จอมวายร้ายหวงรัก (สนพ.อินเลิฟ วางแผงแล้ว)

  • 96% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 327,423 Views

  • 604 Comments

  • 2,774 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    228

    Overall
    327,423

ตอนที่ 5 : บทที่4 [บุกบ้าน!] 100% อัพแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    30 ก.ย. 58



(credit : google.com)


*** สาวๆที่รัก ฝากเม้น โหวต แอดแฟนพันธุ์แท้ด้วยนะคะ ^^ ***


บทที่4

(บุกบ้าน!)

 

          หลังจากวันที่พูดคุยและได้รับรู้ความจริงว่า ฌอห์นชายหนุ่มที่ตามจีบลลียานั้นคือน้องชายชาร์ลตัน เวสลีย์ ผู้ชายที่เป็นรักครั้งแรกและแฟนเก่าของตัวเอง ส่งผลให้เธอตั้งปฏิญาณว่าจะไม่พบเจอกับน้องชายของเขาอีก ข้อแรกเธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายตระกูลเวสลีย์โดยเฉพาะชาร์ลตัน หากเธอยังพบเจอ เขาต้องไม่ยอมจบแน่ และข้อที่สอง ฌอห์นมีคู่หมั้นอยู่แล้วเธอไม่อยากจะไปเป็นมือที่สามทำให้เรื่องมันยุ่งยากกว่านี้แม้จะไม่ได้มีใจให้เขาก็เถอะ

          แต่ดูเหมือนว่าการเลิกยุ่งฝ่ายเดียวคงไม่เห็นผลเพราะช่วงเย็นเธอได้พบกับฌอห์นที่ส่งยิ้มยืนรออยู่บริเวณหน้าโรงเรียน ทีแรกลลียาตั้งใจจะหลบหนีเขาแต่คิดไปคิดมาชายหนุ่มก็คงไม่ยอมเลิกราแน่ๆ หญิงสาวเลยตัดสินใจที่จะเข้าไปคุย เมื่อเผชิญหน้ากันเขายังคงมีรอยยิ้มสดใสมอบให้เหมือนเดิม เธอเพ่งพิศมองใบหน้าของเขาอย่างจริงจังหลังรู้ว่าผู้ชายคนนี้คือน้องชายของแฟนเก่า เธอพบว่าเขาไม่ได้หล่อเหลาน้อยไปกว่าพี่ชายเลย แต่เธอก็ไม่ได้ชอบเขาอยู่ดี

          “สำหรับคุณครับ” ฌอห์นส่งยิ้มหวานและยื่นดอกกุหลาบสีแดงสดช่อขนาดกลางให้ แต่วันนี้ลลียาไม่ได้ยื่นมือไปรับเอาไว้เหมือนทุกครั้ง

          “ฉันคงรับไม่ได้หรอกนะคะ และเลิกทำแบบนี้เสียทีเถอะค่ะ” ลลียากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ฌอห์นที่สังเกตเห็นท่าทีแปลกไปจากเดิมก็สงสัย

          “มีอะไรหรือเปล่าครับ”

          “คุณรู้ว่าฉันคิดยังไงกับคุณใช่ไหมคะ” ลลียาถามกลับก่อน และเธอเห็นว่าใบหน้าของฌอห์นดูเจื่อนลง

          “ผมรู้” ชายหนุ่มตอบกลับเบาๆ

          “รู้ แต่คุณก็ยังตามตื้อฉันอยู่ดี ฉันว่าคุณอย่าเสียเวลากับฉันเลยนะคะ กลับไปหาคู่หมั้นคุณเถอะ การที่เราทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องเลยสักนิด” ลลียาบอกตามตรงและพยายามพูดให้มีเหตุผลมากที่สุดไม่อย่างนั้นเธอกลัวว่าเขาจะไปตีความเป็นอย่างอื่น

          ประโยคนี้ของลลียาทำให้คิ้วหนาของฌอห์นขมวดกันยุ่ง ยิ่งได้ยินเธอพูดถึงเรื่องคู่หมั้นความโกรธกรุ่นเริ่มคุโชนนึกย้อนไปถึงเมื่อวานที่รมิดาไปเจอพี่ชายของเขา... และคิดไปว่าคู่หมั้นสาวอาจจะตามมาราวีลลียาถึงที่นี่ก็ได้ เพราะเรื่อง รมิดากับเขานั้นไม่ค่อยจะเป็นข่าวเท่าไหร่ จะเป็นข่าวใหญ่จริงๆก็ตอนหมั้นกัน ซึ่งจากการพูดคุยกับลลียาก่อนหน้านั้นดูเหมือนเธอจะไม่รู้เรื่องนี้สักนิด แต่เขามองว่าไม่แปลกเพราะมันดังในแวดวงนักธุรกิจไม่ใช่เป็นเรื่องทั่วไปที่ประชาชนคนธรรมดาหลายคนจะต้องรู้

          “คุณรู้เรื่องคู่หมั้นผมได้ยังไง” ฌอห์นถามเสียงเข้ม ลลียาได้ยินก็ถอนหายใจ

          “มันไม่สำคัญหรอกค่ะว่าฉันรู้ได้ยังไงแต่สิ่งที่สำคัญกว่านั่นคือมันเป็นเรื่องจริงที่ว่าคุณมีคู่หมั้นและคุณก็ไม่ควรมายุ่งกับผู้หญิงคนอื่น” ลลียายังคงพูดอย่างตรงไปตรงมา เธอเห็นความดื้อดึงในแววตาของเขาพลางคิดไปว่าสองพี่น้องช่างเหมือนกันจริงๆ

          “ริต้ามาหาเรื่องคุณใช่ไหม เธอมาต่อว่า หรือทำร้ายคุณหรือเปล่า” ฌอห์นขยับเข้ามาหาอย่างรวดเร็วทำให้ลลียาตกใจถอยห่างออกมาเล็กน้อย

          “ไม่มีใครมาหาฉันทั้งนั้นแหละค่ะ และฉันอยากจะบอกคุณให้ชัดเจนว่า ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณเลย เลิกมาหาฉันที่นี่เถอะนะคะ ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่มอบให้ เราเป็นเพื่อนกันได้ แต่ฉันไม่อาจจะเป็นอย่างที่คุณต้องการได้ค่ะ”

          ลลียาพูดเสร็จก็เดินจากไปปล่อยให้ฌอห์นยืนค้างโดยที่ดอกไม้ที่ถือเอาไว้ก็ร่วงหล่นลงพื้น กว่าจะตั้งสติได้เขาพบว่าเธอเดินผ่านมุมถนนไปแต่เขาจะไม่ยอมเลิกรา เขาคิดว่าลลียาคือผู้หญิงที่ตอบโจทย์เขาได้ เธอไม่ได้ร้อนแรงแต่เธอสวยหวาน น่ารัก เป็นคนที่มีความคิด มีเหตุผล เขามีความสุขเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ

          คิดได้แบบนั้นฌอห์นรีบวิ่งจากหน้าโรงเรียนเพื่อตรงไปหาหญิงสาวทันที เมื่อไล่ตามจนทันมือหนาของเขาก็จับเรียวแขนของหญิงสาวเอาไว้ ดึงรั้งเธออย่างแรงจนลลียาเซมากระทบกับหน้าอกแกร่งของฌอห์น

