จอมวายร้ายหวงรัก (สนพ.อินเลิฟ วางแผงแล้ว)

  • 96% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 327,382 Views

  • 604 Comments

  • 2,774 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    187

    Overall
    327,382

ตอนที่ 4 : บทที่3 [การเดิมพันที่ท้าทาย] 100% อัพแล้วจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    25 ก.ย. 58


*** สาวๆขา อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนพันธุ์แท้นะคะ ^ ^ ***

*** นางเอกอาจจะดูแรงในคำพูดบ้าง แต่มันมีเหตุนะ ยังยืนยันว่า ไม่ดราม่าแน่นอนจ้าไม่ต้องห่วง ฮี่ฮี่ฮี่ ยังไงฝากติดตามต่อด้วยยยย อัพอีกทีวันพุธนะคะ ***


บทที่3

(การเดิมพันที่ท้าทาย)

 

          ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์สำหรับงานประมูลการกุศลที่แคนาดา ชาร์ลตันต้องรีบกลับมาประชุมในวันรุ่งขึ้นหลังจากไปดินเนอร์กับลลียาและมอบจูบเรียกความทรงจำไป เดิมทีชายหนุ่มตั้งใจจะไปหาเธออีกในวันรุ่งขึ้นแต่ก็ต้องพลาดโอกาสนั้นเมื่อต้องรีบกลับมาประชุมที่บอสตัน พอเสร็จสิ้นตั้งใจจะให้คนสนิทไปสืบหาแต่เขาก็ต้องบินไปฟลอริด้าต่อเพื่อดูสาขาใหม่ที่เพื่อนรักอย่างเบนจามินนั่งแท่นผู้บริหารสาขานั้น เขาพบว่าผลประกอบการเริ่มตกลงจากเดิมแม้จะเล็กน้อยแต่มันไม่เคยเกิดขึ้นกับสาขาไหนมาก่อน จึงบินไปดูด้วยตัวเอง แต่เมื่อเพื่อนรักรับปากว่าจะทำให้ดีขึ้น เขาก็กลับมาทำงานที่บอสตันเหมือนเดิม

          บานประตูห้องถูกเปิด ตามมาด้วยเสียงห้ามปรามอย่างสุภาพ ชายหนุ่มละสายตาจากเอกสารและเงยหน้ามองร่างโปร่งระหงของผู้มาใหม่ หญิงสาวที่มีความงดงามอยู่ในชุดตัดเย็บอย่างดีบ่งบอกว่าราคาแพงมาก เดรสสีช็อคกี้พิ้งแขนกุดคอปกขับให้ผิวขาวดูสวยขึ้น ไหล่บอบบางของเธอก็ถูกคลุมทับด้วยสูทสีขาว ใบหน้าสวยคมที่ถูกแต่งแต้มเครื่องสำอางมาอย่างดิบดีกลับบึ้งตึงจนความงามของใบหน้าดูหมองลงไป

          “ผมห้ามแล้วนะครับ” วีแกนที่รับหน้าที่เป็นทั้งคนสนิท เลขานุการ และคนขับรถเอ่ยกับคนเป็นนายเสียงอ่อย เพราะได้พยายามห้ามปรามหญิงสาวตรงหน้าแต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน

          “ไม่เป็นไร นายออกไปเถอะ” ชายหนุ่มสั่งการ วีแกนโค้งรับเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินออกไป เมื่อบานประตูปิดลงเจ้าของใบหน้าสวยคมก็พูดขึ้นทันที

          “พี่ชาร์ลต้องจัดการฌอห์นให้ริต้านะคะ!” หญิงสาวนามว่า “ริต้า” หรือ รมิดา ซีลฟรีย์ อายุยี่สิบห้าปี สาวลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของบริษัทซีลฟาร์มาซี บริษัทผลิตยาขนาดใหญ่ที่เป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับโรงพยาบาลของเขาและอีกไม่นานก็กำลังจะมาเป็นหุ้นส่วนของกันและกันด้วยการดองกันของทายาทสองตระกูล ระหว่างริต้ากับฌอห์นน้องชายของเขานั่นเอง

          ชาร์ลตันกลอกตาเล็กน้อยคิดว่าน้องชายคงก่อเรื่องแน่ๆ ไม่บ่อยนักที่ริต้าจะมาฟ้องเขา และวันนี้ดูเหมือนว่าอารมณ์ของคนฟ้องจะคุกกรุ่นหนักกว่าทุกครั้ง

          “นั่งก่อนสิริต้า” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม วางปากกาในมือลง เห็นทีงานนี้คงยาวกว่าจะได้ทำงานเหมือนเดิม ในขณะที่สาวสวยก็กระแทกสะโพกนั่งลงเก้าอี้อย่างหงุดหงิดใจ วางกระเป๋าถือใบหรูสีดำไว้บนโต๊ะ

          “น้องชายพี่ทำแบบนี้ได้ยังไงคะ เป็นคู่หมั้นของริต้า แต่กลับไปคั่วกับผู้หญิงอื่น!” รมิดาถามกลับในอารมณ์ที่หงุดหงิดใจสุดๆ

          “ใจเย็นๆสิ ไหนค่อยๆเล่าให้พี่ฟัง” ชาร์ลตันบอกเสียงที่อ่อนลง ครอบครัวของเขาและรมิดารู้จักกันมานานมาก และตอนเด็กก็เคยเล่นกันบ่อยๆ แต่รมิดาดูจะชอบเขามากกว่าในฐานะพี่ชาย เพราะฌอห์นนั้นชอบแกล้งหญิงสาวเป็นประจำ แต่ไม่นึกเลยว่าพอเข้าช่วงวัยรุ่นทั้งคู่ก็ถูกจับคลุมถุงชน... และเขาก็ได้รับรู้ความลับบางอย่างของรมิดาก็วันนั้นนั่นเอง

          “เพื่อนริต้าไปรับหลานสาวที่โรงเรียนอนุบาล และเจอฌอห์นกำลังตามจีบคุณครูอยู่!” รมิดาพูดอย่างโกรธกรุ่นแม้จะเคยได้ยินพฤติกรรมของคู่หมั้นหนุ่มมาก็หลายครั้ง แต่ครั้งนี้เพื่อนสาวคนสนิทของเธอยืนยันหนักแน่นว่าเจอฌอห์นที่โรงเรียนนี้หลายครั้ง และเธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทตามราวีหรือระราน หากว่าอีกฝ่ายไม่ทำเสียก่อน รมิดาเลยเลือกที่จะมาหาชาร์ลตัน ผู้ชายที่เธอเคารพรักเหมือนพี่ชายแท้ๆให้เขาช่วยจัดการ รู้ดีว่าฌอห์นนั้นฟังชาร์ลตันมากกว่าเธอ

          “อาจจะแค่เพื่อนหรือเปล่า” ชาร์ลตันยังมองโลกในแง่ดีแต่ก็โดนสวนกลับทันควัน

          “เพื่อนอะไรกันคะ ให้ดอกไม้ทุกวัน ของขวัญทุกครั้งที่เจอ เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อน่ะสิ!” ชาร์ลตันหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยแล้วพูดกลับ

          “ริต้าก็รู้นี่ว่าฌอห์นน่ะแม้มันจะเจ้าชู้ แต่มันก็ไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน อย่าลืมสิ เราเป็นคู่หมั้นนะ เป็นว่าที่ภรรยา ยังไงสุดท้ายฌอห์นก็ต้องแต่งงานกับริต้าอยู่ดี” ชาร์ลตันพูดความจริงประโยคนั้นจู่ๆก็ทำให้หญิงสาวผู้มีดวงตาเรียวรีได้รูปวูบไหวเล็กน้อยและตอบกลับด้วยเสียงที่ดูจะเบากว่าเดิม

          “พี่ก็รู้ว่าเราหมั้นกันเพราะอะไร” ชายหนุ่มได้ยินก็ถอนหายใจ

          “ใช่พี่รู้ แล้วยังไงล่ะ หมั้นไปแล้ว ถอนหมั้นก็ไม่ได้ เธอก็รู้นี่ว่านอกจากเรื่องหมั้นยังมีเรื่องธุรกิจเข้ามาเกี่ยว”     ชาร์ลตันบอกตามตรง ไม่แปลกที่จะเกิดการจับขั้วธุรกิจร่วมเป็นพันธมิตรกันโดยการแต่งงานของทั้งสองตระกูลเพื่อธุรกิจและครอบครัวของเขาก็เป็นแบบนั้น แต่อาจจะต่างตรงที่... หนึ่งคนกลับมองว่ามันมากกว่าธุรกิจนั่นเอง

