ONE PIECE. - LOVELY TAXI METER.

ตอนที่ 4 : TAXI METER 03 : อาหารข้างถนน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    1 ก.ค. 58



95% ของผู้หญิงไม่ชอบคนขี้โม้และอวดรวย

แต่ผู้หญิงก็ยังชอบ .. คนรวยอยู่ดี

#ผู้หญิงนี่มันผู้หญิงจริงๆ นะครับ (ลอว์ ไม่ได้กล่าวไว้)

 

           


            “คุณนามิครับ! คู่หมั้นปริศนาคนนั้นเป็นใครกันครับ!

            “...”

            “ช่วยตอบพวกเราด้วยค่ะ ผู้ชายที่ชื่อทราฟาลก้า ลอว์เป็นใครคะ!!

            “...”

            “คุณนามิครับ คุณนามิขา คุณนามิค๊า~~!!!

            “นี่มันคนหรือฝูงลิงบาบูนจากป่าอเมซอนกันเนี่ย!

            ฉันกระชับแว่นกันแดดและเดินตัวลีบฝ่าฝูงนักข่าวมากมาย แม้จะมีบอดี้การ์ดพยายามคุ้มกันจากคนพวกนั้นถึงหกคนก็ตาม

            “ผมเกรงว่าลิงบาบูนไม่ได้อาศัยอยู่ในป่าอเมซอนนะครับคุณหนู” หนึ่งในบอดี้การ์ดหันมาแก้

            “โฮะ! ขึ้นชื่อว่าป่าก็ต้องมีลิงอยู่สิยะ เปลี่ยนเป็นฝูงกอริลลาก็ได้!

            “ทั้งลิงบาบูนและกอริลลาไม่ได้อยู่ในป่าอเมซอนแต่อยู่ในทวีปแอฟริกาครับ”

            “อะ...เอ่อ มันก็อยู่ใกล้ๆ กันนั่นแหละ จะอยู่ไหนก็เป็นป่าเหมือนกันย่ะ =^=

            “ไม่ครับ ป่าอเมซอนเป็นป่าดิบชื้นในขณะที่ภูมิอากาศของแอฟริกา...”

            “โว๊ยยยยยย!! ฉันให้นายมาช่วยกันพวกบ้านี่ออกไปไม่ใช่มาเล่นตอบคำถามสารคดีสัตว์โลกผู้น่ารักนะยะ!!


หลังจากข่าวก็อทซิปนั่นแพร่ออกไปพวกนักข่าวก็พากันมาตกหลุมรักประตูบ้านฉันยิ่งกว่าเงินโบนัสประจำปีของตัวเอง บวกกับข่าวงานแต่งที่พังไม่เป็นท่าก่อนหน้า ทำให้พวกสื่อยิ่งสนใจมากเข้าไปอีกว่าคู่หมั้นปริศนา(ผู้โชคร้ายรายต่อไป) เป็นใครกันแน่

“ข่าวที่ว่าคุณท้องกับผู้ชายคนนั้นเป็นเรื่องจริงรึเปล่าครับ!!

            เฮ้ย! ชักจะไปกันใหญ่แล้ว... =[]=^^

            ฉันหันกลับมายังหนุ่มตี๋แว่นหนาเตอะเจ้าของคำถามก่อนหน้า และแย่งไมค์มาถือเอง

            “ขอบคุณทุกคนนะ ที่เป็นห่วง เรื่องของฉันกันมากเหลือเกิน แหม...ก็เงินเดือนของพวกคุณมาจากเรื่องของฉันที่คุณแต่งแต้มกันขึ้นมานี่นา...หรือว่ามันไม่จริงคะ คุณนักข่าว?”

            “อะ...เอ่อ”

            “เฮอะ...ท้องเนี่ยนะ ไปเอามาจากไหนยะ เห็นหรอว่าฉันไปนอนกับใคร ทำอะไร ที่ไหน หรือว่าพวกนายมีระบบติดต่อกับเครื่องตรวจครรภ์ถึงได้รู้ว่ามันขึ้นกี่ขีด โอ๊ะ...หน้าตาโง่ๆ แบบนี้ไม่น่าทำได้หรอกมั้ง เป็นฉันคงไปอยู่นาซ่านานละ O_O”

            “=[]=!!

