[BTS HopeV] I'm Seme. You're Uke? ใครเมะใครเคะ

ตอนที่ 20 : I'm Seme. You're Uke? : chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    6 มิ.ย. 57


chapter 15
 

 




[JIMIN TALK]


                ผมมันคนมีภาระ จีมินเป็นคนมีภาระ!! TTOTT



                แทนที่ผมจะได้ตามไอก้าขึ้นไปคุมจินบนดาดฟ้าแต่กลับต้องมาติดแหง็กอยู่กับใครบางคนที่นับวันจะเริ่มเอาแต่ใจขึ้นไปทุกที ชอบเอาเปรียบผมด้วย ตอนนี้ชักจะรู้สึกว่าตัวเองเหมือนไอวีละเล่นตามติดยังกับเนวิเกเตอร์



                “จะพาไปทัวร์ที่ไหนเอะอะก็อ้างไปทัวร์โรงเรียนอย่างเดียว ผมชักงงๆละตกลงหมอนี่ไม่มีขาเดินไปเองไม่เป็นหรือไง ทำไมต้องเป็นโผ้มมมม (พาลไปทั่ว)



                “ดาดฟ้าก็ไปแล้ว



                “เมื่อเช้า



                แน่สิ! เมื่อเช้าจินก็ดูท่าจะโกรธด้วยที่ผมพาจองกุกขึ้นไป ดีที่ไอก้าตลบหลังกลับทำมันเขินเลยไม่ทันได้เอาเรื่องผม หมอนี่จะรู้ตัวไหมเนี่ยว่าทำคนอื่นเขาวุ่นวาย



                “โรงอาหารก็พาไปแล้วผมพึมพำกับตัวเองหาสถานที่ที่จะพาจองกุกไป อันที่จริงผมก็ไม่ใช่พวกเดินร่อนไปทั่วนะ วันๆเอาแต่ขลุกอยู่แต่ห้องบังทันไม่ก็พวกไอวี เอะ! แต่มีมันก็ยังมีอีกที่นี่นา...



                “เล่นบาสเป็นไหมถ้าพูดถึงบาส คุณก็ไม่ควรลืมคนที่ชื่อปาร์คจีมิน ผมกับบาสเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ จริงๆที่เลือกเรียนที่นี้ก็เพราะที่นี้นอกจากจะมีโรงยิมรวมแล้ว ยังมีแยกย่อยให้เป็นส่วนตัวด้วยไฮโซโก้เก๋เสียไม่มี แต่ตั้งแต่มาเป็นผู้คุมก็ไม่ค่อยได้มาเล่นละ เหตุผลน่ะหรอไอวีมันหวงผมมั้ง ฮ่าๆๆ



                “ตัวแค่เนี่ยเล่นบาส?”




                “ต้องสูงเป็นเสาไฟฟ้าหรือไง ถึงจะเล่นได้ผมรีบตอบทันทีที่หมอนั่นพูดเชิงดูถูกส่วนสูงของผม ทำไม ไม่รู้จักคำว่าเล็กพริกขี้หนูหรือไง เห็นตัวเล็กๆแบบนี้ก็เถอะ



                “หึหึ สักเกมส์เป็นไง




                ไม่รอให้เสียเวลา ผมรีบลากจอกกุกไปยังโรงยิมที่ผมเคยมาประจำทันที ภายในมันเป็นสนามบาสที่มีเพียงครึ่งเดียวเหมาะกับการเล่นแค่คนสองคนมากกว่า ทันทีที่มาถึงจองกุกก็เริ่มสำรวจภายในแล้วก็พยักหน้าหงึกหงักอยู่คนเดียว ในขณะที่ผมเดินไปหยิบลูกบาสในตะกร้า



                เจ๋งดี



                “ดวลกัน ชู๊ตลง 20 แต้มก่อนชนะผมพูดพลางเดาะบาสในท่าที่คิดว่าเจ๋งที่สุด ของแบบนี้มันโชว์พาวสักหน่อย แต่ปฏิกิริยาที่ตอบกลับทำผมเฟล เขาแค่มองเฉยๆอะ นี้มันท่าผีเสื้อถลาเมฆเชียวนะ ตื่นเต้นหน่อย ตื้นเต้นเส้ = =



