[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 19 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 พ.ค. 57


chapter 14


 


 

  “กูว่าจินเขินวะ



  จีมินพูดขึ้นขณะจัดแจงโต๊ะตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง เจ้าตัวลงทุนลากสัมภาระของตัวเองมายังพื้นที่ว่างข้างๆซูก้าเพื่อพูดคุยโดยเฉพาะ ไม่ได้สนใจสายตาขวางๆที่มองตามมาแม้แต่นิดเดียว  คิดจะย้ายก็ย้าย แถมเวลาพูดทำไมต้องแนบชิดขนาดนั้น จองกุกเริ่มไม่สบอารมณ์



  “แต่กูว่าจองกุกกำลังจะกินหัวมึง ที่มึงย้ายมานั่งกับกู



  ซูก้าไม่ได้สนใจที่จีมินพูดแต่กลับสนใจสายตาที่มองตามมามากกว่า มันไม่ได้มองตามแบบพยายามสอดส่องแต่มองแบบหวงมากกว่า...หวงปาร์คจีมิน หวงกับใครวะ? อย่าบอกนะว่ากับเขา



  “สงสัยเมื่อเช้าลืมพาไปกินข้าว


  “ไอหมู


               ซูก้าได้แต่เรียกเพื่อนตัวเองด้วยเสียงเนือยๆ ตอนเด็กๆจีมินกินอะไรเป็นอาหารทำไมมันไม่ได้ไปส่งเสริมความคิดบ้างเลย เจ้ามนุษย์ซื่อบื้อ!!



                พวกเธอควรจะฟังที่ฉันสอนมากกว่าคุยกันเองนะนอกจากทั้งคู่จะคุยกันโดยไม่สนใจสายตาของจองกุกแล้ว พวกเขายังไม่สนใจอาจารย์ที่ยืนสอนอยู่หน้าชั้นด้วย พอได้ยินแบบนั่นซูก้าเอนตัวพิงเก้าอี้พลางกอดออกวางมาด กรอกตาน้อยๆ



                มีหน้าที่สอนก็สอนไปเถอะ ที่สอนๆอยู่ฉันรู้หมดแล้ว



                ซูก้ากระตุกยิ้มเพื่อเป็นจบประโยค อาจเพราะการเรียนอย่างอิสระก่อนหน้านี้ทำให้พวกเขาเรียนเร็วกว่านักเรียนทั่วไป การมีอาจารย์เข้ามาสอนเลยดูน่าเบื่อไปโดยปริยาย



                เหอะ! เลิกคลาสเพราะคำพูดของซูก้าทำเอาคนสอนหัวเสียแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อคนพูดเป็นถึงลูกเจ้าของโรงเรียนควบตำแหน่งผู้อำนวยการ



                พอเห็นว่าอาจารย์ออกไปตามที่พูดจริง จินหันมามองตัวต้นเหตุอย่างคาดโทษ ทั้งพูดคุยเสียงดัง รบกวนเวลาเรียน แถมยังก่อกวนการสอนของอาจารย์อีก คนพวกนี้เป็นเด็กไม่ดีเลยจริงๆนะ



                ไม่ต้องมามองแบบนั้น เขาคุยกันเรื่องนายถึงจะส่งสายตาแบบนั้น แต่ซูก้าก็ไม่ใช่แทฮยองที่มาหง๋อเพราะสายตาแบบนั่น บางทีจินก็คิดว่าตัวเองสามารถคุมคนอื่นได้หมด ซึ่งนั้นเป็นความคิดที่ผิด สายตาแบบนั้นคุมได้แต่แทฮยองคนเดียวเท่านั้นแหละ



                นึกว่าอยู่ตลาดวลีสั้นๆสมกับเป็นคิมซอกจินผู้สงวนท่าที แต่ความหมายที่แฝงทำเอาคนฟังจุกไปตามๆกัน พูดจบก็ไม่รอให้ใครพูดอะไรต่อคนโลกส่วนตัวสูงลุกขึ้นเพื่อไปหาที่สงบๆกว่านี้อยู่ คงไม่ต้องบอกว่าที่ไหน



                จะไปไหนซูก้าถามทันที่เห็นว่าเป้าหมาย (ในการนินทา) กำลังจะหนีไป เอะอะหนีตลอดเลยคนพวกนี้ ติดเชื้อมาจากแทฮยองหรือไงไม่ทราบครับ