          “แต่ฌอห์นไม่เคยสนใจริต้าเลย เวลาชวนไปทานข้าวก็ชอบบอกว่าไม่ว่าง พอว่างก็เหมือนไม่เต็มใจ พี่ก็รู้ฌอห์นไม่ชอบหน้าริต้ามาตั้งแต่เด็ก!” หญิงสาวว่าด้วยน้ำเสียงน้อยใจเวลาพูดถึงคู่หมั้นหนุ่ม แม้ตอนเด็กๆจะไม่ได้สนิท ใกล้ชิดกันมากนัก แต่แม่ของเธอก็สนิทกับมาดามแห่งตระกูลเวสลีย์ดี เวลาไปหาที่บ้านเธอก็จะโดนพาไปด้วยเลยได้เจอกัน อีกคนดูไม่ชอบขี้หน้าและยังกลั่นแกล้งเธอ นั่นทำให้หญิงสาวคิดมาตลอดว่าฌอห์นไม่ชอบเธอเท่าไหร่นัก พอโตมาก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยจนกระทั่งต้องมาหมั้นกันนี่แหละ เธอพบว่าเขาไม่เปลี่ยนไปเลย ถ้าจะเปลี่ยนก็คงเป็นความเกลียดชัง ไม่ชอบหน้าเธอมากขึ้นเป็นเท่าตัว

          “เรื่องตอนเด็กฌอห์นมันก็ชอบแกล้ง ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอก ส่วนเรื่องตอนนี้ พี่ว่าต้องให้เวลามันหน่อย มันไม่ชอบการถูกคลุมถุงชน ริต้าเข้าใจใช่ไหม” ชาร์ลตันพูดเสียงที่ราบเรียบและใจเย็น จริงๆไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่ต้องเข้ามาเคลียร์ปัญหาให้น้องชาย แต่เพราะเขาเองก็เอ็นดูรมิดาเหมือนน้องสาว รู้ว่าภายนอกเธอดูเป็นผู้หญิงอารมณ์รุนแรง พูดจาตรงไปตรงมา ดูเข้มแข็งแต่ภายในเธอเปราะบางเหลือเกิน

          “ตั้งแต่หมั้นกันฌอห์นนอกใจทำให้ริต้าเสียหน้ามานับครั้งไม่ถ้วนและครั้งนี้ริต้าก็จะไม่ทนอีกต่อไป ริต้าจะถอนหมั้น!” การตัดสินใจครั้งนี้ของรมิดาทำให้ชาร์ลตันตกใจ

          “ถอนหมั้นเหรอ” ชายหนุ่มถามทวน

          “ใช่ค่ะ ถ้าฌอห์นไม่อยากจะหมั้นริต้าก็ไม่อยากจะฝืน เห็นแบบนี้ริต้าก็อายเป็นเหมือนกันนะคะ ในเมื่อผู้ชายเขาไม่สนใจ ริต้าก็ไม่สนเหมือนกัน” รมิดาบอกออกมาตามตรง

          “แต่ริต้ารักฌอห์นนะ หรือว่าไม่รักแล้ว?” ชาร์ลตันถามอย่างสงสัยและคำถามนี้ทำให้รมิดาเจ็บในอกทันที เธอนิ่งเงียบไปก่อนที่จะเงยหน้าสบกับดวงตาสีน้ำตาลทองของผู้ที่เปรียบเหมือนพี่ชาย

          “รักสิคะ แต่รักก็ต้องมีขอบเขต มีศักดิ์ศรีค่ะ ริต้าคิดว่าควรพอเสียที ไม่ว่ายังไงฌอห์นก็ไม่มีวันจะรักริต้า และผู้หญิงคนที่ฌอห์นติดพัน เพื่อนริต้าบอกว่าดูจะจริงจังมากกว่าผู้หญิงที่นอนด้วยกันชั่วครั้งชั่วคราว ดังนั้นริต้าเลยคิดว่า ริต้าจะถอนหมั้น!

          รมิดาแสดงเจตนารมณ์ของตัวเองอย่างชัดเจน ชาร์ลตันรู้สึกปวดขมับทันทีเขาคิดว่ารมิดาพูดง่ายแต่ในแง่ธุรกิจมันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากเชียวล่ะ บริษัทยาของรมิดาถือว่าใหญ่เป็นอันดับต้นๆของประเทศได้รับการการันตรีจากหลายสถาบันว่าตัวยาที่ทำออกมามีคุณภาพ และยาบางตัวก็มีแค่ที่นี่ที่เดียวเท่านั้น ทางพ่อแม่เขาเองก็ปูทางเอาไว้ที่จะร่วมเป็นพันธมิตรกัน หากว่ารมิดาถอนหมั้นไปแน่นอนว่าความสัมพันธ์ของครอบครัวและธุรกิจต้องระส่ำระสายแน่ๆ แม้บริษัทยาหลายบริษัทจะเป็นตัวเลือกสำหรับเขา แต่ชาร์ลตันมองกาลไกลและอยากจะเลือกบริษัทที่ดีที่สุดสำหรับโรงพยาบาลเวสลีย์แห่งนี้! เพราะถ้าเพียบพร้อมด้วยคุณภาพ มาตรฐาน การบริหาร การรักษาและยา เขาคิดว่าจะทำให้โรงพยาบาลของเขานั้นจะไม่มีใครเทียบได้แน่! แม้ตอนนี้คู่แข่งจะแทบไม่มีเลยก็ตามแต่ของแบบนี้ชะล่าใจก็ไม่ได้เพราะฉะนั้นชาร์ลตันต้องผลักดันโรงพยาบาลให้ไปไกลที่สุดเท่าที่จะไปได้

          “เอาแบบนี้ริต้า ใจเย็นๆก่อน เรื่องนี้พี่จะไปคุยกับฌอห์นให้ ตกลงไหม” ชายหนุ่มยื่นข้อเสนอ รมิดาลังเล็กน้อยแล้วถามกลับ

          “พี่คิดว่าจะได้ผลเหรอคะ คิดว่าฌอห์นจะเลิก จะทำตามพี่เหรอ” รมิดาถามกลับอย่างสงสัย ในขณะที่อีกใจก็ยังอยากจะยื้อต่อ รู้ดีว่าการแอบรักใครข้างเดียวนั้นมันยากจะตัดใจเหลือเกิน

          “พี่จะลองดู ฌอห์นต้องฟังพี่ เพราะฉะนั้นพี่จะจัดการเรื่องนี้เอง ตกลงไหม” ชาร์ลตันเน้นย้ำ หญิงสาวนิ่งคิดสักครู่สุดท้ายก็ยอมในที่สุด

          “ก็ได้ค่ะ แต่ถ้ายังมีอีก ไม่ต้องคุยแล้วนะคะ ริต้าจะถอนหมั้นทันที” รมิดาบอกเสียงเด็ดขาด ชาร์ลตันก็ถอนหายใจ

          “ตกลง”

          เมื่อเคลียร์เรื่องนี้กันเรียบร้อย รมิดาก็ขอตัวกลับทันที ในขณะที่เธอเดินออกไปก็สวนเข้ากับน้องชายตัวดีของเขาที่กำลังคิดเอาไว้ว่าจะให้วีแกนไปตาม

          ฌอห์นเดินเข้ามาภายในห้องดูจะตกใจที่เห็นว่าที่คู่หมั้นของเขามาที่นี่ แถมยังสบตาเขาอย่างไม่เป็นมิตรก่อนจะเดินออกไป เขาเลยเลือกที่จะไม่เดินตามหรือถามให้มากความ คิดว่าพี่ชายคงรู้เรื่อง แต่พอเดินเข้ามาภายในห้องเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของพี่ชายเขาก็คิดว่าไม่ใช่ลางดีแน่ๆ

          “มาฟ้องอะไรอีกล่ะ” ฌอห์นพูดขึ้นประโยคแรกก่อนที่พี่ชายจะได้พูด ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทเรียบร้อยทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกันกับหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกไป

          “นายไปทำอะไรมาล่ะ ถึงมีเรื่องให้ฟ้อง” ชาร์ลตันเลิกคิ้วกลับกวนๆ ทำให้น้องชายนึกฉุนเล็กๆ

          “อย่ามาโยกโย้น่าพี่ มีอะไรก็พูดมาเลย มาฟ้องอะไร หรือจะมาเรียกร้องอะไรอีกล่ะ” ฌอห์นถามอย่างเบื่อหน่ายไม่ใช่ครั้งแรกที่รมิดาทำแบบนี้

          “นายไปติดผู้หญิงที่ไหนมา ครูโรงเรียนอนุบาล?” ชาร์ลตันเข้าเรื่องและคำถามของเขาทำให้น้องชายตกใจ

          “อะไรกัน! นี่ยัยนั่นให้คนสืบเรื่องของผมเหรอ” ฌอห์นถามอย่างฉุนโกรธ

          “ใจเย็นเว้ยไอ้น้องชาย ไม่มีใครสืบทั้งนั้น แต่เพื่อนของเธอไปรับหลานที่โรงเรียนเห็นเข้า ก็แค่นั้น” ชาร์ลตันแก้ความเข้าใจผิดแทนรมิดา แต่ดูเหมือนว่าน้องชายเขาก็ยังดูจะโกรธอยู่ดี

          “แล้วไงล่ะ”

          “อะไรแล้วไง? ฉันถามก็ตอบสิ” ชาร์ลตันทวนและถามย้ำ ฌอห์นได้ยินก็ถอนหายใจ ใบหน้าขาวสะอาดติดจะสำอางเล็กๆดูเครียดขึงไปเลย

          “ใช่ ผมไม่ได้ไปติดพัน แต่ผมชอบเธอ และผมก็จริงจัง” ชาร์ลตันดูจะแปลกใจกับประโยคนี้ รู้ดีว่าน้องชายเขาเจ้าชู้พอๆกับเขานั่นแหละ

          “จริงจัง? นี่ฉันฟังอะไรผิดไปหรือเปล่า”

          “พี่ฟังไม่ผิดหรอก ผมชอบเธอ อาจจะรักแล้วก็ได้ ผมจริงจังกับเธอจริงๆ ผมวาดฝันอนาคตร่วมกับเธอ” แววตาของฌอห์นแน่วแน่ราวกับตอกย้ำว่าที่พูดคือเรื่องจริงนั่นทำให้คนเป็นพี่ได้เครียด

          “นายรู้นี่ว่าตัวเองมีคู่หมั้น และนายคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์จะไปจริงจังกับผู้หญิงอื่นได้เหรอ” ชาร์ลตันบอกเสียงเข้มเป็นการตำหนิแต่ดูเหมือนน้องชายจะไม่สนใจ

          “ผมจะถอนหมั้น” คำพูดนี้ทำให้ชาร์ลตันแทบอยากจะกระโจนบีบคอน้องชาย

          “นายรู้ตัวไหมพูดอะไรออกมา!

          “รู้ ผมรู้มาตลอด ว่าผมกับริต้าเราไปกันไม่ได้ ผมไม่ได้รักเธอ และเธอก็ไม่ได้รักผมหรอก” พอเจอประโยคนี้ชาร์ลตันอยากจะสวนกลับแต่ก็นึกไปถึงสัญญาที่เคยให้ไว้กับรมิดาว่าจะไม่บอกใคร เขาเลยเก็บมันเอาไว้และตอบกลับประโยคอื่นแทน

          “นายรู้ได้ยังไง อาทิตย์หนึ่งแกเจอริต้ากี่ครั้ง นายเคยไปเดทกันไหม ริต้าสวยกว่าผู้หญิงทุกคนที่นายเคยควง อะไรที่ทำให้แกรู้สึกว่าไม่ได้รักหรือเข้ากับเธอไม่ได้” ชาร์ลตันพยายามพูดอย่างใจเย็น

          “ผมรู้ก็แล้วกัน ผมไม่ชอบผู้หญิงแบบเธอ ผู้หญิงที่นิสัยขี้วีนขี้เหวี่ยง ผมไม่ชอบผู้หญิงตามจิก และผมไม่ชอบเวลาเธอควงผมไปไหนก็ทำเหมือนผมเป็นเครื่องประดับของเธอ พูดง่ายๆเลยว่า ผมไม่ชอบเธอ จบนะ” ฌอห์นบอกอย่างระบาย ชาร์ลตันมองน้องชายตัวเองที่ตัวเล็กกว่าเขานิดหน่อยก็อยากจะลากมาเขกศีรษะเสียจริง

          “ไม่จบเว้ย! นายอย่ามาพูดง่ายๆฌอห์น นายก็รู้ว่าการหมั้นครั้งนี้มันเกี่ยวพันกับธุรกิจ” ชาร์ลตันพยายามจะเน้นย้ำน้องชายให้มองถึงความเป็นจริง

          “ทำไมคนที่แต่งไม่ใช่พี่วะ ห๊ะ ชาร์ล!” ฌอห์นถามกลับเสียงดังอย่างหงุดหงิด

          คำถามนี้ชาร์ลตันมีคำตอบแต่พูดไม่ได้ เพราะคนที่รมิดาเลือกไม่ใช่เขาแต่เป็นน้องชายของเขาต่างหาก รมิดาถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจและดันไปหลงรักฌอห์นตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เมื่อมีการพูดคุยทางธุรกิจรมิดาจึงบอกกับแม่ของตัวเองอย่างไม่ปิดบังว่ามีใจให้กับฌอห์นและการหมั้นก็บังเกิดโดยที่แม่ของเขาก็รู้เห็นแต่ทุกอย่างยังคงเป็นความลับ เขาคิดว่าหากฌอห์นรู้จะยิ่งโกรธรมิดามากแน่ๆ

          “จะเป็นใครมันก็ย้อนเวลากลับไปไม่ได้ ฉันขอสั่งในฐานะพี่ชายและเจ้าของโรงพยาบาล แกต้องเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นซะ และเตรียมตัวเข้าพิธีแต่งงานกับริต้า!” ชาร์ลตันสั่งการเสียงเข้ม ทำให้น้องชายรู้สึกโกรธคนเป็นพี่หน้าดำหน้าแดงไปหมด

          ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนที่จะจ้องมองพี่ชายด้วยความโกรธ ฌอห์นยอมรับว่าเขาจริงจังกับผู้หญิงที่เขาเพิ่งเจอเมื่อเดือนก่อนมาก จนวาดฝันเพียงลำพังที่จะได้สร้างอนาคตร่วมกับเธอ แต่คำสั่งของพี่ชายทำให้ฝันนั้นมันพังทลายลงต่อหน้าต่อตาแต่เขาจะไม่ยอมแพ้

          “ถ้าพี่อยากแต่งก็แต่งเอง ผมจะถอนหมั้น!” พูดเสร็จฌอห์นก็เดินหมุนตัวออกจากห้องไปปล่อยให้คนเป็นพี่ตะโกนเรียก

          “ฌอห์น เฮ้ ฌอห์น ไอ้ฌอห์น โธ่เว้ย!