          “ปล่อยฉันนะคะ” ลลียาพยายามดึงแขนออกแต่เขาไม่ยอม แถมยังใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ของเขานั้นกอดเธอ ตอนนี้หญิงสาวมองรอบข้างพบว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นจุดสนใจ แม้ตรงนี้คนจะไม่มากเท่าไหร่ก็ตาม

          “ลิลลี่ แบบไหนคุณถึงจะรักล่ะ บอกผมได้ไหม ผมยินดีเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเพื่อคุณนะ ผมชอบคุณจริงๆ ไม่สิ ผมคิดว่าผมรักคุณ” คำสารภาพอย่างจริงจังในครั้งนี้ทำให้ลลียาตกใจ

          “ระ... รักเหรอคะ” หญิงสาวทวน

          “ใช่ ผมไม่เคยรักใครมาก่อน คุณเป็นคนแรก นะลิลลี่ ให้โอกาสผม ได้ไหม” ฌอห์นยังบอกต่อพูดด้วยเสียงอ่อนโยน ไม่อยากจะเสียเธอไป ในขณะที่หญิงสาวก็ยังขัดขืนให้ตัวเองเป็นอิสระ

          “คุณมีคู่หมั้นแล้วนะคะ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ” ลลียาแย้ง

          “ผมถอนหมั้นได้ ผมไม่ได้รักคู่หมั้นของผม เราหมั้นกันเพราะธุรกิจ เพราะฉะนั้นอย่าห่วงเรื่องนี้ ขอแค่คุณให้โอกาสผม ผมยินดีที่จะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อย นะลิลลี่ นะครับ” ฌอห์นไม่พูดเปล่าพยายามโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนหญิงสาวต้องเอนไปด้านหลัง และใช้มือของตัวเองดันเขาออก

          “ปล่อยฉันนะคะคุณฌอห์น ไม่งั้นฉันจะร้องนะให้คนช่วยนะ” ลลียาขู่ ยอมรับว่าตอนนี้ตกใจกับการกระทำของอีกคนเหลือเกิน แม้ปกติเขาจะรุกเธอมากแค่ไหนตามตื้อหนักอย่างไรแต่ก็ไม่เคยทำกิริยาแบบนี้

          “รับปากผมก่อนสิลิลลี่ ว่าจะให้โอกาสผม... รับปากนะ แล้วผมจะปล่อย” ฌอห์นทำตัวไม่มีเหตุผล เขาเป็นผู้ชายที่อยากได้อะไรก็ต้องได้และเขาก็อยากได้ลลียา ไม่ใช่อยากได้เพื่อตอบสนองความพึงพอใจทางเพศ แต่เขาอยากได้เธอมาเป็นแฟน มาเป็นคนรัก

          “ฉันไม่มีโอกาสจะให้ ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันสิ!”    

          ลลียาบอกเสียงดังตอนนี้หญิงสาวเริ่มโกรธบ้าง ที่เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดแถมยังทำตัวไม่เป็นสุภาพบุรุษ ลลียาพยายามรวบรวมแรงเพื่อผลักออกแต่ก็ทำไม่ได้ ระหว่างที่กำลังยื้อยุดกันอยู่นั้นจู่ๆร่างของชายหนุ่มที่ทั้งจับและกอดเธอเอาไว้ก็ถอยออกห่างอย่างรวดเร็วจากการถูกดึงกระชากอย่างแรง ลลียาตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่ทำนั้นคือชาร์ลตัน เวสลีย์!

          “พี่มาทำบ้าอะไรที่นี่!” ฌอห์นถามขึ้นอย่างโมโหเมื่อพบว่าคนกระชากคือพี่ชายของตัวเอง

          “นายล่ะ มาทำอะไร ทำกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง!” ชาร์ลตันถามเสียงดังอย่างกรุ่นโกรธไม่แพ้กัน เขาไปหาลลียาที่โรงเรียนแต่ไม่เจอ คิดว่าเธอคงกลับแล้ว ตั้งใจจะขับรถกลับแต่สายตาก็เหลือบมาเห็นเหตุการณ์นี้เสียก่อน เลยรีบวิ่งตามมาและกระชากน้องชายที่แทบจะจูบแฟนเก่าเขาอยู่แล้ว ความหงุดหงิดที่ได้เห็นภาพนี้มันทำให้เขาแทบคลั่ง

          “มันเรื่องของผม พี่ไม่เกี่ยว! พี่รวมหัวกับริต้ามาเป่าหูให้ลิลลี่เลิกยุ่งกับผมใช่ไหม! ถ้าพี่รักธุรกิจมากขนาดนี้ ทำไมไม่แต่งงานกับยัยริต้าไปเองเลยล่ะ มายุ่งกับชีวิตผมทำไมกัน!” ฌอห์นบอกอย่างเดือดดาล ชาร์ลตันได้ยินก็ขบกรามแน่นก่อนที่หมัดลุ่นๆจะลอยกระทบใบหน้าของน้องชายอย่างจังจนล้มลง

          ผลั๊วะ!

          “คุณฌอห์น!” ลลียาเบิกตากว้างและกรีดร้องเรียกชื่อของคนที่ล้มลงไป ในขณะที่ฌอห์นก็ใช้มือเช็ดริมฝีปากก็พบเลือดไหลซึม

          “พี่มาต่อยผมทำไมเนี่ย!” ฌอห์นตวาดถาม สองพี่น้องไม่สนใจว่าตอนนี้คนรอบข้างกำลังมองเหตุการณ์นี้กันอย่างสนใจแค่ไหน

          “ต่อยเรียกสตินายไง จะได้เลิกบ้าและรู้ว่าอะไรเป็นอะไรเสียที ฉันจะบอกอะไรนายให้นะ อย่ามายุ่งกับลิลลี่อีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน และกลับไปหาริต้า คู่หมั้นของนายซะ!

          พูดเสร็จชาร์ลตันก็หมุนตัวคว้ามือของหญิงสาวที่ยังยืนตกใจกับเหตุการณ์นั้นอยู่ออกเดินทันที ลลียาพยายามร้องโวยวายแต่ชายหนุ่มไม่สนใจจนกระทั่งเธอถูกยัดเข้าไปในรถคันหรูของเขา จากนั้นรถก็เคลื่อนตัวออกไปทันทีโดยมีชาร์ลตันเป็นคนขับ

          “จอดเดี๋ยวนี้นะ! คุณจะมาทำแบบนี้ไม่ได้!” ลลียาว่าเสียงดังขณะนั่งอยู่บนรถที่ไม่รู้ว่าปลายทางคือที่ไหน

          “ทำไมผมจะทำไม่ได้ ผมอยากทำ ผมก็จะทำ นั่งนิ่งๆซะลิลลี่!” ชาร์ลตันบอก ยังนึกโมโหน้องชายตัวดีของตัวเองเลยพาลมาถึงคนข้างๆ

          “คุณไม่มีสิทธิ์จะมาทำแบบนี้ คุณควรจะกลับไปดูน้องชายคุณโน่น ไม่ใช่มาลากฉันขึ้นรถ!” ลลียาบอกเตือนสติแต่ดูเหมือนจะสร้างความโกรธให้เขา