                ดาดฟ้า



                “ไปด้วยคราวนี้ก็เช่นกัน ซูก้าไม่ปล่อยให้จินหนีไปอยู่คนเดียวจึงเอ่ยปากขอตามดักคอใครอีกคนที่นั่งหน้านิ่ง แต่ในใจคงอยากจะตามใจจะขาด



                “ตามใจ



    จินเองก็ไม่ได้ห้ามอะไรที่ซูก้าจะขอตามไปด้วย ถึงจะห้ามไปใช่ว่าจะฟังกันสักหน่อย



                “กูไปด้วยๆๆ



                “นายอยู่นี้แหละ



                "ฉันไม่ว่าง"




                จีมินที่ขอตามไปด้วยอีกคนกลับถูกฉุดมือไว้  คนรั้งไว้ไม่ใช่ใครอื่น ก็คนที่จ้องหาช่องว่างมานานแล้ว จอนจองกุก จินหันมามองเหตุการณ์น้อยๆก่อนจะหันกลับไปไม่ได้สนใจคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเลย จีมินพยายามบิดมือให้หลุดจากการเกาะกุมแต่ก็ไม่ทันเพราะทั้งคู่ก็เดินออกไปแล้ว



                  "ทีนี้ก็ว่างแล้วนะ ปาร์คจีมิน"









               

                ทันทีที่มาถึงไม่การพูดจาใดๆซอกจินล้มตัวลงนอนที่ประจำ ซูก้าก็เลยต้องนั่งข้างๆอย่างเสียไม่ได้ เขาไม่ค่อยขึ้นมาบนนี้เลยไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง หรือทำอะไรฆ่าเวลา ต่างจากจินที่เหมือนจะหลับไปแล้ว



                ร้อนน นอนได้ไงวะ



                “แล้วขึ้นมาทำไม



                คนที่ถูกคิดว่าหลับตอบกลับมาเบาๆ จินขยับตัวน้อยๆพร้อมพูดขึ้นแต่ก็ยังไม่ลืมตาเสียทีเดียว จริงๆอากาศมันก็ไม่ได้ร้อนอะไรมากมายเพียงแต่ซูก้าอาจจะไม่ชิน รายนี้ติดห้องแอร์ยังกับอะไรดีแต่ก็ยังลงทุนตามขึ้นมาคุมเขาบนนี้



                เป็นห่วงเพื่อน กลัวเผลอใจ



                “...



                ซูก้าพยายามพูดลองเชิงแต่สิ่งได้กลับมาคือความเงียบล้วนๆของจิน หรือว่าจะหลับไปอีกแล้ว



                นัดพบกันบ่อยไหม


                “…”


                “ทุกวันเลยดิ



                “…”



                ไม่ว่าพูดไปเท่าไหร่ก็ไร้เสียงตอบรับจากคนถูกถาม จินช่างมีภูมิคุ้มกันจากโลกภายนอกดีเหลือเกิน แต่ก็ใช่ว่าเขาจะยอมแพ้ต่อท่าทีนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวนะ วันนี้ต้องรู้เรื่องสิ ให้มันรู้ไปว่าสอบสวนวีไม่สำเร็จแล้วยังจะสอบสวนจินไม่สำเร็จด้วย



                ...งานนี้ได้กลายเป็นซูก้าคนห่วยแน่กู...



                มีส่งข้อคงข้อความ



                “เสียมรรยาท


                ในที่สุดจินก็หลุดคำพูดแรกออกมาแล้วก็เงียบเหมือนเดิมราวกับกลัวดอกพิกุลจะร่วง แต่แค่เพียงคำพูดสั้นๆก็ช่วยเพิ่มกำลังใจให้แก่มินสอบสวนมากโข ฟีลประมาณผู้ชนะสิบทิศ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้พูดคนเดียวล่ะงานนี้



                ขนาดพวกกูยังพูดน้อยเลย แล้วได้คุยกับมันบ้างปะเนี่ย



                พอจินเริ่มพูดซูก้าก็ไม่หยุดสอบสวนต่อ เนียนๆถามแบบไม่ให้จินรู้ตัวแต่มีหรือที่เขาจะไม่รู้ตัว จินถอนหายใจยาวๆลืมตารับแสงแดดอ่อนๆพลางลุกขึ้นนั่ง ถ้าซูก้าอยู่เขาคงไม่ได้นอนอย่างที่หวัง




