จอมวายร้ายหวงรัก (สนพ.อินเลิฟ วางแผงแล้ว)

  • 96% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 327,419 Views

  • 604 Comments

  • 2,774 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    224

    Overall
    327,419

ตอนที่ 10 : บทที่6 [รับคำท้า] 70% อัพแล้วค่า!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    5 ต.ค. 58


         *** ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและโหวต ในตอนที่แล้วนะคะ ^ ^ ยังไงตอนนี้อย่าลืมเม้น โหวต ให้เค้าน้าาาา คิคิ ***



                ในขณะที่ห้องนอนเจ้าของห้องอย่างลลียาก็เดินมาที่เตียงนอนขนาดห้าฟุตของตัวเอง ทรุดตัวนั่งลงไปอย่างเหนื่อยอ่อนทั้งเหนื่อยใจและเหนื่อยกายไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี ท่าทางดื้อดึงจะอยู่ให้ได้รวมทั้งเงื่อนไขการเป็นแฟนกับการพนันบ้าบออะไรของเขามันจะไม่จบง่ายๆ ลลียารู้ดีคนอย่างชาร์ลตันหากอยากได้อะไร ต้องการอะไรเขาก็ต้องได้อยู่วันยังค่ำแบบนี้เธอจะทำอย่างไรกับเขาดีนะ หญิงสาวเช็ดน้ำตาและสูดจมูกเล็กน้อย แม้เมื่อครู่จะไม่อยากร้องไห้แต่มันก็อดจะร้องไม่ได้ในเมื่อเธอไม่เข้าใจการกระทำของเขาเลย

          ลลียานอนครุ่นคิดเรื่องนี้เพียงลำพังอยู่หลายชั่วโมงทีเดียว แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตกว่าจะจัดการกับผู้ชายตัวใหญ่ที่จะมาอยู่ร่วมชายคานี้ได้อย่างไร จนกระทั่งเธอเหลือบมองนาฬิกาพบว่าตอนนี้เกือบเที่ยงคืน หญิงสาวผุดลุกขึ้นคิดว่าเธอปล่อยให้เขาอยู่ข้างนอกเพียงคนเดียว แต่พอมาคิดดูอีกที ก็ดีที่เธอเก็บตัวอยู่ในนี้ ไม่อย่างนั้นก็คงโดนเขารื้อฟื้นหรือไม่ก็กวนประสาทอยู่ดี บางทีเธออาจจะกลายเป็นฆาตกรฆ่าเขาเสียเลยก็เป็นได้

          ลลียาตัดสินใจที่จะไปดูชายหนุ่มเสียหน่อย เธอเดินไปตรงประตูค่อยๆเปิดแง้มเบาๆและลอบมองออกไปยังห้องรับแขก สิ่งแรกที่เห็นคือขายาวๆของชายหนุ่มที่มันเลยโซฟาของเธอนั่นเอง ลลียาค่อยๆเปิดกว้างอีกนิดและก็พบว่าเขากำลังหลับ... ชาร์ลตัน เวสลีย์ เศรษฐีระดับโลกกำลังหลับอยู่ตรงโซฟาตัวยาวของเธอ!

          ลลียาเปิดประตูให้กว้างกว่าเดิมจากนั้นก็ย่องออกไปข้างนอกแผ่วเบาไม่กล้าทำเสียงดังเพราะกลัวเขาตื่น พอเธอเดินเข้าไปใกล้พบว่าเขากำลังหลับจริงๆ ส่วนกระเป๋าเดินทางก็วางอยู่ปลายโซฟานั่นเอง หญิงสาวถอนหายใจออกมาเมื่อคิดว่าคืนนี้คงไล่เขาไปไม่ได้แน่ๆ เธอยืนกอดอกมองชั่งใจเล็กน้อย

          “บ้านตัวเองมีก็ไม่นอน บ้าจริง!

