[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 18 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    24 พ.ค. 57


chapter 13
 

 


เพล้ง! กุกกัก! ซ่า! >> และอีกสารพัด



                ผู้ป่วยจองโฮซอกนั่งมองโน้นนี่ภายในห้องไปเรื่อยระหว่างรอใครบางคนที่กำลังวุ่นอยู่ในครัว ทำในสิ่งที่เจ้าตัวบอกว่าเป็นอาหารเพื่อคนป่วยพิเศษอย่างตัวเขาเอง แต่ตอนนี้ร่างหนาชักไม่ค่อยแน่ใจแล้ว เพราะทั้งเสียง ทั้งกลิ่นที่มันเข้าใกล้กับคำที่แทฮยองบอกไว้ตอนต้นมากเกินไปแล้ว



                ไปทำยาเบื่อให้คนบางคนกิน จะได้ตายไวๆ



                หรือมันจะทำจริงวะ



                “เฮ้ย ครัวพังยังคนป่วยตัดสินใจตะโกนถามพ่อครัวที่ดูจะง่วนกับการทำลายข้าวของ รวมถึงสิ่งที่เจ้าตัวเรียกว่าอาหารเหลือเกิน



                ฝีมือขั้นไหนแล้วกู เสร็จแล้วด้วย



                ไม่นานนักหลังจากจบประโยค ก็ปรากฏเจ้าของเสียงที่เดินออกมาจากส่วนของครัวในมือถือถาดมาด้วย ร่างบางจัดการวางมันไว้ที่โต๊ะข้างเตียงเพื่อให้คนป่วยกินได้สะดวก นอกจากซุปสาหร่ายที่เจ้าตัวตั้งใจทำแล้ว ยังมีเครื่องเคียงสองสามอย่าง แสดงถึงความใส่ใจสุดๆ



                โฮซอกจ้องแทฮยองไม่วางตา ตั้งแต่เดินออกมาจากห้องครัว วางถาดอาหาร เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำมาให้ จนตอนนี้คนถูกจ้องเริ่มออกอาการเขินเล็กๆแล้วล่ะ



                กินสิ



                “นี่คือ?



                ร่างหนาละสายตา หันกลับมามองถาดอาหารตรงหน้า มันเป็นซุปสาหร่ายที่ค่อนข้างดูประหลาดและผิดแปลกไปจากความเป็นจริง สาหร่ายที่ควรลอยพลิ้วในน่านน้ำแต่มันกลับเป็นก้อนกลมๆไม่รู้เจ้าตัวทำมันได้ไง กลิ่นก็ดูไม่คุ้นเคย



                “ซุปสาหร่ายไง ใส่ไข่ด้วยนะร่างบางตอบหน้าตาเฉย พร้อมนั่งลงข้างเตียงทำไม้ทำมือเชิงให้คนป่วยลองชิมฝีมือตัวเอง ไม่ได้ดูเลยว่าอาหารที่ทำมาหน้าตาหน้ากลัวขนาดไหน



                ใส่ไข่หรือใส่ขี้!”



                โฮซอกว่าพลางเพ่งไปยังสิ่งที่เรียกว่าซุปสาหร่ายอีกครั้ง นอกจะมีสาหร่ายเป็นก้อนๆแล้ว ยังมีเศษสีเหลืองๆลอยปนอยู่ด้วย ก่อนจะหันกลับมามองหน้าคนทำอีกครั้ง ทำไม่เป็นทำไมไม่บอกกกก




                งั้นไม่ต้องแดก = =”




                แทฮยองเริ่มโมโหกับท่าทีชั่งใจและเรื่องมากของคนป่วย ทำท่าจะยกอาหารไปเททิ้ง จนคนป่วยชั่งเลือกต้องออกปากห้ามไว้ ร่างบางกลับมายิ้มอีกครั้งและวางถาดลงที่เดิม




