ตอนที่ 3 : บทที่2 [จูบเรียกความทรงจำ!] 100% อัพแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    20 ก.ย. 58

 

*** ฝากเม้น โหวต แอดแฟนพันธุ์แท้ด้วยนะคะ ถ้าไม่อยากพลาดความแซ่บ ^^ ฝากป๋าชาร์ลและหนูลิลลี่ด้วยนะ คิคิ ***

 

บทที่2

(จูบเรียกความทรงจำ)

 

          ลลียายืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเข้มเปล่งเสียงเรียกชื่อชื่อเล่นอย่างสนิทสนมเหมือนเมื่อครั้งอดีต ดวงตากลมโตของหญิงสาวช้อยสายตามองสบเข้ากับดวงตาชวนฝันของเขา ชาร์ลตันมองความสวยงามของใบหน้าหวานที่เขาเคยชอบ แม้เมื่อก่อนเธอจะมีแว่นตาบดบังแต่เวลานี้เมื่อไม่มีอะไรมาขวางกั้นเธอกลับสวย สวยเหลือเกิน ร่างกายนุ่มนิ่มของเธอก็ยังเหมือนเดิม ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิมสำหรับเขา คงมีเพียงหัวใจสินะ... ที่เขาไม่รู้ว่าเธอจะเหมือนเดิมหรือเปล่า

          ลลียาจ้องมองใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาของชายหนุ่มที่ไม่ได้เจอกันมาหกปี เขายังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เธอไม่ได้ติดตามข่าวของเขาอีกหลังจากเกิดเรื่องทั้งหมด ปิดตายตัวเอง ปิดหูปิดตาไม่ยอมรับรู้และปิดหัวใจที่เคยรู้สึกเป็นสุขทุกครั้งที่เคยอยู่ร่วมกัน ลลียาดึงสติได้อีกครั้งเมื่อพบว่าใบหน้าคมเข้มของเขากำลังโน้มลงมาจนแทบจะชิดที่ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอหญิงสาวรวบรวมแรงใช้มือทั้งสองข้างของตัวเองผลักร่างสูงใหญ่ของเขาออกและมันก็แรงมากพอทำให้เธอกลายเป็นอิสระ

          “คุณทักคนผิดแล้วค่ะ!

          เจ้าของร่างเพียวระหงพูดเท่านั้น จ้องมองด้วยแววตาแห่งความเจ็บปวดก่อนหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนั้นไม่สนสายตาของคนอื่นจับจ้องมายังทั้งคู่ พอเดินออกห่างมาพอสมควรลลียาก็สาวเท้าเร็วขึ้นโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมอง เธอวิ่งผ่านผู้คนมากมายจนมาถึงโต๊ะที่กานดากับปีเตอร์นั่งอยู่ทางด้านหลัง หญิงสาวมาถึงก็คว้ากระเป๋าสะพายของตัวเองที่วางเอาไว้บนโต๊ะโดยมีกานดาเป็นคนดูแลให้ทันที

          “จะไปไหนล่ะลิลลี่” กานดาเอ่ยถามอย่างตกใจกับท่าทางของหลานสาว

          “หนูไม่ค่อยสบายค่ะ ขอตัวกลับก่อนนะคะป้า” เธอพูดเสร็จตั้งใจเดินออกไปแต่เสียงของปีเตอร์ก็รั้งเอาไว้เสียก่อน

          “งั้นลุงจะไปส่งหนูที่บ้านก่อน”

          “อย่าเลยค่ะ หนูกลับเองได้ เจอกันที่บ้านนะคะ”

          ลลียาพูดเท่านั้นและก้าวเดินออกไปยังหน้าคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว พอเดินออกมาก็พบเข้ากับแท็กซี่ที่จอดส่งแขกในงานท่านหนึ่งพอดิบพอดี เธอเลือกใช้บริการต่อ เมื่อขึ้นรถมาได้ก็ถอนหายใจออกมา ดวงตากลมโตสั่นไหวพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ แม้จะผ่านมาหลายปีแต่เธอกลับพบว่าบาดแผลที่เคยคิดว่าแห้งสนิทนั้นแท้จริงมันยังสดใหม่ไม่ต่างจากวันที่เกิดเรื่องเมื่อครั้งอดีต

          ใช้เวลาเพียงแค่สิบห้านาทีเท่านั้นแท็กซี่ก็มาจอดที่หน้าบ้าน หญิงสาวหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าใบเล็กของตัวเองและส่งให้กับคนขับรถ เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไปลลียาหมุนตัวเดินเข้าไปในบ้านขึ้นไปบนชั้นสองเข้าไปในห้องของตัวเองปิดล็อกประตู จากนั้นก็วางกระเป๋าไว้บนเตียง เดินไปยังหน้ากระจกทอดมองตัวเองโดยที่หัวใจที่ยังเต้นกระหน่ำ แต่อัตราการเต้นของหัวใจนั้นไม่ได้มาจากอาการตื่นเต้นหรือดีใจแต่มันเกิดขึ้นเพราะความเจ็บปวด

          เธอยืนมองตัวเองในกระจกฉับพลันก็เห็นภาพสะท้อนเมื่อครั้งอดีตภาพของเธอและเขา ภาพที่เคยเป็นความทรงจำที่ดีงามแต่เวลานี้มันกลายเป็นความทรงจำที่ตามหลอกหลอนเธอ

          “ตกลงเป็นแฟนกันนะ” คำขอเป็นแฟนในวันที่ฝนตก ทำให้ลลียาตะลึงด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานที่มีแว่นตากรอบใหญ่บดบังความสวยงามนั้นก็แดงระเรื่ออย่างเขินอาย

        “อะ... อะไรนะคะ” ชาร์ลตันเห็นท่าทีของหญิงสาวเขินก็อมยิ้ม

        “ก็บอกว่าเป็นแฟนกันไง ตกลงนะ” ชายหนุ่มถามย้ำ หญิงสาวช้อนสายตามอง หัวใจเต้นแรงราวกับเสียงกลองสุดท้ายใบหน้าหวานของเธอก็พยักหน้าเล็กน้อย รีบก้มหน้าลงซ่อนความเขินอาย โดยเฉพาะแก้มขาวใสที่แดงก่ำของตัวเอง จนร่างสูงมองอย่างเอ็นดู ใช้มือหนาของตัวเองเชยคางมนของหญิงสาวขึ้นช้าๆ

        “ว่ายังไงล่ะ เป็นแฟนกันนะ...” ชายหนุ่มถามย้ำ ลลียาเขินอายจะหลบสายตาเขาก็ไม่ได้เมื่อมือหนานั้นยังจับไว้ที่ปลายคาง สุดท้ายก็ตอบรับเสียงหวานใสแผ่วเบา

        “ค่ะ”

        คำตอบตกลงเมื่อวันวานทำให้กลายเป็นฝันร้ายยาวนานมาถึงทุกวันนี้ ลลียาสะบัดศีรษะเล็กน้อยพยายามไล่ความคิดในอดีตที่หลั่งไหลเข้ามาราวกับทำนบแตก จากนั้นก็หมุนตัวเดินไปนั่งบนเตียงนอนพร้อมกับถอนหายใจ ส่วนมือบางของเธอนั้นก็จับหัวใจที่ยังเต้นแรงไม่หยุด

          “การได้เจอคุณมันเป็นเรื่องที่ซวยที่สุดของฉัน!

          หญิงสาวพูดขึ้นอย่างโมโหก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อให้สมองปลอดโปล่ง สามสิบนาทีต่อมาเธอออกมาอีกครั้งในชุดนอนกระโปรงสีขาวและเป็นเวลาเดียวกันกับที่เสียงรถดังขึ้นที่หน้าบ้านเป็นการบ่งบอกว่ากานดากับปีเตอร์กลับมาแล้ว ลลียารีบปิดไฟในห้องนอนของตัวเองและล้มตัวลงนอน ไม่อยากให้ป้าของเธอได้ซักถามเรื่องชาร์ลตันรู้ดีว่ามันต้องกลายเป็นประเด็นแน่ และก็เป็นไปตามคาดเมื่อสิบนาทีต่อมาบานประตูห้องเธอถูกเคาะ

          “ลิลลี่ หลับหรือยังลูก ลิลลี่” กานดาตะโกนเรียกหลานสาว พยายามจะเปิดห้องเข้าไปแต่พบว่าห้องล็อกอยู่

          “สงสัยจะหลับ เห็นบอกว่าไม่สบายนี่” ปีเตอร์พูดขึ้นขณะที่กำลังถอดเสื้อสูท

          “แย่จริง ฉันอยากจะพูดเรื่องคุณชาร์ลตันกับหลานจะแย่ คิดดูสิ เขาเป็นคนประมูลลิลลี่นะ และพรุ่งนี้ทั้งสองก็จะไปดินเนอร์กัน” กานดาว่าใบหน้าสูงวัยมีรอยยิ้ม ส่วนปีเตอร์ก็ส่ายหน้า

          “อย่าคิดไปไกลน่า”

          “คิดบ้างจะเป็นอะไรไปล่ะ”

          เสียงของสองลุงป้าดังเข้ามาภายในจนคนที่แกล้งนอนหลับอยู่นั้นก็ได้ยินอย่างชัดเจน เธอถอนหายใจนึกไปถึงความจริงวันพรุ่งนี้ว่าเธอจะต้องไปทานข้าวกับเขา และเธอก็บอกตัวเองว่าจะไม่มีวันยอมไป! ลลียาจะไม่ไปทานข้าวกับชาร์ลตันเป็นอันขาด!