          พูดเสร็จก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้อง จากนั้นก็เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าห่มที่เธอวางเอาไว้ชั้นล่างของตู้ออกมา คลี่มันออกสะบัดเล็กน้อย ก่อนที่จะยืนมองครุ่นคิดเพียงลำพัง... กำลังตบตีกับความคิดภายในหัวของตัวเองว่าจะเอาออกไปให้เขาดีไหม แบบนี้เขาจะตีความว่าเธอห่วงเขาหรือเปล่า แต่ถ้าไม่ให้ เธอก็ดูจะใจดำเกินไปด้วยรู้ดีว่ากลางคืนอากาศก็คงจะเย็น ยิ่งเปิดเครื่องปรับอากาศด้วย ครั้นจะไม่เปิดให้ก็คงจะนอนลำบาก เมื่อคิดไปคิดมาสุดท้ายลลียาก็ถอนหายใจออกมา

          “ก็แค่เพื่อนมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น!

          พูดกับตัวเองเสร็จก็เดินออกไปด้านนอกใกล้กับโซฟาที่เขานอนอยู่ ขายาวที่เลยออกมาของชายหนุ่มทำให้เธอคิดว่าคงนอนไม่สบายแน่ๆ แต่ในเมื่อยืนยันที่จะอยู่เธอก็คิดว่าสมควรแล้วที่จะให้นอนแบบลำบากอย่างนี้ เผื่อพรุ่งนี้จะเปลี่ยนใจกลับไปนอนเตียงคิงไซส์ที่บ้านของตัวเองแทน ลลียาจัดการคลี่ผ้าห่มเล็กน้อย ก็ห่มให้ชายหนุ่มอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวเขาตื่น เธอทอดมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับใหล เขายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไป ยังเหมือนเมื่อหกปีก่อน ผู้ชายที่ทำให้เธอรัก... และตอนนี้ก็ยังรัก

          ลลียาส่ายหน้าเล็กน้อย หมุนตัวเดินกลับไปที่บานประตูแต่ก่อนที่จะปิดลงเธอเอื้อมมือไปปิดสวิตส์ไฟด้านนอกเสียก่อน เมื่อห้องตกอยู่ในความมืดเธอจึงปิดประตูห้องตาม โดยไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มที่เธอเพิ่งห่มผ้าให้เมื่อครู่และคิดว่าเขาหลับใหลอยู่นั้น แต่แท้จริงแล้วเขาไม่ได้หลับ กำลังนอนรอให้เธอทำแบบนี้เพราะรู้ดีว่าลลียาคงไม่มีวันปล่อยให้เขานอนหนาวแน่ๆและนั่นก็จริง...

          “ผมจะทำให้คุณยอมรับว่ารักผมอยู่ให้ได้... ลิลลี่”

 

          วันรุ่งขึ้นลลียาตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า เธอลุกขึ้นจากที่นอนด้วยอาการที่ยังง่วงงุนอยู่ เนื่องจากนอนไม่พอและสาเหตุของการนอนไม่พอก็คือคนที่ยึดพื้นที่โซฟาของตัวเองเป็นที่นอนอยู่ด้านอก ลลียาเข้าไปอาบน้ำเพื่อให้สดชื่นเริ่มวันใหม่สำหรับการทำงาน ก่อนที่จะออกมาด้านนอกด้วยชุดเดรสสีขาวแขนสั้นความยาวของกระโปรงเสมอเข่าของเธอพอดิบพอดี และลลียาก็สวมคาดิแกนสีฟ้าทับอีกตัว ผมยาวสลวยปล่อยสยายโดยไม่ได้มัด ส่วนใบหน้าหวานก็แต่งแต้มแค่แป้งกับ       ลิปกลอสเพียงเท่านั้น

          ลลียาปรายตามองชาร์ลตัน สิ่งที่เห็นทำให้เธอเบิกตากว้างเมื่อพบว่าที่พื้นมีเสื้อผ้าของเขากระจัดกระจายเต็มไปหมด ส่วนร่างกายของเขาที่นอนด้านบนโซฟานั้นก็กำลังนอนคว่ำหน้าเปิดเปลือยแผ่นหลัง ผ้าห่มที่เธอห่มให้เมื่อคืนก็ปิดบังช่วงสะโพกเอาไว้ ลลียาเห็นสภาพของชาร์ลตันก็หน้าแดงก่ำ แม้จะรู้ดีว่านิสัยการนอนของเขานั้นคือชอบถอดเสื้อผ้าก็ตาม!