“ถ้าหลักฐานไม่มีก็อย่ามาพูดพล่อยๆ ที่พวกแกมีกินมีใช้อยู่ทุกวันนี้ก็เพราะฉันยอมทนให้เขียนข่าวชุ่ยๆ มาโดยตลอดแต่คราวนี้จะไม่ทนแล้วโว้ยยยย”

            “TOT;;

            “จำเอาไว้...นามิไม่ใช่เหยื่อของพวกแกอีกต่อไป!!” ฉันโยนไมค์ทิ้ง ไม่สนใจว่ามันจะลอยไปกระแทกหน้าใคร เสียงเอะอะโวยวายจากพวกนักข่าวยังดังไล่หลังมาไม่หยุด

            โอ๊ะ...แท็กซี่!! O_O

            “ไปจากที่นี่ด่วนๆ เลย!” ฉันกระโดดขึ้นรถทันทีเมื่อหลุดออกจากวงล้อม ไม่แม้แต่หยุดถามคนขับว่าจะส่งรถหรือกำลังไปรับใครรึเปล่า แม้แต่ใบหน้าของคนขับเองก็เช่นกัน...

            เดี๋ยวก่อนนะ...คนขับหรอ?!

            “คุณ/นาย!!” ฉันสบตากับทราฟาลก้า ลอว์ หนึ่งในแบล็คลิสต์รายใหม่ที่เพิ่งเมมโมรี่เข้าสู่สมอง

“เอาเข้าไป...วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย” เมื่อกี้ก็นักข่าวนิสัยเสียแล้วนี่ยังคนขับแท็กซี่กล้ามเนื้อใบหน้าตายด้านอีก!

“วันเสาร์ -_-

“ไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นโว้ยยยย!

บางทีฉันน่าจะบีบคอหรือเอาสายกระเป๋ารัดคอหมอนี่จากข้างหลังซะ จะไม่ให้โมโหได้ยังไง...ลูกรักลิมิเต็ด อิดิชั่น สามคู่เท่านั้นในโลกของฉัน ลงไปนอนเป็นขนมขบเคี้ยวให้พวกฉลามแทะเล่นไปแล้ว นี่ฉันเสียสละลงไปเก็บมันขึ้นมาเพื่ออะไร เพื่ออออ!!!

“งั้นก็วันที่ 10 สิงหาคม 20…

“ไม่ได้ถามว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่...เงียบแล้วก็ขับๆ ไปซะ!! =_=;;

“ตอนนี้ยังเงียบไม่ได้หรอก”

“อะไรอีก!!

“คุณยังไม่ได้บอกว่าจะไปที่ไหน”

“ข้ามไปอีกฝั่งของเมือง เดี๋ยวบอกอีกที” ฉันพ่นลมหายใจและหันไปมองวิวเมืองนอกหน้าต่างแทน แกรนด์ไลน์ ทาวน์เป็นเมืองที่มีภูมิทัศน์สวยมากนั่นคือจุดเด่น แต่ครั้งนี้ฉันกลับรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งใจแทน

ถ้าตึกพวกนั้นถล่มลงมาให้สิ้นซากก็ดี ไม่ต้องมีคู่แข่ง ไม่มีตัวเลขมากมายให้ต้องปวดหัว นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเบื่อหน่ายกับความมั่งคั่งตรงหน้า...

“หน้าบ้านคึกครื้นดีนะ จัดปาร์ตี้ขอบคุณสื่อหรอ” เสียงจากเบาะคนขับดังขึ้น

“งานฝังศพพวกปากเสียยังฟังดูดีกว่า” ฉันถอนหายใจและพิงหัวกับกระจกรถทว่าพลาสติกแข็งๆ ที่ติดอยู่ทำให้ฉันต้องขยับตัวออก

หืม?

“มั้งกี้ ดี ลูฟี่?...นี่นายเอารถคนอื่นมาขับงั้นหรอ” ฉันหันไปถามเบาะหน้าเมื่อข้อมูลคนขับรถคันนี้ไม่เหมือนอันเดิมที่เคยอ่านคราวก่อน

“เฮอะ...จะให้ผมออกรถไปพร้อมกับชื่อทราฟาลก้า ลอว์ที่ทุกคนในเมืองนี้กำลังตามหากันจริงจังยิ่งกว่า ซานตาคลอสมีจริงรึเปล่างั้นหรอ”

“ฉันไม่เห็นสนใจซานตาคลอส -_-^

“พวกไม่มีความฝันก็งี้ล่ะ” ลอว์พ่นลมหายใจก่อนจะหักพวงมาลัยเข้าสู่สะพานข้ามไปอีกฝั่งของเมือง

“พวกหน้าตาย จิตใจด้านชาแบบนายเคยมีความฝันด้วยรึไง”

“อย่างน้อยผมก็ไม่ฝันแค่ว่าจะทำยังไงเพื่อให้ได้รองเท้าลิมิเต็ด อิดิชั่นมาครอบครองล่ะนะ”

“กรี๊ดดดดด~!! ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องรองเท้าแสนรักคู่นั้นเลยนะ!!

