ONE PIECE. - LOVELY TAXI METER.

ตอนที่ 5 : TAXI METER 04 : ปาร์ตี้อวดผัว [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    21 ก.ค. 58


เราทุกคนล้วนรู้ดี ว่าไม่ควรทำบาป

แต่มนุษย์มักลืมข้อนั้นไป...เมื่อได้จับเงิน

 


        สถานบันเทิงที่หรูหราและโด่งดังที่สุดในแกรนด์ไลน์ ทาวน์คงหนีไม่พ้น ร็อค เฮฟเว่น(Rock Heaven) แม้ชื่อของมันจะชวนให้นึกถึงดนตรีจังหวะหนักๆ ผู้คนสุดป่าเถื่อน ไร้ชนชั้นและแอลกอฮอลล์ราคาถูก แต่นั่นคือสิ่งตรงกันข้ามหากคุณก้าวเข้ามายังที่แห่งนี้

            เสาทุกต้น กระเบื้องทุกตารางทำด้วยหินอ่อนสีขาวสะอาดตัดกับผนังสีดำสนิท ตัวอาคารถูกออกแบบให้เป็นทรงโดมกระจกใส สามารถมองเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืน หรือจะพูดให้ถูกมันก็คือสถานบันเทิงสำหรับคนรวยที่กระเป๋าหนักมากจริงๆ นั่นแหละ


            “ขอบคุณที่ทำงานหนักนะคะ”  หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาก้าวลงมาจากบันไดหินอ่อน มวยผมสีส้มสดมีดอกลิลลี่เสียบอยู่ ความสดใสของเธอทำให้ร็อค เฮฟเว่นดูมีชีวิตชีวาขึ้น

            นามิวางสายจากผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเป็นหนึ่งในทีมผู้บริหารท่าเรือโคโคยาชิ โชคดีที่พวกสปอนเซอร์ยังไม่ถอนตัวไปในทันทีเพราะข่าวของทราฟาลก้าร์ ลอว์ อาจจะยังไม่สมบูรณ์แบบแต่ก็ไม่ได้แย่จนเฉียดเส้นตายล่ะนะ

            แน่นอนว่าหมอนั่นยังไม่เผยโฉมให้ใครเห็นอยู่ดี จนชื่อของเขาติดท็อปอันดับ 1 ในการค้นหาตลอดหนึ่งสัปดาห์ติด

            ฉันบ่นในใจและเลือกนั่งที่บาร์แทนโต๊ะเดี่ยวๆ หลังจากวันนั้นที่ฝั่งเมืองเก่า เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย บางทีหมอนั่นอาจจะเก็บของหนีไปต่างประเทศแล้วก็ได้ เฮอะ...ฉันนี่ก็บ้าชะมัดไปหลงคารมคนแบบนั้นได้ยังไงกัน =^=         

            ช่างเถอะ ถึงลอว์จะยังอยู่หรือหายตัวไป ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ฉันออกมาเที่ยวได้อย่างอิสระ ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินๆ ทองๆ แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ!

            “เอ่อ...คุณนามิรับประทานอะไรดีครับ?”

            “...ฮ็อท ด็อก”

            “เอ๋?! =O=” ฉันเลิกคิ้วเมื่อบาร์เทนเดอร์ชะงักไป พอนิ่งคิดไปสักพักเมื่อกี้เราพูดอะไรผิดไปงั้นหรอ

            “เอ่อ...ฉันหมายถึงฮ็อท เค้กน่ะ ขอช็อคโกแลตไซรัปด้วยนะ” ฉันยิ้มเจื่อนๆ ให้บาร์เทนเดอร์ที่ยังทำหน้าเหวอไม่หายก่อนจะหลบไปด้านหลังซึ่งเป็นครัว

            ฉันหุบยิ้มและหยิกแก้มตัวเองแรงๆ ให้ตายเถอะ...ฮ็อท ด็อกเนี่ยนะ!! ลุคคุณหนูไฮโซอย่างฉันมันดูไม่เข้ากันสุดๆ แต่อะไรทำให้ฉันต้องนึกถึงอาหารขยะพวกนั้นด้วย!


