้วยเสียงอ่อนนุ่ม เขารู้ว่ามันค่อนข้างไร้สาระที่มาพนันเรื่องบ้าบออะไรแบบนี้ แต่เขายอมรับกับตัวเองอยากรู้ว่าเธอยังรักเขาอยู่ไหม ทุกครั้งที่เธอบอกว่าจำเขาไม่ได้หรือไม่ได้รัก... ทำไมเขารู้สึกหงุดหงิดแทบบ้า แม้จะไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อเธอมันคือความรักหรือไม่ แม้ครั้งอดีตที่เคยคบหากันเขาจะไม่เคยบอกรักเธอเลย เพียงแค่อยากจะหลอกฟันเธอเท่านั้นเอง แต่พอได้ใกล้ชิดเขากลับพบความน่ารักและสดใสของลลียา ทำให้ตลอดระยะเวลาที่คบกันเขาไม่เคยขืนใจจนกว่าเธอจะสมยอม... และสุดท้ายก็เกิดเรื่องเสียก่อน ทำให้ความสัมพันธ์มันจบลง บางทีตอนนี้เขาอาจจะอยากสานต่อกับเธอใหม่อีกครั้งก็เป็นได้ ตลอดระยะเวลาหกปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยลืมเธอเลย...

          ลลียาได้ยินเสียงทุ้มอ่อนโยนของเขาที่ถาม ร่างน้อยที่พยายามผลักไสก็นิ่งเงียบไป หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งกลัวว่าเขาจะล่วงรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอยังรักเขาอยู่ แต่เธอจะไม่ยอมให้เขาได้รู้ เธอไม่อยากเจ็บ หากยอมรับเธอคงไม่อาจจะต้านทานเสน่ห์ของเขาเหมือนครั้งอดีตและต้องยอมเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับความเจ้าชู้ คิดได้แบบนั้นลลียาก็ใช้มือทั้งสองข้างของตัวเองยันร่างกายของเขาออกอย่างแรง จนชาร์ลตันยอมปล่อย

          “คุณคงหลงตัวเองมากเกินไปนะ ฉันลืมคุณไปหมดแล้ว ฉันไม่จมปลักนั่งละเมอเพ้อพกถึงผู้ชายที่ทำฉันเจ็บหรอกคุณชาร์ลตัน! อย่าคิดว่าฉันจะเหมือนผู้หญิงคนอื่น ที่ตกหลุมรักคุณจนถอนตัวไม่ขึ้น อย่าทระนงตัวคิดว่าตัวเองหล่อนักเลย ที่จริงคุณก็งั้นๆไม่ได้หล่อเลยสักนิด!

          ลลียาวิพากษ์วิจารณ์หน้าตาของชายหนุ่มจนพอใจจากนั้นก็เดินเลยไปทางประตูห้องนอน เธอเปิดออกแทรกตัวเข้าไปในนั้นก่อนที่จะจัดการกระแทกประตูปิดอย่างแรงไม่ลืมล็อกห้อง ปล่อยให้ชาร์ลตันยืนนิ่งงันเพียงลำพัง รู้สึกช็อคกับสิ่งที่เธอพูด ก่อนที่ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาของเขาจะยกยิ้มออกมาเล็กน้อย

          “งั้นๆเหรอ... เมื่อก่อนคุณชมว่าผมหล่อแทบทุกวันนะลิลลี่!

          ชาร์ลตันตะโกนบอกอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็หมุนตัวนั่งลงโซฟาเหมือนเดิม พลางครุ่นคิดประโยคที่เธอพูด คิดแล้วใบหน้าคมเข้มของเขาก็ไร้รอยยิ้ม นึกไปถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เธอฝังใจและเจ็บปวด จากคำพูดของเธอเขาคิดว่าเธอคงเจ็บปวดมาก แต่ในวันนั้นเธอไม่ยอมฟังเขาเลยสักนิด... คำพูดของเธอทำให้เขานึกถึงอดีตอีกครั้ง