          ชาร์ลตันสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ เขามองว่าความยุ่งยากกำลังบังเกิดในไม่ช้า เมื่อน้องชายออกไป  ชายหนุ่มก็นิ่งคิดเพียงลำพัง ในเมื่อน้องชายเขาไม่ยอมบางทีผู้หญิงคนนั้นอาจจะยอม คิดได้แบบนั้นก็กดโทรศัพท์บนโต๊ะไปยังโต๊ะของเลขานุการพ่วงตำแหน่งคนสนิทอย่างวีแกนทันที ไม่ถึงสามนาทีคนสนิทของเขาก็มายืนรออยู่

          “นายไปสืบทีว่าผู้หญิงที่ฌอห์นมันติดพันอยู่ เป็นใคร ฉันมีข้อมูลแค่ว่าเธอเป็นครูโรงเรียนอนุบาล ฉันต้องการภายในวันนี้ เข้าใจไหม” ชาร์ลตันสั่งการเสียงเข้ม

          “ครับเจ้านาย”

          เมื่อวีแกนรับคำก็เดินออกจากห้องไป ชาร์ลตันคิดว่าเขาต้องยื่นมือเข้ามาจัดการเรื่องนี้ เพราะมันเกี่ยวพันถึงธุรกิจแม้จะเห็นใจทั้งรมิดาและน้องชายตัวเอง แต่เขาคิดว่าทุกอย่างที่วางเอาไว้มันก็ดีอยู่แล้ว ไม่ควรที่จะมาเปลี่ยนแปลงในตอนนี้ และถ้าหากเขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร บางทีการเจรจาอาจจะง่ายขึ้นกว่าเดิมก็ได้ ชายหนุ่มคิดว่าเรื่องนี้อาจจะพอมีทางออกอยู่บ้าง

          วีแกนหายไปเพียงแค่สองชั่วโมงเท่านั้นก่อนที่จะกลับมาอีกครั้งในตอนบ่ายพร้อมกับข้อมูลในมือซึ่งเป็นเอกสารซองสีน้ำตาล จากนั้นก็ยื่นให้กับเจ้านายหนุ่ม ชาร์ลตันรับมาและรีบเปิดออกดูแต่พอรู้พบว่าด้านในเป็นเอกสารที่แสดงถึงประวัติของผู้หญิงที่ฌอห์นติดพัน แต่ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าในรูปเขาก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ

          “ลิลลี่” ชาร์ลตันเรียกชื่อหญิงสาวอย่างแผ่วเบา

          “อะไรนะครับเจ้านาย” วีแกนเอ่ยถาม

          “นายแน่ใจเหรอว่าคนนี้” ชาร์ลตันละสายตาจากเอกสารและมองหน้าคนสนิทของตัวเองที่รู้ดีว่าวีแกนไม่เคยทำงานพลาด

          “แน่ใจครับ ผมสืบข้อมูลมาจากจัสตินว่าคุณฌอห์นไปที่โรงเรียนแห่งนี้ทุกวัน จากนั้นผมก็เลยไปสืบที่โรงเรียนจนได้รู้ว่าผู้หญิงที่คุณฌอห์นติดพันนั้นคือคุณลลียาหรือลิลลี่คุณครูโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ครับ” วีแกนอธิบายโดยละเอียดของการทำงานสืบค้นข้อมูลในครั้งนี้ และ “จัสติน” ที่ว่านั้นก็คือคนสนิทของฌอห์น แน่นอนว่าข้อมูลเชื่อถือได้ จนเขาสืบรู้ว่าใครกันที่เป็นผู้หญิงคนใหม่ของ ฌอห์น เวสลีย์

          “เอาล่ะ นายทำงานดีมาก ขอบใจ ไปทำงานต่อเถอะ”

          “ครับเจ้านาย”

          เมื่อวีแกนออกไปชาร์ลตันก็ก้มลงอ่านเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่น้องชายติดพันอยู่นั้นคือลลียา แฟนเก่าของเขา ผู้หญิงที่เขาเพิ่งจูบเธอไปเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เอง คิดได้แบบนั้นจู่ๆใบหน้าคมเข้มก็กระตุกยิ้ม คิดว่าบางทีงานนี้ก็ง่ายกว่าที่คิดเอาไว้มากนัก

          “ยังไงก็หนีผมไม่พ้นหรอก... ลิลลี่” 


************************************************************************************************


*** สาวๆที่รัก... อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนพันธุ์แท้นะคะ ถ้าไม่อยากพลาดความฟินนะ คิคิ ***


                  ที่โรงเรียนในเมืองบอสตัน ภายในห้องทำงานของตึกเรียนบริเวณชั้นสามนั้น แม้เวลานี้จะเป็นเวลาเลิกงานแต่ลลียายังนั่งอยู่กับที่ เธอกำลังเคลียร์งานและเตรียมแผนการสอนสำหรับเด็กๆในวันพรุ่งนี้อยู่ ขณะเตรียมอยู่นั้นจู่ๆภาพของชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่า “แฟนเก่า” ของตัวเองที่เจอกันเมื่ออาทิตย์ก่อนก็เข้ามาวิ่งเล่นในหัวของเธออีกครั้งและก็เป็นแบบนี้ทุกวันหลังกลับมาจากแคนาดา ตั้งแต่โดนเขาปล้นจูบไป เธอก็นึกถึงเขาตลอดเวลาจนบางทีก็นึกโมโหตัวเองที่ยังจดจำเขาอยู่

          ลลียาถอนหายใจคิดว่าทำงานไปก็คงไม่รู้เรื่องเลยตัดสินใจจะเอากลับไปทำที่ห้องของตัวเองจะดีกว่า หญิงสาวเก็บเอกสารงานและหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป เมื่อลงมาด้านล่างเธอก็ต้องถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเล็กๆเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงที่คุ้นเคยยืนอยู่หน้าประตูถือดอกกุหลาบสีชมพูเอาไว้ในมือ เขาอยู่ในชุดสูทดูดีสีดำสนิทไม่ต่างจากทุกวัน จากตอนแรกตั้งใจจะเดินออกไปประตูด้านหลังแต่ตอนนี้เหมือนไม่ทัน เมื่อเธอเห็นเขาโบกมือให้ ลลียาไม่มีทางเลือกจึงเดินตรงเข้าไปหาอย่างเลี่ยงไม่ได้

          “ทำไมวันนี้เลิกเย็นจังครับ งานเยอะเหรอ” ฌอห์นถามแล้วส่งยิ้มให้ มองหน้าผู้หญิงที่เขาตกหลมุรักอย่างจังเพียงครั้งแรกที่เจอกัน วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสสีน้ำเงินแขนสั้นคอวีธรรมดาแต่เขากลับมองว่าเธอสวยน่ารักจริงๆ

          “นิดหน่อยค่ะ” ลลียาตอบสั้นๆ เหมือนทุกครั้ง

 เธอจำได้ว่าเจอเขาครั้งแรกเมื่อเดือนก่อน เจอเขาที่ห้างสรรพสินค้า ในวันนั้นเธอพาเด็กนักเรียนของตัวเองไปด้วยและเด็กๆก็วิ่งเล่นกันซน จนไปชนเข้ากับฌอห์นที่กำลังโทรศัพท์อยู่ ส่งผลให้โทรศัพท์ของเขาตกพื้นหน้าจอแตกทันที เธอจึงอาสารับผิดชอบ ขอเบอร์โทรศัพท์ติดต่อ และตั้งแต่วันนั้นเขาก็เพียรโทรศัพท์มาหา แม้เธอจะชดใช้ค่าเสียหายแต่เขาก็ยังไม่ยอม จนล่วงเลยมาได้แค่สองอาทิตย์เขาก็สารภาพว่าชอบเธอ ตามตื้อตามจีบ แม้เธอจะปฏิเสธแต่เขาก็ยังไม่สนใจ เลยขี้เกียจจะพูดใช้การกระทำเป็นตัวตัดสินจะดีกว่า

“นี่สำหรับคุณครับ” ฌอห์นส่งยิ้มและยื่นดอกกุหลาบสีชมพูให้ ลลียายิ้มเล็กน้อยแต่ก็ยอมรับมาโดยดี ไม่อยากจะปฏิเสธน้ำใจ เพราะเคยปฏิเสธแต่เขาก็ยังตามตื้อจนน่าเบื่อ สุดท้ายเลยเลือกที่จะรับดอกไม้ จะได้จบๆกันไป

“ขอบคุณนะคะ จริงๆไม่น่า...”