          “นี่คุณ! ตื่น ตื่น ตื่น!” ลลียาเดินตรงเข้าไป ก้มเก็บเสื้อผ้าระเกะระกะด้านล่างโยนใส่แผ่นหลังของเขา นั่นทำให้ร่างสูงได้รู้สึกตัว ใบหน้าหล่อเหลางัวเงียก่อนที่จะหันมามองเธอ

          “อีกห้านาทีนะลิลลี่” ชาร์ลตันบอกเสร็จก็ฟุบหน้าลงกับหมอนอิงที่เขาใช้หนุนเมื่อคืนนี้ ยอมรับว่าโซฟาเธอนิ่มก็จริงแต่มันก็แคบมากจนเขาปวดเมื่อย

          “ไม่ห้านาที ฉันบอกให้ตื่น!” ลลียาว่าเสียงดัง คราวนี้ชาร์ลตันดูเหมือนไม่อยากขัดใจ เขาปรือตามองอีกคนที่ยืนค้ำร่างตัวเองอยู่

          “มีอะไรเรียกผมแต่เช้า”

          “มีอะไรงั้นเหรอ? ใครให้คุณนอนแก้ผ้าในบ้านฉัน ห๊ะ!” ลลียาเท้าสะเอวถาม

          “ผมร้อน ดึกๆมันร้อน” ชาร์ลตันบอกตามตรง ลลียากลอกตาเล็กน้อยพยายามไม่อารมณ์เสียยามเช้า

          “ทำไมไม่เร่งแอร์ล่ะ”

          “ก็ผมขี้เกียจลุก” ชายหนุ่มยังบอกต่อ เขาลุกขึ้นนั่งทำให้เธอถอยห่างและพยายามไม่มองแผ่นอกเปลือยเปล่าที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของเขา

          “ถ้าขี้เกียจก็กลับไปนอนบ้านของคุณซะ ลากกระเป๋าของคุณออกไปเลย” ลลียาเริ่มพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก ชาร์ลตันตื่นเต็มตาทันที

          “เรื่องอะไรล่ะ ผมไม่ยอมออกไปง่ายๆหรอกนะ ลืมไปแล้วเหรอว่าเราต้องแกล้งเป็นแฟนกัน ไหนจะเรื่องพนันอีก” ชายหนุ่มทวน ลลียาถอนหายใจ

          “เรื่องแกล้งเป็นแฟนฉันมีทางออกเรื่องน้องชายคุณดีกว่านี้ เพราะฉะนั้นก็เลิกเอามาอ้างเสียที!

          “งั้นเรื่องพนัน ยังไงผมก็ไม่ยอมยุติ จนกว่าจะรู้ว่าคุณยังรักผมอยู่ แค่เดือนเดียว... แค่เดือนเดียวลิลลี่ ถ้าคุณไม่ได้รักผมอยู่ ผมจะไปเอง” ชายหนุ่มพูดด้วยแววตาจริงจังจนหญิงสาวใจกระตุก

          “ทำไมคุณอยากจะรู้นัก มันสำคัญสำหรับคุณขนาดนั้นเลยหรือไง” ลลียาถามตามตรง

          “ใช่ มันสำคัญสำหรับผม”

          เมื่อเขาพูดตามตรงลลียารู้สึกเหมือนทำตัวไม่ถูก เธอรู้ว่าอย่างไรเสียเขาต้องอยากเอาชนะ คิดได้แบบนั้นในเมื่อไม่มีทางที่ดีกว่า เธอจะยอมไร้สาระไปกับสิ่งที่เขาต้องการ แค่เดือนเดียวเธอกับเขาจะได้ไม่ต้องมายุ่งกันอีกเลยตลอดชีวิต ส่วนเรื่องความรู้สึก เธอคิดว่าเจ็บปวดมากเกินกว่าที่จะหวนกลับไปหาเขา