“ข้ามมาถึงฝั่งแล้ว...จะไปไหนต่อ”

“หัดฟังคนอื่นซะบ้างเซ่!! =[]=^^” ฉันถลึงตามองอีกคนที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย

คนบ้าอะไรแม้แต่ความรู้สึกผิดก็ไม่มี คำขอโทษไม่ต้องพูดถึง หมอนั่นทำเหมือนรองเท้าของฉันคู่ละ 199 ที่ได้มาจากประตูน้ำด้วยซ้ำ T^T

“ไปถนนสายสาม ร้านเครื่องประดับ” ฉันบอกทางและหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในกระเป๋าถือขึ้นมาเปิด

“ผู้หญิงระดับวีไอพีแบบคุณ ดูไม่เข้ากับร้านเครื่องประดับกิ๊กก๊อกจากฝั่งที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้เลยนะ”

“ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะนายนั่นแหละ...” น้ำเสียงหวานที่แผ่วลงทำให้ชายหนุ่มมองร่างบางผ่านกระจกหลัง เมื่อกี้เธอเพิ่งจะโวยวายจนรถแทบแตกอยู่เลยนะ

“...”

“อีกสองวันสปอนเซอร์ทั้งหมดจะถอนตัวออกจากบริษัท ฉันคงต้องขายบ้าน อย่างน้อยก็อยากให้พวกคนงานในบ้านมีเงินเดือนก้อนสุดท้ายก่อนออกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่น่ะ”

“...” ลอว์เหลือบมองกล่องกำมะหยี่สีดำที่ร่างบางถือไว้ ในนั้นมีแหวนทองคำขาวที่มีเพชรเม็ดใหญ่เตะตา พลันความรู้สึกเห็นใจกลับเข้ามาแทนที่ความเฉยชาภายในเวลาสั้นๆ

“นายพูดถูก บางทีฉันควรจะยอมรับความจริง” ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มให้เขาผ่านกระจกหลัง มันทำให้ชายหนุ่มต้องแกล้งทำเป็นสนใจตัวเลขบนมิเตอร์

“แล้วคุณจะทำยังไงต่อ”

“ไม่รู้สิ ฉันคงหาผู้ชายมาแต่งงานภายในสองวันนี้ไม่ได้หรอก จริงมั้ยล่ะ” ลอว์นึกหงุดหงิดที่รถแล่นมาถึงหน้าร้านเครื่องประดับที่ว่าแล้ว 

เขายื่นมือไปรับเงินจากนามิก่อนจะมองเธอเดินลงจากรถไป ทันทีที่ร่างบางก้าวไปยืนบนฟุตบาท ลอว์ถึงกับรีบกดปุ่มเปิดกระจกรถเพื่อเรียกเธอไว้...

“คุณจะให้ผมรอรับกลับมั้ย” ลอว์อยากชกหน้าตัวเองแรงๆ เขาพูดอะไรออกไปวะประโยคนั่นไม่ต่างกับบอกว่า ผมเป็นห่วงคุณ ให้ผมรออยู่ที่นี่เถอะนะ ชิท!! =[]=^^

“...”

“หมายถึง...คุณคงไม่อยากเสียเวลาไปหารถคันใหม่น่ะ” แท็กซี่หนุ่มกระแอมสองสามทีและหันไปมองพวงมาลัยแก้เก้อ

“นึกว่านายบึ่งรถหนีฉันไปแล้วซะอีก” นามิชะโงกตัวลงมาคุยกับเขาผ่านกระจกรถ

“คุณเองคงไม่อยากเจอผู้ชายที่โยนรองเท้าสามคู่ในโลกไปต่อหน้าต่อตาเหมือนกันสินะ”

“ไม่รู้สิ” ร่างบางเม้มริมฝีปากอย่างเคอะเขิน “ฉันจะแก้ข่าวกับพวกสื่อเอง สบายใจได้ว่ามันจะไม่กระทบกับงานขับรถของนาย ขอโทษอีกครั้งแล้วกันนะ ฉันทำให้คนที่ทำมาหากินอยู่ดีๆ อย่างนายต้องเดือดร้อนไปด้วย”

ลอว์ยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้น่ารำคาญแถมยังเสียสติอีกต่างหาก แต่คำขอโทษของเธอ มันทำให้เขารู้สึกดี

ทั้งคู่สบตากันอยู่สักพัก จนกระทั่งนามิเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีคนขับแท็กซี่หนุ่มไปก่อน

“กัดกันมาแทบตายอย่ามาอาลัยอาวรณ์กันตอนนี้สิ มันน่าคลื่นไส้นะ”

            “เลิกหลงตัวเองทีเถอะ -_-” ลอว์กลับไปทำหน้าตายเหมือนเดิม นี่เขาเผลอมองว่ายัยผู้หญิงคนนี้เป็นคนดีได้ยังไงนะ

            “ลาก่อน”

            “ลาก่อนเช่นกัน” กระจกรถถูกเลื่อนขึ้น รถแท็กซี่โทรมๆ สีเหลืองมัสตาร์ดค่อยๆ แล่นไกลออกไปเรื่อยๆ นามิมองเงารถนั่นจนลับตา เธอแค่นหัวเราะออกมาทำไมต้องทำอะไรบ้าๆ แบบนี้ด้วยเนี่ย?!