         

          อีกด้านที่คฤหาสน์แมคคานีย์ แขกหลายคนทยอยกลับกันหมดเมื่องานการกุศลจบลง ชาร์ลตันก็เป็นหนึ่งในนั้นแต่ก็ยังโดนรั้งจากเจ้าของงานอย่างจูเลีย

          “ฉันคิดว่าคุณจะไม่ประมูลใครสักคน” ชาร์ลตันได้ยินก็หัวเราะ

          “เพราะผมคิดว่าคนสุดท้ายน่าสนใจที่สุดยังไงล่ะครับ” ชายหนุ่มตอบกลับแม้ทีแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะประมูลใครเนื่องจากไม่มีใครเข้าตาและคิดว่าจะบริจาคตามปกติ จนกระทั่งได้เห็นลลียา เขาเลยบริจาคเงินที่เพิ่มมากกว่าทุกปีถึงหนึ่งล้านเหรียญ

          “รู้ไหมเงินของคุณช่วยเหลือเด็กๆได้เยอะทีเดียว” จูเลียพูดอย่างยินดี ทั้งชีวิตของเธอนั้นอุทิศเพื่องานการกุศลทั้งหมด เธอไม่มีลูกเป็นของตัวเองเนื่องจากปัญหาสุขภาพเลยรักและเอ็นดูเด็กด้อยโอกาส กำพร้าทั้งหลายจึงเปิดเป็นมูลนิธิและได้แม่ของชาร์ลตันที่เข้ามาบริจาคให้ทุกปีเป็นจำนวนเงินไม่น้อย

          “ผมยินดีครับ ว่าแต่ พรุ่งนี้ผมจะไปทานข้าวกับผู้หญิงที่ผมประมูลได้ยังไง” ชายหนุ่มเอ่ยถาม จูเลียได้ยินก็นิ่วหน้าอย่างแปลกใจ

          “คุณยังไม่ได้คุยหรือตกลงนัดแนะเวลาสถานที่กับเธอหรือ” ชาร์ลตันส่ายหน้าเล็กน้อย

          “ตายจริง สงสัยลิลลี่จะลืม เอาเป็นว่า พรุ่งนี้ฉันจะให้ลิลลี่โทรศัพท์ไปหาคุณดีกว่า” จูเลียบอกสรุป ชาร์ลตันเหมือนจะเห็นด้วยแต่จู่ๆเขาก็ฉุกคิดอะไรได้บางอย่าง ใบหน้าหล่อเหลาของเขายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ทันที เขารู้ว่าเธอจะไม่มีวันโทรศัพท์มาแน่ๆ ชาร์ลตันตัดสินใจที่จะถามต่อ

          “ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ผมไปหาเธอที่บ้านจะดีกว่า พรุ่งนี้เช้าช่วยส่งแผนที่บ้าน เบอร์โทรศัพท์ของเธอให้กับคนสนิทของผมนะครับ” จูเลียได้ยินก็พยักหน้ารับเล็กน้อย

          “แบบนั้นก็ได้จ้ะ”

          “งั้นผมขอตัวก่อน”

          ชาร์ลตันจูบแก้มเอ่ยลา หมุนตัวเดินไปที่รถโดยที่คนสนิทอย่างวีแกนก็เปิดประตูรถให้กับคนเป็นนายและปิดประตูตามหลัง จากนั้นเขาก็เดินอ้อมไปประจำด้านคนขับเพื่อมุ่งหน้าสู่วิลล่าสุดหรูของตระกูลเวสลีย์

          ระหว่างที่นั่งรถ ชายหนุ่มหันไปมองด้านนอกอย่างไร้จุดหมายแต่ในห้วงความคิดเจาไม่อาจจะลบภาพของลลียาได้และหากยอมรับกันจริงๆหกปีที่ผ่านมาเธอก็ไม่เคยออกจากความทรงจำของเขาไปไหน แม้ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่นึกขอบคุณความโลกกลมที่ได้เจอเธอวันนี้... แฟนเก่าของเขา ลลียา

          “พรุ่งนี้ผมจะดินเนอร์ให้คุ้มกับหนึ่งล้านที่เสียไปแน่ ลิลลี่!

          ชายหนุ่มพูดเพียงลำพัง ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขามีแผนสำหรับวันพรุ่งนี้ และเขาก็พอจะเดาความคิดเธอออกเพราะในอดีตนั้นเขารู้จักเธอเป็นอย่างดีเชียวล่ะ เธอต้องหาทางเลี่ยงแน่ๆและเขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น ยังไงการดินเนอร์ในวันพรุ่งนี้ก็ต้องเกิด หากเธอไม่ยอม... เขาจะบังคับเพราะอยากจะพาเธอไปรื้อฟื้นความหลังด้วยกัน ยิ่งหญิงสาวแสร้งทำเป็นไม่รู้จักมันทำให้เพลย์บอยหนุ่มรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย แต่ก็ชอบใจที่เธอยังคงท้าทายสำหรับเขาไม่ว่าจะวันนั้นหรือวันนี้!

 

          วันต่อมาลลียาตื่นแต่เช้าไม่ใช่เพราะเมื่อคืนเข้านอนเร็วแต่เป็นเพราะเธอนอนไม่หลับ สาเหตุก็มาจากผู้ชายที่ประมูลเธอไปด้วยยอดเงินสูงลิ่วถึงหนึ่งล้านเหรียญ หญิงสาวรีบอาบน้ำแต่งตัวและเดินออกมาจากห้องนอนด้วยกางเกง สกินนี่สีดำสนิทอวดเรียวขาสวยของตัวเองด้านบนก็เป็นเสื้อคอวีสีเทาตรงกลางเป็นรูปดอกกุหลาบสีแดง แม้จะอยู่ในเสื้อผ้าที่แสนธรรมดาแต่เพราะความสมบูรณ์ของรูปร่างก็ทำให้เธอยังดูโดดเด่นเหมือนเดิม

          ลลียาเข้าไปในครัวก็เริ่มลงมือทำอาหารเช้าให้กับลุงและป้าได้ทาน ซึ่งเธอเลือกทำอาหารง่ายๆอย่างอเมริกันเบรกฟาสต์และขนมปังปิ้งเท่านั้น เมื่อทำเสร็จเรียบร้อยเธอก็เริ่มจัดเรียงไว้บนโต๊ะ เวลานั้นกานดาก็เดินออกมาในชุดลำลองเรียบร้อย

          “ตื่นเช้าจริงวันนี้” กานดาทักอย่างแปลกใจ

          “เมื่อคืนหลับเร็วค่ะ ป้าจะทานอาหารเลยไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม ส่วนคนเป็นป้าก็พยักหน้ารับเล็กน้อยพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง ในขณะที่ลลียาก็เลื่อนจานที่เธอตักอาหารใส่ไว้เรียบร้อยก่อนยื่นส่งให้

          “เมื่อคืนบ่นไม่สบาย เช้านี้ดีขึ้นหรือยัง ต้องไปหาหมอไหม” กานดาถามอย่างเป็นห่วง

          “หายดีแล้วค่ะ”

          “จริงสิ เพราะเมื่อคืนเรากลับมาก่อน ก็เลยไม่ได้คุยกัน ป้าไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นคุณชาร์ลตัน เวสลีย์ที่ประมูลด้วยเงินสูงลิ่วเพื่อที่จะได้ทานอาหารเย็นกับหลานวันนี้” เมื่อเอ่ยชื่อของชายหนุ่มที่เธอเกลียด ลลียาก็อยากจะหนีหายไปเสียจริงๆแต่พอมองหน้ากานดา ดูเหมือนว่าจะปลื้มชายหนุ่มเหลือเกิน

          “หนูก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันค่ะ” เธอบอกกลับ ไม่อยากจะเชื่อหลายเรื่องเชียวล่ะ เรื่องแรก ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเจอเขา เรื่องที่สองไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะประมูลเธอ และเรื่องที่สามที่เธอพึ่งได้รู้หัวใจตัวเองจนไม่อยากจะเชื่อว่าเธอยังลืมเขาไม่ได้!