                นายเริ่มก่อนเลยพูดจบเขาก็ไปประจำที่เพื่อป้องกันผมบุก แถมยังมีท่าทีผ่อนคลายด้วย มันดูถูกกันเกินไปแล้วนะ นี่ใคร นี่ปาร์คจีมิน



                ผมเลี้ยงลูกไปทางจองกุก พยายามหลอกล่อด้วยลูกเล่นต่างๆที่เคยใช้มาตลอดชีวิตแต่หมอนั่นก็ยังยืนเฉย เซ็ง! พอละ! ลีลาไม่ช่วยทำให้ได้คะแนน ผมจึงเลี้ยงลูกไปใกล้แป้นมากขึ้นและมันก็ทำให้หมอนั่นเริ่มขยับตัว ช้าไปแล้วมั้งจอนจองกุก แต้มแรกมันเป็นของปาร์คจีมิน



                เฮ้ย!”



                เมื่อกี้ผมกำลังจะชู๊ต กำลังจะชู๊ตออกไปอยู่แล้ว! แต่จองกุกก็ปัดลูกบาสออกจากมือผมเฉย ทำไมทำนิสัยแบบเน้!! แต้มแรกนี่ของผมนะ



                สวบ!



                ไม่พอ ไม่พ๊อ!! จอนจองกุกยังมีหน้าเอาลูกที่ขโมยจากมือผมไปเหวี่ยงใส่ห่วงหน้าตาเฉย เจ้าหัวขโมยแห่งบาลามอส! ผมไม่รอให้หมอนั่นทำแต้มที่สองนำผมไปแน่ พอลูกบาสหล่นลงมาผมก็รีคว้าไว้ทันทีพยายามเลี้ยงหลบจองกุกที่ตอนนี้ไม่ยืนเฉยๆอีกแล้ว เขาวิ่งตรงมาขวางผมไว้แล้วก็ทำท่าจะแย่งลูกบาสอีกครั้งแต่คราวนี้ผมเบี่ยงตัวได้ทัน



                ไม่ได้แอ้มหรอก บอกเลย



                ผมพูดขณะเบี่ยงตัวหลบการจู่โจมของจองกุก เป็นไงล่ะเห็นความไวของผมหรือยัง ที่เสียท่าเพราะเมื่อกี้แค่ประมาทเถอะ คราวนี้ไม่พลาดแน่นอน



                สวบ!



                เยส



                พอพ้นจองกุกมาได้ผมก็จัดการยัดเจ้าลูกกลมๆลงห่วงทันที ทีนี้เราก็เท่ากันหนึ่งต่อหนึ่งแล้ว ผมหันไปยักคิ้วให้ทีในขณะที่มือยังเดาะลูกบาสไปพลาง จองกุกเพียงแค่ยิ้มน้อยๆและปรบมือเบาๆ



                เก่งนี่ แต่ต่อไปของจริงละนะ



                จบคำยังไม่ทันให้ผมได้งงอะไร หมอนั่นก็ตรงดิ่งเข้ามาแย่งลูกบาสไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้งแต่คราวนี้เขาไม่ได้ชู๊ตทำแต้ม กลับยืนเดาะลูกกลมๆอยู่กับที่แทน



                ดูถูกกันหรอ



                “เข้ามาแย่งสิผมรีบวิ่งไปแย่งลูกบาสในมือจองกุกเมื่อได้ยินคำท้า เรื่องอื่นอาจจะยอมได้แต่เรื่อง บาสปาร์คจีมินคนนี้ไม่ยอมหรอก



                แน่จริงอย่าหลบดิแต่เพราะอะไรไม่รู้ทำให้ผมไม่สามารถแย่งลูกบาสมาจากจองกุกได้เลย หมอนี่หลบเก่งชะมัดบวกด้วยความหงุดหงิดตัวเองทำให้ผมเผลอพูดประโยคงี่เง่าออกไป =[]=



                จะพูดอะไรคิดปะเนี่ยสุดท้ายจองกุกก็เลี้ยงบาสหลบหลีกจากผมแล้วก็ทำการชู๊ตได้สำเร็จ แถมคราวนี้หมอนั่นเลือกชู๊ตที่ตำแหน่งสองแต้มด้วย ไม่ลงๆๆๆ ลมเอ้ยจงพัดมาแรงๆพัดให้ลูกบาสปลิวไปไกลแสนไกล เพี้ยง!