                ก็ไม่ได้คุยอะไรเป็นพิเศษมีทางเดียวที่ซูก้าจะยอมล่าถอยไป คือการตอบทุกคำถามที่เจ้าตัวต้องการและการตอบคำถามเพื่อนของตัวเองก็ไม่น่ามีอะไรเสียหาย



                “เงียบแบบนี้อะนะ



                “อือ



                “ว๊า มันทนได้ไงวะ



                “...” >>> เงียบ เหม่อมองท้องฟ้า



                “กูนับถือมันจริงๆ



                “...” >>> เงียบ ก้มมองพื้น



                “กูจะจำไว้ว่าคิมซอกจิน มึงเมินกู = =”สุดท้ายซูก้าก็ยอมแพ้กับท่าทางของจิน แต่ก็ไม่วายตัดพ้อก่อนเดินจากไป เมื่อเห็นว่าซูก้าไม่อยู่แถวนั้นแน่นอนแล้วซอกจินก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง



                ได้พักแล้วทีนี้



                ครืด ครืด



                ก่อนที่จินจะหลับอีกครั้งก็ถูกขัดด้วยแรงสั่นสะเทือนภายในกระเป๋ากางเกงเสียก่อน เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องสวยขึ้นมาเปิดดู แล้วก็ต้องเผยยิ้มออกมาน้อยๆเมื่ออ่านข้อความที่ถูกส่งมาจากใครบางคน



                - เหงาไหมครับ –



                ไม่รอให้เสียเวลาจินกดนิ้วลงพิมพ์ตอบข้อความ แถมเนื้อหาของข้อความถ้าซูก้าได้มาเห็นต้องตกใจเป็นแน่ ข้อความที่ยืนยันว่ากำแพงปิดกั้นตัวเองของซอกจินถูกทำลาย...ด้วยน้ำมือของนัมจุน



                - ถ้ามีคนมาอยู่ด้วยก็คงดี –



    “งั้นผมเสนอตัวเองมาอยู่เป็นเพื่อนได้ไหมไม่ได้มาแค่ข้อความเพราะตอนนี้เจ้าของมันก็อยู่ที่นี้ด้วย จินลุกขึ้นนั่งทั้งๆที่เพิ่งล้มตัวนอนไปได้ไม่นานหันไปมองผู้มาใหม่



    “มาเร็วจังนะ



                “กลัวจินเหงามั้งครับนัมจุนตอบกลับทันทีที่ได้ฟังประโยคก่อนหน้า จินก็ได้แต่ยิ้มน้อยๆกลบเกลื่อนตามฉบับ เขาเดินมานั่งยังที่ว่างข้างๆตัวที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้ามันยังเป็นที่ของซูก้า แต่ตอนนี้เจ้าของตัวจริงมายึดที่คืนแล้ว



                ถ้าผมจะมาขอคำตอบจากจินล่ะครับ



                “แต่นัมจุนเพิ่งถามผมไปเมื่อวานเองนะเหตุการณ์มันยังผ่านไม่ถึง 24 ชั่วโมง แต่ดูคนถามสิ มาคะยั้นคะยอขอคำตอบเสียแล้ว



                “ก็ผมอยากได้คำตอบไวๆนี่ครับ



                “…”



                “จินครับนัมจุนเรียกเมื่อเห็นว่าถ้าปล่อยไปคงไม่ได้คำตอบแน่ ถ้าได้เริ่มเงียบแล้วนั่นแปลว่าเริ่มเขิน พอเขินคนอย่างจินก็จะบ่ายเบี่ยงทุกอย่างและเข้าสู่โลกส่วนตัวอีกครั้ง แต่ดูเหมือนครั้งนี้นัมจุนจะดูประเมินจินผิดไปนิด



                “...สามครั้ง ถามผมสักสามครั้งแล้วผมจะตอบแทนที่จะเขินแต่คราวนี้จินกลับมีท่าทีต่อรอง ทีเล่นทีจริงและดูเจ้าเล่ห์น้อยๆด้วยแต่ยังคงไว้ซึ่งใบหน้านิ่งอยู่ดี ทำเอานัมจุนประหลาดใจไม่น้อย