            คู่หมั้นบ้าๆ นั่น ผมจะเป็นให้คุณเอง


          กรี๊ดดดดดดดด!! ไม่ใช่!...จะเป็นจะตายยังไงฉันก็ไม่มีทางคิดถึงคนขับแท็กซี่หน้าตายด้านอย่างหมอนั่นแน่ๆ คงเป็นเพราะรสชาติที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนต่างหาก ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ!!

            รอไม่นานนักฮ็อท เค้กก็ถูกเสิร์ฟลงตรงหน้า ปกติผู้คนจะเริ่มออกมาท่องราตรีกันประมาณสี่ทุ่มถึงตีสอง ซึ่งตอนนี้ไม่ได้จัดอยู่ช่วงเวลาดังกล่าว ฉันจึงสามารถนั่งกินอาหารฟังเพลงคลาสสิคได้อย่างสบายใจโดยไม่ถูกซุบซิบนินทาหรือสายตารบกวนจากพวกสอดรู้สอดเห็น


            กึก...

            แต่แล้วแก้วค็อกเทลก็ถูกวางลงหลังจากฮ็อท เค้กไม่กี่นาที ฉันถอนหายใจและเอามือดันแก้วนั่นออกห่างจากตัว ไม่แปลกที่การมาเที่ยวคนเดียวแบบนี้จะมีผู้ชายซื้อเครื่องดื่มให้ แต่ขอโทษนะยะ...ฉันมีปัญญาสั่งเอง!

            “โต๊ะไหน...ฉันไม่รับ” ฉันบอกและเคี้ยวฮ็อท เค้กในปากอย่างใจเย็น

            “เอ่อ...ผมว่าคุณนามิไม่ควรปฏิเสธอีกฝ่ายนะครับ” บาร์เมนเดอร์หนุ่มเหงื่อตกและทำสายตาล่อกแล่ก

            “ฉันถามว่าโต๊ะไหน -_-” ฉันใช้ส้อมจิ้มลงบนฮ็อท เค้กอย่างหงุดหงิด จนบาร์เทนเดอร์สะดุ้งเขาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นราวกับผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่ไม่ควรเอ่ยถึงและชี้นิ้วเป็นสัญญาณแทน

            ฉันเงยหน้ามองตามนิ้วที่เขาชี้ไป มันไม่ได้มาจากโต๊ะเดี่ยวๆอย่างทุกครั้งแต่เป็น ด้านบนซึ่งเป็นที่สำหรับแขกระดับซุปเปอร์วีไอพีที่เจ๋งจริง แน่จริง (กระเป๋า)หนักจริงเท่านั้นถึงจะขึ้นไปได้


            ระเบียงครึ่งวงกลมที่ถูกออกแบบให้สามารถมองกวาดลงมาด้านล่างมีร่างสูงของใครบางคนยืนเกาะอยู่  เขาคนนั้นดวงตาเรียวสีแดงเข้ม เข้ารูปกับเส้นผมสีแดงเหมือนเปลวไฟ ริมฝีปากหยักขยับยิ้มเหยียดเบาๆ และชูแก้วเหล้าในมือขึ้นเหนืออากาศอย่างเป็นเชิง


            “ใครน่ะ ตัวตลกของคลับนี้หรอ -_-” ฉันถามออกไปตรงๆ จนบาร์เทนเดอร์แทบจะล้มลงไปกองกับพื้น

 เอ้า! ก็คนมันไม่รู้จักนี่หว่า แถมไอ้ผ้าคลุมขนสัตว์สีจัดจ้านนั่นอีก เฮอะ! ทำไมช่วงนี้ถึงมีดวงเจอแต่ผู้ชายรสนิยมแปลกๆ ด้วยนะ

“นั่นคือคุณยูทัส คิด ผู้บริหารคนใหม่ของร็อค เฮฟเว่นครับ” บาร์เทนเดอร์พูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“แล้วทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่อง”

“คุณยูทัส คิดเป็นทายาทคนเดียวของผู้บริหารคนเก่าและเพิ่งกลับมาจากเม็กซิโกเมื่อเดือนก่อน แต่เพราะนี่เป็นเรื่องวงใน พวกสื่อเลยยังไม่รู้จนกว่าจะมีการแถลงข่าวน่ะครับ”

“ในที่สุดก็ออกมานอกถ้ำสักทีนะคะคุณเพื่อน” เสียงหวานๆ ดังแทรกเข้ามาทำให้ฉันเลิกสนใจคิดและมองวีวี่เดินกรีดกรายเข้ามา

“แหม...กว่าจะเสด็จได้นะคะคุณหญิงวีวี่” ฉันแค่นเสียงใส่ยัยเพื่อนตัวแสบ “ถ้าอีกสิบนาทีแกไม่มา ฉันจะกลับเข้าถ้ำแล้วนะเนี่ย!