                สวบ



                ปัง!! พรึบ



                ลูกบาสเข้าห่วงอย่างสวยงาม แต่เสียงที่ตามมามันแปลกๆพอหันไปมองก็พบว่าประตูโรงยิมถูกปิด แถมอยู่ๆไฟสว่างสไวก็ดับลง ใครจำได้บ้างว่าผมกลัวความมืด TTz ปาร์คจีมินไม่ควรอยู่ในที่มืดๆ!



                จีมิน



                เหมือนจองกุกจะรู้ว่าผมเริ่มกลัวกับเหตุการณ์ตรงหน้า เขาถึงได้เรียกชื่อผมพร้อมๆกับวิ่งมาถึงตัวผมโดยเร็ว ผมได้แต่ยืนตัวสั่นน้อยๆยังดีที่ตอนนี้ยังพอมีแสงสว่างจากข้างนอกลอดหน้าด้านบนเข้ามาบ้าง แต่มันคงอยู่ได้อีกไม่นานพระอาทิตย์จะตกดิน ทุกอย่างจะมืดลงและอากาศก็จะหนาวเหน็บ ผมไม่ชอบแบบนี้จริงๆนะ



                กุกกักๆ



                เสียงกุกกักข้างนอกบ่งบอกได้อย่างดีว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เขากำลังลงกลอนประตูด้วยกุญแจนั่นก็หมายความว่าพวกเราจะถูกขังอยู่ที่นี้จนกว่าจะวันพรุ่งนี้



                ขอโทษนะครับ มีคนอยู่ข้างใน



                จองกุกลองตะโกนออกไปเผื่อคนที่มาปิดประตูจะหยุดการกระทำของตัวเอง แต่เสียงข้างนอกก็เงียบไปแล้ว คนพวกนั้นคงออกไปแล้ว เราจะถูกขังจริงๆใช่ไหม แล้วผมควรทำยังไงกับเหตุการณ์นี้ ผมเป็นคนชวนจองกุกมาที่นี้แล้วเราทั้งคู่ก็ถูกขังและตกอยู่ในความมืด



                แค่นึกถึงคำว่าถูกขัง ความมืดวามรู้สึกที่ถูกบีบคั้นก็เกิดขึ้น ผมรู้สึกเหมือนกำแพงสีหม่นกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ตัวผมทีละน้อย ค่อยๆบีบรัดและต้อนผมให้จนมุมและติดอยู่ในนั้นตลอดไป



                จีมิน ปาร์คจีมิน!!”



                ผมไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว



[JIMIN Talk End]

 




 

                ปังๆๆๆๆๆ



                เสียงเคาะประตูทั้งดังทั้งถี่รัวดังขัดจังหวะแทฮยองและเจโฮปที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ เจโฮปป่วยอาการดีขึ้นมากแล้ว จากตัวที่รุมๆอยู่ก็กลับมาเป็นปกติแล้ว แต่พยาบาลจำเป็นนี่สิเริ่มจามหลายทีติดแล้ว



                ไอวีเกิดเรื่องแล้ว!!”เสียงซูก้าตะโกนเพราะความร้อนใจดังลอดเข้ามาทำเอาแทฮยองรีบเด้งตัวเองไปเปิดประตูโดยเร็ว เป็นเพราะการขยับตัวเร็วๆหลังจากนั่งนานทำเอาแทฮยองทรงตัวได้ไม่ดีนักแต่ก็ไม่ถึงกลับล้ม



                อย่าลุกเร็วแบบนั้นสิโฮซอกเอ็ดเบาๆเมื่อเห็นท่าทางของอีกคน ร่างบางโบกมือบอกว่าไม่เป็นอะไรมากพลางส่ายศีรษะไปมาคลายความวิงเวียนก่อนเดินไปเปิดประตูให้ซูก้า




                มีเรื่องอะไรวะ



                “จีมินกับจองกุกถูกขังอยู่ในโรงยิม4”พูดเพียงเท่านั้น แทฮยองก็รีบวิ่งไปที่เกิดเหตุทันทีแต่ก็ไม่ลืมหันมากำชับคนป่วยให้นอนรออยู่ที่ห้อง ห้ามไปเด็ดขาด