“ต้องลำบากเลย ดอกไม้จะเต็มห้องฉันอยู่แล้ว แบบนี้ใช่ไหมครับ” ฌอห์นแทรกขึ้นอย่างรู้ทัน ลลียาได้ยินก็หลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“ใช่ค่ะ รู้นี่คะ... แต่ก็ยังซื้อมา” เธอว่าเขากลับ

“มันเหมาะกับคุณนี่ครับ” ฌอห์นตอบรับส่งยิ้มให้ การได้มาเจอเธอทุกวันมันทำให้เขามีความสุข และการได้เจอเรื่องแย่ๆมาวันนี้ แต่ได้เห็นหน้าเธอ ทุกอย่างก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

 “ยังไงก็ขอบคุณนะคะ ฉันขอตัวก่อน” ลลียาพูดเสร็จก็เดินเลี่ยงไปอีกทางแต่มือขาวๆข้างที่ว่างอยู่ของตัวเองนั้นก็โดนคว้าไปจับเอาไว้ทันที ทำให้เธอตกใจรีบดึงมือกลับ ฌอห์นเหมือนจะรู้เขาก็รีบปล่อยและส่งยิ้มเจื่อนให้

“ไหนๆผมก็มาแล้ว เราไปทานอาหารเย็นกันดีไหมครับ” ฌอห์นเอ่ยชวน แม้จะชวนมาหลายครั้งแต่ยอมรับเลยว่ากินแห้วทุกครั้ง เขาไม่เคยกินข้าวกับลลียาเลย เขาไม่เคยได้พูดคุยโทรศัพท์กับเธอเกินยี่สิบนาที สิ่งที่เขาทำได้และบ่อยที่สุดคือการมาหาเธอที่โรงเรียนในตอนเย็น แม้จะรู้ดีว่าการกระทำของหญิงสาวก็คือการปฏิเสธเหมือนที่เธอเคยบอกก่อนหน้านั้นแต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจ ชายหนุ่มเชื่อว่าตื้อเท่านั้นที่ครองโลก... วลีนี้ยังใช้ได้อยู่

“คุณก็รู้คำตอบดีอยู่แล้วนี่คะ” ลลียาบอกกลับอย่างเหนื่อยใจ

“ผมรู้ แต่ก็หวังว่าสักวัน... คุณจะตอบตกลง” ฌอห์นยอมรับตรงๆ ลลียามองคนตรงหน้าอย่างเห็นใจเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีใครมาจีบ แต่เพราะรักแรกทำเอาเธอเข็ดกับความรักไปเลย สุดท้ายหญิงสาวก็จำต้องบอกลาอีกครั้ง

“ฉันกลับก่อนนะคะ”

“ครับ”

ฌอห์นตอบรับสั้นๆอยากจะไปส่งใจจะขาดแต่ก็รู้ดีว่าแค่ชวนทานอาหารยังยาก อย่าว่าแต่ไปส่งกลับบ้านเลยยังไงก็ไม่มีหวังแต่เขาก็ให้คนสนิทของตัวเองสืบว่าเธอพักอยู่ที่ไหน เคยไปหาอยู่สองครั้งแต่ก็ไม่เคยได้เข้าไปในห้องแถมยังโดนมองด้วยสายตาไม่ชอบใจนั่นทำให้เขาไม่กล้าไปอีก เมื่อเห็นลลียาเดินไปได้สักพัก ฌอห์นเลยตัดสินใจขับรถกลับเช่นเดียวกัน

รถสีขาวคันหรูขับออกไปจากบริเวณหน้าโรงเรียน จากนั้นรถคันหรูสีดำสนิทสัญชาติเยอรมันยี่ห้อออดี้ที่จอดหลบมุมอยู่ตรงข้ามของโรงเรียนนั้นก็ดับเครื่องทันที และร่างสูงใหญ่หนาแน่นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อก็ออกมาจากรถ เฝ้ามองแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินห่างจากโรงเรียนไปได้ไม่ไกลนัก

ชาร์ลตันแค่ตั้งใจว่าจะมาหาลลียาแต่คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอน้องชายที่นี่ แสดงว่าฌอห์นมาหาหญิงสาวทุกวัน เขามองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จู่ๆความหงุดหงิดก็แล่นทันทีที่เห็นว่าน้องชายตัวดีของตัวเองจับมือของหญิงสาวแถมยังส่งดอกกุหลาบให้อีกเขารู้ดีว่าเธอน่ะชอบดอกลิลลี่เหมือนกับชื่อของเธอแต่ดูเหมือนน้องชายเขาจะไม่รู้ และถ้าไม่ใช่ดอกลิลลี่เธอก็ชอบกุหลาบสีขาวมากกว่าสีชมพู แม้จากการที่มองจะเห็นว่าเธอไม่มีท่าทีเล่นด้วยก็ตาม สุดท้ายเขาตัดสินใจที่จะเดินตามลลียาไปอย่างเงียบๆ หาจังหวะและโอกาสเพื่อที่ได้พูดคุยกับเธอถึงเรื่องของฌอห์น   

ทางด้านของลลียาเมื่อแยกกับฌอห์น หญิงสาวก็ยังเดินต่อไปเรื่อยๆตั้งใจจะไปรอรถเมล์เพื่อนั่งรถกลับไปยังที่พักของตัวเอง แต่ก็เปลี่ยนใจแวะทานกาแฟร้านอร่อยที่อยู่ติดกับที่ป้ายรถเมล์เสียก่อน โดยไม่รู้เลยว่าตลอดระยะเวลาที่เธอเดินมานั้นมีใครบางคนกำลังเดินตามเธออยู่

ลลียาเข้าไปในร้านก่อนที่จะสั่งกาแฟสำหรับตัวเอง เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อยหญิงสาวหมุนตัวจะไปนั่งที่เก้าอี้ซึ่งเวลานี้ภายในร้านคนไม่เยอะเท่าไหร่นัก แต่ก็ต้องเกือบชนเข้าให้กับร่างสูงใหญ่ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง พอเห็นว่าเป็นใครก็เบิกตากว้างทำท่าจะเดินหนีแต่มือหนาของเขาก็จับมือบางข้างที่ว่างอยู่ของเธอ

“ไปนั่งคุยกันหน่อยสิ” ชาร์ลตันบอกเสียงเข้ม จ้องมองหน้าหญิงสาวและมองเลยไปยังริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาได้สัมผัสมันมาหลายครั้งและครั้งสุดท้ายเมื่ออาทิตย์ก่อนยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำอยู่ เห็นแล้วก็นึกอยากจะจูบอีก

“ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้จักคุณ!” ลลียาว่าเสียงเข้มกลับ พยายามสะบัดมือให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา เวลานั้นคนภายในร้านเริ่มหันมามองทั้งคู่ที่กลายเป็นจุดสนใจ ชายหนุ่มเลยโน้มใบหน้าลงแทบจะใกล้ หญิงสาวถอยหนีแต่เขาก็รั้งมือเธอไว้แน่น

มันน่าจูบเรียกความทรงจำอีกทีดีไหม ตกลงจะจำกันได้ดีๆหรือ อยากโดนจูบ” คำขู่ของเขาทำให้ลลียาเบิกตากว้าง กัดริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิดใจ ท่าทีแข็งขืนต่อต้านลดน้อยลง

“มีอะไรก็รีบว่ามา!” หญิงสาวเค้นเสียง ชายหนุ่มได้ยินก็อมยิ้ม

“ไปนั่งคุยกันดีกว่า” ชาร์ลตันพูดเสร็จก็ออกแรงจูงหญิงสาวเล็กน้อยแต่พอเธอขืนตัวเขาก็ใช้แรงที่มากกว่าสุดท้ายก็สำเร็จ เธอยอมเดินตามแรงจูงแต่โดยดี ชาร์ลตันเลือกโต๊ะที่อยู่มุมสุดของร้านซึ่งมันค่อนข้างเป็นส่วนตัวและบริเวณนั้นก็ไม่มีลูกค้าคนอื่นนั่ง เมื่อมาถึงยังโต๊ะเขาก็กดร่างเธอให้นั่งลงเก้าอี้เบาๆ และก็ได้การตอบกลับอย่างไม่เต็มใจนัก แต่เขามองว่ามันเป็นภาพที่น่ารักไม่น้อย ใบหน้าสวยหวานของเธอกลายเป็นบึ้งตึง

“มีอะไรก็รีบพูดมา ฉันไม่ว่าง!” ลลียาพูดขึ้นก่อน ชาร์ลตันได้ยินก็ยังนอกเรื่องต่อ

“ไม่เจอกันแค่อาทิตย์เดียว คุณดูสวยขึ้นกว่าเดิมอีกนะ” คำชมตรงไปตรงมา จู่ๆใบหน้าหวานของหญิงสาวก็รู้สึกร้อนเห่อไปหมด ดวงตากลมโตของเธอที่เมื่อครู่ยังสบตามองเขาอย่างไม่พอใจแต่ตอนนี้ต้องหลบวูบไม่กล้ามอง แต่ปากก็ยังตอบกลับเหมือนเดิม

“ถะ... ถ้าคุณนอกเรื่องฉันจะกลับ!” ลลียาว่าตั้งท่าจะลุก ชาร์ลตันเลยเข้าเรื่อง

“คุณรู้จักฌอห์นได้ยังไง”