          “เย็นนี้จะไปดินเนอร์กับเขาใช่ไหมล่ะ ต้องแต่งตัวสวยๆไปนะ” เมื่อได้ยินแบบนี้หญิงสาวก็ลังเลเล็กน้อย ระหว่างนั้นปีเตอร์ก็เดินออกมาจากห้อง ลลียามองลุงที่ส่งยิ้มมาให้ก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างกานดา เธอถือโอกาสเปลี่ยนเรื่อง

          “รับอาหารเช้าไหมคะลุง หรือว่ากาแฟดี” ลลียาถามและส่งยิ้มให้

          “กาแฟดีกว่าลูก” เมื่อได้รู้ความต้องการ ลลียาจัดให้ตามที่ขอ ไม่ถึงห้านาทีกาแฟหอมกรุ่นเพิ่งชงเสร็จใหม่ๆก็มาวางตรงหน้าปีเตอร์ ขณะเดียวกันลลียาก็นั่งลงตรงข้ามทั้งสอง และเริ่มทานอาหารในจาน แต่ดูเหมือนว่ากานดาจะยังไม่ยอมจบ

          “หรือว่า เราควรออกไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆกันดีไหม” ลลียามองหน้าผู้เป็นป้าเล็กน้อยถามกลับอย่างสงสัย

          “ซื้อทำไมคะ”

          “เย็นนี้จะไปดินเนอร์กับมหาเศรษฐีระดับโลกทั้งทีก็ต้องแต่งตัวดีๆหน่อยสิจ๊ะ” กานดาพูดอย่างอารมณ์ดี

          “ลิลลี่ไปทานอาหารเพราะประมูลการกุศล ไม่ใช่ไปดูตัวหาคู่เสียเมื่อไหร่” ปีเตอร์พูดแทรก

          “ถึงแบบนั้นก็เถอะ ลิลลี่ก็ออกจะสวยขนาดนี้ ฉันเองก็อยากจะให้หลานได้เจอใครสักคน อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ” ลลียาได้ยินก็แทบสำลักอาหารกับคำพูดตรงไปตรงมาของคนเป็นป้า

          “หลานยังเด็ก ยังมีโอกาสได้เจอคนอีกเยอะน่า” ปีเตอร์พูดกลับ

          “คุณไม่เข้าใจหรอก ปล่อยให้เป็นเรื่องผู้หญิงดีกว่า ว่าแต่... ทานอาหารเช้าเสร็จเราไปกันเลยนะ ดีไหมลิลลี่” กานดาพูดกับสามีและหันมาถามหลานสาว ลลียาลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจโกหก

          “ไม่ต้องหรอกค่ะป้า”

          “ทำไมล่ะ” กานดาเลิกคิ้วถาม

          “เอ่อ... คือว่า คุณชาร์ลตันน่ะค่ะ เขาบอกว่า การประมูลเมื่อคืนก็ต้องการจะบริจาคเงินเท่านั้น ส่วนเรื่องดินเนอร์ไม่ต้อง” กานดาได้ยินก็แปลกใจ

          “จริงเหรอ” ลลียาหลบตาเล็กน้อยก่อนตอบกลับ

          “จริงสิคะ เมื่อวานตอนอยู่ที่หลังเวที เขาเป็นคนบอกหนูเอง อีกอย่าง... เห็นว่าวันนี้ไม่ว่างติดธุระ” ลลียาโกหกต่อไป มั่นใจว่าป้าเธอจับไมได้แน่ ถ้าตัวการไม่โผล่หน้ามาที่นี่และเธอก็คิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ อย่างไรเสียเขาก็ไม่รู้จักบ้านของเธอ

          “แบบนั้นก็น่าเสียดายแย่” กานดาพูดอย่างตรงไปตรงมา เพราะอยากให้หลานสาวได้ทานอาหารกับเศรษฐีร่ำรวยขนาดนี้ แอบหวังเล็กๆว่าลลียาจะได้ตกถังข้าวสารบ้าง แม้จะไม่ใช่คนทะเยอทะยานหวังสูงอะไร แต่ถ้าไม่คาดหวังมันก็คงจะเป็นเรื่องแปลก

          “นักธุรกิจรวยระดับนั้นก็ต้องงานยุ่งเป็นธรรมดา แค่ฉันเปิดร้านเล็กๆยังยุ่งทั้งวัน” ปีเตอร์หันไปพูดกับภรรยาและก็ได้ค้อนวงใหญ่กลับมา

          “ยุ่งมากนักนะ เห็นยังมีเวลาคุยโม้กับร้านข้างๆทุกวัน”

          “ฉันเปล่าสักหน่อย ใส่ร้ายฉันตลอด” ปีเตอร์พูดกลับไม่ยอมรับ

          “เดี๋ยวไว้ฉันจะถ่ายรูปให้ดู”

          ลลียาได้ยินทั้งสองคนเถียงอย่างไม่จริงจังนักก็อมยิ้มขำ คิดไปว่าเธอรอดตัวสำหรับการดินเนอร์อีกอย่างเธอไม่อยากไปกับเขาเลยสักนิด และเมื่อวานก็ไม่ได้พูดคุยเรื่องนี้กัน ก็ได้แต่ภาวนาว่าเขาจะลืมๆมันไปก็เท่านั้น

          วันว่างในวันนี้ลลียารับหน้าที่เป็นพนักงานประจำร้านค้าเล็กๆของผู้เป็นลุงทั้งวัน ทั้งช่วยขายของ แนะนำสินค้า จัดเรียง ซึ่งก็แบ่งเบาภาระของปีเตอร์ไปได้เยอะ เธอเองเสนอแนะกับคนเป็นลุงว่าควรจะหาผู้ช่วยสักคน เนื่องจากว่าปีเตอร์ก็อายุมากขึ้นการยกลังของหนักๆก็ดูจะเป็นอันตราย ในขณะที่อีกคนก็ยังไม่ยอม แม้เธอจะเสนอจ่ายค่าแรงให้แต่ก็ได้เหตุผลจากผู้เป็นลุงว่ายังทำไหว เธอเลยขี้เกียจค้าน

          เวลาห้าโมงเย็นใกล้ได้เวลาปิดร้านลียากำลังจัดของ ส่วนกานดาก็กำลังนับเงินอยู่ ในขณะที่ปีเตอร์ก็ออกไปรับสินค้าที่สถานีขนส่ง เวลานั้นบานประตูของร้านก็เปิดออกเสียงกระดิ่งดังขึ้นทำให้ลลียาที่ยืนหันหลังอยู่ก็ต้องรีบหันกลับไปส่งยิ้มหวานทักทายลูกค้า

          “สวัสดีค่ะ รับอะไร...”

          หญิงสาวพูดได้เพียงแค่นี้เมื่อพบกับผู้ชายที่เธอภาวนามาตลอดทั้งวันว่าเขาจะลืมเรื่องเมื่อคืนและเลิกยุ่งกับเธอไปเสีย ไม่อย่างนั้นคำโกหกก็ไม่ได้ผล แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอพยายามภาวนาตั้งแต่เมื่อวานด้วยซ้ำ มันไม่ได้ผลจริงๆ ตอนนี้ข้างหน้าของเธอคือ ชาร์ลตัน เวสลีย์ กำลังยืนยิ้มหล่อให้อยู่นั่นเอง!