            ฉันบอกและสังเกตเห็นว่าวีวี่ไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่ยังพาแฟนหนุ่มสุดหล่อเชื้อสายแขกเปอร์เซียตามมาติดๆ

            จะบอกอะไรให้ ในโลกไฮโซไม่มีอะไรมากมายหรอก 1. อวยรวย 2. อวดรูปร่างหน้าตา 3. อวดผัว มีแค่นี้จริงๆ ล่ะค่ะคุณ -_-

“อ้าว แล้วไหนแฟนแกอะ? O_O” ว่าแล้วยัยวีวี่ก็มองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าข้างกายฉันไม่ได้มีใครติดมาด้วย

“แฟนเฟินบ้าอะไร นี่สรุปจะมาเที่ยวหรือมาอวดผะอั๋วกันคะคุณเพื่อน -_-;;”   

“อวดบ้าบออะไรยะ ก่อนหน้านี้เราไลน์นัดกันว่าจะพาแฟนตัวเองมาด้วยไง จำไม่ได้หรอ!

“เดี๋ยวๆๆ...ฉันไปตอบแกตอนไหนเนี่ย”

“ไม่ได้ตอบ! แต่มันขึ้นว่า อ่านแล้ว’ =^=” ฉันถอนหายใจ ถึงยัยวีวี่จะเป็นสาวแสบแค่แต่หล่อนก็ยังบื้อมากพอที่จะเชื่ออะไรง่ายๆ ดูจากที่หล่อนปล่อยข่าวว่าลอว์เป็นคู่หมั้นฉันน่ะ

“ฉันคงจะเผลอหลับไปน่ะ ก็เลยไม่ได้พามา -_-” ฉันยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจและหันไปจ่ายเงินค่าฮ็อท เค้ก

“ตายจริง นี่ฉันนัดทุกคนมาปาร์ตี้ที่นี่เพื่อเปิดตัวคู่หมั้นแกเลยนะเว้ย”

 “=[]=!!!

เดี๋ยวนะ...ชิบหัยแล้ว!        


       “ก็เออน่ะสิ! รีบโทรหาหมอนั่นด่วนๆเลย อีกไม่นานคนก็จะแห่กันมาที่นี่ยิ่งกว่าเซลชุดชั้นใน 70% อีก!” วีวี่โบกมือเหมือนไม่ใส่ใจอะไรและรับแก้วมาร์ตินี่จากบาร์เทนเดอร์มาจิบ

“หล่อนเคยทำอะไรปรึกษาฉันบ้างมั้ยยะ!

“บอกก็ไม่เซอร์ไพร์สสิ ใครจะรู้ว่าเธอไม่ได้มโนคู่หมั้นขึ้นมาตบตาคนทั้งเมืองน่ะ!

อึ๊กกกก!!! >>> ถูกเผง TOT!!

“มะนงมโนอะไรไม่รู้จัก...ฉันมีคู่หมั้นจริงๆ นะ =^=” ฉันเชิดหน้าและเหล่ตามองที่ประตูทางเข้า เริ่มมีคนทยอยเข้ามากันเรื่อยๆ แล้ว

“ฉันให้เวลาสิบนาที ทราฟาลก้า ลอว์ต้องมายืนอยู่ที่นี่ อย่าให้ขายหน้าเชียวฉันเชิญพวกสื่อ นิตยสารก็อสซิปมาด้วย”

วีวี่ไม่ได้โกหก ฉันเหลือบไปเห็นเหล่านักข่าวหน้าเดิมๆ ที่มักจะพากันมาสลอนหน้าเวลาทำข่าวของฉัน ก้าวอาดๆ เข้ามาในคลับ