          ภายในคอนโดมิเนียมสุดหรูตั้งอยู่ตรงข้ามกับมหาวิทยาลัยชื่อดังของบอสตัน ร่างสูงในชั้นบนสุดห้องพักระดับหรูหราราคาแพงของคอนโดแห่งนี้ กำลังค้นหาเอกสารสำหรับเตรียมการจบ ทำให้เขาตรงมาที่คอนโดมิเนียมของตัวเองแทนที่จะไปทานอาหารเย็นกับแฟนสาวที่หอพักของเธอ

        เมื่อหาเจอชาร์ลตันไม่ได้ออกจากคอนโดมิเนียมทันที เพราะช่วงก่อนเขาต้องสอบอ่านหนังสือหนักเลยเลือกที่จะนอนหลับสักตื่นก่อนที่จะไปหาแฟนสาวที่หอพักของเธอและไปฉลองเรียนจบ แต่ดูเหมือนว่าระหว่างที่กำลังหลับไปได้หนึ่งชั่วโมง เขากลับรู้สึกหนักๆที่บริเวณช่วงเอว และความรู้สึกนั้นทำให้เขาตื่น ทันทีที่เห็นว่าอะไรทับอยู่เขาก็ตกใจ

        “เฮ้! โคลอี้ คุณทำอะไรน่ะ” ชาร์ลตันเบิกตากว้างเหมือนเห็นผี เมื่อพบว่าโคลอี้อดีตคู่ควงที่เลิกรากันไปเพราะความเบื่อของเขาแต่เธอยังไม่ยอมจบ กำลังนั่งเปลือยกายล่อนจ้อนคร่อมทับเขาอยู่ที่สวมกางเกงบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียว หน้าอกหน้าใจของอดีตคู่ควงทำให้เขากลืนน้ำลาย

        “ก็... ได้ข่าวว่าคุณเรียนจบแล้ว โคลอี้เลยจะมาให้รางวัลยังไงล่ะคะ” ผู้หญิงนามว่าโคลอี้พูดก่อนจะส่งสายตายั่วยวน ไม่มีใครลืมชาร์ลตันได้ และเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น หญิงสาวไม่อยากจะเสียเขาไปเลยได้แต่เฝ้าตามตื้อแม้จะเลิกรากันมาแต่บางครั้งเขาก็มานอนกับเธอบ้างเป็นครั้งคราว

        “นี่คุณดื่มมาเหรอ” ชาร์ลตันถามเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอลล์

        “นิดหน่อยค่ะ อยากได้รางวัลหรือยัง หืม” โคลอี้โน้มตัวลงมาทำท่าจะจูบ ชาร์ลตันพยายามาดันร่างหญิงสาวออกระหว่างที่เขากำลังห้ามโคลอี้ ไม่ทันได้รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่าบานประตูห้องถูกเปิดเข้ามาโดยผู้หญิงหนึ่งคนที่สวมเสื้อโค้ทสีชมพูสวย เดินเข้ามาภายใน

        “ชาร์ลคะ” เสียงหวานใสเรียกพร้อมกับบานประตูถูกเปิด ทำให้ชาร์ลตันตกใจแต่จะดันหญิงสาวที่คร่อมทับร่างตัวเองอยู่ก็คงยาก

        ชาร์ลตันมองแฟนสาวของตัวเองอย่างลลียายืนนิ่งค้าง ในขณะที่โคลอี้ก็หันไปมองอย่างแปลกใจ ก่อนที่ร่างเพรียวระหงของลลียาจะวิ่งหายไปพร้อมกับน้ำตา นั่นทำให้เขารวบรวมแรงที่มีผลักโคลอี้ออกและรีบวิ่งตามไปแม้จะอยู่ในสภาพบ็อกเซอร์ตัวเดียวก็ตาม

        “ลิลลี่” ชาร์ลตันทันได้คว้าแขนเรียวของหญิงสาวเอาไว้ก่อนที่เธอจะออกจากห้องไป ใบหน้าหวานที่เขาชื่นชอบกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา

        “ปล่อยฉันนะคะชาร์ล!” ลลียาบอกเสียงสั่น

        “ผมอธิบายได้นะ”

        “ฉันไม่ต้องการคำอธิบาย มันเห็นได้ชัดแล้วชาร์ล ตลอดเวลาที่เราคบกัน ฉันเชื่อใจคุณมาตลอด ใครๆก็พูดกันว่าคุณมันแบดบอย เป็นเพลย์บอย แต่ฉันก็ยังเชื่อใจคุณ... แต่คิดไม่ถึงเลย” ลลียาพูดเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่หยุด

        “ลิลลี่...”