                “คุณก็มีมุมนี้ด้วยหรอ



                “แน่สิครับ ผมเป็นถึงผู้คุมนะ”จินตอบยิ้มๆท่าทางที่ไม่ค่อยปรากฎบ่อยนักแม้แต่กับผู้คุมด้วยกันเอง แต่นัมจุนได้สิทธิ์ที่จะเห็นมัน นัมจุนคือคนที่จินสบายใจเมื่ออยู่ด้วยและเขาก็เต็มใจเปิดเผยในบางมุมของตัวเอง



                “โอเคครับ สามครั้งเตรียมตัวตอบคำถามผมได้เลย




             ...ผมว่า ผมต้องมองคุณใหม่แล้วล่ะ คิมซอกจิน...




 

                หลังจากที่โฮซอกทานอาหารฝีมือแทฮยองไปนิดเดียวก็ต้องคายทิ้งแทบทันที ยังดีที่ร่างบางยอมลงไปหิ้วโจ๊กมาประทังชีวิตเขา แถมยังดูแลดีซะด้วยแม้บางทีปากจะหาเรื่องไปบางแต่พอให้อภัยได้ พอได้กินข้าวกินยาเขาก็ตกอยู่ในห้วงนิทราไม่รู้ว่าหลับไปกี่ชั่วโมง



                ...รู้ตัวอีกทีก็ตอนนี้



                โฮซอกลืมตาช้าๆ เป็นเพราะได้กินยาอาการปวดหัวค่อยๆทุเลาลง ร่างหนาหันไปมองคนที่ฟุบอยู่ข้างๆเตียง ดูก็รู้ว่าแทฮยองเผลอหลับในขณะที่เฝ้าไข้เขา



                ชอบทำตัวน่ารัก



    คนป่วยพึมพำกับตัวเองและเป็นจังหวะเดียวกับพยาบาลจำเป็นรู้สึกตัว แทฮยองบิดขี้เกียจน้อยๆ ส่ายศีรษะไล่ความง่วงงุน มองไปยังร่างหนาที่(แกล้ง)นอนหลับ(อีกครั้ง)อย่างห่วงๆ



   …เผลอหลับไปเสียได้



   “ตัวยังรุมๆอยู่ เช็ดตัวหน่อยดีกว่า



                ไม่นานแทฮยองก็กลับมาพร้อมกะละมังและผ้าก่อนจะเริ่มเช็ดตามใบหน้าและแขนของคนป่วย ใจจริงอยากจะปลุกขึ้นมากินข้าวกินยาแต่ก็อยากให้คนตรงหน้าได้พักมากกว่านี้เหมือนกันหรือบางทีแทฮยองอาจจะติดใจบรรยากาศสงบๆไร้การถกเถียงก็เป็นได้



อ่อนแอเสียจริงนะมึง ลำบากสุดหล่ออย่างกูถึงจะดูแลคนป่วยด้วยความเต็มใจแต่ก็ไม่วายบ่นกระปอดกระแปดอยู่ดี แถมเป็นคำบ่นที่คนแกล้งหลับชอบด้วยสิ



พ่อคนหล่อ



ค่อยดูนะถ้ากูติดหวัดมึงนะไอโฮปยิ่งบ่นไปยิ่งเข้าถึงอารมณ์ ไม่รู้เมื่อไหร่ที่แทฮยองหนักมือจนแขนคนป่วยเป็นรอยแดงปืด โฮซอกได้แต่คาดโทษในใจแทฮยองยังคงเป็นแทฮยองอยู่วันยังค่ำสินะ



มึงมันนิสัยไม่ดี”ร่างบางหยุดมือที่ทำหน้าที่เช็ดตัวให้คนป่วย พลางจ้องหน้าเขม่งทำเอาคนแกล้งหลับใจหาย หรือว่าวีจะรู้ว่าเขาแกล้งหลับอีกแล้ว



“…”



แม้แต่ตอนหลับก็ยังทำใจกูเต้น



“…”