                ระยะทางจากหอมายังโรงยิมที่จีมินถูกขังอยู่ปกติมันไม่ได้ไกลเลย แต่ทำไมวันนี้วิ่งไปเท่าไหร่ก็ยังไม่ถึงสักที ระหว่างทางสมองของร่างบางก็คิดต่างๆนานา เหตุการณ์นี้เกิดได้ยังไง อย่างไร อุบัติเหตุ จงใจ ใครเป็นคนทำ



                มึง…”



                “กูตามภารโรงมาตัดเหล็กแล้ว อีกไม่เกิน 10 นาทีคงมาถึงคำบอกเล่าของซูก้าเป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่าเรื่องราวเป็นมายังไง




                กูต้องหาให้ได้ว่าใครเป็นคนทำ




                ในที่สุดทั้งคู่ก็วิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ จินกับนัมจุนเองก็อยู่ที่นี้เช่นกัน ร่างบางหอบหายใจถี่ก้มหน้าเอามือชันเข่าพยายามหายใจเข้าปอดให้มากที่สุดและด้วยอุณหภูมิที่ลดลงอย่างต่อเนื่องเพราะตอนนี้พระอาทิตย์ได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว อากาศที่ร่างบางสูดเข้าไปจึงค่อนข้างเย็นถึงแม้จะเป็นหน้าร้อนก็เถอะ



                ทำไมใส่เสื้อมาตัวเดียวจินพูดทันทีพร้อมกับเดินมาขวางทางแทฮยองวิ่งเพิ่งมาถึงไว้ พลางมองสำรวจเสื้อผ้าที่เจ้าตัวใส่มา เสื้อบางๆกับกางเกงขาสั้นที่เหมาะกับการอยู่ในห้องที่มีฮีตเตอร์มากกว่ามาเจออากาศเย็นๆแบบนี้



                กูไม่มีเวลามัวแต่ใส่เสื้อหรอก ถ้าไอหมูยังอยู่ในนั้น



                “ไปพักเถอะทางนี้ฉันดูเอง นายหน้าซีดนะจินมองไปยังแทฮยองอย่างหวงๆจำได้ว่าเมื่อเช้าที่เจอกันร่างบางไม่ได้มีท่าทางแบบนี้ ถึงจะเป็นห่วงเรื่องที่จะเป็นหวัดหลังจากตกน้ำเมื่อวานนี้ก็เถอะ



                ไม่จิน ถ้าไอหมูยังไม่ออกมาจากในนั้น กูก็ไม่กลับ



                “แท…”เมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังดื้อ จินก็เตรียมใช้วิธีการเดิมจัด



                “ต่อให้เป็นจิน ครั้งนี้กูก็ไม่ถอยแต่คราวนี้ดูท่าจะไม่ได้ผล เพราะยังไม่ทันที่จะพูดจบ แทฮยองก็รีบพูดแทรกหนักแน่นและแน่วแน่ว่าจะไม่ไปไหนทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเอาวิธีไหนมาก็จะไม่ไป ทีนี้กูเข้าไปคุยกับไอหมูได้ยัง



                “…”



                “แต่ว่า…”พอเห็นว่าจินยอมปล่อยแทฮยองไปให้ไปคุยกับจีมินง่ายๆซูก้าก็เริ่มใจไม่ดี เพียงแค่เขาบอกว่าจีมินถูกขังอยู่ในโรงยิมไอวียังวิ่งมาแบบไม่คิดชีวิตขนาดนั้น แล้วถ้ามันรู้ว่าไอหมูกลัวจน…หมดสติ จะเป็นยังไง



                ตอนนี้จีมินไม่ได้สติแล้วคนที่เงียบมาตั้งแต่ต้นพูดขึ้น ก่อนเดินตามมาสบทบที่พื้นว่างข้างๆจิน นัมจุนเลือกที่จะเป็นคนบอกข่าวร้ายแทนจินและซูก้าที่ยังอึกอักอยู่