          “เดือนเดียวใช่ไหม” ชาร์ลตันยกยิ้มที่ได้ยินแบบนั้น

          “ใช่ ถ้าผมพิสูจน์ว่าคุณไม่ได้รักผม ผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีกเลย” ชาร์ลตันบอกอย่างจริงจังราวกับคำมั่นสัญญา

          “ก็ได้! งั้นหนึ่งเดือนรู้กัน แต่จริงๆคุณเก็บเสื้อผ้าตอนนี้เลยก็ได้นะ เพราะยังไงฉันก็มั่นใจว่าไม่ได้รักคุณอยู่ดี”      ลลียาพูดอย่างมั่นใจแต่จริงๆในใจกลับรู้สึกหวั่นไหวอย่างหนักกลัวว่าเขาจะล่วงรู้ก่อนที่จะครบหนึ่งเดือนเสียก่อน แต่เธอคิดว่า... เธอพอมีแผนการที่จะทำให้การอยู่ร่วมกันนั้นเป็นไปอย่างยุ่งยากจนเขาทนไม่ไหว!

          “แต่ถ้าผมพิสูจน์ได้ว่าคุณยังรักผมอยู่ ก็เตรียมเก็บของเหมือนกัน” คำตอบของเขาทำให้เธอนิ่วหน้า

          “หมายความว่ายังไง”

          “ก็เพราะผมจะพาคุณย้ายไปอยู่ด้วยกันน่ะสิ” ลลียาหน้าเหวอ ก่อนที่จะหาเสียงตัวเองเจอแล้วรีบตอบกลับ

          “คิดว่าฉันจะยอมงั้นเหรอ แฟนคุณล่ะจะว่ายังไง ไหนจะสาวๆในสต็อกคุณอีกเป็นโหล” ลลียาถามกลับในใจก็นึกสงสัยว่าตอนนี้เขามีแฟนหรือยังและนาทีต่อมาเธอก็ได้คำตอบ

          “ผมไม่มีใครลิลลี่” คำตอบนี้ทำให้เธอได้อึ้ง แต่คนที่เคยเจ็บมาอย่างลลียาจะไม่เชื่อ

          “ฉันไม่เชื่อคุณหรอก! ถ้าคุณรู้ว่าฉันรักคุณ... คุณจะพาฉันไปอยู่ด้วยในฐานะอะไรล่ะ คุณรักฉันหรือไง หรือว่าจริงๆคุณเองก็รักฉัน” ลลียาถามกลับบ้างเมื่อปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายคาดคั้นอยู่เพียงฝ่ายเดียว

          ชาร์ลตันยิ้มบางๆเมื่อได้ยินคำถาม เขาไม่รู้หรอกว่ารักคืออะไรแต่เขาพบว่าเธอคือผู้หญิงคนเดียวที่เขาสนใจอยู่ตอนนี้ ก่อนที่จะตอบคำถามเธอด้วยคำตอบที่กำกวมสุดๆ

          “ก็... อาจจะ”

          แม้จะสั้นแต่ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวแรงเหลือเกิน ใบหน้าหวานแดงระเรื่อทันที ดวงตากลมโตของเธอที่ยังจ้องเขม็งเมื่อครู่กลับหลบสายตา ไม่รู้ควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์แบบนี้ ทั้งๆที่ตอนคบกันยังไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากปากของเขาเลยสักครั้งแต่ตอนนั้นเธอก็ยังไม่ได้สนใจอะไรมากมายเพราะเขามักจะทำให้เธอไขว่เขวทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน เพียงแค่คำว่าชอบที่มอบให้เท่านี้ในตอนนั้นเธอก็พอใจ

          “กะ... ก็เรื่องของคุณสิ!