                นี่ชิมยัง




                “ฝีมือชั้นครูไม่ต้องเปลืองเวลาชิมเว้ย



                โฮซอกที่หวังจะถ่วงเวลาสุดท้ายก็ยอมแพ้ เพื่อไม่เป็นการเสียน้ำใจคนทำโฮซอกจึงจำใจหยิบช้อนขึ้นมาตักซุปเข้าปาก โดยเริ่มจากน้ำซุปก่อน เขาว่ากันว่าอาหารจะอร่อยไม่อร่อยก็ขึ้นอยู่กับน้ำซุปนี้แหละ



                แหวะ



                ทันทีที่ได้ลิ้มรสอาหารโฮซอกก็ส่งกลับสู่ถ้วยดังเดิม คายทิ้งแบบไม่สนใจคนที่แอบนั่งลุ้นอยู่เลย แถมยังส่งเสียงยืนยันว่ารสชาติอาหารที่เพิ่งถูกส่งเข้าปากนั้นแย่เพียงใด แทฮยองหน้าเสียเล็กๆก็อุตส่าห์ตั้งใจทำ



                นี่มึงใส่อะไรไปบ้างเนี่ย!!”



                “น้ำ กระเทียม น้ำมันงา สาหร่าย เนื้อ ทำตามสูตรเลยนะ ไม่อร่อยหรอแทฮยองรีบตอบ เขาว่าเขาก็ทำถูกทุกขั้นตอนแล้ว ในหน้าเว็บมีการบอกว่าสูตรนี้อร่อยชัวร์อีกด้วย โกหกกันนี่หว่า



                แน่ใจว่ามึงใส่แค่นั้นโฮซอกถามพลางดื่มน้ำล้างปาก รสชาติไม่สามารถอธิบายได้ แค่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอาจจะมาจากนอกโลก




                กูชอบน้ำมันข้าวโพดเลยใส่มานิดนึง



                “แล้วก้อนเต้าเจี้ยวนี่ล่ะคนป่วยตักก้อนเต้าเจี้ยวขึ้นมาเป็นหลักฐาน ไม่ยักรู้ว่าซุปสาหร่ายต้องใส่เต้าเจี้ยวด้วย นอกจากปริมาณส่วนผสมไม่ลงตัวแล้วยังมีไอเท็มพิเศษแถมด้วย



                “พอดีซอสถั่วเหลืองหมด เต้าเจี้ยวน่าจะแทนกันได้



            ผงแดงๆอะ



                ถึงจะไม่เข้าใจคำตอบของแทฮยองเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังไม่หยุดถามถึงส่วนผสมประหลาดๆที่ดูเด่นกว่าส่วนผสมหลักเสียเหลือเกิน เต้าเจี้ยวสามารถใช้แทนซอสถั่วเหลืองได้หรอ



                พริกแดงป่นไง อาหารที่ดีต้องมีรสชาติแห่งชีวิต แถมรสเผ็ดช่วยขับเหงื่อ หายหวัดชัวร์ อย่ามาทำหน้าไม่เชื่ออันนี้เปิดในตำราแพทย์เชียวนะ



                “ตะกอนดำๆนี้อย่าบอกว่าเป็น…”



                “สงสัยไหม้



                นี่ทำอาหารหรือเล่นแร่แปรธาตุครับคิมแทฮยอง

 

 



 

                ชู่วววว เบาๆนะ



                คนตัวเล็กที่กำลังทำหน้าที่ไกด์อย่างขะมักเขม้นหันมาบอกให้จองกุกงดใช้เสียงทั้งๆที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ มีแต่ไกด์ใช้เสียงอยู่คนเดียว ตอนนี้ทั้งคู่เดินอยู่ตรงทางหนีไฟ จองกุกเองก็ไม่ค่อยเข้าใจทางดีๆสะดวกๆทำไมไม่เลือกใช้ มาเลือกใช้ทางหนีไฟ จีมินเคยชีวิตแบบผู้คุมบ้างหรือเปล่า



                ฉันว่าเรามาผิดเวลานะ



                จีมินก้มมองนาฬิกาของตัวเองพลางทำหน้ากังวล แต่ก็ไม่ได้หยุดเดินหรือห้ามขึ้นไปอะไร จองกุกเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนตัวเล็กจะสื่ออะไร