          ชาร์ลตันทอดมองหญิงสาวที่ตัวเองประมูลได้เมื่อวานก็ยิ้มชอบใจ เธอทำหน้าตกใจเหมือนเห็นผีและดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าเขาจะมาถึงที่นี่ วันนี้ชายหนุ่มอยู่ในชุดลำลองสบายอย่างเสือโปโลสีน้ำเงินสวมทับแจ็คเก็ตหนังสีดำส่วนด้านล่างก็เป็นกางเกงยีนส์เนื้อดีสวมเข้ากับรองเท้าหุ้มข้อสีน้ำตาล

          “อ้าว คุณชาร์ลตัน” เสียงของกานดาทำให้ชายหนุ่มละสายตาจากหญิงสาวและหันไปมองตามเสียงเรียก พอรู้ว่าเป็นใครก็ส่งยิ้ม เขารู้จักครอบครัวเธอดี แม้จะไม่เคยเจอตัวจริงแต่ก็เห็นในรูปภาพบ่อยครั้ง

          “สวัสดีครับคุณกานดา” ชาร์ลตันเรียกชื่อของกานดาได้อย่างถูกต้อง จนคนถูกเรียกยิ้มหน้าบานและเดินออกจากหลังเคาน์เตอร์มาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม

          “ตายจริง รู้จักชื่อดิฉันด้วยเหรอคะ” กานดาส่งยิ้มประทับใจให้

          “แน่นอนสิครับ” ตอบเสร็จก็เบนสายตาไปมองด้านหลังซึ่งตอนนี้ลลียายืนแข็งเป็นหินไปแล้ว ดูเหมือนเธอจะรับมือกับสถานการณ์นี้ไม่ไหว เขาคิดว่าคงต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ และดูเหมือนว่าจะเดาไม่ผิดเมื่อได้ยินกานดาพูดประโยคต่อมา

          “ดิฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอคุณแล้วเสียอีก ลิลลี่บอกว่าคุณดินเนอร์ไม่ได้เพราะติดธุระ”

          พอรู้เรื่องดวงตาคมเข้มของเขาก็จ้องมองหญิงสาวทันที และพบว่าเธอหลบสายตาเหมือนเด็กทำผิด เขายกยิ้มเล็กน้อยคิดไม่ผิดว่าเธอคงหาทางเอาตัวรอดแบบนี้แน่ๆ และถ้าเขาไม่ขอที่อยู่จากจูเลีย ยังไงเสียวันนี้ก็คงไม่ได้              ดินเนอร์กัน

          ในขณะที่ลลียานิ่งค้างไป หญิงสาวขบริมฝีปากแน่นจนเห็นฟันขาวเรียงตัวกันสวย คิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าบุกมาถึงที่นี่ และเขารู้บ้านของเธอได้อย่างไร ฉับพลันสมองน้อยๆของเธอก็คิดออกว่า จูเลียคงจะเป็นคนบอกแน่ๆ ตอนนี้แม้การภาวนาสองครั้งจะไม่ได้ผล แต่การภาวนาครั้งที่สามก็ขอให้เขาอย่าพูดอะไรที่ทำให้ป้ามาเล่นงานเธอก็พอ ไม่อย่างนั้นคงโดนหนักแน่ๆที่โกหกออกไป และดูเหมือนว่าการภาวนาครั้งที่สามจะสัมฤทธิ์ผล

          “พอดีผมเปลี่ยนใจน่ะครับ เลยมารับลิลลี่ไปทานอาหารเย็น” ชาร์ลตันตอบและยิ้มกว้าง ซึ่งมันเป็นรอยยิ้มที่ลลียาคิดว่ามีเสน่ห์เหลือเกิน แต่พอรู้ตัวว่าแอบหลงในรอยยิ้มเธอก็สะบัดหน้าเล็กๆ

          “ดีเลยค่ะ ลิลลี่ ไปแต่งตัวสิจ๊ะ” กานดาว่า และหันไปบอกหลานสาว แต่ลลียากลับท้วงเอาไว้

          “ไหนว่าเย็นนี้จะไปทานอาหารร้านของจอฟฟรีย์ยังไงล่ะคะ รับปากเขาไว้แล้ว” หญิงสาวยก “จอฟฟรีย์” เพื่อนบ้านคนสนิทที่เพิ่งเปิดร้านอาหารได้สามวัน และตอนเที่ยงก็มาเชิญเธอกับครอบครัวไปทานอาหารที่ร้าน แต่ตอนนี้กานดาดูจะไม่สนใจ

          “ป้าไปกับลุงสองคนก็ได้”

          “แต่หนูก็รับปากจอฟฟรีย์ หนูไม่ใช่คนผิดคำพูด” หญิงสาวยังไม่ยอม ชาร์ลตันยิ้มกับตัวเองก่อนที่จะเป็นฝ่ายตอบกลับประโยคนี้ของหญิงสาว

          “ถ้าลิลลี่เป็นคนรักษาคำพูด... ก็ควรไปดินเนอร์กับผมเย็นนี้นะครับ เพราะผมประมูลคุณมาจากงานการกุศลเมื่อคืนและผมก็เสียเงินไปถึงหนึ่งล้านเหรียญ”

          พอได้ยินเขาพูดแบบนี้เธอก็ชักสีหน้าไม่พอใจทันที ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็รู้ว่าเขาจงใจจะแกล้งเธอแน่ๆและการเรียกชื่อเล่นอย่างสนิทสนมก็ทำให้เธอไม่ชอบใจ

          “กรุณาเรียกฉันว่าลลียาค่ะ!” หญิงสาวตอบกลับ กานดาหันไปมองหลานสาวก่อนจะปรามขึ้น

          “ลิลลี่ พูดอะไรแบบนั้น ไม่น่ารักเลย”

          “ก็มันเรื่องจริงนี่คะ” หญิงสาวว่าเสียงอ่อย ยิ่งโมโหเขาใหญ่ที่ทำให้ป้าดุเธอ

          “ผมรอข้างนอกนะครับ หวังว่าคุณลลียาจะรักษาคำพูด” ชาร์ลตันพูดขึ้นและเน้นชื่อจริงของหญิงสาวอย่างที่เธอบอกให้เขาเรียกเมื่อครู่ จากนั้นก็ส่งยิ้มให้กานดาที่หันมามอง และหมุนตัวเดินออกจากร้านไป ซึ่งลลียาก็มองเห็นว่าเขาจอดรถคันหรูของตัวเองเอาไว้ที่ด้านหน้าร้าน

          เมื่อภายในร้านเหลือกันแค่สองคน คนเป็นป้าก็รีบเดินรี่เข้ามาหาหลานสาวตัวเองทันทีพอมาถึงก็หยิกเข้าที่แขนเล็กน้อย

          “โอ๊ย เจ็บนะคะ” ลลียาลูบแขนตัวเองปอยๆ

          “ไปพูดจากับเขาแบบนั้นได้ยังไง” กานดาดุเข้าให้

          “ป้าเข้าข้างเขาเหรอคะ” ลลียาถามอย่างงอนๆ

          “ป้าไม่ได้เข้าข้างใคร แต่เราทำกิริยาไม่น่ารัก เขาเป็นผู้บริจาครายใหญ่เมื่อคืน เกิดเขาไม่พอใจขึ้นมา ทางมูลนิธิจะมีปัญหา” กานดาพูดตามตรง

          “เขาไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะป้า”

          “เอาเถอะๆ ตอนนี้ขึ้นไปแต่งตัวได้ก่อน เดี๋ยวเขาจะรอนาน” บอกเสร็จก็พยายามรุนหลังหลานสาวแต่ลลียาก็ส่ายหน้าเล็กน้อย

          “แต่หนูไม่อยากไปนี่คะ”

          “ไม่ได้สิ รับปากไว้แล้ว ไหนบอกว่าเป็นคนรักษาคำพูดไง” เมื่อเจอป้าตัวเองย้อนคำพูด ใบหน้าหวานก็งอลงเล็กน้อย สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาเมื่อรู้ว่าเลี่ยงไม่ได้

          “ป้าจะรับหน้าเขาต่อเอง ขึ้นไปเร็ว”

          เมื่อเจอกานดาเร่งสุดท้ายหญิงสาวก็หมุนตัวเดินขึ้นไปด้านบน อาการไม่พอใจทำให้คนเป็นป้าส่ายหน้าเล็กน้อย ปกติหลานสาวจะเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย แม้จะดื้อบ้างบางครั้งแต่ดูเหมือนครั้งนี้จะพยศหนักเอาการ แอบสงสัยเล็กๆเหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงไม่อยากไปทานข้าวกับชาร์ลตัน ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็ไม่น่าจะมีปัญหาหรือเกิดเรื่องอะไรจนไม่อยากจะไป แต่เมื่อคิดไม่ออกสุดท้ายกานดาก็เดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิมและมองออกไปผ่านกระจกของร้านพบว่าชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่บนรถ แค่ราคารถหรูเธอก็คิดว่า มันคงแพงมหาศาลแน่ๆ

 

************************************************************************************
 หลายๆคนสงสัยถึงการคบกันของคู่นี้ใช่ไหมคะ ^^ มีเฉลยในแต่ละตอนแน่นอนนน เพราะว่าจะมีการเล่าย้อนไปถึงอดีตอยู่ค่ะ ยังไงฝากติดตามด้วยนะคะ ... แล้วคุณจะหลงรักจอมวายร้ายคนนี้และยอม Say Yes เพื่อกลับไปเป็นแฟนกับเขา!! ฮี่ฮี่

 

 

*** สาวๆขา ฝากเม้น โหวต แอดแฟนพันธุ์แท้ด้วยน้าาา คิคิ ***

 