                “อย่ามาปากหมา!!”แทฮยองด่ากราดทันทีที่ได้ยินสิ่งที่แรพมอนเตอร์พูด ด่าไม่พอแต่คนอารมณ์ร้อนกำลงจะพุ่งไปซัดสักหมัดให้หายโมโหไม่สนขนาดตัวของตัวเองและนัมจุนเลยว่ามันต่างกันขนาดไหน



                ไม่เอาแทแทจินดึงตัวแทฮยองไว้พร้อมกดหัวคนอารมณ์ร้อนแนบกับอกของตัวเอง กอดร่างบางไว้แน่น เพียงแค่นั้นกำแพงที่บีบรัดภายในจิตใจของร่างบางก็พังลง พร้อมกับน้ำใสๆที่ถูกกักเก็บเอาไว้เริ่มไหลออกมา พอได้เริ่มก็ใช่ว่าหยุดง่ายๆจนเปรอะเสื้อจินเป็นรอยกว้าง สุดท้ายก็เผยออกมาแทฮยองคนที่คนทั่วไปไม่มีวันได้รู้จักแทฮยองที่แสนเปราะบาง



                ช่วยจีมิน มึงต้องช่วยจีมินคำขอร้องที่ร่างบางเอาแต่พูดซ้ำไปวนมาตลอดเวลา จินไม่สามารถปลอบหรือทำอย่างอื่นได้นอกเสียจากกอดคนอ่อนแอให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยก็เป็นเครื่องยืนยันว่าตรงหน้าของแทฮยองยังมีเขาอยู่เสมอ



                ซูก้าได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างอัดอั้น มือกำแน่นจนรู้สึกถึงความเจ็บแต่เชื่อเถอะมันไม่ได้เจ็บไปกว่าจีมินที่ยังไม่ได้สติอยู่ภายในโรงยิม แทฮยองที่ยืนร้องไห้ไม่อายใครไม่สนว่าตัวเองอยู่ตำแหน่งอะไร จินที่ยืนปลอบแทฮยองอย่างเงียบๆและหัวใจของเขาที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย



                ไม่นานนักภารโรงก็มาถึง มาพร้อมกับเครื่องตัดเหล็กขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ แทฮยองผละจากอ้อมกอดของจินใช้มือปาดหยาดน้ำตาบนหน้าอย่างลวกๆ



                ช่วยเพื่อนผมด้วยนะครับ



                ตอนนี้ไม่มีแล้วแทฮยองคนเย่อหยิ่ง คนอวดเก่ง คนอารมณ์ร้อนที่ไม่เคยยอมใคร เหลือไว้เพียงแต่แทฮยองคนที่สามารถขอร้อง อ้อนวอนใครก็ได้ที่สามารถช่วยเพื่อนของเขาออกมาได้



                “จีมิน!”



                ทันทีที่ประตูบานเปิดออกแทฮยองถลาเข้าไปยังโรงยิมโดยไม่รีรอ เขาวิ่งไปยิ่งจุดที่จีมินอยู่ จีมินนอนหมดสติอยู่บนตักจองกุกที่คอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ร่างบางหยุดยืนต่อหน้าทั้งคู่เขาๆคุกเข่าไปใกล้ตัวจีมินไม่แม้แต่จะเอื้อนเอ่ยคำใดอีก เขายื่นไปจับตามเนื้อตัวอย่างเบามือก่อนจะกอดแน่นราวกับกลัวว่ามันจะหายไป น้ำตาที่เพิ่งจะเหือดแห้งไปไม่นานก็ไหลลงมาอีกครั้ง



                “…ไอหมู จีมิน ตื่นสิ ตื่นขึ้นมา กูขอร้อง ได้โปรดตื่น



                ฉันว่าพาจีมินกลับห้องก่อนดีกว่าจองกุกพูดขึ้นเมื่อไม่เห็นว่ามีใครจะทำอะไรนอกจากยืนนิ่ง เขาจัดการอุ้มจีมินเดินกลับหอโดยไม่รอคำตอบจากใคร ตลอดเกือบชั่วโมงที่ผ่านมาอากาศเย็นๆกับจีมินที่ปิดกั้นตัวเอง เขาจำได้ดีภาพที่จีมิน งอตัวคุดคู้พอเขาจะเข้าไปดูแลก็ร้องไห้ออกมา บ่นพึมพำว่าหายใจไม่ออกก่อนจะสลบไปในที่สุด ตามหมอด้วยนะ