          “ทำไม คุณห่วงมันงั้นเหรอ ห๊ะ! ตกลงชอบมันเหรอ ไหนบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันไง” ชาร์ลตันรัวคำถามออกมาเป็นชุด ลลียาถอนหายใจคิดว่าพี่น้องช่างเหมือนกัน ตีความไปคนละอย่างกับสิ่งที่เธอพูด

          “ฉันไม่ได้พูดสักคำว่าชอบน้องชายคุณ แต่คุณต่อยเขาไร้เหตุผลแบบนั้น คุณก็ควรที่จะไปดูแลเขาหน่อยไม่ใช่หรือไง และที่สำคัญกว่านั้นฉันไม่อยากจะไปกับคุณ เพราะฉะนั้นจอด!” ลลียาเพิ่มเสียงดังท้ายประโยค แต่เขาไม่ตอบกลับเป็นคำพูดแต่ตอบกลับด้วยการเหยียบคันเร่งมากขึ้นกว่าเดิมจนหญิงสาวหวีดร้องกับความเร็วที่เพิ่มมากขึ้น

          “นะ... นี่คุณจะพาฉันไปไหน” ลลียาถามอย่างหวาดระแวง

          “พาไปส่งที่บ้านไง” ชาร์ลตันตอบกลับและคำตอบของเขาก็ทำให้เธอแปลกใจ

          “นี่คุณรู้จักบ้านฉันด้วยเหรอ”

          “ใช่! ผมรู้ทุกอย่าง นั่งนิ่งๆและหุบปากซะ ไม่อย่างนั้นผมจะเลี้ยวพาคุณไปที่บ้านผมซะเลย ดีไหม” ชาร์ลตันหันมามองอย่างเจ้าเล่ห์ ทำให้ลลียาต้องรีบหุบปาก เธอรู้ดีว่าคงไม่ดีแน่หากไปอยู่ที่บ้านของเขา แม้จะแปลกใจว่าเขารู้จักบ้านของเธอได้อย่างไรกัน

          ชายหนุ่มขับรถไม่นานก็เลี้ยวรถเข้ามาที่ลานจอดรถอพาร์ทเม้นท์ที่เธออาศัยอยู่ เขารู้จักที่แห่งนี้จากประวัติที่       วีแกนสืบมาให้และเขายังรู้ประวัติอีกหลายอย่างของเธอ

          เมื่อรถจอดสนิทลลียาก็รีบลงจากรถทันทีไม่รอให้เขาเปิดประตูให้ พยายามที่จะเดินหนีแต่สุดท้ายก็ยังถูกเขาตามมาจนได้ ก่อนที่จะขึ้นลิฟต์หญิงสาวตัดสินใจหันมาเผชิญหน้ากับเขา

          “ตามมาทำไม!” ลลียาถามเสียงเข้ม

          “เรายังมีเรื่องต้องคุยกันต่อ” ชาร์ลตันตอบกลับ อารมณ์โกรธเมื่อครู่เริ่มลดน้อยลง

          “ฉันคิดว่าเราคุยกันจบแล้ว เพราะฉะนั้นก็กลับไปซะ!” ลลียาบอกเสียงดัง

          “แต่ผมมี... เยอะเสียด้วย”

          พูดเสร็จชาร์ลตันก็ลากลลียาเข้าลิฟต์ที่เปิดออกพอดิบพอดี หญิงสาวพยายามดิ้นรนแต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างเมื่อเขากดลิฟต์ไปยังชั้นที่เธอพักอาศัยราวกับว่ารู้จักเป็นอย่างดี เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยแต่ก็ได้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาแทน รอยยิ้มที่เมื่อก่อนเธอนึกชอบแต่ตอนนี้เกลียดเหลือเกิน

          เมื่อลิฟต์เปิดออกชายหนุ่มก็ยังลากหญิงสาวไปยังห้องของเธอและก็ถูก ก่อนที่จะปล่อยให้เธอได้เสียบคีย์การ์ดเข้าไปแต่ลลียากลับไม่ยอมทำแบบนั้น นอกจากสูดลมหายใจลึกๆและหันมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างใจเย็น

          “เอาล่ะ ฉันยอมแพ้ อยากจะพูดอะไรก็ว่ามา พูดเสร็จก็เชิญ” หญิงสาวบอกเสียงเข้ม จ้องมองเขาเขม็งในขณะที่ชาร์ลตันได้ยินก็ยกยิ้ม เดินเข้ามาใกล้ เธอเดินถอยหลังหนีจนแผ่นหลังบางชิดเข้ากับบานประตูห้องจากนั้นมือหนาก็เท้ากับบานประตูกักตัวของหญิงสาวเอาไว้ ดวงตากลมโตของเธอวูบไหวมองเขาอย่างหวาดระแวง กลัวว่าจะถูกจูบอีกเหมือนครั้งที่ร้านอาหาร

          “ฉะ... ฉันบอกให้คุณพูด ไม่ได้บอกให้คุณมาทำแบบนี้” ลลียาพูดตะกุกตะกัก

          “เข้าไปพูดในห้องคุณจะดีกว่านะ... หรือว่ากลัว” ท้ายประโยคของเขาทำให้หญิงสาวเชิดหน้าเล็กๆไม่ยอมรับ     ว่าจริงๆก็กลัวเหมือนกัน

          “ใครกลัวคุณ แต่ฉันคิดว่ามันไม่เหมาะสมที่จะเชิญคนแปลกหน้าเข้าห้อง!” ลลียาว่ากระแทก ชาร์ลตันได้ยินก็หัวเราะออกมาเบาๆ

          “เมื่อก่อนคนแปลกหน้าอย่างผมก็เข้าห้องคุณออกจะบ่อย เรียกว่าอยู่ด้วยก็คงจะถูก... หรือว่าไม่จริง!” ใบหน้าหวานรู้สึกร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อเขาเริ่มจะรื้อฟื้น

          “คุณคงจำผิด ถ้าจะมาพูดเรื่องเพ้อเจ้อ ก็กลับไปซะ!” พูดเสร็จก็ผลักชายหนุ่มออกอย่างแรง จากนั้นก็หมุนตัวกดรหัสของห้องตัวเองลงไปแล้วก็เปิดออกเพียงนิดเดียวให้มีพื้นที่แค่ตัวเองแทรกได้เท่านั้นแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผลเมื่อมือหนาปรี่เข้ามากระชากมันออกด้วยแรงที่มากกว่า ทำให้ประตูห้องเปิดออกกว้างทันที แถมเขายังเดินเข้ามาดันร่างเธอให้เข้าไปในห้อง จากนั้นก็ปิดประตูเสร็จสรรพ ปล่อยให้ลลียายืนอ้าปากค้าง

          “คุณเข้ามาในห้องฉันไม่ได้นะ!” ลลียาบอกเสียงดัง

          “ทำไมผมจะเข้ามาในห้องคุณไม่ได้ เมื่อก่อนผมยังเกือบเข้าไปในตัวของคุณด้วยซ้ำ” คำพูดน่าอายหลุดออกจากปากของชายหนุ่ม จนลลียาได้เหวอและหน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย ยอมรับว่าคือความจริงล้วนๆ