                ทำไมล่ะก็เพราะไม่รู้ความหมายในสิ่งที่จีมินพูด จองกุกเลยถามออกไปถือเป็นการต่อประโยคไปในตัว เดี๋ยวไกด์ส่วนตัวของเขาจะเหนื่อยกับการพูดคนเดียวมากเกินไป



                นี่เวลานอนของจิน



                “ที่ห้องนอนไม่ได้?คำบอกเล่าของจีมินจองกุกพยักหน้ารับรู้ เก็บข้อมูลเรียบร้อยใจจริงก็ไม่ได้อยากถามอะไรต่อหรอกแต่อีกคนดูอยากจะระบายใจจะขาด ในบรรดาผู้คุมจีมินคงเป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์สินะ



                “จินมันอินดี้ อ้าว! ไอก้า!!”



                ก่อนที่จะได้บอกอะไรไปมากกว่าดี ทั้งคู่ก็ขึ้นมาถึงดาดฟ้าพอดีแถมพื้นที่แอบส่องก็โดนจับจองเป็นที่เรียบร้อยโดยมินซูก้า ที่กำลังด่อมๆมองๆอยู่ก่อนหน้านี้ ด้วยความคิดน้อยของจีมิน เขาจึงกลับมาใช้เสียงในระดับปกติจนถึงค่อนข้างดังอย่างลืมตัว ซูก้าถึงกับสะดุ้งเมื่อโดนทักไม่ทันตั้งตัวก่อนจะสั่งให้หุบปากโดยด่วน



                “ชู่ววว เบาๆนะจองกุก



                มึงอะเสียงดังอยู่คนเดียวนอกจากจะไม่รู้ตัวแล้ว ยังมีการโบ้ยความผิดไปยังคนที่เดินมาด้านหลัง บางทีซูก้าก็อดสงสัยไม่ได้ว่าอะไรทำให้จีมินเป็นได้ขนาดนี้ พวกเขาดูแลไม่ดีหรอ



                อ่าวหรอ แล้วมึงแอบซุ่มทำไมเนี่ย



                เมื่อเช้ากูขอตามมาบนดาดฟ้า จินทำบ่ายเบี่ยงซูก้าบอกเหตุผลที่มาซุ่มดูพฤติกรรมของผู้คุมหน้าตาดี แถมท่าทางรีบแบบนั้นมันยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่ แล้วมึงขึ้นมาทำไม แถมพาคนนอกมาด้วย



                จองกุกอยากมา



                “อือหือ กล้าตอบมากมึง กูจะฟ้องไอวีซูก้าหมันไส้ท่าทางการตอบของจีมินเสียเหลือเกิน พาศัตรูขึ้นมาที่หวงห้ามแต่กลับตอบได้หน้าตาเฉย แบบนี้ต้องขู่ด้วยวี




                แต่จะว่าไปความสัมพันธ์ของพวกเราก็แปลกนะ จีมินกลัววี ส่วนวีจะเรียกว่ากลัวก็ได้ กลัวแต่จิน



                “ป่านนี้ปรองดองกันไปถึงไหนต่อไหนละ มีทำอาหารเอาใจด้วยจีมินเริ่มทำการใส่สีให้คนที่ไม่อยู่ตรงนั้น ชอบมากดเขาดีนัก ทีเมื่อเช้าทำมาเป็นขอความช่วยเหลือโด่ววว



                “ปากดีเหลือเกินลับหลังมันเนี่ย แต่ถึงขั้นทำอาหารเลยหรอวะซูก้าถามอย่างทึ่งๆ ถึงแม้ฝีมือการทำอาหารของวีเพื่อนเขาจะไม่เอาอ่าว แต่ใช่ว่ามันจะอยากทำให้ใครง่ายๆนะ คนที่สบายจนเคยตัวแบบนั้น กรณีเจโฮปจึงแปลกมาก ทั้งๆที่ไม่สนิท แถมเจ้าตัวก็ออกประกาศว่าเป็นศัตรูเองแท้ๆ



                แสดงว่าเจโฮปพิเศษอะดิจองกุกที่เงียบเก็บข้อมูลมานานถามขึ้น ไม่ได้อยากจะขัดแต่แค่อยากรู้ ทำไมซูก้าต้องทำท่าตกใจเมื่อรู้ว่าวีทำอาหารให้เพื่อนเขากิน