“ไอคนนิสัยไม่ดี


__________________________________________


ชะแว๊บบบบ มาอัพแล้วจ๊าาา

แต่ตอนนี้ดูสั้นๆไปนิด 555 ตัดตอนต่อไปมาต่อไม่ได้จริงๆ

เอาเป็นว่าตอนหน้าจะเขียนให้ยาวกว่าเดิมเพื่อชดเชยตอนนี้ละกัน -..-

สำหรับผลโหวต.... 5555 (ทำได้แต่หัวเราะ) ยอมรับเลยว่าวันแรกที่เห็นเครียดรับประทาน

ถึงไรท์จะจิ้นตัวเองกับพี่ก้า (โดนตบ) แต่ยังคิดว่าพี่แกเมะไม่ออก แต่ตอนนี้ลงตัวละ

วางตัวละครได้แล้ว จะพยายามทำพี่ก้าให้เมะอย่างดีที่สุด เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊า

วันนี้ต้องไปละ รักรีด ชู๊บบบบบ -3-

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #505 mintspirit07 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 02:17
    งื้อออออ แทแททททททท ><
    #505
    0
  2. #256 monster (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 18:12
    คู่นัมจินทำให้เขินเว่อร์ๆ อ้ะ เเต่จินเมินชูก้าบ่อยไปนะลูก 5555
    ดีเเล้วที่โฮปแกล้งหลับ เป็นไง ทีนี้ได้รู้ความจริงเลยอ้ะ
    อร๊ายยย เขิน

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 กรกฎาคม 2557 / 18:13
    #256
    0
  3. #177 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 10:18
    เขินนัมจิน เขินโฮปวีด้วย >\\\< เคะเรื่องนี้จะน่ารักมุ้งมิ้งไปถึงไหน คนหนึ่งก็แอบเจ้าเล่ห์ อีกคนก็ดูแลดี๊ดี แถมยังพูดถูกใจอีก น่าจับฟัดจริงๆ คิมแทฮยอง //พูดแทนพี่โฮปนะ 555555 หมูจีผู้ใสซื่อ ฮาตอนที่บอกลืมพาไปกินข้าวอ่ะ ถ้าจะคิดแต่เรื่องกินได้ขนาดนี้ กุกกี้เปิดคอร์สติวด่วน >< สงสารพี่ก้า โดนพี่จินเมิน ทำใจไปนะมาดาม เอ้ย เฮีย ต้องเรียกเฮียสิเนอะ พี่ก้าจะเป็นเมะแล้วอ่ะ ถึงอยากได้มาร์คก้าแค่ไหน เราก็ต้องทน
    #177
    0
  4. #176 adrenaline (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 23:02
    โอโมะ พูดอะไรออกไปคะวีวี่

    โฮปได้ยินนะจ้ะ -..- คึคึคึ
    #176
    0
  5. #175 kookkak (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 03:36
    อ๊ากกกกปปกกกกกกกกกกก ชอบวีลุคนี้ แบบ มันนิสัยไม่ดี ขนาดหลับยังทำให้ใจเต้น อ๊ากกกกกกกกกก น่ารักกกกกกกกมากกกกกกกกกกกกก เขินนนนนนนน จองกุกเขินนนนน แกหึงมีนนี่หรอกุก อร๊ายๆ
    #175
    0
  6. #174 j.pocky (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 20:14
    นัมจิน วินมากกกกกกกก สองตอนที่ผ่านมา โฮปแกร้ายมากแกล้งหลับแต่ก็ได้บินความในใจของแทวีน้ะคุ้มๆๆๆๆๆๆ ตอนหน้าขอยาวๆๆๆๆๆ โฮปวีมาเต็มหวานๆน่ารักๆแกล้งกันเยอะๆ อ้ายยยยยยยยย
    #174
    0
  7. #173 Malo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 18:14
    กุกโหดอ่า -.- แต่แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ จะได้คุมมินนี่อยู่

    ฟินตายกับม่อนจินแปป >///< ฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้งมากเลยอ่ะ คู่นี้ดูเรียบๆแต่มาที่เล่นเอาฟินตายทีเดียว

    ส่วนโฮปวี... วีลูกไปพูดแบบนั้น โฮปมันตื่นอยู่นะลูก ยังกะเคะสารภาพรักเลย .///.

    รอไรท์นะงับสู้ๆ ^^
    #173
    0
  8. #172 haruka13 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 18:10
    เย่เฮทททท ต่อด่วนนน
    #172
    0
  9. #171 PUENGKUB (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 00:33
    อ้ากกกก -//- วีบ่นไร โฮปมันแกล้งหลับนะลูก เง้อออ ฟินเลย ; // ; สู้ๆนะไรท์ รอตลอดๆ -/3/-
    #171
    0