ปกติร็อค เฮฟเว่นจะไม่ปล่อยให้นายดำนายแดงที่ไหนไม่รู้เข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้านะยะ เว้นเพียงหากคุณคิดจะจัดปาร์ตี้ที่นี่(แน่นอนว่าต้องรวยพอจะจ่ายค่าจัดงาน) จะรวยจะจนถ้ามีชื่ออยู่ในแขกรับเชิญก็สามารถเข้ามาได้หมด

ฉันอยากจะหยิบขวดเบียร์แถวๆ นั้นขึ้นฟาดหน้าสวยๆ ของยัยวีวี่ซะเหลือเกิน รู้งานจริงนะว่าที่ไหนมีฉันก็ต้องมีสื่อตลอดเวลา

แต่เวลานี้มันไม่พร้อมโว้ยยยยยยย T^T!!


ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

ฉันพาตัวเองไปหลบอยู่ในมุมที่ไม่มีคนและกดโทรศัพท์หาคนที่ต้องการทันที

(ฮัลโหล) ทันทีที่ปลายสายกดรับและพูดขึ้น ทำเอาฉันเผลอกำโทรศัพท์ในมือแน่นและจัดเสื้อผ้าหน้าผมราวกับกำลังจะได้เห็นหน้าอีกฝ่าย ทั้งที่ความจริงก็แค่โทรคุยธรรมดา

เฮ้ๆ...ฉันไม่ได้ตื่นเต้นที่ได้ยินเสียงหมอนั่นสักหน่อย...ไม่ได้ตื่นเต้นเลย!! =^=

“นายต้องมาที่นี่ ด่วนเลยเข้าใจมั้ย! ไม่ว่านายจะทำอะไรอยู่ กับใครที่ไหน เมื่อไหร่ ถ้านายไม่มา รับรองว่าฉันฆ่านายแน่ เพราะฉะนั้นหาสูทดีๆ สักตัว...เอาที่คิดว่าดีที่สุดในชีวิตแล้วมาหาฉัน...เดี๋ยวนี้!!

(เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน คุณพูดเรื่องอะไร) จินตนาการว่าตอนนี้คิ้วของหมอนั่นคงขมวดเป็นปมใหญ่ แต่มันไม่สำคัญสักหน่อย ทำไมต้องไปคิดว่าหมอนั่นจะทำหน้ายังไงด้วยเนี่ย!

“ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ฉันกำลังจะแย่ถ้านายไม่มาอยู่ที่นี่ภายในสิบนาทีนี้!

(ผมกำลังจะไปรับลูกค้า ...ไม่ว่าง) ลอว์ถอนหายใจและพูดในสิ่งที่ทำให้ฉันอยากกรี๊ดใส่เขาดังๆ

“ลูกค้าของนายสำคัญกว่าชีวิตฉันงั้นหรอ ลอว์!

(ก็ใช่น่ะสิ ลูกค้าทำให้ผมมีรายได้ ในขณะกับคุณ...ผมไม่ได้อะไรสักหน่อย)

“ก็ได้ นายอยากได้อะไร” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามชะลอความหงุดหงิดของตัวเองให้น้อยลง  “เงิน บ้าน รถ หรืองานที่ดีกว่านี้?”

(ผมไม่คิดว่าตัวเองมีปัญหากับการขับรถแท็กซี่นะ)

“แล้วอยากได้อะไรเล่า นายเป็นคนบอกฉันเองนะว่าจะเป็นคู่หมั้นให้น่ะ จำไม่ได้แล้วหรอ!

(แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ผมต้องไปรับลูกค้า)

“มาหาฉันเดี๋ยวนี้ ทราฟาลก้า ลอว์!” ฉันเงียบเพื่อรอให้อีกฝ่ายตอบอะไรสักอย่างกลับมา

ลอว์ใช้เวลาอยู่ประมาณเกือบสิบวินาที ฉันได้ยินเสียงเขาถอนหายใจยาวและพยายามสูดลมหายใจเข้าออกอย่างปกติ

“ร็อค เฮฟเว่นอีกสิบนาทีเข้าใจมั้ย!” ฉันเอาโทรศัพท์ออกห่างเตรียมจะตัดสายทิ้ง ไม่ติดว่าเสียงของลอว์ดังลอดออกมาทำให้ฉันต้องยกมันแนบหูขึ้นใหม่