               

                คนไข้เป็นอะไรแล้วครับ



                เพราะคำพูดของหมอที่ยืนยันว่าจีมินไม่เป็นอะไรแล้วแทฮยองจึงยอมกลับห้องแต่โดยดี ร่างบางเปิดประตูด้วยความเหนื่อยล้าเห็นเจโฮปที่นั่งรอการกลับมาของเขาอยู่ แถมท่าทางดูมีหลายเรื่องจะถามเสียด้วย แต่ตอนนี้แทฮยองอ่อนแอเกินกว่าจะพูดกับใครได้ แม้กระทั่งแต่กับตัวเอง



                “ขออยู่เดียว



                ถ้อยคำเพียงสั้นๆจบทุกบทสนทนา โฮซอกเองก็ไม่อยากถามอะไรต่อในสถานการณ์แบบนี้เขาถึงเลือกอยู่เงียบๆจนแทฮยองเดินเข้าห้องน้ำไป



                เสียงสายน้ำจากฝักบัวดังออกมาจากห้องน้ำแต่ถ้าฟังดีๆก็จะได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆเล็ดลอดออกมาด้วย แทฮยองที่คิดจะใช้สายน้ำชำระความเหนื่อยล้ากลับต้องเปลี่ยนมาใช้สายน้ำซ่อนน้ำตาแห่งความอ่อนแออีกครั้ง ร่างบางได้แต่โทษตัวเองและเริ่มร้องไห้ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ สายน้ำอุ่นที่ใช้ชำระร่างกายกลับทำให้ร่างบางหนาวจับใจ เปลือกตาบวมช้ำและหนักอึ้ง



                ปังๆ



                วี วี! แทฮยอง!!”



                โฮซอกเริ่มเห็นท่าไม่ดีเพราะภายในห้องน้ำที่เคยมีเสียงสะอื้นเบาๆกลับหายไป เหลือเพียงแต่เสียงน้ำกระทบพื้นอย่างต่อเนื่อง ตอนแรกที่คิดว่าจะไม่ยุ่งแต่ตอนนี้คงปล่อยผ่านไม่ได้แล้ว เมื่อเห็นว่าคนข้างในไม่ตอบเขาก็ยิ่งกังวลหนัก ทางเลือกสุดท้ายคือพังประตูเข้าไป!



                ทันทีที่ประตูเปิดออกร่างหนาถึงกับไปไม่เป็น แทฮยองที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นโดยมีน้ำจากฝักบัวเปิดใส่ตลอดเวลา พอเข้าไปอุ้มก็ต้องสะดุ้งกับอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าว ทั้งตกน้ำ ทั้งดูแลเขาที่ป่วย ทั้งร้องไห้หนัก ร่างกายเล็กๆคงจะรับความทรมาณไม่ไหวแล้ว ร่างหนารีบจัดการเช็ดตัวให้แห้งและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ชื้นแฉะให้ร่างบางทันที ก่อนจะส่งข่าวไปยังเพื่อนข้างห้องด้วยท่าทีร้อนใจ



                นัมจุน มึงบอกพวกนั้นทีว่าวีหมดสติ


___________________________________
อัพแล้วค้าบบบ *ตีเลยหายไปหลายวัน* TT^TT
คือทำใจกับการเขียนตอนนี้มาก มันยากอะ ดราม่าไม่เหมาะกับไรท์เลยจริงๆ
พอเขียนมันก็เลยออกมาเป็นรูปแบบนี้ ตอนนี้สงสารทั้งหมูจี ทั้งนุ้งวี
ใครกันช่างทำเรื่องแบบนี้ได้!! ...ต้องติดตาม
ตอนนี้ก็ตี 4 ละ งั้นไรท์ขอตัวไปนอนก่อนนะพรุ่งนี้ทำงานหาเงินอีกแล้ว
บั้มยุ่นรออยู่ TT^TT รักรีด ชู๊บบบบ >333<

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

523 ความคิดเห็น

  1. #188 haruka13 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 21:12
    ต่อออ
    #188
    0
  2. #187 adrenaline (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 22:35
    งือออออออ อยากรู้ทำไมหมูจีถึงกลัวขนาดนั้น