                กูว่าเพื่อนมึงดวงซวยเป็นพิเศษมากกว่า นรกกว่านิสัยของมันคืออาหาร



                “มีคนมา



                จีมินพูดขึ้นเมื่อได้ยืนเสียงฝีเท้าที่ไม่ใกล้ไม่ไกล ทั้งสามหาที่ซ่อนให้แก่ตัวเองนั่นคือห้องเก็บของข้างๆกัน แต่ก็แง้มประตูไว้ส่องว่าใครคือบุคคลปริศนาที่กำลังเดินขึ้นมายังที่หวงห้ามแห่งนี้



                แรพมอนเตอร์?จองกุก



                “เพื่อนนายมาทำอะไรที่นี้จีมิน



                “แอบมาพบกันลับๆนี่เองซูก้า






 

                เสียงเปิดประตูเรียกความสนใจให้กับคนที่นอนเรื่อยเปื่อยอย่างจิน เขาลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นว่าใครคือผู้มาใหม่ พวกเขาไม่เคยนัดกัน แต่รับรู้ได้ด้วยตัวเองว่าควรจะไปที่ไหน



                อรุณสวัสดิ์ครับ



                นัมจุนมักจะเป็นคนเริ่มประโยคอยู่เสมอ ถึงเขาจะเป็นคนโลกส่วนตัวสูงเหมือนกันแต่เขาก็พอรู้ว่าควรทำตัวยังไง ต่อหน้าคิมซอกจิน เขานั่งลงที่ว่างข้างๆตัวจิน ที่ๆต่อไปมันจะกลายเป็นที่ประจำของเขา ข้างกายของซอกจินต้องมีไว้เพื่อนัมจุน



                อ้อ เช่นกันครับจินตอบเพียงสั้นๆกับยิ้มน้อยๆไปให้ อาจเป็นผลพวงจากเรื่องเมื่อวานที่สวนสนุกก็เป็นได้ วันนี้จินเลยสงวนคำพูดเป็นพิเศษ เพียงแค่คิดสิ่งที่อยู่ภายในอกข้างซ้ายก็เริ่มเคลื่อนไหวแรงขึ้น



                เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ



                “ก็ดีครับ แล้วนัมจุนละ



                สรรพนามใหม่ที่จินใช่เรียก ทำเอาคนถูกเรียกหัวใจพองโตเพราะตลอดมาจินพยายามเลี่ยงโดยการเรียกคุณบ้าง ถึงเรียกชื่อเขาก็ยังมีคำว่าคุณอยู่ดี แต่ตอนนี้ยอมเรียกแค่ชื่อเฉยๆเหมือนกับว่าตัวเขาได้ก้าวเข้าไปใกล้คนโลกส่วนตัวสูงอีกขั้น หนทางข้างหน้าไม่ยากแล้วล่ะนัมจุน



                ข้อความของจินคงได้ผล




 

                เพราะคำพูดของนัมจุนทำเอาจีมินและซูก้าที่กำลังทำตัวประนึงซาแซงพยายามแอบฟังบทสทนาอยู่ข้างนอกแตกตื่น นี่หรอคือบทสนทนาของคิมซอกจินผู้ปิดตัว



                “โหยๆๆๆๆ มีส่งข้อความหากันด้วย จินเคยส่งให้มึงไหมไอหมูซูก้าหันมาถามจีมินที่กำลังเอาหูแนบให้ชิดกับร่องประตูที่แง้มน้อยๆให้มากที่สุด ถ้าสิงได้คงสิงไปแล้วเพราะเสียงเล็ดลอดออกมามันเบามาก



                ไม่เคยอะ จินสองมาตรฐาน



                “กูนึกว่าจินจะเป็นกับไอวีแค่คนเดียวซูก้าลูบคางตัวเองอย่างใช้ความคิด สองคนนั้นเพิ่งเจอกันได้ไม่นานแต่การกระทำของเพื่อนเขาก้าวกระโดดมาก