          “ปากเสีย! หยาบคาย!” ลลียาด่ากลับอย่างไม่ชอบใจ

          “ใครจะสน” ชาร์ลตันยักไหล่ไม่สนใจ

          “ฉันยังไม่ได้อนุญาต ออกไปซะ!” ลลียาพูดต่ออย่างหงุดหงิดใจ ตอนนี้ความอดทนเริ่มจะปริแตกขึ้นทุกทีกับชาร์ลตันที่ยังหน้าด้านหน้าทน ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป

          “ผมก็ไม่ได้ต้องการคำอนุญาตนี่” ชาร์ลตันพูดกลับยักไหล่ไม่สนใจ ก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านในอีกนิด ถอดรองเท้าออกและกวาดสายตามองอพาร์ทเม้นท์ของหญิงสาว มันไม่ได้กว้างมากแต่ก็ไม่ได้เล็กแคบ เธอจัดได้อย่างน่าอยู่เชียวล่ะ

          “นี่คุณ จะไปไหนน่ะ!” ลลียาร้องเรียกแต่เขากลับไม่สนใจเดินเข้าไปด้านในทันที ทำให้เธอต้องรีบถอดรองเท้าสวมสลิปเปอร์และเดินตามเข้าไป


************************************************************************************


*** สาวๆจ๋า เม้น โหวต แอดแฟนพันธุ์แท้ด้วยน้าา ถ้าไม่อยากพลาดความฟิน  ไม่ต้องกังวลเรื่องพี่น้องนะคะ ถึงจะตุบตั๊บ ต่อยกันไปบ้าง แต่จะบอกว่า ไม่ได้โกรธแค้นหรือเกลียดอะไรกันนะ อีกอย่าง ฌอห์นไม่ได้รักลลียาด้วย... แต่จะเป็นยังไง อะไรต่อไป ต้องติดตามกันต่อนะค้าา ฝากด้วยน้าาา ^ ^ ***


           ชาร์ลตันมองรอบห้องที่อยู่ในโทนสีครีมให้ความรู้สึกอบอุ่น ห้องของเธอถูกจัดเป็นสัดส่วนอย่างลงตัว ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ในห้องรับแขกที่มีโซฟาสีขาวตัวยาวขนาดสามคนนั่งตั้งอยู่พร้อมกับหมอนหลากสีที่วางเรียงเอาไว้อย่างน่ารัก ในขณะที่ผนังที่อยู่ด้านหลังก็มีรูปภาพติดเอาไว้มากมาย เขาสังเกตเห็นว่ามันเป็นรูปภาพของเธอและครอบครัว ถูกจัดเรียงในรูปหัวใจ ตรงข้ามก็เป็นโทรทัศน์ขนาดกลางตั้งเอาไว้ ส่วนตรงหน้าของเขาเป็นประตูกระจกที่มีผ้าม่านสีขาวห้อยไว้อย่างสวยงาม และตอนนี้ผ้าม่านก็ไม่ได้ปิดบังประตูกระจกบานนั้นทำให้เขาสามารถเห็นระเบียงเล็กๆที่สามารถเปิดออกไปรับลมได้

          ส่วนซ้ายมือเขาเห็นกรอบซุ้มโค้งที่ไม่มีบานประตู มีเคาน์เตอร์และตู้เย็น เลยเดาได้ว่านั่นคงเป็นห้องครัวและห้องทานอาหารแน่ๆ ส่วนด้านขวามือก็เดาได้ไม่ยากว่ามันคือห้องนอนของเธอซึ่งมีบานประตูสีขาวงาช้างปิดเอาไว้

          “มองสำรวจพอใจหรือยัง ถ้าพอก็เชิญ!” เสียงของหญิงสาวดึงสติของเขาอีกครั้ง ชายหนุ่มยกยิ้มก่อนที่จะหันมามองหน้าอดีตแฟนที่ยืนกอดอกทำหน้าบึ้งอยู่

          “บอกแล้วว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน” ชาร์ลตันยังคงย้ำ

          “งั้นก็รีบพูดมาสิ! ฉันไม่อยากจะอยู่กับคุณนานนักหรอกนะ เข้าเรื่องเสียที เสียเวลามาเยอะแล้ว!” ลลียาว่ากลับอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด

          “คุณนี่ดื้อและพยศมากเลยรู้ตัวไหม เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย...” ชาร์ลตันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วก็จ้องมองเธอ

          “จะพูดหรือไม่พูด ถ้าไม่พูดฉันจะไปเรียกรปภ.ของอพาร์ทเม้นท์ให้มาลากคุณออกไป!” ลลียาขู่เสียงเย็น แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้กลัวเลยสักนิด

          “เอาสิ... เรียกเลย ผมจะแสดงให้รปภ.เห็นเองว่า มันเป็นเรื่องของคนเป็นแฟนกัน” เขายักคิ้วให้อย่างเป็นต่อ ลลียาขบริมฝีปากแน่นก่อนที่จะกรีดร้องเรียกชื่อเขาออกมา

          “ชาร์ลตัน เวลสลีย์!!

          ชาร์ลตันได้ยินก็หัวเราะเสียงดังออกมา ระหว่างที่ยืนมองหญิงสาวที่โกรธหน้าดำหน้าแดงอยู่นั้นบานประตูห้องของหญิงสาวก็ถูกทุบและตามด้วยเสียงกดกริ่งดังขึ้น จากนั้นเสียงตะโกนเรียกชื่อก็ดังขึ้นตามลำดับ

          “ลิลลี่ คุณอยู่หรือเปล่า ลิลลี่!

          ทั้งสองคนในห้องมองหน้ากันอย่างตกใจ อารมณ์ที่เริ่มดีขึ้นของชายหนุ่มดูจะขุ่นมัวอีกครั้ง การที่น้องชายเขามาที่ห้องของหญิงสาวถูกนั่นแปลว่าต้องเคยมาแน่ๆ ชาร์ลตันหันมาหาลลียาที่ทำท่าจะเดินไปเปิดเลยรั้งเอาไว้ก่อน

          “คุณอยากให้เรื่องพวกนี้มันจบไหม อยากให้น้องชายผมมันเลิกยุ่งกับคุณหรือเปล่า” คำถามนั้นทำให้ลลียารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ

          “ทำไม คุณจะทำอะไร”

          “ถ้าคุณอยากให้จบ แค่ยืนนิ่งๆ ไม่ต้องพูดอะไรเลยสักคำ ตกลงไหม!” ชาร์ลตันยื่นข้อเสนอ

          “ฉันไม่เข้าใจ คุณจะทำอะไร”

          “แค่ทำตามที่ผมบอกก็พอ!