(อะไรทำให้คุณมั่นใจว่าผมจะไปแน่ๆ ล่ะ) ฉันหลุดหัวเราะออกมา เพราะไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนถามแบบนี้

(ผมยังไม่กลับรถนะ ทางเลือกของผมยังอยู่)

 ผู้ชายทุกคนที่เดทกับฉันไม่เคยมีตัวเลือกอื่น พวกเขาทำทุกอย่างที่ฉันขอ(แกมๆสั่ง) ไปคือไป หยุดคือหยุด ไม่มีใครคิดจะเปลี่ยนเส้นทางที่นามิคนนี้กำหนดไว้ให้หรอกนะ

เว้นเสียแต่...ผู้ชายคนนี้ -_-

“เพราะนายแคร์ฉันไง ลอว์”

(...)

“ถ้านายไม่แคร์จริงๆ...นายคงไม่กลับรถมาหาฉันตั้งแต่วันนั้นแล้วล่ะ J

ฟึ่บ...

“เฮ้! ไร้มารยาท!” ฉันร้องใส่ใครบางคนที่จู่ๆ ก็ฉกโทรศัพท์ในมือไปหน้าตาเฉย

“หืม? ลอว์?” ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มเมื่อจ้องไปยังหน้าจอหลังจากถูกวางสายไปแล้ว “ว้าว...สมัยนี้มีบริการคู่หมั้นทันใจส่งให้ถึงที่แล้วหรอเนี่ย”

“เงียบน่ะ เอาโทรศัพท์ของฉันคืนมา -_-” ฉันแบมือออกไปตรงๆ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่คืนมันให้ง่ายๆ จนกว่าจะได้คำตอบที่พอใจ

“เธอไม่รับเครื่องดื่มของฉัน”

“ฉันมีปัญญาสั่งเองได้ อีกอย่าง...ฉันไม่รับของจากคนแปลกหน้า”

“ขอโทษด้วยนะ แต่คนแปลกหน้าคนนี้อ่านข่าวของเธอตั้งแต่อยู่เม็กซิโก” คิดยิ้มกว้างมองเห็นฟันขาวสะอาดจัดเรียงอย่างดี หมอนี่หลุดออกมาจากโฆษณาคอลเกตเรอะ?!

ถึงหน้าจะโหดอย่างกับยากูซ่าท้ายซอยก็เถอะ (โว๊ะ! ดูนางเปรียบ -*-)

“ขอบคุณที่ติดตามผลงานนะ คืนโทรศัพท์ฉันมาได้แล้ว” ฉันเขย่งปลายเท้าเพื่อคว้าโทรศัพท์ แต่คิดตัวสูงกว่า(มาก) มันเลยกลายเป็นคว้าอากาศไปแทน

“ให้ฉันช่วยเธอมั้ย รับรองว่ามันต้องแนบเนียนกว่าให้ผู้ชายจนๆ คนหนึ่งมาเป็นคู่หมั้นหลอกๆ อยู่ดีนั่นแหละ” ประโยคนั้นทำให้ฉันตัวแข็งทื่อไป

หมอนี่...ได้ยิน!!! =[]=^^^

“ละ...แล้วไงล่ะเขาเป็นคนดี มีศีลธรรม รักเด็ก เลี้ยงสัตว์ เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบแถมยังเป็นมังสวิรัติด้วย!” แถเข้าไปนั่น จริงๆ แล้วลอว์น่ะตรงกันข้ามเลยต่างหาก แต่หมอนั่นก็แสดงออกได้เพียงสีหน้าเนือยๆ แห้งเหี่ยวเป็นซังกะตายนั่นแหละ

“ฉันเดาว่าผู้หญิงอย่างเธอคงไม่เหมาะกับเทวดาหรอกมั้ง”

“คนเราถ้ารักใครแล้ว มันก็เปลี่ยนกันได้”

“ร้ายๆ อย่างเธอมันเหมาะกับปีศาจอย่างฉันมากกว่านะ” คิดแสยะยิ้มและเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมของหมอนี่ฉุนชะมัด นี่เอาฉี่มดมาทำรึเปล่าเนี่ย!