คำถามนั้นทำให้ลลียาหันหน้ามามองคู่สนทนาของตัวเองอีกที ใบหน้าสวยเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เธอรู้ว่าเขาหมายถึงฌอห์นผู้ชายที่เธอเพิ่งเจอแน่ๆ

“คุณรู้จักเขาเหรอ” พอได้ยินชาร์ลตันก็คิดว่าลลียาไม่รู้ว่าฌอห์นคือน้องชายของเขา

“แน่นอนสิ มันเป็นน้องของผมนี่”

พอได้ยินแบบนี้ดวงตากลมโตก็เบิกตากว้าง เธอรู้ว่าเขามีน้องชายแต่ไม่รู้ว่าเป็นฌอห์นคนนี้ รู้ดีว่าคนเราชื่อซ้ำกันจะตายไปแต่ตอนนี้เธอคิดว่าสวรรค์กำลังเล่นตลกร้ายกับเธอแน่ๆไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นน้องชายของเขาและฌอห์นเองก็ไม่เคยเล่าเรื่องครอบครัวหรือหน้าที่การงานละเอียดนัก และตัวเธอเองก็ไม่นึกสนใจ แม้จะเจอกันมาร่วมเดือนแต่การพูดคุยก็ไม่เคยสนิทสนมมากพอที่จะเล่าเรื่องส่วนตัวของกันและกันให้ฟัง

“น้องชายคุณเหรอ” ลลียาถามกลับ

“ใช่ ตกลงว่ายังไง คุณเป็นอะไรกับมัน ชอบมันเหรอ หรือว่าเป็นแฟนมันล่ะ” ชาร์ลตันถามรัวเป็นชุดด้วยความหงุดหงิดใจ ตอนแรกก็ดีใจที่ได้เจอหญิงสาวอยู่หรอกแต่พอนึกถึงเรื่องน้องชายของตัวเองจู่ๆความหงุดหงิดใจก็ก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขา” ลลียาตอบตามตรง

“มันมาหาทำไมทุกวัน มีซื้อดอกกุหลาบให้ แถมมันยังจับมือคุณอีกล่ะ” ชาร์ลตันถามเสียงเข้มต่อ จ้องมองดอกกุหลาบที่เธอวางเอาไว้บนโต๊ะ ลลียาเองก็มองเช่นเดียวกัน ก่อนที่จะสบตาชายหนุ่มแล้วตอบกลับ

“เราก็เป็นเพียงแค่เพื่อนกันเท่านั้น”

“เพื่อน? แต่มันไม่คิดกับคุณแค่เพื่อนหรอกใช่ไหม” ชาร์ลตันพูดขึ้นอย่างรู้ทัน

“คุณก็ไปถามน้องชายคุณเองสิ จะมาถามฉันทำไมกัน” ลลียาว่าเข้าให้ แถมยังมองค้อนเขาอีก

“ถึงอย่างนั้นผมก็อยากจะถาม แต่ถ้าคุณไม่ตอบ ผมก็จะบอกให้ ฌอห์นมีคู่หมั้นแล้วและกำลังจะแต่งงานกันเร็วๆนี้ และคู่หมั้นของฌอห์นก็รู้เรื่องที่ฌอห์นมาติดพันคุณ เธอไม่พอใจเลยคิดจะถอนหมั้น ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากจะเป็นมือที่สามหรอกจริงไหม?” ชาร์ลตันเลิกคิ้วถาม ส่วนลลียายอมรับว่าตกใจที่ได้ยินเขาเล่าเรื่องนี้ ฌอห์นไม่เห็นจะบอกเธอเลย หากรู้เธอก็ไม่ยุ่งกับเขาแน่ๆ

“ฉันไม่มีความคิดแบบนั้น ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้องชายคุณเลย ถ้าฉันรู้สักนิดว่าเขาเป็นน้องชายของคุณล่ะก็ ฉันจะหลีกเลี่ยงหลีกหนีให้ถึงที่สุดเพราะฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายตระกูลนี้!” ท้ายประโยคเธอพูดกระแทกกระทั้น ชาร์ลตันรู้สึกโมโหนิดๆที่เธอพยศเลยหาประโยคที่จะปราบเธอสุดท้ายเขาก็เลยพูดกลับเมื่อคิดอะไรดีๆออก

“ผมรู้ว่าคุณไม่ได้รู้สึก ไม่ได้รักไม่ได้ชอบมันหรอก เพราะว่าคุณมีผมคนเดียว รักผมคนเดียวใช่ไหมล่ะ ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้” คำพูดของเขาทำให้ดวงตากลมโตของลลียาเบิกกว้างอย่างตกใจ ตกใจแรกไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดแบบนี้ตกใจที่สองคือเขารู้ทันเธอได้อย่างไรกัน!

“ละ... หลงตัวเอง ผู้ชายอย่างคุณน่ะ รักไปก็เปลืองหัวใจ! ไปรักหมาแมวยังดีกว่า” หญิงสาวบอกเสียงดังอย่างกลบเกลื่อน ส่วนชาร์ลตันได้ยินก็หัวเราะ เธอคงไม่รู้เลยว่าตอนนี้แก้มขาวๆของเธอนั้นมันแดงก่ำอย่างน่ารัก ระหว่างที่มองเธอเพลินๆเขาก็คิดอะไรดีๆออก ที่จะจัดการเรื่องนี้และได้แกล้งอดีตแฟนสาวของตัวเอง ยิ่งเธอพยายามลืมเขา เขาก็ยิ่งอยากเอาชนะเธอ และเขาค่อนข้างมั่นใจว่าลลียาจะยังรักเขาอยู่ เพราะเขารู้ดีว่าเมื่อครั้งอดีตนั้นเธอรักเขามากแค่ไหน

“แน่ใจเหรอที่พูดน่ะ” ชาร์ลตันถามกลับอย่างอารมณ์ดี ลลียาเลยกัดริมฝีปากแน่นตอบกลับอย่างหงุดหงิดใจ

“แน่ใจ ฉันไม่เคยแน่ใจอะไรแบบนี้เลยตั้งแต่เกิดมา ทีนี้ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียที ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับน้องคุณ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ขอตัว และหวังว่าเราจะไม่ได้พบได้เจอกันอีกนะคะ!

ลลียาว่ากระแทกจากนั้นก็ลุกขึ้นจากโต๊ะตั้งใจจะเดินหนีไปแต่มือขาวๆของเธอก็ถูกมือหนาของเขาดึงรั้งเอาไว้เสียก่อนทำให้หญิงสาวหันมามองสายตาขุ่นเคือง

“ปล่อยฉันนะ!

“ผมไม่ปล่อย มีอะไรไหม” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามท่าทางกวนๆ เธอเห็นแบบนั้นก็นึกหมั่นไส้

“จะมายุ่งกับฉันทำไมเล่า เราสองคนไม่มีอะไรต่อกันแล้วชาร์ลตัน! เลิกยุ่งและทำเหมือนว่าเรารู้จักกันสักทีเถอะ” เธอบอกด้วยความโมโห ในขณะที่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมแพ้ ยิ่งเห็นเธอทำแบบนี้เขาก็ยิ่งอยากจะเอาชนะ เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอไม่ได้รักเขาอีก เธอต้องรักเขาอยู่ ชายหนุ่มมั่นใจ แววตาของเธอมันฟ้อง

“แน่ใจนะว่าไม่ได้รักผมแล้ว” ชาร์ลตันถามย้ำอีกครั้ง

***********************************************************************************

สาวๆจ๋า ฝากเม้น โหวต แอดแฟนพันธุ์แท้ด้วยน้าาาา

“แน่ใจนะว่าไม่ได้รักผมแล้ว” ชาร์ลตันถามย้ำอีกครั้ง

“ต่อให้คุณถามย้ำเป็นสิบครั้ง ร้อยครั้ง พันครั้ง ฉันก็ตอบเหมือนเดิมว่าไม่ได้รัก และจะบอกอะไรเพิ่มเติมเอาไว้นะ เผื่อว่าจะได้เลิกหลงตัวเอง หลงอยู่กับความคิดที่ว่ามีแต่ผู้หญิงวิ่งตามคุณ คนอื่นอาจจะใช่ แต่ฉันไม่ใช่ ฉันเกลียดคุณ!” ลลียาพูดออกมายืดยาวหวังว่าเขาจะเจ็บปวดกับสิ่งที่เธอพูดบ้างแต่ดูเหมือนว่าใบหน้าหล่อเหลายังนิ่งเฉยไม่ได้ดูจะโกรธเคืองจนปล่อยเธอไปเลย แต่เขากลับจับมือเธอแน่นขึ้น