          พูดเสร็จเขาก็เป็นฝ่ายเดินไปหน้าประตูแทนโดยมีลลียารีบเดินตามไป ไม่นานมือหนาของเขาก็กระชากบานประตูเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าของฌอห์นที่มุมปากเขียวช้ำจากการถูกต่อย ดวงตาของฌอห์นดูจะเบิกกว้างที่ได้เห็นพี่ชายยืนอยู่

          “พี่มาทำอะไรที่นี่ มาทำอะไรในห้องของลิลลี่!” ฌอห์นถามอย่างตกใจ แม้เมื่อครู่จะเห็นพี่ชายฉุดหญิงสาวไปต่อหน้าต่อตาก็เถอะ แต่ไม่คิดว่าจะเห็นอยู่ด้วยกันในห้องของหญิงสาวแบบนี้

          ชาร์ลตันยังไม่ตอบคำถามน้องชายแต่เขานิ่งคิดเล็กน้อยและหันไปมองลลียาที่ยืนเคียงข้างเห็นเธอสบตาเขาอยู่ แววตาของเธอดูจะระแวง เขาคิดว่าเธอคงกลัวเขามีเรื่องกับน้องชายอีกแน่ๆ แต่เขาจะไม่ลงไม้ลงมือ เห็นทีคงจะไม่ได้ผล มือหนาของชายหนุ่มเลยเอื้อมไปที่ไหล่บอบบางของหญิงสาวจากนั้นก็ดึงรั้งเข้าหาตัว ทำให้ฌอห์นและลลียาต่างตกใจ ดูเหมือนหญิงสาวจะตกใจหนักกว่าพยายามจะดันหนีแต่เขากลับโอบเอาไว้แน่น

          “พี่ทำอะไรน่ะ ปล่อยลิลลี่นะ!” ฌอห์นพูดเสียงเข้ม

          “ทำไมฉันต้องปล่อย ในเมื่อลิลลี่เป็นแฟนฉัน” คำตอบของชายหนุ่มทำให้สองคนได้อึ้ง ก่อนที่ฌอห์นจะเป็นฝ่ายพูดออกมาเสียก่อน

          “อย่ามาเล่นละครหลอกกันหน่อยเลยพี่ นั่นมันมุขเก่า แกล้งเป็นแฟนกันให้ผมเลิกยุ่งน่ะสิ ผมรู้จักนิสัยพี่พอๆกับที่รู้จักนิสัยตัวเองนะ อย่ามาแกล้งกันแบบนี้” ฌอห์นไม่เชื่อ ชาร์ลตันได้ยินก็หัวเราะ

          “ฉันกับลิลลี่เรารู้จักกันก่อนที่นายจะเจอเธอด้วยซ้ำไอ้น้องชาย และการที่ฉันบอกว่าเป็นแฟนกับเธอ เพราะฉันอยากให้แกเลิกยุ่งกับเธอ นั่นก็ถูก แต่ที่อยากให้เลิกยุ่ง ก็เพราะว่าเธอน่ะเป็นแฟนฉัน” ชาร์ลตันพูดเสียงเรียบ

ลลียาเองอยากจะท้วงใจจะขาดแต่ถ้าทำแบบนั้นเรื่องมันต้องยุ่งมากแน่ๆ ฌอห์นจะต้องตามเธอไม่หยุดในขณะที่ชาร์ลตันก็จะต้องมาวุ่นวายกับเธอไม่จบไม่สิ้น สุดท้ายหญิงสาวเลยเลือกที่จะตามน้ำไปกับชายหนุ่มด้วยการยืนนิ่งๆไม่พูดอะไรอย่างที่เขาบอก จากต้องจัดการผู้ชายสองคนในเวลาเดียวกัน ลลียาเลือกจัดการชาร์ลตันคงเดียวจะดีกว่า

“ผมไม่เชื่อ!” ฌอห์นบอกเสียงเข้ม ถามผู้หญิงที่ตัวเองรัก

“ไม่จริงใช่ไหมลิลลี่”

“คือ... เอ่อ” ลลียาหันไปสบตาชาร์ลตันที่กอดตัวเองอยู่ เขาเองก็หันมามองแล้วส่งยิ้มให้ ภาพที่เห็นทำให้หัวใจเธอกระตุกไม่น้อย

“ตอบเขาสิ ว่าเราเป็นแฟนกัน ลิลลี่” ชาร์ลตันกระซิบบอกเสียงหวาน นั่นทำให้เธอรู้สึกใจสั่นทันที และหันไปมองฌอห์นที่ยืนทำหน้าเจ็บปวดอยู่

“เอ่อ... ค่ะ” ลลียาตอบกลับเบาๆ ฌอห์นส่ายหน้าทันที

“มันต้องเป็นเรื่องที่บ้ามากแน่ๆ ถ้าผมเชื่อผมคงเป็นไอ้หน้าโง่สุดๆผมเพิ่งเห็นพี่เจอเธอก็วันนี้ และจู่ๆทั้งคู่ก็บอกว่าเป็นแฟนกัน พี่บังคับเธอใช่ไหมล่ะ ขู่อะไรเธอล่ะ ลิลลี่ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะปกป้องคุณเอง!” ฌอห์นไม่ยอมรับและไม่ลืมหันไปพูดอย่างอ่อนโยนกับหญิงสาว

“ก็แล้วแต่นายจะเชื่อนะฌอห์น ที่ฉันพูดคือความจริง ไม่อย่างนั้นฉันจะเข้ามายืนในห้องของเธอได้ยังไงล่ะ จริงไหม เธอคงไม่ปล่อยให้ชายแปลกหน้าเข้ามาหรอก” คำพูดนั้นฌอห์นเองก็ได้คิดเหมือนกัน ขณะที่ลลียาก็ก่นด่าในใจว่าเขาบุกเข้ามาต่างหากแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป

“ยังไงผมก็ไม่เชื่อ ให้ตายก็ไม่เชื่อ มันดูไร้เหตุผลสิ้นดี และผมกับพี่เรามีเรื่องต้องคุยกัน!” ฌอห์นบอกเสียงเข้มก่อนที่จะเดินออกไปจากบริเวณนั้นด้วยความสับสน แม้เขาจะไม่เชื่อแต่ก็อดจะหวั่นๆไม่ได้ เขาต้องกลับไปตั้งหลักก่อน เขาคิดว่ามันเป็นแผนการของพี่ชายและฌอห์นจะไม่มีวันยอม!

เมื่อฌอห์นกลับไปลลียาก็รีบดึงมือของชายหนุ่มออกทันที และเดินไปตรงประตู หันมามองชาร์ลตันที่ดูจะไม่ทุกข์ร้อนกับอาการของน้องชายเลยสักนิด

“เชิญ!” ลลียาบอกเสียงเข้ม รู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่เธอเหนื่อยเหลือเกิน แต่ดูเหมือนชาร์ลตันจะไม่สนใจเขาหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องของเธอและถือวิสาสะนั่งลงบนโซฟาสีขาวตัวนั้น ลลียาเห็นก็เบิกตากว้าง ขบริมฝีปากแน่นกับความหน้าด้านเลยปิดประตูสาวเท้าเดินเข้าไปหา

“มันมาหาคุณบ่อยหรือไง” ชายหนุ่มถามอย่างสงสัย ลลียาได้ยินคำถามก็นิ่งเล็กน้อยแต่ก็ยอมตอบกลับ หากไม่ยอมตอบเขาก็คงไม่ยอมเลิกรา

“สองครั้ง” เธอยอมรับตรงๆ ตอนที่เขามาหาก็เป็นช่วงวันหยุด แต่เขาไม่เคยได้เข้ามาในห้อง เธอจะพาเขาลงไปคุยในส่วนล็อบบีด้านล่างมากกว่า แม้จะแปลกใจว่าเขารู้จักได้อย่างไร

“งั้นผมว่าคงไม่ดีแล้วล่ะ” คำพูดของเขาทำให้เธอถามกลับทันที

“หมายความว่ายังไง”