                “คนนั้นชอบวีหรอ



                ทำไมทุกครั้งที่จองกุกพูด ซูก้ารู้สึกเหมือนว่าคนๆนี้พยายามล้วงความลับอะไรตลอดเวลา แม้ว่าหมอนี่จะทำท่าทางนิ่งเหมือนไม่มีอะไร แต่เขาก็ไม่สามารถปัดความคิดนี้ไปได้เลย แล้วยิ่งเข้าทางจีมินเขายิ่งค่อนข้างห่วงถึงแม้จะมีการตกลงกันแล้วก็เถอะ



                “ไม่ชอบก็เหมือนชอบ



                “มึงนี่ก็พูดเกินไป จินก็แค่ชอบตามใจไอวี มันถึงได้เอาแต่ใจมาถึงทุกวันนี้ไง



                ซูก้าเลือกที่จะตอบข้อมูลเท็จออกไป แต่ลืมไปว่าจีมินผู้รักความโง่เขลาอยู่ตรงนี้ พูดแก้แถมเสริมข้อมูลไปให้เขาอีก เขาจะทำยังไงกับความปากสว่างของปาร์คจีมินดี



                “ขนาดอยู่กับกูมึงยังบอกความลับศัตรูไปเสียหมด แล้วตอนอยู่กันสองคนมึงบอกอะไรมันไปบ้างห๊ะ!”



                คราวนี้เป็นซูก้าที่เสียงดังบ้าง แถมดูจะดังไปนิดด้วยสิ เพราะมันทำให้บทสนทนาของคนโลกส่วนตัวสูงทั้งสองหยุดลง ซอกจินหันไปมองยังแหล่งกำเนิดเสียงขมวดคิ้วน้อยๆตีหน้ายุ่ง แต่นัมจุนกลับยิ้มออกมา ครั้งแรกที่ได้เห็นอารมณ์นี้ของจิน ปกติเห็นนิ่งๆ




                เพื่อนคุณกับเพื่อนของผม



                ไม่ต้องรอให้ถาม นัมจุนบอกทันทีว่าคนที่อยู่ข้างนอกเป็นใคร ได้ผลจินหันกลับมาให้ความสนใจเขาอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่เลิกตีหน้ายุ่งอยู่ดี



                พวกเขาทำอะไรกัน



                “คงแอบฟัง




                จริงๆนัมจุนได้ยินตั้งแต่เดินขึ้นมาแล้วว่ามีคนแอบคุยกันอยู่ เลยแกล้งทำเป็นเดินเสียงดังให้พวกจองกุกรู้ตัว พอมั่นใจแล้วว่าผู้บุกรุกได้ทำการซ่อนตัวเป็นที่เรียบร้อยเขาจึงค่อยเดินขึ้นไป แถมจงใจปิดประตูไม่สนิทเพื่อให้ฟังกันได้ถนัดๆ ถึงเขาจะโลกส่วนตัวสูงแต่บางทีก็อยากประกาศตัวไว้แต่เนิ่นๆเหมือนกันนะ



                “ทำไมคุณไม่บอกผมล่ะ



                “ผมไม่เห็นว่ามีอะไรต้องปิดบัง




                “…”จินเงียบกับคำตอบตรงๆของนัมจุน ตอนนี้ยังอธิบายความรู้สึกของตัวเองไม่ถูก เขาพอจะรู้เหตุผลว่าทำไมนัมจุนถึงเลือกจะทำแบบนี้ ทั้งๆที่สามารถบอกเขาได้ จะบอกว่ารู้สึกโกรธก็ได้แต่เขาก็รู้ดีว่าความรู้สึกดีมันมากกว่าหลายเท่าตัว




                “คนที่อยู่ข้างนอกคือ จีมิน ซูก้า แล้วก็จองกุก



                “ซูก้า จีมินออกมาได้แล้วซอกจินหันไปจัดเรียกคนที่อยู่ข้างนอก พยายามข่มเสียงให้นิ่งๆให้คนข้างนอกรู้ว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน ถึงแม้ความจริงอารมณ์โกรธนั่นจะน้อยนิดเหลือเกิน



                จัดความรู้สึกตัวเองไม่ได้ ขอจัดการคนพวกนี้ก่อนแล้วกัน



            เงียบ….