“ถ้าฉันสนใจนายจริง คงต้องถามเกี่ยวกับตัวเลขในสมุดบัญชีนายตั้งแต่สามวิแรกที่สบตากันแล้วย่ะ”

“อุ๊ย...หน้าเลือดอย่างที่ใครเขาลือกันจริงๆ ด้วย น่าสนใจดี :D

“คิด!!

“แน่ใจหรอว่าผู้ชายจนๆ แบบนั้นจะช่วยกอบกู้ฐานะเธอไว้ได้ บางทีฉันน่าจะทำให้ทุกอย่างมันรวดเร็วขึ้น อืม...ฉันสนิทกับนักข่าวบางคนซะด้วยสิ”

“อย่าคิดว่าแค่นายรู้เรื่องแล้วจะทำอะไรฉันได้ ไม่มีทาง!

“แน่ใจหรอ!” คิดเปลี่ยนโทนเสียงจากที่ยียวนประสาทเป็นหงุดหงิดขึ้นมาทันที

“เออ!” ฉันเชิดหน้าสู้อีกฝ่ายกลับในขณะที่คิดกำลังดูโมโห ฉันก็อาศัยช่องว่างนั่นฉวยโทรศัพท์กลับมาและหมุนตัวหนี

ขวับ!!

“นะ...นาย!!” ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายคนนี้กลับเร็วกว่า ในจังหวะที่ฉันได้โทรศัพท์มาแล้ว หมอนี่ก็รีบคว้าข้อมือฉันไว้แน่นและออกแรงลากไปยังพื้นที่คลับ

คิดยกมืออีกข้างขึ้นเพื่อขอให้ดีเจปิดเพลงในคลับ เมื่อเสียงเงียบลงผู้คนที่กำลังสนุกสนานก็หยุดเต้นและหันไปมองรอบๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

และแล้วสายตาของพวกนั้นก็มาหยุดอยู่ที่คิดกับฉัน ซึ่งยืนอยู่ใจกลางคลับ นับว่าเป็นจุดเด่นที่เรียกทุกๆ สายตาเลยก็ว่าได้

ก็ดีใจหรอกนะ....ที่ได้เป็นจุดสนใจอย่างที่ผ่านๆ มาน่ะ

แต่กับคราวนี้ รู้สึกไม่ปลอดภัยเลยสักนิด!! T^T


“ขอโทษด้วยนะ ที่มาขัดจังหวะเวลาสนุกของทุกๆ คนแบบนี้ แต่รับรองว่าถ้าได้ยินเรื่องต่อไปนี้จะต้องสนุกกันมากกว่านี้แน่ๆ” คิดตะโกนเสียงดังก้องไปทั่วทั้งตัวอาคาร และยิ่งประโยคหลังทำให้พวกนักข่าวก็อสซิปทั้งหลายแหล่ที่ยัยวีวี่เชิญมา รีบกระเสือกกระสนมาอยู่แถวหน้าๆ ทันที

รักการงานยิ่งกว่าลูกเมียอีกนะพวกหล่อน!

“ฉันรู้มาว่าคนส่วนใหญ่ที่มาร็อค เฮฟเว่นวันนี้เพราะอยากเห็นใครคนหนึ่งซึ่งกำลังเป็นทอล์ค ออฟ เดอะ ทาวน์กันในตอนนี้”  ฉันได้ยินเสียงตอบรับจากผู้คนจนรู้สึกหน้าชา ไม่มีใครอายตอบว่า ไม่เลยสักคน

พวกเขามาที่นี่ตามคำบอกเล่าปากต่อปากเพื่อที่จะได้เห็นคู่หมั้นของฉัน

คู่หมั้นที่เป็นแค่คนขับรถแท็กซี่คนหนึ่ง ไม่ได้มีฐานะร่ำรวย หรือมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียงอะไร


ฉันพยายามดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของคิด แต่ก็แหงล่ะ...หมอนั่นเป็นผู้ชายตัวใหญ่ยังกับหมีหรือไม่ก็ควาย แรงก็ไม่ใช่น้อยๆ เพราะงั้นฉันจึงทำได้แค่ก้มหน้ามองรองเท้าจิมมี่ ชูคู่ละแปดหมื่นเบรีของตัวเองต่อไป

เอาวะ...ยังไงก็จะถูกแฉต่อหน้าคนทั้งคลับ แถมยังพวกสื่อที่กระหายในข่าวฉาวๆ ของฉันอีก มีแต่จะล่มกับล่มทั้งนั้น...