“ก็หมายความว่าน้องชายผมมันต้องไม่ยอมเลิกราแน่ๆ แม้ผมจะบอกว่าเป็นแฟนกับคุณก็เถอะนะ” ชาร์ลตันพูดขึ้น รู้จักนิสัยของน้องชายดี และเขาก็เข้าใจว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ เป็นใครก็คงเชื่อยาก แต่ถ้าได้รู้อดีตของเธอและเขาก็คงไม่มีใครสนใจ ส่วนลลียาได้ยินก็ถอนหายใจพรู

“ฉันคิดว่าที่เหลือฉันจะจัดการเอง คุณกลับไปเถอะ วันนี้ฉันเหนื่อยมากและฉันไม่อยากยุ่งกับคุณทั้งสองคนพี่น้องเลยสักนิด ฉันเบื่อ!” ลลียาบอกอย่างสุดจะทน ส่วนชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ทำหน้าบึ้งตั้งแต่เจอกัน

“อย่าลืมสิว่าเรากำลังพนันกันอยู่เพราะฉะนั้น ช่วงที่เราพนันกัน คุณห้ามยุ่งกับผู้ชายคนไหนทั้งสิ้น!” ชาร์ลตันหยิบยกข้อเสนอเมื่อวานมาพูดและมัดมือชกราวกับว่าเธอตอบรับ ส่วนลลียาก็ตกใจ

“นี่ใครรับปากว่าจะพนันกับคุณกัน!

“ถ้าไม่กลัวก็รับปากเสียสิ!” ชาร์ลตันยักคิ้วกวนๆ ลลียาหลับตาสูดลมหายใจเท้าสะเอวเมื่อเริ่มหมดความอดทน

“บอกคุณเป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่เล่นพนันบ้าบอไร้สาระกับคุณแน่นอน อยากเล่นก็เล่นไปคนเดียว หรือไปหาคนอื่นเล่นด้วย ฉันไม่ว่าง! ชอบพูดเรื่องอดีตดีนักใช่ไหม ฉันจะบอกอะไรให้นะ จริงอยู่เราเคยเป็นแฟนเก่ากัน แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม ฉันไม่ได้รักคุณ... มันถูกทำลายลงไปหมดแล้ว เพราะฉะนั้นเลิกยุ่งกับฉันเสียที ส่วนเรื่องน้องชายของคุณฉันจะจัดการที่เหลือ เพราะฉะนั้น เชิญ!” ลลียาพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดกับคำว่า “ทำลาย” ในขณะที่ชาร์ลตันมองดวงตากลมโตของเธอที่มีน้ำตาคลอหน่วย เขารู้ว่าเธอฝังใจกับเรื่องในอดีตแค่ไหน แต่ท่าทางวันนี้เธอผ่านเรื่องมาเยอะเขาเลยยอมรามือ

“ผมจะทำให้คุณยอมรับให้ได้ว่ายังรักผมอยู่ ลิลลี่ คุณก็รู้ว่าผมชอบเอาชนะแค่ไหน” พูดเสร็จเขาก็เดินเข้ามาใกล้ก็โน้มตัวลงจุมพิตริมฝีปากของหญิงสาวรวดเร็วอย่างฉวยโอกาส ทำให้ลลียาได้นิ่งค้าง ชายหนุ่มมองภาพนั้นก็ยกยิ้มก่อนที่จะเดินออกจากห้องของหญิงสาวไปแต่โดยดี เมื่อได้ยินเสียงบานประตูปิดลง เธอก็ทรุดตัวลงนั่งโซฟาสีขาว มือบางจับที่ริมฝีปากอวบอิ่มของตัวเองแผ่วเบา

“บ้าที่สุด!

ลลียาก่นด่าเบาๆ ถอนหายใจพิงพนักโซฟาหลับตาลงช้าๆ วันนี้ช่างหนักหน่วงสำหรับหัวใจของเธอเหลือเกิน เธอหวังว่าเขาจะไม่มายุ่งกับเธออีก... เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร เขายังอยากจะรู้ไปทำไมว่าเธอยังรักเขาอยู่ไหม ยิ่งคิดก็ยิ่งหาคำตอบไม่ได้ จะถามเขาตรงๆก็ไม่อยากถาม สุดท้ายเธอเลยปล่อยให้ความคิดของตัวเองล่องลอยต่อไป


***************************************************************************************



*** สาวๆที่รัก ฝาก เม้น โหวต ด้วยนะค้าาา > <  นี่เค้ายืนยันนะตัวเอง... ไม่ดราม่า โปรดฟังอีกครั้ง ไม่ดราม่า บันเทิงเฮฮาจริงๆ แต่จะมาฮาก็ตอนหน้า ที่พระเอกหน้าด้านย้ายเข้าไปอยู่นี่แหละ ส่วนใครอาจจะขัดใจพระเอกบ้าง เดี๋ยวมีเฉลย ว่าทำไมถึงหน้าด้านขนาดนี้ ไม่อยากพลาดความฟิน... โปรดติดตามม จุ๊บๆๆ อ่อ เม้นให้เค้าด้วยยยยย ***


หลังออกมาจากเพนส์เฮ้าส์สุดหรูของพี่ชาย ฌอห์นก็มานั่งดื่มเหล้าระบายความโกรธของตัวเองที่คลับหรูย่านแบ็คเบย์ บนชั้นวีไอพี ฌอห์นนั่งดื่มเหล้าโดยมีสาวสวยบริการไม่ห่าง ตอนนี้ยอมรับว่าไม่รู้จะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี เขาอยากจะถอนหมั้นและจีบลลียาเป็นแฟนแต่คำพูดที่ชัดเจนของหญิงสาวก็ทำให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้คิดอะไร ท่ามกลางความสับสนเขาก็นึกอยากจะเอาชนะใจเธอให้ได้ และยิ่งพี่ชายบอกว่าเป็นแฟนกับเธอ เขายิ่งไม่เชื่อใหญ่ ไม่ว่าอย่างไรจะต้องหาทางพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้

ระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้นเขาก็จิบเหล้าต่อไปเงียบๆจนกระทั่งบานประตูห้องถูกเปิดเข้ามาอย่างแรงจนหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างของฌอห์นตกใจ แต่สำหรับชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองเท่านั้น พอรู้ว่าเป็นใครเขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆไม่คิดว่าเธอจะตามมาถึงที่นี่

“มีอะไร” ชายหนุ่มถามเสียงเข้มกับหญิงสาวที่สวมชุดเดรสสีดำสนิทสั้นแค่คืบด้านบนสวมทับด้วยเสื้อสูทสีเดียวกัน

รมิดาเดินเยื้องย่างเข้ามาใกล้กวาดสายตามองบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดเหล้า เพื่อนของเธอรีบโทรศัพท์มาบอกว่าเจอฌอห์นที่นี่แถมยังควงผู้หญิงขึ้นมาบนนี้ เธอคิดว่าอาจจะเป็นคุณครูสอนโรงเรียนอนุบาลแต่พอได้เห็นสาวผมทองแต่งตัวแทบเปลือยก็เดาได้ไม่ยากว่าไม่ใช่