           ส่วนทางด้านบนลลียายังคงหน้าบึ้งตึงเมื่อเข้ามาในห้องนอนและตอนนี้ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยโดยที่เธอสวมชุดเดรสแขนสั้นคอปกสีชมพูพาสเทล ใบหน้าหวานของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ผมยาวสลวยถูกมัดรวบเผยให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์กระจ่างใส ลลียามองสำรวจตัวเองในกระจกและถอนหายใจออกมา ฉับพลันก็นึกไปถึงเรื่องราวในอดีต

          “ผมชอบลิลลี่ใส่สีชมพูที่สุดเลยรู้ไหม” ชายหนุ่มบอกขณะที่ลลียาปรากฏตัวที่ด้านล่างอพาร์ทเม้นท์ระหว่างที่เขากำลังยืนรอพาเธอไปเที่ยว

        “ปากหวาน” ลลียาตอบกลับ ใบหน้าอ่อนเยาว์จากสีขาวแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพู

        “ผมพูดเรื่องจริง ส่วนเรื่องปากหวานไหม คุณก็รู้นี่... เราผลัดกันชิมออกบ่อย” คำพูดของเขาส่งผลให้ร่างบางหน้าแดงก่ำแทนสีชมพูเมื่อครู่

        “ไปกันดีกว่าค่ะเดี๋ยวจะสาย”

        ก๊อกๆ

          เสียงเคาะประตูทำให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ เธอส่ายศีรษะเล็กน้อยพยายามจะไม่คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาแม้จะผ่านมาหลายปีแต่ทุกอย่างยังชัดเจนในความทรงจำ จากนั้นเสียงจากด้านนอกก็ตะโกนดังขึ้น

          “ลิลลี่ เสร็จหรือยังลูก”

          “เสร็จ... เอ่อ... ครู่เดียวค่ะป้า”

          หญิงสาวตะโกนกลับ และกานดาก็เร่งเธออีกครั้งก่อนจะเดินลงไปรอด้านล่าง ลลียาก้มมองเสื้อผ้าของตัวเองอีกครั้งจากนั้นก็เดินไปที่มุมห้องเปิดตู้เสื้อผ้าออกมาไล่มองชุดที่เธอเอามา เจ้าของร่างเพรียวระหงคลี่ยิ้มเล็กน้อยกับสิ่งที่เห็นพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบชุดที่เธอคิดว่าเหมาะกับการดินเนอร์ในวันนี้เสียจริง เมื่อคิดได้แบบนั้นก็รีบเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนที่จะเปลี่ยนมันและก็เดินลงไปด้านล่าง

          เมื่อลงมาด้านล่างเธอพบว่าชาร์ลตันกลับมารอในร้านโดยที่กำลังนั่งคุยกับป้าของเธออยู่ บนโต๊ะก็มีแก้วน้ำเย็นๆวางเอาไว้ ลลียาเดาได้ว่ากานดาคงเป็นคนไปเชิญเขาเข้ามาแน่ๆ

          “ลิลลี่” กานดาเรียกหลานสาวและลุกขึ้นจากเก้าอี้ หันไปส่งยิ้มให้กับชาร์ลตันเล็กน้อยจากนั้นก็เดินไปหาหลานสาวตัวเองที่ยังยืนอยู่

          “คะป้า” ลลียาตอบกลับ กานดาดึงหลานสาวไปทางด้านหลังเล็กน้อยให้ห่างจากโต๊ะและกระซิบเสียงเขียว

          “ทำไมใส่ชุดนี้ลงมาล่ะ ไปเปลี่ยนชุด นี่ไปดินเนอร์นะไม่ได้ไปงานศพ!

          กานดาเอ็ดเข้าให้ ลลียาก้มมองดูชุดตัวเองก็อมยิ้ม จากชุดสีชมพูสวยเธอเปลี่ยนมาเป็นชุดสีดำสนิททั้งตัว โชคดีที่เอาเดรสสีนี้ติดมาด้วย เธอไม่รอช้าที่จะสวมใส่มัน รู้ดีว่าชาร์ลตันไม่ค่อยชอบให้เธอใส่สีเข้มหรือทึบ เขาเคยบอกว่าเธอเป็นคนสดใสเหมาะกับการใส่เสื้อผ้าหลากสีสันมากกว่า

          “ชุดนี้แหละค่ะ เรียบร้อยดีออก” ลลียาบอกกลับ

          “ป้าว่า...”

          “ไปกันหรือยังครับ”        

          เสียงของชาร์ลตันแทรกเข้ามาทำให้กานดาจำต้องยอมแพ้ หันไปส่งยิ้มจากนั้นก็ดันร่างของหลานสาวให้ไปเผชิญหน้า ลลียาเห็นรอยยิ้มของเขาก็ยังไม่ชอบใจทำหน้ายุ่งอย่างเปิดเผยให้รู้กันไปว่าเธอไม่อยากไปกับเขาแต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่สนใจ

          “ผมจะพามาส่งนะครับ”

          ชายหนุ่มพูดอีกครั้งจากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไป เขาเปิดประตูแต่ยังไม่ยอมปิด หันมามองหญิงสาวเหมือนกับการกระตุ้นทำให้เธอต้องสาวเท้าเดินออกไปอย่างจำยอม เมื่อบานประตูปิดลงเขาก็เดินมาที่รถคันหรูอย่างแอชตันมาร์ตินสีดำ มือหนาของเขากดรีโมทปลดล็อคและเปิดประตูให้กับเธอ ลลียาสบตาเขาเล็กน้อยสุดท้ายก็ยอมเข้าไปนั่ง ชาร์ลตันอมยิ้มจากนั้นก็ปิดประตู คิดว่าคืนนี้แหละเขาจะรื้อฟื้นความทรงจำครั้งหลังให้กับผู้หญิงปากแข็งที่แกล้งทำเป็นจำเขาไม่ได้ ไม่นานรถคันหรูก็เคลื่อนออกจากร้านแห่งนี้วิ่งไปบนถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่ร้านอาหารฝรั่งเศสชื่อดังที่เขาให้คนสนิทจองเอาไว้

          “คุณกลับมาที่แคนาดาบ่อยไหม” ชาร์ลตันเอ่ยถามเมื่อขับรถออกมาได้สักพัก แต่คนด้านข้างก็ยังเงียบ เธอหันไปมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างแทน

          “ลิลลี่” ชายหนุ่มเรียกชื่อเล่นของเธอเสียงเข้มขึ้นและนั่นก็ได้ผลทำให้เธอตวัดสายตากลับมามอง

          “ฉันชื่อลลียาค่ะ กรุณาเรียกให้ถูก” ชายหนุ่มได้ยินก็ยกยิ้ม

          “เมื่อก่อนไม่เห็นคุณจะดื้อขนาดนี้เลยนะ เลิกทำเป็นจำผมไม่ได้สักทีเถอะ คุณก็รู้ดีว่าเราสนิทกันขนาดไหน แล้วนี่อะไรใส่ชุดดำ ก็รู้นี่ว่าผมชอบให้คุณใส่สีชมพู” ท้ายประโยคเขาหันมาสบตาเธออย่างมีความหมาย ทำให้ลลียาเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น

          “ฉันคิดว่าคุณคงจำคนผิดแล้วล่ะค่ะ ส่วนเรื่องชุดมันเป็นเรื่องส่วนตัวฉันจะใส่สีไหนก็ไม่เกี่ยวกับคุณ ไม่ทราบว่าจะไปทานอาหารที่ร้านไหนคะ เหมือนคุณจะออกจากเส้นทางหลักมาพอสมควร” ลลียาถามกลับ เมื่อพบว่าเขาออกนอกเส้นทางไม่ได้มุ่งตรงเข้าเมืองอย่างที่ควรจะเป็น ชาร์ลตันได้ยินก็หัวเราะเบาๆ

          “กลัวผมจะพาออกนอกเส้นทางเหรอ” คำถามของเขาทำให้หญิงสาวสูดลมหายใจลึกๆ

          “ทำไมฉันต้องกลัวคุณมิทราบ คุณไม่ใช่โจรผู้ร้ายนี่ หรือว่าที่จริงคุณเป็นโจรในคราบผู้ดี!” ลลียาตอบกลับเสียงแข็ง ในขณะที่ชาร์ลตันคิดว่าอย่างไรเสียเธอก็คงไม่ยอมรับเรื่องอดีตแน่ๆ เขาตั้งใจจะรื้อฟื้นต่อไปจนกว่าเธอจะยอมรับ!