ไหนจะบริษัทอีก ถ้าข่าวออกไปพวกผู้ถือหุ้นกับสปอนเซอร์ได้ตัดขาดกับพวกเราตลอดชาติแน่ๆ ฉันคิดไปมองจิมมี่ ชูไป บางทีฉันอาจจะต้องขายมันหลังจากนี้

แปดหมื่นเบรีงั้นหรอ?...จะพอไปเช่าห้องพักถูกๆ ที่ไหนได้บ้างมั้ยนะ?

“จริงๆ แล้วคู่หมั้นของผู้หญิงคนนี้ที่ทุกคนกำลังตามหา...” ไม่มีตัวตน ฉันเดาว่าคิดต้องใช้คำนี้หรือไม่ก็แฉว่าฉันต้องจ้างผู้ชายสักคนมาสวมบท รวดเร็วเกินไปรึเปล่านะ...นี่ความลับของฉันกำลังจะถูกเปิดโปงแล้วงั้นหรอ...

“อยู่ที่นี่แล้ว -_-” น้ำเสียงเนือยๆ ดังขึ้นเล็กน้อยจากการตะโกน ฉันจำเสียงนั่นได้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปยังชั้นบนสุดของบันได

            ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงแค่เสียงรองเท้าหนังสีดำแตะลงบนบันไดหินอ่อน ทีละก้าวอย่างช้าๆ แต่สง่างาม เงามืดจากบนบันไดค่อยๆ คายออกเผยให้เห็นร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงใบหน้าตายด้านที่ไร้อารมณ์สุดๆ

            “แก...แกเป็นใครวะ!” คิดถามขึ้นเมื่อเห็นว่าทั้งคลับตกอยู่ในความเงียบ ลอว์เมินใส่คิดและเดินอ้อมมาหาดึงแขนของฉันอีกด้านในจับไว้  

            “ขอบโทษนะ นี่คู่หมั้นผม” เขาพูดหน้านิ่งและกระชับมือที่จับให้แน่นเข้าไปอีก เสียงของเขาดังมากพอจนคนอื่นๆ ในคลับเริ่มฮือฮากันยกใหญ่

            “พวกแกเตี๊ยมกันมา จงใจหลอกคนทั้งเมือง เขาไม่ใช่คู่หมั้นจริงๆ ของเธอ!!” คิดหันไปตะโกนจนเริ่มทีเสียงซุบซิบนินทาขึ้นมาแทน ฉันเตรียมอ้าปากจะแก้ข่าวแต่ลอว์ยกมือห้ามไว้ก่อนจะดีดนิ้วเบาๆ

            “ผมไม่ชอบเรื่องเยอะ” เขาแค่นยิ้มและทันใดนั้นบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตก็กรูเข้ามาในคลับและยืนล้อมรอบฉันกับลอว์เอาไว้

            บอดี้การ์ดพวกนี้ไม่ใช่พวกที่บ้านฉันสักหน่อย ถึงฐานะจะกลับมาแล้วแต่ฉันลดจำนวนพวกนั้นลงเหลือแค่สามสี่คนไม่ได้มีเป็นโขยงแบบนี้ เขาไปเอามาจากไหน?!

            “นี่แก...!!!” คิดที่ยังเคลือบแคลงพวกเราอยู่เตรียมพุ่งเข้ามาหาฉัน ทว่าพวกบอดี้การ์ดของลอว์ล็อคตัวเขาไว้ทัน ลอว์ใช้จังหวะนั้นดึงฉันออกมาจากกลุ่มคนแต่ก็ซวยถูกพวกนักข่าวมาดักเอาไว้อีก

            โอ๊ยยยย!! เหนียวแน่นกันขนาดนี้ไปเปิดโรงงานทำกาวเถอะค่ะคุณ (ทำเสร็จแล้วใช้เองดมเองด้วยนะคะ/เกี่ยว?)

            “เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณเป็นคู่หมั้นของคุณนามิงั้นหรอคะ!” ลอว์พยักหน้าหงึกหงัก นี่อย่าบอกนะว่าเขา...