          ลลียาตอบกลับเสียงสั่นก่อนที่จะรีบหมุนตัวเดินเข้าห้องครัวไป ปล่อยให้ชาร์ลตันอมยิ้มเพียงลำพัง ลลียาที่หลบเข้ามาด้านในก็เอื้อมมือไปจับหัวใจของตัวเองพบว่ามันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าเขาจีบเธอใหม่ๆเพียงแค่เขาพูดว่า “อาจจะ” ยังไม่ได้บอกว่า “รัก” เธอยังขนาดนี้ หากว่าเขาสารภาพรัก เธอไม่เป็นลมไปเลยหรือไง... คิดแล้วเธอก็เขกศีรษะของตัวเองหนึ่งที

          “ทำไมต้องใจเต้นกับผู้ชายเจ้าชู้แบบนั้นด้วยนะ!” เธอว่าตัวเองเบาๆจากนั้นก็เปิดตู้เย็นเพื่อทำอาหารเช้า

          ทางด้านชาร์ลตันก็มองนาฬิกาพบว่าตอนนี้เจ็ดโมงเช้า ชายหนุ่มหันไปหยิบกระเป๋าเดินทางขนาดกลางของตัวเองออกมาก่อนที่จะเปิดออกหยิบอุปกรณ์อาบน้ำซึ่งวีแกนเป็นคนจัดกระเป๋าให้อย่างเรียบร้อยดี มีทุกอย่างที่จำเป็นจากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอนของหญิงสาวเพราะจากการสำรวจห้องเธอเมื่อวานพบว่าภายในอพาร์ทเม้นท์ของเธอนั้นมีห้องน้ำเพียงห้องเดียวเท่านั้นซึ่งก็น่าจะอยู่ในห้องนอนของเธอ

          “จะไปไหนน่ะ!” เสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ชาร์ลตันที่อยู่ในกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวหันมามองอย่างตกใจ

          “อาบน้ำ”

          “คุณควรจะแต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้ตอนอยู่ในบ้านของฉัน!” ลลียาพูดเสียงเข้มและพยายามไม่มองร่างกายเกือบเปลือยของชายหนุ่ม

          “ผมกำลังจะเข้าไปอาบน้ำ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาถอดหลายรอบ” ชาร์ลตันตอบตามตรง

          “ใครใช้ให้คุณอาบน้ำในห้องน้ำของฉัน” หญิงสาวเท้าสะเอวต่อ ระหว่างทำอาหารเธอนึกได้เรื่องนี้เลยรีบออกมาดูก่อนและก็ทัน... เขากำลังจะเข้าห้องเธอพอดี

          “นี่คุณคงไม่ใจร้ายให้ผมอาบน้ำหรอกใช่ไหม” ชาร์ลตันเลิกคิ้วถาม ส่วนลลียาก็กระตุกยิ้ม

          “ถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ” พอได้ยินเธอตอบเขารู้ว่าเธอแกล้ง

          “แต่ผมไม่สนใจ”

          พูดเสร็จก็หมุนลูกบิดและเดินเข้าไปในห้องของเธอจนได้ ลลียารีบสาวเท้าตามเข้าไปก่อนที่จะทันได้จับบานประตูห้องน้ำเมื่อเขาเข้าไป กลายเป็นว่าทั้งสองยื้อประตูกันอยู่

          “ปล่อยน่าลิลลี่ ไม่ให้ผมอาบน้ำนี่ไม่มีเหตุผลเลยนะ” ชาร์ลตันว่าเธออย่างไม่จริงจัง

          “มันก็เรื่องของฉันถ้าอยู่ไม่ได้ก็ออกไปสิ” เธอบอกกลับอย่างไม่ยอม

          “ฝันไปเถอะ ปล่อยมือสิเดี๋ยวผมสายนะ” ชาร์ลตันบอกต่อพยายามใช้แรงดึงประตูแต่ไม่อยากจะดึงแรงมากเพราะแรงของเขามากกว่าเธอ กลัวว่าหญิงสาวจะบาดเจ็บไปเสียก่อน

          “ไม่ให้!” ลลียาขืนสุดตัว แกล้งเขาอย่างไร้เหตุผลสุดๆเพราะไม่อยากให้เขาอยู่ด้วย

          “ตามใจ”