          “ใช่ ผมไม่ใช่โจร... แต่ผมเป็นแฟนคนแรกของคุณไง”

          คำพูดของเขาทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุก ใบหน้าหวานของเธอร้อนเห่อทันที มือบางสองข้างจิกเข้าหากันและตอบกลับเขาเสียงเย็นชาอย่างที่สุด

          “ฉันบอกว่าคุณจำคนผิดแล้วค่ะ และฉันไม่เคยมีแฟน!” ลลียาตอบเสียงเข้ม ชาร์ลตันพบว่าเธอพยศหนักกว่าเดิม การที่เธอไม่ยอมรับว่าเคยเป็นแฟนเก่าเขา หากรู้ถึงไหนก็ได้เสียหน้าถึงนั่น เพลย์บอยสุดหล่อและร่ำรวยอย่างเขามีผู้หญิงไม่อยากจะจดจำอดีตที่เคยเป็นแฟนกัน หากว่าเป็นผู้หญิงคนอื่นพวกเธอคงคอยวันที่จะรื้อฟื้นกับเขาแทน

          ชาร์ลตันไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเวลานั้นรถยนต์คันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เปิดไฟประดับประดาอย่างสวยงาม ลลียาที่เห็นร้านก็รู้ว่าร้านอาหารแห่งนี้เป็นร้านอาหารฝรั่งเศสสุดหรูชื่อดังในย่านนี้ ซึ่งบริเวณหน้าร้านก็มีหอไอเฟลจำลองตั้งเอาไว้ เป็นสัญลักษณ์ของประเทศฝรั่งเศส ชายหนุ่มลงจากรถตั้งใจจะเดินมาเปิดประตูให้แต่หญิงสาวเปิดออกมาก่อน ทำให้ชายหนุ่มยืนเก้อเล็กน้อย ก่อนที่จะผายมือเชิญเธอและยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอมองอย่างไม่ชอบใจนักแต่ก็ยอมเดินเข้าไปด้านใน

          เมื่อเข้ามาในร้าน เพียงแค่พนักงานของร้านเห็นใบหน้าของชายหนุ่มผู้ร่ำรวยคนนี้ก็รีบเข้ามาทักทายผายมือเชิญขึ้นไปยังชั้นสองของร้านทันที ลลียาพบว่าชั้นล่างคนเนืองแน่นไม่น้อยแม้ราคาจะสูงแต่ก็เคยได้ยินมาว่ารสชาตินั้นอร่อยเหมือนกับว่าได้ไปทานถึงฝรั่งเศสก็ไม่ปาน

          บนชั้นสองสุดทางเดินลลียาพบว่ามีโต๊ะอาหารถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยและมุมนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัวมิดชิดติดกับระเบียงกว้างของทางร้านที่สามารถมองเห็นสวนสวยจากด้านล่างที่จัดตกแต่งเอาไว้อย่างดี  พนักงานเลื่อนเก้าอี้ให้อย่างสุภาพ เธอเอ่ยขอบคุณเบาๆและนั่งลง ส่วนชาร์ลตันที่เดินตามหลังก็ทรุดตัวนั่งลงตรงข้าม เวลานั้นพนักงานก็วางเมนูให้กับคนทั้งสองและเดินจากไปปล่อยให้ทั้งคู่ได้มีเวลาส่วนตัว

          ลลียาหยิบเมนูขึ้นมาเปิดผ่านๆเธอมองข้ามอาหารเป็นคอร์สไปเพราะกว่าจะทานเสร็จก็ต้องเสียเวลามากแน่ๆ เธออยากจะรีบกลับเลยสั่งอาหารจานเดียวง่ายๆก่อนที่จะเรียกพนักงานที่ยืนไม่ไกลเข้ามารับรายการอาหารซึ่งเธอก็สั่งเมนู ไก่อบซอสไวน์แดงกับซุปหัวหอม ในขณะที่ชายหนุ่มได้ยินเธอสั่งก็อมยิ้มเล็กๆและหันไปสั่งของตัวเองบ้างซึ่งก็เป็น สเต็กเนื้อสันในอย่างดีเสิร์ฟคู่กับฟัวกราชิ้นโตและชายหนุ่มก็ยังไม่ลืมที่จะสั่งไวน์แดงปีดังมาลิ้มชิมรส

          “ยังชอบซุปหัวหอมไม่เปลี่ยนเลยนะ” ชาร์ลตันพูดขึ้นเมื่อพนักงานเดินออกไป คนถูกทักก็รู้สึกหน้าร้อนนิดๆที่เขายังจำได้ ปกติเธอไม่เคยทานอาหารฝรั่งเศสหรอก แต่ก็เพราะเขาเคยพาไปทานและเธอก็ตกหลุมรักซุปหัวหอมสไตล์ฝรั่งเศสอย่างจังจนมาหัดทำทานด้วยตัวเองอยู่บ่อยๆแต่ก็พบว่ายังไงก็ไม่เหมือนมาทานเอง

          “เลิกพูดแบบนี้เสียทีเถอะค่ะ เพราะว่าพูดไปฉันก็ฟังไม่เข้าใจอยู่ดี” ลลียาว่ากลับเสียงแข็งแต่มีหรือเพลย์บอยหนุ่มอย่างเขาจะยอมแพ้แฟนเก่าแสนพยศของตัวเอง

          “ผมจะพูด เพราะมันคือความจริง เวลาชวนคุณมาทานอาหารฝรั่งเศสทีไร คุณสั่งแต่ซุปหัวหอมตลอด คุณบอกว่าชอบทาน มันอร่อยดี ผมจำได้และเวลาที่ซุปเลอะปากคุณ ผมก็ชอบเช็ดมัน... ด้วยปากของผมเองตลอด”

          ลลียารู้สึกอยากจะหายตัวไปจริงๆเขาเล่นพูดรื้อฟื้นความหลังชนิดว่าไม่เกรงใจเธอ แต่ตอนนี้เธอกำลังทำเป็นไม่รับรู้ ไม่รู้จักเขา เธอจะต้องเก็บอาการความไม่พอใจเอาไว้ แต่อดจะยอมรับไม่ได้ว่าตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรงเหลือเกิน ใบหน้าหวานก็รู้สึกร้อนเห่อ เธอจำได้ดีทีเดียวล่ะการเช็ดปากแปลกประหลาดของเขา!

          “ฉันไม่เข้าใจสักนิดว่าคุณพูดเรื่องอะไร ฉันคิดว่าคุณอาจจะทำงานหนักไป เลยสับสนว่าคนที่คุณอยู่ด้วยตอนนี้คือผู้หญิงที่เพิ่งเจอครั้งแรกเมื่อวาน” ชาร์ลตันเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กๆแต่ก็อยากจะเอาชนะหญิงสาวตรงหน้า

          “งั้นเหรอ ก็อาจจะเป็นแบบนั้น ถ้าอย่างนั้นก็ทนฟังผมพูดหน่อยแล้วกันนะ ไหนๆก็เสียเงินตั้งหนึ่งล้านเหรียญก็ต้องมีอะไรพิเศษกว่าดินเนอร์บ้างสิ” ชาร์ลตันกระตุกยิ้ม มือทั้งสองข้างของหญิงสาวที่วางไว้บนตักก็จิกเข้าหากันแน่น เธอไม่อยากฟังแต่ก็จะไม่ยอมเผยอะไรออกมา เขาอยากให้เธอจำได้แต่เธออยากจะลืม ลืมไปให้หมด ลืมความจริงที่ว่าเธอกับเขาเคยเป็นแฟนกัน ลืมความจริงที่ว่าเธอเคยรักเขาหมดหัวใจ!

          “ตามสบายค่ะ” ลลียากัดฟันและส่งยิ้มให้ ทั้งสองต่างยิ้มให้แก่กัน แต่ในใจต่างรู้ดีถึงความหมายของรอยยิ้มของตัวเอง

          “ผมเคยมีแฟนคนหนึ่ง...”