                “มินซูก้า ปาร์คจีมิน




                จินจงใจเน้นเสียงให้หนักขึ้นแถมเรียกเสียเต็มยศ แต่มันก็ได้ผลเพราะจีมินยอมเดินออกมา ไม่ใช่สิ โดนผลักออกมามากกว่า ตามด้วยซูก้าที่เดินตามมาพยายามทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้



                กูป่าวทำอะไร ไอหมูชวนมา



                อ้าว! ไอก้ามึงนี่มัน ไม่ใช่นะๆจีมินที่โดนโบ้ยความผิดเริ่มจะโวยวายร้องขอความเป็นธรรม แต่ก็ถูกซอกจินขัดเสียก่อน ไม่ค่อยอยากฟังคำแก้ตัวสักเท่าไหร่ สู้หาเหตุผลที่พวกนั้นทำแบบนี้ดีกว่า ใจอ่อนทุกที



                พอเถอะ แล้วมาทำอะไรกันเยอะแยะ



                “จองกุกอยากมาดูดาดฟ้า กูเลยพามาดูพอได้ฟังคำตอบซอกก็มีความรู้แปลกๆ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เหมือนจะรู้สึกหวงสถานที่แห่งนี้ขึ้นมา



                “แต่ที่นี้ห้ามคนนอก…”



                “ไอหัวขาวนั้นล่ะ จะบอกว่าเป็นคนใน เป็นคนสนิทกับนายว่างั้นซูก้าแทรกขึ้นทันทีที่ซอกจินจะอ้างเรื่องคนนอก จากนั้นทั่วอาณาบริเวณก็ตกอยู่ในความเงียบ นัมจุนเลือกที่จะรอฟังคำตอบของอีกคนแทนเพราะลึกๆเขาก็อยากรู้ว่าจินจะตอบว่ายังไง



                ได้เวลาเรียนแล้วหลังจากเงียบได้สักพักอยู่ๆจินก็รีบพูดเปลี่ยนเรื่อง แถมเดินออกไปไม่ให้ใครได้ถามอะไรต่อ แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นตรงกันก็คือ ริ้วแดงๆบนใบหน้าที่ไม่อาจซ้อนของคิมซอกจิน



                จินเขินหรอเนี่ยยยย




___________________________________

คึคึคึคึ ไรท์มาแล้ว ดอกเค็มนานอีกเช่นเคย แต่คราวนี้มาพร้อมข่าวดี
ไม่ต้องทำงานแล้ว จะมาอัพได้ตามปกติ ไม่ทิ้งไปอีกแล้ว เย้ๆ
เป็นไงบ้างกับฝีมือการทำอาหารของนุ้งวี และความใจดีของจีมิน
ก่อเรื่องให้จินจนได้ (ถึงหมูจีไม่ไป ซูก้าก็ไปอยู่ดี)
มาดูกันว่าจินจะจัดการกับสถานะการณ์ต่อไปยังไง
ไหนจะผู้ป่วยโฮซอกกับพยาบาลแทฮยองอีก ยังไงก็ฝากด้วยนะฮ๊าฟฟ
เจอกันใหม่ตอนหน้า รักรีด ชู๊บบบบ

 

อ้อ ไรท์อยากถามความเห็นรีดกันสักนิด ตอนนี้ไรท์กำลังชั่งใจว่าจะให้
มินซูก้ามีคู่ดีหรือไม่ดี เพราะรีดหลายคนเรียกร้อง ถ้าอยากให้มีรบกวนบอกว่าเป็นใครดี (ไรท์คิดไม่ออก)
ขอบคุณที่ร่วมแสดงความคิดเห็นนะคะ ^^


 