        “เลิกเรียกชื่อฉันเสียที คุณนอกใจฉัน เราเลิกกันเถอะค่ะ!” ลลียาว่าเสร็จก็สะบัดมือหลุดออกจากการเกาะกุมของเขาก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องไป ชาร์ลตันจะวิ่งตามแต่คิดว่าเวลานี้หญิงสาวคงไม่ยอมฟังอะไรแน่ๆสุดท้ายเขาก็ยืนเท้าสะเอว มือหนาขยี้ผมตัวเองอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด

        “นี่คุณมีแฟนเหรอ... เป็นยัยจืดชืดคณะศึกษาเนี่ยนะ” เสียงของโคลอี้ถามอย่างตกใจทำให้ชายหนุ่มตวัดสายตามอง

        “ผมจะเป็นแฟนกับใครไม่เกี่ยวกับคุณ ออกไปโคลอี้ ก่อนที่ผมจะลากคุณออกไปด้วยตัวเอง!

        โคลอี้ตกใจเมื่อได้ยินเสียงตวาดเลยรีบเดินเข้าไปในห้องก่อนที่จะใส่เสื้อผ้าแล้วรีบออกไปแต่ในใจก็รีบนำเรื่องนี้ไปกระพือต่อว่าเสือร้ายอย่างชาร์ลตันมีแฟน... คือลลียาจากคณะศึกษาศาสตร์นั่นเอง! ในเมื่อเธอไม่ได้เขาใครก็อย่าหวังว่าจะได้

        ชาร์ลตันถอนหายใจเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลังจากวันนั้นเขาพยายามง้องอนเธอแต่หญิงสาวก็ไม่ยอมรับฟังอะไรแถมยังเก็บเสื้อผ้าของเขาใส่กระเป๋าให้อีกเป็นการไล่กลายๆ ตัวเขาในตอนนั้นก็ไม่รู้จักความรัก รู้แค่ว่าในเมื่อเธอไม่สนใจเขาเองก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน มีผู้หญิงอีกหลายคนที่ต้องการเขา เลยทำให้เขาเลิกที่จะง้อเธอ และก็เลิกรากับเธอไป แต่แปลกใจที่ตัวเองไม่เคยลืมหญิงสาวได้เลย ช่วงแรกเขาตามติดชีวิตเธออยู่แม้จะเรียนจบแต่เธอยังเรียนอยู่ เขาพบว่าโคลอี้เอาเรื่องระหว่างเธอกับเขาไปโพนทะนาทั่วมหาวิทยาลัยทำให้เธอต้องเดือดร้อน เหล่าบรรดาสาวๆที่เขาเคยคั่วอยู่ต่างโจมตีเธอ ชาร์ลตันไม่อาจจะทนได้เลยจัดการขู่โคลอี้ และให้คนทำลายข่าวลือบ้าๆพวกนี้ซะ เขาไม่อาจจะทนดูเธอร้องไห้ได้อีกต่อไป แต่เขาก็เฝ้าดูเธอได้ไม่นานก็ต้องไปเรียนต่อที่ปริญญาโทที่ต่างประเทศ... และนั่นทำให้เขาไม่ได้เจอเธออีก


*** ตัวอย่างตอนต่อไป ***

          “นี่คุณคงไม่ใจร้ายไม่ให้ผมอาบน้ำหรอกใช่ไหม” ชาร์ลตันเลิกคิ้วถาม ส่วนลลียาก็กระตุกยิ้ม