          “จากหน้าตาและฐานะดูคุณจะมีหลายคนนะคะ... เหมือนว่าจะเยอะจนนับไม่ถ้วน” ลลียาแทรกขึ้นมาเสียก่อน ชาร์ลตันได้ยินก็หัวเราะเล็กน้อย

          “ก็จริงอย่างที่คุณว่า แต่แฟนคนนี้ของผมค่อนข้างพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่น” เมื่อชายหนุ่มพูดเสร็จ หญิงสาวก็ไม่ได้ท้วงอะไรอีก เขานิ่งเล็กน้อยก็เริ่มพูดต่อ

          “เพราะเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมขอคบเป็นแฟนด้วย” ประโยคนี้ทำให้ลลียาอึ้งไป แต่เธอก็ยังนิ่งเงียบไม่พูดอะไรเหมือนเดิมและเป็นชายหนุ่มที่พูดขึ้นมาแทน

          “เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก อ่อนหวาน และใสซื่อ”

          “เธอคงจะซื่อมากเลยนะคะ ผู้หญิงซื่อๆคงไม่เหมาะกับคุณเพราะพวกเธอคงตามผู้ชายเจ้าชู้ไม่ทัน” ลลียาสวนกลับทันที ท่าทางของเธอทำให้ชายหนุ่มชอบใจ รู้ดีว่าลลียาต้องอดทนไม่เผยความรู้สึกหรือว่าความจริงที่จำเขาได้แค่ไหนแต่เพราะเขาพูดกระตุ้นเธอก็พูดออกมาทีละนิด

          “ก็ไม่เสมอไปหรอกครับ เธอน่ารักจนผมไม่เคยนอกใจเธอเลยตอนที่คบกัน” ชาร์ลตันพูดตามตรงแต่ลลียากลับไม่เห็นด้วย

          “ไม่จริงหรอกมั้งคะ ผู้ชายเจ้าชู้ยังไงก็เจ้าชู้วันยังค่ำ!” หญิงสาวว่ากระแทกเสียง

          “ดูคุณจะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนแฟนเก่าของผมเหลือเกินนะครับ” ชาร์ลตันได้ทีก็พูดกลับส่วนหญิงสาวได้ยินก็   เหวอเล็กน้อยแต่ก็ตอบกลับอย่างเจ็บแสบ

          “เป็นธรรมดานะคะ ฉันเข้าข้างผู้หญิงด้วยกันโดยเฉพาะผู้หญิงที่มีแฟนเจ้าชู้ ดูเหมือนจะเป็นโชคร้ายของพวกเธอ แต่ถ้าหลุดพ้นมาได้ก็คงเป็นโชคดี ที่ไม่ต้องจมปลักกับผู้ชายที่จ้องแต่จะทำอะไรลับหลังเวลาที่แฟนเผลอ!

          ชาร์ลตันรู้สึกเหมือนโดนด่า เขาตั้งท่าจะพูดขึ้นแต่พนักงานก็เดินเข้ามาพร้อมกับลำเลียงอาหารเสิร์ฟบนโต๊ะ      ลลียาเห็นแววตาไม่พอใจก็นึกยิ้มกริ่มชอบใจที่ทำให้เขาโมโหได้

          “ดูคุณจะมองโลกในแง่ร้ายมากเกินไปนะครับ” ชายหนุ่มพูดเมื่อพนักงานเดินจากไป

          “อาจจะเพราะฉันเคยได้ยินมาเยอะมั้งคะ” ลลียาตอบกลับและเริ่มทานอาหาร

          “บางทีสิ่งที่ได้ยินก็ไม่จริงเสมอไปนะครับ สิ่งที่เห็นก็เหมือนกัน แฟนเก่าของผมเพียงแค่เห็นผมอยู่ในห้องกับผู้หญิงก็ไม่เชื่อใจผมแล้ว” ลลียาชะงักมือที่กำลังตักซุปเข้าปากเล็กน้อย แต่ก็กลืนกินมันลงไปและตอบกลับ

          “มันก็ดูไม่น่าเชื่อไม่ใช่เหรอคะ คุณคงไม่ได้นั่งเล่นกับผู้หญิงคนนั้นอยู่บนเตียงโดยไม่มีเสื้อผ้าหรอกจริงไหม” คำถามนี้ทำให้ชาร์ลตันหลุดยิ้ม

          “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สวมเสื้อผ้า” ลลียาที่ติดบ่วงเขาก็ชะงักแต่ก็ตอบกลับเสียงเรียบ     

“ฉันก็พูดไปในสิ่งที่มันควรจะเป็นก็เท่านั้น”

          “แต่ผมก็อธิบายเหตุการณ์วันนั้นให้แฟนเก่าผมฟัง แต่เธอก็ไม่ฟังเลยสักนิด” ชายหนุ่มยังพูดต่อ

          “ก็เพราะมันเชื่อยากยังไงล่ะคะ” ลลียาตอบกลับ

          “เป็นเพราะเธอไม่เชื่อใจผมมากกว่า”

          เวลานั้นลลียาก็วางช้อนลงและมองเขาอย่างนึกโมโห นึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งอดีตทันที ดวงตากลมโตของเธอมองเขาอย่างเจ็บปวด

          “คุณโทษว่าเป็นความผิดของเธอที่ไม่เชื่อใจอย่างนั้นเหรอคะ ผู้ชายเจ้าชู้ไม่ผิดงั้นสิ ฉันจะบอกอะไรให้นะคะก่อนที่ผู้หญิงจะไม่เชื่อใจแฟนตัวเองนั่นก็เป็นเพราะว่าผู้ชายทำตัวให้พวกเธอไม่เชื่อใจก่อน!  ฉันคิดว่าดินเนอร์วันนี้จบลงแล้ว ฉันมาทานอาหาร และฉันก็ได้ทาน แถมยังต้องมาทนฟังคุณพูดเรื่องแฟนเก่าอีก เพราะฉะนั้นก็ถือว่าฉันไม่ได้ผิดคำพูดอะไร”

          ลลียาพูดเสร็จก็เปิดกระเป๋าถือของตัวเองจากนั้นก็หยิบเงินในนั้นขึ้นมาและวางมันลงบนโต๊ะถือว่าเป็นค่าอาหารก่อนที่จะเดินออกจากร้านไป ชาร์ลตันนึกหงุดหงิดที่เธอเป็นฝ่ายเดินหนีเขาเป็นครั้งที่สอง ชายหนุ่มวางเงินของตัวเองไว้บนโต๊ะและเก็บเงินของเธอเข้ากระเป๋าแทน มื้อนี้เขาตั้งใจเลี้ยงไม่ใช่ให้เธอจ่ายเอง จากนั้นก็รีบเดินตามออกไป

          ลลียาเดินออกมาจากร้านตั้งใจจะกลับเธอไม่อยากจะอยู่อีกต่อไปแต่เดินมาหน้าร้านได้เพียงนิดเดียวเท่านั้นโดยไม่รู้เลยว่าร่างสูงเดินตามเธอออกมา เรียวแขนกลมกลึงของเธอถูกกระชากอย่างแรงจนร่างบอบบางปลิวมากระทบกับหน้าอกแกร่งของชายหนุ่ม ลลียาพบว่าเขากำลังโกรธ

          “ปล่อยฉันนะ! ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย” ลลียาขู่ ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม

          “อย่าดื้อกับผมลิลลี่ คุณก็รู้ว่าผมเป็นยังไง คุณรู้จักผมดีพอๆกับที่ผมรู้จักคุณ อย่ายั่วโมโหผม” ชาร์ลตันว่าเสียงเย็น ลลียามองเขาอย่างไม่ชอบใจ

          “ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น และฉันไม่คิดว่าการพูดเมื่อครู่จะยั่วโมโหคุณ ในเมื่อฉันเพียงแค่แสดงความคิดเห็นเท่านั้น ฉันไม่จำเป็นต้องยั่วโมโหคนที่ฉันเพิ่งรู้จักหรอกค่ะ!” การไม่ยอมรับของเธอกระตุ้นอาการโมโหของเขาได้อย่างดี เขาจัดการลากร่างเพรียวระหงของหญิงสาวไปตามทางเรื่อยๆ ในขณะนั้นลลียาก็พยายามดิ้นรน สุดท้ายร่างกายของเธอก็โดนผลักให้ชนเข้ากับรถคันหรูของเขา ตั้งใจจะวิ่งหนีแต่ชายหนุ่มก็คร่อมทับกักตัวเอาไว้เสียก่อน เธอมองสบดวงตาเขาด้วยความระแวง เวลานี้หญิงสาวรู้ทันทีว่าเขากำลังโมโหจริงๆ

          “นี่คุณ ฉันบอกว่า... อื้อ!