    แล้วๆ นุ้งวีทำไมต้องโทษตัวเองขนาดน้านนนนน

    เจโฮปแกดูแลดีๆเลยนะ -.-
    #187
    0
  3. #186 TAETAE_MEIJI10 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 10:00
    ฮรืออออ สงสารหมูจีกับวีมากเลย ต่อไวๆนะคะTT
    #186
    0
  4. #185 PUENGKUB (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 07:59
    แงง. ใครทำหมู ; - ; วีก็ร้องไห้หนักเลย ดูวีรักจีมินมากอ่ะ ฮรึกกก คงเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นจริงๆสินะ. ไรท์สู้ๆนะ
    #185
    0
  5. #184 j.pocky (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 04:53
    ใครทำ!!! หมูจี โมเม้นกุกมินเบาๆ อิสอิส
    #184
    0
  6. #183 *ช่อแป้งใบชา* (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 22:59
    น้องงงงงงงววววววววี TTwTT
    เป็นตอนที่สัมผัสได้ว่าถึงจะเข้มแข็งมากกกกกแต่ลึกๆน้องก็บอบบางมากกกกก
    อาจจะด้วยอาการป่วยด้วยหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่อ่านแล้วนี่น้ำตาซึมอ่ะข่ะ แงงงงงงงงงง้
    ยิ่งตอนพี่จินดึงแทมากอดแนบอกนี่แบบบบ กี๊ดดดดดดดดดดดด โฮรวววววววววว โรแมนติกดราม่าลื้มมมมมม *จิกผ้าน้ำตาไหลเป็นคำว่าจินวี* #โดนคุณคนเขียนตบ
    นี่ซึ้งมากด้วยกับมิตรภาพของแทกับจีมิน ฮือออออออ เห็นแกล้งกันตลอดแบบนั้น จริงๆคือรักกันมากสินะ TTwTTb

    ปล. โอกาสมาร้าวววว พี่โฮปรีบทำคะแนนนะคะะะะ โอกาสเป็นของเรา(?)แล้วค่ะะะ! *สะบัดพู่เชียร์*
    #183
    0
  7. #181 Malo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 18:16
    ใครที่ไหนมันกล้าทำร้ายหมูห๊าาาาาาาาา >[]< ดีนะที่จองกุกอยู่ด้วยไม่งั้นมินนี่แย่แน่เลย

    ใครมันช่างกล้ามาแกล้งคนกลุ่มนี้ต้องเป็นพวกแบมแบมแน่เลย

    โธ่วีวี่คงเป็นห่วงมินนี่มากสินะ ถึงปกติจะชอบแกล้งแต่จริงๆก็เป็นห่วงหมูใช่ไหมล่ะ ;-;

    โฮป กุก ม่อน ก้า จิน จัดการคนก่อเรื่องให้ได้นะ

    รอไรท์มาอัพต่อนะ เป็นกำลังใจให้
    #181
    0
  8. #180 Subaidah (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 15:29
    ทำไมแทฮยองถึงร้องไห้ขนาดนั้น หรือเรื่องแบบนี้เคนเกิดขึ้นแล้ว

    ต้องเป็นพวกแบมแบมแน่เลย อยากว่าพวกแบมแบมจะอะไรอีก

    รีบอัพนะคะ
    #180
    0
  9. #179 kaTanghaeyo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 13:59
    พวกไหนกล้าแกล้งหมูจี? แกล้งทำไม พวกนี่มันไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก
    ก็แค่หมูจีสลบ น้องวีไม่สบายจนหมดสติ ไม่เป็นไรเลยจริงๆ T^T
    แงงงงงงงงงง พี่ก้า พี่โฮป พี่ม่อน พี่จิน น้องกุก จัดการพวกนั้นให้ได้นะ
    พวกที่มันรังแกหมูจีอ่ะ พวกไหนไม่รู้ เดาว่าพวกพี่ต้วน :(

    รอตอนหน้านะคะไรท์ ฝันดีและก็สู้ๆนะคะ ><
    #179
    0
  10. #178 lingkate (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 09:20
    อ่าาาา สงสารนุ้งวีอ่าาา เป็นห่วงจีมินมากเลยใช่ไหม แงงงงง มาต่อไวๆนะค่ะ
    #178
    0