            “ผมคือทราฟาลก้า ลอว์” ฉันเบิกตากว้างเมื่อในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเปิดเผยตัวตนออกมา และประโยคนั้นทำให้พวกนักข่าวรัวชัตเตอร์ไม่หยุด หนำซ้ำยังหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวีดีโอกันยกใหญ่

            “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัว...” ลอว์ดึงแขนฉันเพื่อให้ก้าวเดินแต่ก็ถูกนักข่าวคนหนึ่งถามรั้งไว้อีก

            “เรามาที่นี่เพราะได้ยินว่าจะมีปาร์ตี้เปิดตัวคุณที่นี่ อะไรทำให้คุณนึกอยากเปิดเผยตัวตนกันค่ะคุณลอว์!” ฉันนิ่ง ลอว์ก็นิ่ง ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงแสงแฟลชวบวาบลงบนใบหน้าของเราทั้งคู่ ฉันเตรียมจะอ้าปากตอบแทนทว่า...

เขาหันไปมองกล้องด้วยแววตาเบื่อโลกเหมือนเดิม ทว่าสัมผัสอุ่นๆ ที่แขนและประโยคถัดมาทำให้ฉันต้องซ่อนรอยยิ้มด้วยการก้มลงไปมองจิมมี่ ชูอีกรอบ

”เพราะผมแคร์เธอ...ผมถึงมาอยู่ตรงนี้ไงล่ะ”

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

306 ความคิดเห็น

  1. #292 -ymmij (@-ymmij) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 22:53
    ละมุนมากกกกก
    #292
    0
  2. #266 คุณนายคิม * (@thanchapor) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 03:38
    หัวใจมันฟูฟ่องจริงๆๆๆๆๆ
    #266
    0
  3. #245 diamonside (@diamonside) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 00:07
    น่ารักกก น่ารักมากกๆ
    #245
    0
  4. #194 โลลิค่อน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 21:20
    ฟินมากค่ะ
    #194
    0
  5. #140 ◇ ZAICO ◇ (@soraaki) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 22:54
    ความฟินนี้ >/////< ตาลอวววววว์
    #140
    0
  6. #138 Elizabeth✿ (@sharon110) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 10:54
    โอยยยยย ฟินมากกกกก ฟินตัวจะแตกแล้วค่าาาา >////<
    #138
    0
  7. #44 KINGAJ (@jp_bluesky) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 07:13
    น่ารักกกกก เขินนนนค่าาา>\\\<
    #44
    0
  8. #33 OZllA (@hasekava) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 15:57
    อ่านไปฟินนาเร่ไป กรี๊ดดด>< มาต่อเร็วๆนะค่า
    #33
    0
  9. #32 N.M.KID (@sa741258) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 00:22
    อ๊ายยยยยยยย~ เขิน~ >///<♥♥♥♥♥


    #32
    0
  10. #31 Kangsadan Thaweesub (@fiidomgalz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 17:45
    เขิลตัวม้วนตัวกลมเรยอ้ะไรท์ >///< เอาอีกน๊าๆๆๆ
    #31
    0
  11. #30 lala22 (@rara22) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 21:17
    "เพราะผมแคร์เธอ" ///ฟินอะ 

    ลอว์เท่ขาดใจเลย ><

    อยากอ่านลอว์ talk บ้างจุงเบย 





    #30
    0
  12. #29 Snowfall (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 21:03
    “เพราะผมแคร์เธอ...ผมถึงมาอยู่ตรงนี้ไงล่ะ” โอ้ยยยยยย เขินแทนนามิ>/////< 5555

    ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆให้อ่านนะคะ>< เป็นกำลังใจให้ค่าา*___*
    #29
    0
  13. #28 PRINCESS (@forever_cara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 09:22
    วีวี่เรื่องนี้น่าตบจริงๆ 555
    #28
    0
  14. #27 PRINCESS (@forever_cara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 09:22
    วีวี่เรื่องนี้น่าตบจริงๆ 555
    #27
    0
  15. #25 Snowfall (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 14:07
    ซวยแล้วนามิ 55555//คิดออกมาแล้วว*_*

    รออ่านอีก60%ที่เหลือ >< 555
    #25
    0