“แน่จริงพิสูจน์มาสิว่าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง ว่าคุณไม่ได้รักผม”

“หมายความว่ายังไง” หญิงสาวนิ่วหน้าไม่เข้าใจที่เขาพูด แต่ต่อมาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เขาบอก

“เรามาพนันกัน ถ้าภายในหนึ่งเดือนผมทำให้คุณยอมรับว่ายังรักผมอยู่ไม่ได้... ผมจะเลิกยุ่งกับคุณ” ข้อเสนอของเขาทำให้ลลียาได้อึ้งอีกรอบ คิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะใช้มุกนี้ เธอตกใจพอสมควรก่อนที่จะหาเสียงของตัวเองเจอก็ผ่านไปเกือบสองนาที

“จะบ้าเหรอ ฉันไม่พนันบ้าบออะไรกับคุณหรอก” ลลียาพูดและหลบตา ชายหนุ่มเห็นก็ชอบใจ เลยเดินเข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน หญิงสาวพยายามจะถอยห่างก็ไม่ได้ เมื่อเขายังจับมือของเธออยู่

“ทำไมล่ะ ไม่กล้าล่ะสิ หรือกลัวว่าตัวเองจะแพ้ตั้งแต่อาทิตย์แรก หืม... ลิลลี่” ลลียาตวัดสายตามองเมื่อได้ยินประโยคนั้น

“เปล่า แต่มองว่ามันไร้สาระมาก! ฉันไม่เสียเวลามาพนัน เดิมพันบ้าบออะไรกับคุณหรอก และถ้าจะกรุณาก็ช่วยเลิกยุ่งกับฉันเสียที ถ้าว่างมากนักก็เอาเวลาไปทำประโยชน์เถอะ!

พูดเสร็จก็สะบัดมืออย่างแรงจากนั้นก็เดินออกไปปล่อยให้ชายหนุ่มยืนนิ่งเพียงลำพัง ยอมรับว่าโกรธและโมโหที่เธอพูดจาแบบนี้ เมื่อก่อนเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบประชดประชันหรือพยศ กระแทกแดกดันเขาขนาดนี้มาก่อน นั่นทำให้เขายอมไม่ได้ ตอนนี้อารมณ์ของเพลย์บอยหนุ่มมันพลุกพล่าน เหมือนกับว่า ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ เขาจะต้องทำให้เธอยอมรับให้ได้ว่าเธอยังรักเขาอยู่! แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองคิดยังไงกับหญิงสาว แต่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาใช้คำว่า “แฟน” กับเธอคนแรก และเธอคือผู้หญิงคนแรกที่เขาขอเป็น “แฟน” เช่นกัน

 

ส่วนทางด้านของลลียาเมื่อออกมาจากร้านกาแฟ หญิงสาวก็รีบวิ่งขึ้นรถบัสที่มาจอดรออยู่ พอขึ้นมาเธอก็รีบหาที่นั่ง เวลานั้นสายตาของเธอก็มองออกไปนอกหน้าต่างเข้าไปยังร้านกาแฟเมื่อครู่ เธอพบว่าเขาเดินออกมาและสบตามองเธออยู่นอกร้านแต่หญิงสาวก็หลบตา เมื่อรถเคลื่อนตัวอออกไป มือบางของเธอก็สัมผัสในตำแหน่งหัวใจตัวเองแผ่วเบาพบว่ามันเต้นแรงมาก มากจนเหมือนกับครั้งแรกที่เธอได้พบกับเขา และเธอยังจำได้ดีของการพบกันครั้งแรกที่มหาวิทยาลัยครั้งนั้น

วันนี้อากาศที่บอสตันไม่ค่อยดีมากนัก ฝนตกตั้งแต่เช้าจนถึงตอนค่ำ ลลียากำลังเดินไปตามทางของคณะ เวลานี้สองทุ่มแล้วนักศึกษาหลายๆคนก็เดินทางกลับกันเกือบหมดแต่เธอเองมัวแต่อ่านหนังสือจนค่ำมืด ระหว่างที่เดินไปตามทางมัวแต่ก้มหน้ามองทางจนไม่ได้สังเกตถึงร่างสูงของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาอย่างรวดเร็วและนั่นส่งผลให้ทั้งคู่ชนกันอย่างแรง

“โอ๊ย!” ลลียาร้องออกมาเบาๆเมื่อสะโพกของเธอกระแทกพื้น ในขณะที่แว่นตาขนาดใหญ่ก็กระเด็นตกและก็เลนส์ก็หลุดในเวลาต่อมา ใบหน้าหวานดูตื่นตระหนก พยายามคลำหาแว่นตาของตัวเองแต่ก็ไม่พบ จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงมือหนาของใครบางคนจับที่มือของเธออยู่ ตามมาด้วยเสียงทุ้มเข้ม ของคนที่ยืนด้านหน้าแต่เธอมองหน้าเขาไม่ชัด

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ”

“อะ... เอ่อ นิดหน่อยค่ะ คุณช่วยฉันหาแว่นหน่อยได้ไหมคะ” ลลียาถามกลับ ระหว่างนั้นเธอเห็นเขาเคลื่อนไหวลางๆ ยิ่งตรงนี้แสงน้อย ทำให้การมองเห็นของเธอยิ่งด้อยประสิทธิภาพมากกว่าเดิม จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเขาถอนหายใจและอะไรบางอย่างก็ถูกยัดมาที่มือ

“แว่นของคุณพัง” คำตอบนั้นทำให้ลลียาตกใจ

“ตายจริง... สงสัยตอนที่ล้มลงแน่ๆ” หญิงสาวว่า

“ผมขอโทษที่เดินไม่ดูทาง ถ้ายังไงผมจะรับผิดชอบค่าแว่นของคุณเองนะ” เสียงของชายหนุ่มยังบอกต่อ ลลียาพยายามจะลุกขึ้นและก็ได้อ้อมแขนแข็งแรงของเขาช่วยเอาไว้

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็ไม่ดูทางเหมือนกัน ถ้ายังไงขอตัวก่อนนะคะ”

ลลียาบอกเสร็จก็ส่งยิ้มให้คนตรงหน้าที่มองเห็นเลือนราง ก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปแต่เดินไปได้นิดหน่อยเธอก็แทบหน้าคะมำเมื่อเดินชนกับถังขยะ โน้มไปด้านหน้าจนเหมือนจะได้ล้มอีกครั้งแต่เรียวแขนกลมกลึงของเธอก็โดนดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน

“ผมว่าคุณไปได้ไม่ถึงไหนแน่ๆถ้าไม่มีแว่น” ลลียาได้ยินเสียงทุ้มเข้มพูดเหมือนหัวเราะ

“ก็ฉันสายตาสั้นนี่คะ และไม่นิยมใส่คอนแทคเลนส์”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะพาไปตัดแว่นใหม่แล้วกัน ไปเถอะครับ” พูดเสร็จเจ้าของเสียงทุ้มก็จับจูงเธอแต่หญิงสาวก็ขืนตัวเอาไว้

“อย่าเลยค่ะ ฉันเกรงใจ” ลลียาบอกตามตรง

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมเองก็ผิดนะ ไปกันเถอะ ฝนตกหนักมากขึ้นทุกที”

ชายหนุ่มยังบอกต่อ สุดท้ายหญิงสาวก็ยินยอมให้เขาพาไป เธอรู้สึกว่ามือของเขาที่จูงเธออยู่นั้นมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน เขาพาเธอนั่งรถจากนั้นก็ขับออกไป พอรถเคลื่อนตัวลลียาก็เริ่มจะระแวงว่าเขาจะพาเธอไปทำอะไรหรือเปล่าแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ในขณะที่ชายหนุ่มที่นั่งในตำแหน่งคนขับขณะที่ติดไฟแดงเขาก็จ้องมองใบหน้าหวานอย่างหลงใหล ตอนที่เธอไม่ใส่แว่นเขาพบว่าเธอน่ารัก... เขาชอบ นี่คือความรู้สึกแรกที่ได้เห็นเธอใกล้และชัดแบบนี้ อาจจะเพราะตรงทางเดินเมื่อครู่แสงไฟน้อยทำให้เขามองไม่เห็นความสวยงามที่ซ่อนอยู่แต่ตอนนี้... มันชัดเจน