“ออกไปซะ” รมิดาบอกเสียงเข้ม พนักงานสาวมองหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะยอมลุกขึ้นแต่โดยดี โดยที่ฌอห์นเองก็ไม่ได้ห้าม จนกระทั่งหญิงสาวคนนั้นพ้นสายตา บานประตูห้องถูกปิดลง ให้สองคนได้อยู่ตามลำพัง รมิดาก็เดินไปนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามกับคู่หมั้นหนุ่มทันที

“ดื่มเหล้าหนักขนาดนี้ พรุ่งนี้จะทำงานไหวหรือไง” รมิดาถามเสียงแข็งแต่ในใจก็เป็นห่วง ยิ่งเห็นมุมปากของเขาบวมช้ำ แต่ดูเหมือนความห่วงใยจะถูกตีค่าเป็นอย่างอื่นในสายตาของคู่หมั้นหนุ่ม

“ยุ่งอะไรด้วย เป็นแค่คู่หมั้นอย่าทำตัวเป็นเมียหน่อยเลย!” ฌอห์นที่เริ่มมึนๆก็พูดจาน่าเกลียดใส่คนตรงหน้า รมิดาได้ยินก็ถอนหายใจ ไม่นึกโกรธเพราะเจอบ่อยจนชิน

“อีกหน่อยฉันก็ต้องเป็นเมียคุณอยู่ดี ไม่รู้หรือไง” รมิดาประชดกลับ และนั่นก็ได้ผล สายตาของฌอห์นกร้าวขึ้นทันที

“อยากเป็นมากนักจนตัวสั่นเลยใช่ไหม จนต้องเอาเรื่องผู้หญิงที่ผมชอบไปฟ้องพี่ชาย ใช่ไหมล่ะ!” รมิดาได้ยินคำว่า “ชอบ” ออกจากปากของคู่หมั้นหนุ่มก็ปวดหนึบในอก

“ฉันไม่ได้ฟ้อง แต่มันเป็นสิ่งที่ฉันควรทำ ในเมื่อคุณทำตัวไร้สติลืมไปว่าตัวเองมีคู่หมั้น ฉันแค่เป็นคนดึงสติคุณเองก็เท่านั้น และเรื่องที่คุณบอกว่าฉันอยากได้คุณเป็นสามีจนตัวสั่น ไม่หลงตัวเองไปหน่อยหรือไง ห๊ะ” รมิดาบอกอย่างเจ็บแสบนั่นทำให้ฌอห์นโมโห

“หลงตัวเองหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่การที่คุณยอมหมั้นกับผมโดยไม่ทักท้วง ผมก็คิดว่ามันเดาได้ไม่ยากหรอกนะ และจะบอกอะไรให้ผมไม่ลืมหรอกว่าตัวเองมีคู่หมั้น และก็ไม่ลืมว่าในอนาคตมันอาจจะไม่มีก็ได้ ถ้าขืนคุณยังทำตัวแบบนี้ริต้า มันล้ำเส้นเกินไป! เราหมั้นกันก็เพราะธุรกิจ เพราะฉะนั้นอย่ามาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมหน่อยเลย       ถ้าคุณจะไปยุ่งกับผู้ชายอื่นผมก็ไม่สนใจ” คำพูดของเขาทำให้เธอเจ็บช้ำต่อเนื่องแต่ก็ยังฝืนทำใจแข็ง ไม่แสดงความอ่อนแอให้เขาได้รับรู้

“ฉันไม่เคยยุ่งกับผู้ชายอื่น! ฉันไม่เคยทำตัวอย่างคุณ อย่าเหมารวมคิดว่าคนอื่นจะเหมือนตัวเองสิ!” รมิดาว่าออกมาเสียดัง การมาวันนี้ไม่ได้ตั้งใจจะมาทะเลาะเลยสักนิด มาเพราะอยากจะมาหา แต่เขากลับหาเรื่องเธอ

“ก็ไปยุ่งซะสิ ใครว่าอะไรล่ะ!” คำพูดเจ็บช้ำยังสาดใส่หญิงสาวต่อเนื่อง เหมือนเขาดูถูกเธอ หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นลงไป

“ฉันไม่ทำตัวทุเรศแบบนั้นหรอก อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร และให้เกียรติคู่หมั้นฉันมากพอ ไม่เหมือนคุณหรอกที่ไม่เคยให้เกียรติฉันเลย ยังควงผู้หญิงคนอื่นไปทั่วทั้งๆที่ใครหลายๆคนก็รู้ว่าเราเป็นคู่หมั้นกันแท้ๆ ถ้าอยากทำแบบนั้นมากนัก ก็ช่วยไปทำกันที่ลับหูลับตาคนซะสิ ให้เกียรติคู่หมั้นอย่างฉันด้วย!” รมิดาว่ากลับ ดวงตาเรียวรีของเธอวูบไหวมีน้ำตาคลอหน่วยแต่ดูเหมือนว่าฌอห์นจะไม่ทันได้สังเกตเห็น

“งั้นก็ถอนหมั้นซะสิ ถ้ารับไม่ได้ก็ถอนหมั้นไปเลย ผมไม่อยากหมั้นคุณเองก็รู้ดี คุณคิดจะผูกชีวิตไว้กับผู้ชายที่คุณต้องแต่งงานเพราะเรื่องธุรกิจงั้นเหรอ!” ฌอห์นเอ่ยท้าแล้วพูดกลับให้หญิงสาวได้เข้าใจ นั่นทำให้รมิดากัดริมฝีปากแน่น

“ฉันอยากจะถอนหมั้นอยู่แล้วแต่มันติดตรงที่พี่ชายของคุณขอเอาไว้ต่างหาก ไม่อย่างนั้นฉันไม่ทนให้คนอื่นเขามองอย่างสมเพชหรอกนะ!” รมิดาว่ากลับอย่างเจ็บปวด

 “หึ... เห็นแก่พี่ชายผม หรือกลัวว่าจะไม่มีใครเอากันแน่ คุณก็สวยดีนะ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหาสามีจากการบังคับ หรือถ้าอยากมีสามีนัก ผมช่วยหาเอาไหมล่ะ มีเยอะแยะเชียวล่ะ มีผู้ชายที่อยากได้คุณเป็นภรรยาเยอะแยะ ทายาทบริษัทยาขนาดใหญ่ที่ทั้งสาว ทั้งสวยแถมยังรวยมาก ผมว่าคงมีคนต่อคิวกันเยอะแยะน่าดู” คำดูถูกของฌอห์น     ทำให้รมิดาทนต่อไปไม่ไหว หญิงสาวลุกขึ้นมองสายตากร้าวก่อนที่จะคว้าแก้วเหล้าที่ยังมีอยู่เกือบครึ่งแก้วขึ้นมา จากนั้นก็สาดใส่ใบหน้าของฌอห์นเต็มแรงและวางมันลง

“ไอ้คนเฮงซวย มีคู่หมั้นแบบคุณฉันก็ไม่อยากมี อยากทำอะไรก็เชิญ!

รมิดาพูดเสร็จก็เดินออกไปในขณะที่ฌอห์นเองก็โกรธเหมือนกัน เขาใช้มือตัวเองกวาดขวดเหล้าบนโต๊ะทั้งหมดลงไปจนเหลือแต่โต๊ะเปล่าๆด้วยความโมโห

“โธ่เว้ย!