          “ถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ” พอได้ยินเธอตอบเขารู้ว่าเธอแกล้ง

          “แต่ผมไม่สนใจ”

          พูดเสร็จก็หมุนลูกบิดและเดินเข้าไปในห้องของเธอจนได้ ลลียารีบสาวเท้าตามเข้าไปก่อนที่จะทันได้จับบานประตูห้องน้ำเมื่อเขาเข้าไป กลายเป็นว่าทั้งสองยื้อประตูกันอยู่

          “ปล่อยน่ลิลลี่ ไม่ให้ผมอาบน้ำนี่ไม่มีเหตุผลเลยนะ” ชาร์ลตันว่าเธออย่างไม่จริงจัง

          “มันก็เรื่องของฉันถ้าอยู่ไม่ได้ก็ออกไปสิ” เธอบอกกลับอย่างไม่ยอม

          “ฝันไปเถอะ ปล่อยมือสิเดี๋ยวผมสายนะ” ชาร์ลตันบอกต่อพยายามใช้แรงดึงประตูแต่ไม่อยากจะดึงแรงมากเพราะแรงของเขามากกว่าเธอ กลัวว่าหญิงสาวจะบาดเจ็บไปเสียก่อน

          “ไม่ให้!” ลลียาขืนสุดตัว แกล้งเขาอย่างไร้เหตุผลสุดๆเพราะไม่อยากให้เขาอยู่ด้วย

          “ตามใจ”

          พูดเสร็จชาร์ลตันก็ปล่อยบานประตูจากนั้นก็เดินไปใกล้ฝักบัว มือหนาดึงกางเกงบ็อกเซอร์ของตัวเองลงเกือบจะเห็นสะโพก ลลียาเห็นภาพนั้นก็กรีดร้องเสียงหลง มือปล่อยจากลูกบิดทันทีแล้วยกขึ้นปิดตาตัวเอง ปากก็ก่นด่าเขา

          “คนบ้า! คุณมาแก้ผ้าต่อหน้าฉันทำไม”


*** ตอนนี้รู้แล้วชิมิ... ว่าอะไรเป็นอะไร 55555+ สรุป ป๋าไม่ได้ตั้งใจจริงๆจ้าาาาา าหนูลิลลี่เข้าใจผิดนะ มีความผิดละตอนนี้ 5555555555+ เดี๋ยวมีตอนนางรู้ความจริงแล้วไถ่โทษด้วยแหละ แซ่บจนลืมหายใจ จริงจัง เรื่องนี้บอกตรงๆ เลิฟซีนคือแรงที่สุดตั้งแต่เขียนมา 5555+ คือไม่ได้แรงแบบหยาบโลนหรืออะไรนะคะ แต่ว่า นางเอกจะเป็นฝ่ายรุกมากกว่า คือมันแซ่บนี่แหละ 5555555+ ยังไงฝากติดตามต่อด้วยนะคะ วันอังคารมาต่อ ตอนนี้นางเอกเสียน้ำตา ตอนหน้าพระเอกน่วมค่ะ จริงๆๆ ^ ^ ***

ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้นบอกกันน้าาา

ปล.2 หากชอบเรื่องนี้ฝากเม้น โหวต เป็นกำลังใจให้ด้วยน้าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #598 150221 (@150221) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 15:21
    ดีให้โดนซะบ้าง
    #598
    0
  2. #562 ยัยดอกมะลิ (@santhanaphone) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 11:10
    ป๋าร้ายมากกกกกก 
    ตอนแรกคิดว่าแค่จะหลอกฟันนางเอกของเรารึ
    ไม่รู้ใจตัวเองสะแล้ว 
    หุหุหุ
    #562
    0
  3. #478 hheyy (@hheyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 16:24
    สนุกมากๆๆๆๆๆ
    #478
    0
  4. #214 Little (@peypey) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 20:51
    ใครเป็นลิลลี่เจอแบบนั้นไม่คิดก็คงไม่ใช่ แล้วยิ่งฉายาที่ชาร์ลมีอีก และคบกันโดยไม่มีใครรู้อีก ก็ต้องเจ็บปวด เชื่อแบบนี้ไปธรรมดา
    #214
    0
  5. #131 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 18:18
    เป็นเราก็คิดว่าจริง ไม่เกี่ยวเว้ยว่าชัดเจนมั้ย ทำงี้ใครก็คิด แล้วดูง้อดิ ความพยายามหมดเร็วจังนะ เหอะ เห้อมมมมม รักไม่รักมันไม่เกี่ยว แต่แค่ไม่อยากกลับไปเพราะกลัวเจ็บไง ไม่โดนจะเข้าใจอะไรละ มาพนันบ้าบออัไรชาร์ล ถ้าไม่รักก็ไม่ต้องมายุ่ง คนรักอยู่มันเจ็บ
    #131
    0
  6. #111 little_anya (@little_anya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 11:58
    ง้อแค่นั้นแล้วก็ไปเนี่ยนะ ลิลลี่ต้องเจอไรอีกตั้งเยอะ เป็นเราเราก็โกรธ ไม่อยากกลับไปคบด้วยหรอก ชิ
    #111
    0
  7. #97 soonnaja (@soonna) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 00:23
    ชาร์ลหน้ามึนจริงๆ
    #97
    0
  8. #96 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 23:23
    #96
    0
  9. #95 Tadtar (@tadtar) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 21:45
    เฮ้ย คือแบบเข้าใจความรู้สึกโกรธของลิลลี่เลยอะ มันอึดอัดใช่มะ แบบทุบก็ไม่เจ็บ ด่าก็ไม่ฟัง คือป๋ามันหน้ามึนเลยร้องใส่แม่มเลยไง5555555 อินี่อ่านละยังเพลียตามเลย ทั้งลุ้น ทั้งอยากตบ อยากข่วนหน้าอิป๋าแรงๆด้วยอีกคน โอ๋ๆ ไม่เป็นไรน้า ไว้มีโอกาสค่อยทำให้ป๋าแกเจ็บแบบไม่รู้ลืมเลยเนอะๆ เค้าหวังกะไรท์มากนะเฮ้ย บอกเลยว่าหมั่นไส้อิป๋ามากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก*.,*
    #95
    1
    • #95-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 9)
      4 ตุลาคม 2558 / 23:41
      อุต๊ะ! เค้าจิทำให้ดีที่สุด!! เชื่อเค้านะ... 5555555555555555+ จะบอกว่า ต่อไปนางไม่ข่วนแล้วจ้า นางจะเอารีโมท โขกหัว แล้วก็เข่ากระแทกน้องชาย คือเรียกว่า จัดหนักจัดเต็ม... คันปาก อยากสปอยด์รัวๆ แต่ฉากนี้อีกไม่นานมาถึงแน่นอนค่าาาา ฮี่ฮี่ฮี่ ส่วนฌอห์นกับรมิดา... เดี๋ยวเค้าจะมีจูบแรกกันแล้วนะเออออออออ ริต้าขอสู้อีกยก!!
      #95-1
  10. #94 tojeen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 20:47
    ชอบมากเลยค่ะ ตามอ่านวันเว้นวันกะหนพรีม .... จะบอกว่าฟินทั้ง 2 เรื่องเลย
    #94
    0
  11. #93 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 20:33
    อีป๋าจะพาหนูลิลลี่อาบน้ำด้วยหรอ
    #93
    0
  12. #92 nancy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 19:53
    555 ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก ยาวไป ยาวไป ป๋าชาร์ล ทำหน้ามึนเข้าไว้ เด๋วนู๋ลิลลี่ก็ต้องยอมแพ้ป๋าไปเอง
    #92
    0
  13. #91 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 19:39
    สปอยแซ่บมากก อยากอ่านแล้วว
    #91
    0
  14. #90 koong2523 (@koong2523) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 19:26
    เมื่อไหร่จะเป็นรูปเล่มค่ะ อยากเป็นเจ้าของและ
    #90
    0