          พูดเสร็จชาร์ลตันก็ปล่อยบานประตูจากนั้นก็เดินไปใกล้ฝักบัว มือหนาดึงกางเกงบ็อกเซอร์ของตัวเองลงเกือบจะเห็นสะโพก ลลียาเห็นภาพนั้นก็กรีดร้องเสียงหลง มือปล่อยจากลูกบิดทันทีแล้วยกขึ้นปิดตาตัวเอง ปากก็ก่นด่าเขา

          “คนบ้า! คุณมาแก้ผ้าต่อหน้าฉันทำไม” ชาร์ลตันหันกลับไปมองหญิงสาวพอเห็นสภาพก็หัวเราะ

          “คุณไม่ยอมให้ผมปิดประตูนี่ ถ้าอยากดูผมอาบน้ำก็เชิญนะลิลลี่” ชาร์ลตันพูดเสร็จก็หัวเราะเสียงดัง ลลียาหมุนตัวหันหลังทันที ก่อนที่จะเอามือออกกัดริมฝีปากอย่างขัดใจ

          “คอยดูเถอะ ฉันจะเอาคืน!

          เธอพูดกับตัวเองเบาๆแล้วกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปเพื่อทำอาหารเช้าต่อในใจก็คิดแผนการแกล้งเขาอีก แม้จะตกปากรับคำยอมรับให้เขามาอยู่ร่วมชายคาก็ตาม แต่ถ้าหาโอกาสให้เขาออกไปได้เธอก็จะทำ!


*** เอาเซ่... เอากับนางเอก นางเริ่มแซ่บละ เพราะทนความหน้าด้านของป๋าชาร์ลไม่ไหว ส่วนป๋า... ก็หน้ามึนต่อไปสิคะ 5555555555555+ ยังไงฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะค้าา***

ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้นบอกกันนะ

ปล.2 หากชอบเรื่องนี้ฝากเม้น โหวต เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #599 150221 (@150221) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 15:29
    ชองมากคะน่ารักไม่ดราม่าอ่านแล้วไม่เครียดมีแต่ยิ้ม
    #599
    0
  2. #569 keng bong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 19:50
    สนุกจังค่ะ...ชอบป๋าอะ555
    #569
    0
  3. #394 Pk pakwankung (@pakwankung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 15:52
    ชอบนิยายเรื่องนี้มากคะ สนุก ไม่ดราม่า :)
    #394
    0
  4. #215 Little (@peypey) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 20:56
    เอาคืนให้เต็มที่
    #215
    0
  5. #132 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 18:25
    ทีมใครดี5555555555
    #132
    0
  6. #114 Tadtar (@tadtar) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 01:26
    สู้เค้านะลิลลี่ เค้าอยู่ทีมเธอ เค้าสงสารเธอ อยากให้เธอชนะ สู้ให้ได้นะ
    #114
    0
  7. #109 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 10:44
    ลิลลี่มีแต่จะพ่ายแพ้ แพ้ใจตัวเอง แพ้ความหล่อ และจะแพ้ความดีของชาร์ลตันอีกใช่ไหม สรุปแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม
    #109
    0
  8. #107 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 00:32
    #107
    0
  9. #106 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 21:45
    เอาคืนยังไงหรอ
    #106
    0
  10. #104 soonnaja (@soonna) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 12:24
    ชอบๆ งานโหวตต้องมา ขนาดงานยุ่งยังมีเวลาง้อแฟน
    #104
    0
  11. #103 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 10:44
    ชอบเรื่องนี้จัง
    #103
    0
  12. #102 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 09:47
    เมียจ๋าาา~~~
    #102
    0
  13. #101 Pim_thanida (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 09:42
    กรี๊ดส์สสสสส อยากมีแฟนแบบป๋าชาร์ลลลลลลอ่คร่าาาา#ทีมป๋าชาร์ลลลลล
    #101
    0
  14. #99 panidasu (@panidasu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 07:24
    5555 น่ารักจริงเลยชาร์ลตัน ทะเล้น หน้ามึน รออ่านเลยนะนิ ^^
    #99
    0