ทางด้านนอกรมิดาวิ่งออกมาจากร้านและเปิดประตูรถ หญิงสาวเข้าไปนั่งด้านในปิดล็อคประตูก่อนที่จะฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย พร้อมกับร่างกายที่สั่นสะท้าน ดวงตาเรียวรีขับน้ำตาออกมาอย่างมากมาย เธอนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นอย่างเจ็บปวดกับสิ่งที่ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่า “คู่หมั้น” ผู้ชายที่เป็นรักครั้งแรกของเธอ เป็นผู้ชายที่เธอแอบรักข้างเดียวมานานหลายปี คำพูดของเขาไม่ให้เกียรติเธอเลยสักนิด ไม่ว่าเขาจะเมาหรือไม่เมา รมิดาคิดว่าเขาไม่สมควรพูด

เธอเงยหน้าขึ้นมาใบหน้าหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา หญิงสาวมองมือตัวเองที่วางเอาไว้ตรงพวงมาลัย ที่มือขวาในตำแหน่งนิ้วนางของเธอนั้นยังสวมแหวนหมั้นเอาไว้ตลอดเวลาไม่เคยถอด ผิดกับชายหนุ่มที่เธอเห็นเขาถอดตั้งแต่พิธีจบลง รมิดามองแหวนที่นิ้วตัวเองอย่างเจ็บปวด รู้ดีว่าคงมีแค่เธอเท่านั้นที่ยินดีกับการหมั้นในครั้งนี้ขณะที่คู่หมั้นหนุ่มของเธอนั้นไม่ได้ยินดีกับมันเลยสักนิด

รมิดาพยายามทำตัวเองให้น่ารัก สวยตลอดเวลา ให้เขารู้สึกว่าเธอเหมาะที่จะเป็นคู่หมั้น เธอสวยมากกว่าผู้หญิงหลายๆคนที่เขาควง แต่ดูเหมือนว่ามันช่วยอะไรไม่ได้เลย หลังจากการหมั้นเขาก็เปลี่ยนไป ไม่พูดดีกับเธอ ไม่เอาใจใส่เธอเท่าที่ควรจะเป็น ตอนแรกก็ยังทนได้แต่ให้หลังจากนั้นแค่ปีเดียวเขาเริ่มออกควงผู้หญิงคนอื่นอย่างไม่ไว้หน้า ทั้งๆที่เขาทำกับเธอแบบนี้แต่รมิดากลับตกหลุมรักเขาได้อย่างน่าประหลาดและไม่เคยเลิกรักเขาสักที แต่วันนี้เวลานี้หญิงสาวคิดว่ามันควรจะต้องถึงเวลาแล้ว...

“ฉันจะตัดใจจากคุณ ผู้ชายเฮงซวย!

พูดเสร็จหญิงสาวก็สตาร์ทรถก่อนที่จะขับออกไปจากคลับหรูปล่อยคู่หมั้นตัวเองอยู่ด้านใน เธอคิดว่าควรต้องพูดกับพ่อแม่ของตัวเองในคืนนี้ถึงเรื่องราวในอนาคต และรู้ดีว่าพ่อแม่ของเธอตามใจเธอมาตลอดตั้งแต่เรื่องหมั้นและถ้าหากจะถอนหมั้นก็คงไม่มีปัญหาอะไร แม้ตัวเธอเองจะเจ็บแต่รมิดาคิดว่าเธอควรจะรักตัวเอง เห็นคุณค่าในตัวเองและมีศักดิ์ศรีบ้าง ไม่ใช่ว่ายอมให้เขาทำแบบนี้กับเธอ!


*** นี่แหละ ซัดกันแมนๆ คนละหมัด จบ 555555+ โอ๊ย กลัวคนอ่านจะบอกดราม่า นี่ไม่ม่าจริงๆ ที่เหลือคือความบันเทิงล้วนๆ จริงจัง ดูจากโปรยที่เค้าบอกสิ... มันบันเทิงจริงๆนะ 55555+ เดี๋ยวตอนหน้าพระเอกจะย้ายเข้าไปอยู่กับนางเอกแล้ววว ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ ***

ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตามน้าา ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้นบอกกัน

ปล.2 หากชอบเรื่องนี้ ฝากเม้น โหวต เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #596 150221 (@150221) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 13:59
    ชัดเจนริต้า
    #596
    0
  2. #595 150221 (@150221) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 13:37
    แบบนี้ก็ได้เหรอคะ
    #595
    0
  3. #210 Little (@peypey) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 20:28
    สงสารลิลลี่ สงสารฌอห์น สงสารริต้า แต่หมั่นไส้ชาร์ล 55
    #210
    0
  4. #187 redQueen. (@benjaluk-poy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 01:08
    สงสารรมิดา
    #187
    0
  5. #128 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 17:39
    ปล้ำมันทั้งสองคู่เลย555556
    #128
    0
  6. #80 nancy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 08:47
    ตอนนี้น่ารักมากๆ อีป๋าชาร์ลหึงโหด หวงก้างกับน้องชายมากๆ อยากสิงนู๋ลิลลี่จริงๆ เลย ฟินคร้าตอนนี้
    #80
    0
  7. #62 OhLaaa (@OhLaaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 14:52
    รักคนที่ไม่รักเรามันเจ็บ เข้าใจเธอเลยรมิดา เศร้าแปป

    #62
    0
  8. #55 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 21:47
    น่าสงสารรมิดา
    #55
    0
  9. #54 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 21:26
    บอกรมิตาให้ตัดใจเลย
    #54
    0
  10. #53 pairin4810 (@pairin4810) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 20:50
    ชอบคู่น้องมากกว่าจะว่าอะไรมั้ย
    #53
    0
  11. #51 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 21:30
    ปล้ำเลยไหม 555555555555
    #51
    0
  12. #50 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 19:22
    เข้ามาอ่านอีกรอบ อยากกรี๊ดแทนลิลลี่จะเอาชนะได้อย่างไรหนอ เอาใจช่วย
    #50
    0
  13. #48 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 10:48
    กรี๊ดๆๆ แรงส์ตลอดใครสน 555 หนุ่มหล่อที่แสนทนงตัวเองสุดๆ
    #48
    0
  14. #47 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 21:42
    บุกถึงบ้านแบบนี้ป๋าแอบคิดอะไรหรือเปล่าค่ะ
    #47
    0
  15. #46 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 20:37
    เล่นบุกถึงบ้านลียาเลย
    #46
    0
  16. #43 khuniceee (@icedbl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 14:44
    รออ่านตอนต่อไปนะคะ รอเรื่องของฌอนกับริต้าด้วยนะคะ
    #43
    0
  17. #42 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 14:28
    ช่างสรรหาคำพูดที่ทำให้ลิลลี่เบื่อหน่ายจริงๆ แต่อย่างว่าตื้อเท่านั้นที่ครองใจสาวได้ แต่สาวต้องเล่นด้วยนะ ต่อให้ตื้อยังไงถ้าสาวไม่เล่นด้วยก็แห้ว แต่กรณีนี้สาวยังรักอยู่รักแรกอยากจะทำใจลืม ใช่ไหมไรท์

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 กันยายน 2558 / 11:04
    #42
    1
    • #42-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 5)
      26 กันยายน 2558 / 15:28
      ใช่เลยค่า หนูลิลลี่ ทั้งรักทั้งชัง จึงจำฝังใจ ไม่ลืมสักที 55555+
      #42-1