โพล153375

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #255 monster (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 18:04
    วีทำอาหารให้โฮปกลัวโฮปต้องท้องเสียเพื่ม 55555
    ส่วนจินก็เพิ่งจะมาหน้าเเดงนะ น่าจะอยู่ต่อกันนานๆ สามคนนั้นไม่น่า
    มาดาดฟ้าเลยยยย -..-
    #255
    0
  2. #170 kookkak (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 20:34
    สงสารพี่โฮป เป็นไข้แล้วยังต้องเสี่ยงกับการท้องเสียอีก(วีถีบ) 555555555555555555 จีมินแกตะซื่อไปละนะ จอนจองกุกนายต้องการความลับอะไรอีกกกกกกกกก พี่จินเขินตะไม 5555555
    #170
    0
  3. #169 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 17:26
    อาหารของน้องวี แต่ละส่วนผสมนี่แบบ.. ฮาแปบ 55555555
    มีเครื่องเคียงอีก2-3อย่าง ลองกินด้วยนะพี่โฮป เผื่อมันกินได้ น้องวีจะไม่เสียน้ำใจ 5555555555

    พี่จินเขินเพราะโดนแซว น่ารักอ่ะ >\\\\<
    จองกุกจะล้วงความลับทำไม หรือยังคิดจะกำจัดพวกนี้ออกไปอยู่ ไม่ดีนะไม่ดี ห้ามทำนะ

    เปิดโครงการหาคู่ให้มาดามก้า อืมมมม ใครดีอ่ะ นึกไม่ออก
    ถ้าเอาที่เคยๆโผล่มาก็อยากจะเชียร์กับพี่มาร์คนะ คงเป็นอะไรที่ดราม่าพิลึก
    ศัตรูคู่อาฆาต กบฎกับเจ้าชาย 5555555 ตกลงเสนอพี่มาร์คละกันค่ะ ><
    รอตอนหน้าน้าาา ไรท์สู้ๆ 
    #169
    0
  4. #166 adrenaline (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 21:07
    โถ่ๆๆ นุงวีทำไม่เป็นก็บอกคะ 555 เจโฮปจะตายไหมนั้น#โดนตบ

    แหม่พี่จิน มีขงมีเขินนะครัชแหม่ -..-
    #166
    0
  5. #165 irin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 03:53
    โจปแทนที่จะหายป่วยกลายเป็นตายแทนเลยมั้ย555555

    จีมินนี่น่ารักกก ซื่อเหลือเกิน ต๊องๆไม่ค่อยเต็มนะแก -..-

    จองกุกต้องดูแลดีๆนะเฟ้ยยแบบนี้
    #165
    0
  6. #164 *ช่อแป้งใบชา* (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 15:05
    น้องววววี๕๕๕๕๕ ทำไมเพี้ยนแบบนี้๕๕๕๕๕๕ ฮือออ น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกก

    คืออาหารของน้องวีเพี้ยนสมกับตัวน้องมากข่ะ๕๕๕๕๕๕๕๕๕ นี่อ่านไปขำไป ฮืออ อยากกิน๕๕๕ กินแล้วตาย(คาอก)น้องป่าวคะ พี่จะยอมกินนนน๕๕๕๕ #โดนตบ

    #164
    0
  7. #163 PUENGKUB (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 12:17
    อาหารของวีโฮปกินแล้วจะไม่ตายใช่มั้ย - - ; เอิ่มม ..
    #163
    0
  8. #162 TAETAE_MEIJI10 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 09:24
    แอร๊ยยยไรท์อัพดีใจชุง>< อาหารวีแบบ..เอิ่ม จินนี่เขินด้วยอ่ะ ฮิ้ววว~ ต่อไวๆนะคะไรท์ ไฟท์ติ้ง!!
    #162
    0
  9. #161 Malo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 08:41
    นั่นคือ อาหาร O.o เชื่อแล้วว่าการทำอาหารของน้องวีนี่แบบ (นรก) 555+

    หมูจีซื่อสุดๆอ่ะ ส่วนกุก...อธิบายไม่ถูก แต่เหมือนจะเจ้าเลห์ลึกแหะ

    พี่จินเปิดใจให้ม่่อนแล้วใช่ไหม พี่จินเขินด้วย

    ตอนนี้น่ารักอ่ะ ฟินจังเลย



    #161
    0
  10. #159 Whitehotae (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 01:30
    อาหารวี = คุณค่าที่โฮป(ไม่)คู่ควร555555
    #159
    0