แค่สิบห้านาทีเท่านั้นลลียาถูกพาลงจากรถอีกครั้ง และพอเธอสัมผัสความเย็นของเครื่องปรับอากาศและเสียงทักทายของพนักงานก็โล่งใจที่เขาพาเธอมาร้านแว่นอย่างที่พูดเอาไว้จริงๆ เขาส่งแว่นของเธอให้กับพนักงานและเธอได้ยินพนักงานบอกว่าโชคดีแค่เลนส์หลุดเท่านั้นไม่ได้รับความเสียหายจนต้องเปลี่ยนใหม่ ระหว่างนั้นให้เธอกับเขานั่งรอก่อน ชายหนุ่มจึงจับจูงหญิงสาวไปนั่งรอตรงโซฟา

ลลียารู้สึกได้ว่าเขาจ้องมองเธอโดยที่ไม่พูดอะไรเลยสักคำ ตัวเธอเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน เธอได้กลิ่นน้ำหอมจากร่างกายของเขา มันหอมเย็นๆได้กลิ่นแล้วสดชื่น หลายครั้งเธอเงยหน้ามองเป็นครั้งคราวก็เห็นเลือนลางไม่ชัดเจนนัก แม้แสงไฟจะสว่างก็ตามที

 “คุณชื่ออะไรเหรอ” จู่ๆชายหนุ่มก็ถามขึ้น หญิงสาวส่งยิ้มกลับเล็กน้อย

“ลลียาค่ะ”

“ลลียา... ชื่อคุณเรียกยากจัง คุณเป็นคนเอเชียหรือเปล่า” ชายหนุ่มผู้ใจดีที่พามาร้านแว่นเอ่ยถามต่อ ส่วนหญิงสาวก็ตอบกลับ

“ค่ะ ฉันเป็นคนไทย เรียกฉันว่า ลิลลี่ก็ได้ค่ะ” ลลียาบอกชื่อเล่นของตัวเอง

“ลิลลี่... ชื่อเพราะนะครับ”

จู่ๆหัวใจของหญิงสาวก็กระตุกอย่างไรไม่รู้กับคำชม ยังไม่ได้เห็นหน้าชัดเจนแต่พบว่าเสียงทุ้มๆของเขาช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน เธอเลยถามกลับบ้าง

“คุณล่ะคะ”

“ผม...”

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะตอบ เสียงของพนักงานร้านแว่นก็ดังขึ้นเสียก่อน เขาเลยลุกขึ้นไปเอาแว่นให้กับเธอ อีกห้านาทีต่อมาเขาก็กลับมานั่ง จากนั้นเขาก็สวมแว่นให้ ทำเอาเธอตกใจ แต่ก็ยอมนั่งเฉยๆให้เขาสวม ทันทีที่ภาพตรงหน้าชัดเจน ลลียาก็พบว่าหัวใจของตัวองเต้นดังราวกับเสียงกลอง... ผู้ชายตรงหน้าหล่อเหลาเหลือเกิน และเธอก็รู้จักเขาจากการได้ยินคนอื่นๆพูด เขาคือดาวเด่นของมหาวิทยาลัยแห่งนี้!

“ผมชาร์ลตัน เวลสลีย์ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับลิลลี่...”

เอี๊ยด!

เสียงรถเบรกกะทันหันทำให้ลลียาหลุดออกจากภวังค์เมื่อคิดไปถึงครั้งแรกที่เธอกับเขาเจอกัน หญิงสาวสะบัดศีรษะเล็กน้อยไล่เขาออกจากความคิด ก่อนที่จะพบว่าหัวใจของเธอยังคงเต้นแรง... เหมือนดั่งวันแรกที่เจอเขาจริงๆ

“ทำไม... ยังเลิกรักเขาไม่ได้สักทีนะ” เธอพูดกับตัวเองเบาๆและเบนสายตาออกไปมองด้านนอกอย่างไร้จุดหมาย ยิ่งเขามายุ่งวุ่นวายเธอก็กลัวหัวใจจะเผลอยอมเขาอีก... แต่เธอไม่อยากเจ็บปวดอีก ลลียาได้แต่หวังว่าการพูดแรงๆพยศใส่เขาหนักๆ จะทำให้เขาเลิกยุ่งกับเธอ... แต่ไม่รู้ว่ามันจะเป็นการหวังมากเกินไปหรือเปล่าน่ะสิ รู้ดีว่าชาร์ลตันไม่ชอบแบบนี้และก็รู้ดีเช่นเดียวกันว่าเขาชอบเอาชนะแค่ไหน


*** ชอบหนูลิลลี่นะ ชัดเจนดี แต่คนหน้าด้าน มีหรือจะยอมหยุดแค่นี้อ่ะ ม่ายมีทางงงงง ป๋าต้องหาทางแกล้งนางจนได้แน่ๆๆๆ ***

ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้นบอกกันนะ

ปล.2 หากชอบเรื่องนี้อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนน้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #442 รัติกาล (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 12:54
    หนุกค่ะ ลุ้นมากด้วยว่าจะแกล้งอะไรลิลลี่
    #442
    0
  2. #207 Little (@peypey) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 19:58
    ยังหึง หวงอยู่
    #207
    0
  3. #127 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 17:18
    กรั้กกกก ย้อนอดีตละฟยิบแว่นใส่ พอโฟกัสได้ละแนะนำตัว นี่มันฟินนนน
    #127
    0
  4. #79 nancy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 08:36
    อีป๋าชาร์ลโมโหหึงลิลลี่น่าดู อิจฉาน้องชายตัวเองด้วย 555 แต่ก็น่ารักนะป๋า รอตอนต่อไปคร้า
    #79
    0
  5. #44 loverilak2 (@LoveRilak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 15:03
    ชอบจังเลยตอนใส่แว่นแล้วบอกว่า ผมชาร์ลัน เวลส์ลีย์ อ๊ายๆๆเขิน
    #44
    0
  6. #41 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 20:09
    คิดถึงอดีตด้วย อิอิ
    #41
    0
  7. #40 loverilak2 (@LoveRilak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 11:46
    ตอนแรกสงสัยรักกันเพราะอะไร ตอนนี้สงสัยว่าเลิกกันเพราะอะไร
    #40
    1
    • #40-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 4)
      25 กันยายน 2558 / 16:02
      มีเฉลยในแต่ละตอนแน่นอนค่ะ ^ ^
      #40-1
  8. #39 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 14:47

    เจอผู้ชายกวนประสาทต้องรีบหายามากินนะลิลลี่ อยากรู้ว่าเลิกกันแล้วทำไมตอนนั้นชาร์ลตันไม่ตามง้อ ปล่อยให้เวลาผ่านมาเป็นปี ค่อนข้างสงสัยค่ะ

    #39
    1
    • #39-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 4)
      24 กันยายน 2558 / 15:42
      ต้องติดตามอ่านต่อค่ะ ^^ เพราะมีเฉลยแน่นอน และเรื่องราวในอดีตจะค่อยๆเผยออกมาเองค่ะ ^ ^
      #39-1
  9. วันที่ 24 กันยายน 2558 / 14:37
    ไรท์ขา  ฝากตั้นหน้าอีตาชาร์ลตันทีนึงค๊า
    #38
    0
  10. #37 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 19:43
    ลิลลี่เอ๋ย ไม่รอดแน่ 55555555555
    #37
    0
  11. #36 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 10:13
    โลกเรามันช่างกลมเหลือเกินนะคะ
    #36
    0
  12. #35 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 22:20
    #35
    0
  13. #34 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 22:20
    #34
    0
  14. วันที่ 22 กันยายน 2558 / 11:26
    ใจนะขาด แล้วเอ๋ย..........  55555

    รออัพอยู่นะคะไรท์คนงาม
    #33
    0
  15. #32 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 20:15
    โลกมันกลม
    #32
    0
  16. #31 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 14:41

    แรงส์สสดีค่ะ รออ่านนะ ผู้หญิงที่มีคุณค่าไม่บ้าพนันหรอกนะ 555
     

    #31
    0