          ลลียาพูดได้เพียงเท่านั้นเสียงของเธอก็ถูกดูดกลืนหายไปพร้อมกับริมฝีปากอวบอิ่มของเธอถูกบดขยี้ด้วยความเร่าร้อนจากริมฝีปากหนาของคนที่คร่อมร่างของเธอไว้ ลลียาเบิกตากว้างพยายามดิ้นรนดันเขาออกแต่พบว่าทำไม่ได้เมื่อโดนกักตัวเอาไว้แบบนี้ เธอพยายามจะขัดขืนแต่ประสบการณ์ที่เหนือชั้นกว่าของชาร์ลตัน เพียงครู่เดียวเท่านั้นเขาก็สอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของเธอได้สำเร็จ เวลานั้นสัมผัสเก่าๆที่เคยได้รับเมื่อหลายปีก่อน เขาคือคนแรกที่มอบให้ เริ่มกลับมา ความเร่าร้อนที่เขามอบให้ทำให้เธอเริ่มหูอื้อตาลายไปหมด

          ชาร์ลตันครางในลำคอเล็กน้อยเมื่อพบกับความหวานเหมือนเมื่อครั้งอดีตที่ได้จูบเธอ ลิ้นหนาของเขาไล่ต้อนลิ้นเล็กของเธอที่พยายามหนีแต่สุดท้ายก็หมดทางสู้ ยอมเกี่ยวกระหวัดรัดลิ้นของเขาแลกเปลี่ยนสัมผัสกัน ชาร์ลตันครางรับในลำคออย่างพอใจเมื่อสัมผัสได้ว่าจูบของเธอยังไม่ได้เรื่องเหมือนเดิมนั่นอาจจะแปลได้ว่า ไม่มีใครซ้ำรอยเขาไม่มีใครมอบสัมผัสนี้ให้กับเธอ ไม่อย่างนั้นเธอคงเชี่ยวชาญกว่านี้แน่

          ชายหนุ่มยังคงมอบสัมผัสให้หญิงสาวอย่างเร่าร้อน ในขณะที่เธอเองก็ตอบรับเขาอย่างไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว ตอนนี้เธอโดนอารมณ์จากก้นบึ้งของจิตใจครอบงำเข้าให้ ทั้งสองยังคงจูบกันอยู่ตรงบริเวณลานจอดรถที่ไร้ผู้คนจนกระทั่งหญิงสาวเริ่มดิ้นรนส่งสัญญาณให้เขาว่าเธอกำลังหมดลมหายใจ นั่นทำให้ชาร์ลตันจำต้องถอนจูบออกมาอย่างเสียดาย

          ชาร์ลตันเห็นหญิงสาวหอบหายใจ แก้มขาวทั้งสองข้างของลลียาแดงก่ำ ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอนั้นก็บวมเจ่อจากการดูดดึงก็นึกชอบใจพยายามที่จะโน้มใบหน้าลงไปใกล้ รับรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกันและเขาก็กระซิบประโยคที่ทำให้เธอนึกเจ็บใจ

          “หวานเหมือนเดิมเลยนะลิลลี่... ทีนี้จำแฟนเก่าของตัวเองได้หรือยัง”

          ลลียากัดริมฝีปากแน่นเมื่อเขาทำกับเธอแบบนี้ มือบางของเธอรวบรวมกำลังก่อนที่จะผลักชายหนุ่มออกอย่างแรงจนร่างสูงของเขาเซออกห่าง นั่นทำให้เธอกลายเป็นอิสระ

          “ไอ้คนทุเรศ!

          ลลียาว่าเท่านั้นก่อนจะวิ่งไปทางหน้าร้าน ชาร์ลตันตั้งใจจะวิ่งตามแต่พบว่าเธอขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดไว้หน้าร้านไปก่อน เขายืนเท้าสะเอวเล็กน้อย ความหวานของเธอยังคงติดอยู่ที่ปากของเขาอยู่ คิดได้แบบนั้นก็อมยิ้ม จูบเมื่อครู่เขาถือว่าเป็น “จูบเรียกความทรงจำ” ในเมื่อพูดรื้อฟื้นแล้วเธอจำไม่ได้ เขาต้องเรียกความจำด้วยการสัมผัส จะได้จำได้เสียที และดูเหมือนจะได้ผล คนที่พยายามควบคุมตัวเองดีไม่ให้หลุดในร้านอาหารกลับหลุดตัวตนออกมา เห็นแบบนี้เขาคงต้องสัมผัสเธอบ่อยๆเสียแล้ว... แม้จะแปลกใจที่ทำไมเขายังยุ่งกับแฟนเก่าคนนี้ แต่คำตอบที่ชาร์ลตันบอกตัวเองนั่นก็คือเธอท้าทายเขาและเขาก็พบว่ามันเร้าใจดีเหมือนกัน!

 

*** แหม่... ตอนสองก็จูบกันละ ฮี่ฮี่ ตอนต่อไป โลกมันกลมอีกแล้ว กลับไปเจอกันที่บอสตัน ยังไงเดี๋ยวพรุ่งนี้มาอัพให้อ่านนะคะ คิคิ ใครสงสัยว่า เมื่อก่อนสองคนนี้คบกันอะไรยังไง จะเริ่มเปิดเผยให้รู้ในแต่ละตอนนะคะ รับรองว่าได้รู้ที่มาที่ไปแน่นอนนนนนน คิคิ ***

ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้นบอกกันนะ

ปล.2 หากชอบเรื่องนี้ฝากเม้น โหวต เป็นกำลังใจให้ด้วยน้าา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #578 ตูน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 09:12
    ชอบคะ ชอบทุกเรื่องของไรเลยคะชอบมากตามอ่านทุกเรื่องเลย
    #578
    0
  2. #567 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 09:19
    ชอบๆ ชอบแนวแฟนเก่ารีเทิร์นมากกกก เหมือนต่างคนก็ลืมกันไม่ได้จริงๆ ติดที่หนูลิลลี่ไม่เปิดใจ ก็แหงล่ะเขาอาจจะเจออะไรมามั่งก็ไม่รู้
    #567
    0
  3. #517 Teamjai Incham (@teamjai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 19:50
    ชอบๆๆๆขอบคุณนะคะ
    #517
    0
  4. #315 op_15 (@op_15) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 13:05
    ชอบเรื่องน้มากต่าา
    #315
    0
  5. #206 Little (@peypey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 19:46
    จะเป็นยังไงต่อ
    #206
    0
  6. #126 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 16:57
    อิชาร์ลคนหื่น หึ
    #126
    0
  7. #78 nancy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 08:25
    แซ่บมากค่ะตอนนี้ นายชาร์ลหื่นตั้งแต่เริ่มต้นเลย อิอิ อยากสิงรู๋ลิลลี่จริงๆ เบย
    #78
    0
  8. #52 milk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 16:55
    สงสารนางเอก เกิดมาเจอผช.แบบนี้ ชีวิตคงไม่มีความสุข.
    #52
    0
  9. #30 Sarun Yok (@yokandmom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 10:02
    ลิลลี่สู้ๆ อย่าไปยอมแพ้ง่ายๆนะ อิป๋ามันทำเพราะความท้าทาย มันยังไท่รัก อย่าไปยอมมานนนนน
    #30
    0
  10. #29 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 05:31
    จะโดนปล้ำไหมเนี่ย
    #29
    0
  11. #28 MY//MY (@jinggerbell) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 22:03
    แอร๊ยยะ !!ชอบอ่ะ ฟินแลนด์ อิอิ
    #28
    0
  12. #27 pairin4810 (@pairin4810) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 19:41
    งอนเยอะไปละลิลลี่เดี๋ยวเค้าไม่ง้อน้า
    #27
    0
  13. #26 ดี๊ดี บูรณะ (@lamearnza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 08:56
    รอออออ
    #26
    0
  14. #25 showgail (@showgail) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 15:56
    รอ อ รอ
    #25
    0
  15. #24 Sarun Yok (@yokandmom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 12:35
    เเล้วป๋ารักลิลลี่จริงป่าวเนี่ย ทั้งเมื่อก่อนเเล้วก็ตอนนี้ ที่ทำไปเพราะอะไรเนี่ย
    #24
    0
  16. #23 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 11:47
    สนุกดีอยากอ่านต่อจังเลย
    #23
    0
  17. #22 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 10:09
    จะโดนเอาเปรียบอีกแล้ว น่าสงสารจังลิลลี่
    #22
    0
  18. #20 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 21:49

    โอ๊ะโอ่

    #20
    0
  19. #19 loverilak2 (@LoveRilak) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 21:48
    อยากรู้จังเมื่อก่อนคบกันแบบไหน ป๋าเห็นเป็นของแปลกหรือรักอ่ะ
    #19
    0
  20. #18 sitcha (@orasit) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 19:58
    ชอบมากๆ มาไวๆนะ
    #18
    0
  21. #17 Gracey Thanwarat (@r-eactant) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 16:49
    อัพไวๆๆ น้าา
    #17
    0
  22. #16 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 10:49
    แซบเวอร์ค่ะ
    #16
    0
  23. #15 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 09:39
    ถ้าจะสนุก มาอัพต่อเร็วๆนะ
    #15
    0
  24. #14 sitcha (@orasit) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 00:46
    รออยู่ อยากอ่านมาก
    #14
    0
  25. #11 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 14:51

    แล้วนางจะรอดหรือเปล่านี่ โธ่ น่าสงสาร ยิ่งหนียิ่งตาม

    #11
    0