            เธออาลัยอาวรณ์หมอนั่นงั้นเรอะ? ...ไม่ใช่สักหน่อย =^=

            เขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่เธอต้องจำไปจนวันตายแค่นั้นเอง...แค่นั้นจริงๆ!!

           

           


            ปี๊นนน!!

            ลอว์สะดุ้งและเหยียบเบรกแทบไม่ทันเมื่อมีรถข้ามมาจากถนนอีกสาย ชายหนุ่มยกมือขึ้นขยี้ผม โธ่เว้ย! นี่เขาเอาแต่มองกระจกหลังจนไม่ได้มองเลยว่ามาถึงแยกไฟแดงแล้ว

            ชายหนุ่มหันไปมองกระจกหลังอีกครั้งด้วยความเคยชิน ต่อให้มีรถคันอื่นแล่นมาจอดจนมองไม่เห็นถนนด้านหลังแล้วก็เถอะ 

              จะเข้าไปในร้านรึยังนะ...ที่ตรงนั้นก็เปลี่ยวน่าดู จะปลอดภัยรึเปล่านะ...เสร็จจากตรงนั้นเธอจะกลับบ้านยังไงนะ...

            ลอว์นึกสมเพชตัวเองขึ้นมาเงียบๆ ผู้หญิงคนนั้นทำให้ชีวิตที่แสนธรรมดาเรียบง่ายของเขาต้องวุ่นวายไปหมด เขาควรโล่งใจที่ได้กลับไปอยู่ในโลกที่เงียบสงบของตัวเอง ลอว์ไม่ใช่คนพูดเยอะ เขาเกลียดอะไรที่มีเสียงดังๆ แต่...

            พยายามเปิดเพลงในวิทยุก็แล้ว...เสียงเครื่องยนต์เก่าๆ นี่ก็แล้ว...เสียงเอะอะโวยวายของร้านค้าริมถนนก็แล้ว...

           แต่ทำไมยังรู้สึกว่ารถมันเงียบเกินไป ?

           ฮู่วววว เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ มานึกอาลัยอาวรณ์ผู้หญิงคนนั้นตอนนี้เนี่ยนะ! -_-

            หืม...นั่นมันอะไรน่ะ -_-

            ลอว์สังเกตเห็นกระดาษโน้ตเก่าๆ ใบเล็กที่นอนอยู่ที่เบาะหลัง เขาเอื้อมไปหยิบมันก่อนจะคลี่เปิดอ่านข้อความในนั้น ในขณะที่สัญญาณไฟแดงยาวเกือบ 120 วินาที นี่คงเป็นการฆ่าเวลาได้ดีทีเดียว

            กลิ่มส้มผสมวนิลาแสนคุ้นลอยมาแตะจมูกเข้าอย่างจัง...

          เก็บแหวนนี้ไว้ใส่ในวันแต่งงานนะจ๊ะ รัก จากแม่.

           

 

 

            เข้า...ไม่เข้า...เข้า..ไม่เข้า...

            “โอ๊ยยยยย ฉันจะทำยังไงดี๊!! T^T” นามิยืนมองกล่องแหวนในมืออย่างชั่งใจ ร้านเครื่องประดับอยู่ตรงหน้าเธอแล้วแท้ๆ แต่ขาของเธอกลับก้าวไม่ออก

            “ทำอะไรล่ะจ๊ะ น้องสาวววว~” สำเนียงพื้นเมืองแปร่งๆ พร้อมกับเงาสีดำที่พาดลงบนตัวเธอทำให้นามิต้องหันไปมอง เอ่อ...ต้องใช้คำว่าเงยหน้ามองจะดีกว่า

            เจ้าของเงาสีดำตรงหน้าคือเหล่าผู้ชายผิวคล้ำลำบึ้กลำตัวเต็มไปด้วยรอยสักจำนวนสามสี่คน ถักผมแบบเร้กเก้ร้อยลูกปัดสักสามร้อยเม็ดบนหัว พวกนั้นมีห่วงบ้าบออะไรไม่รู้ติดอยู่ตามหน้าจมูกและใบหูจนดูเหมือนหลุดออกมาจากฟาร์มโคนมแถวชานเมือง

            นามิไม่รู้ว่ามันเป็นแฟชั่นของผู้คนที่อาศัยอยู่ในชุมชนย่านนี้หรืออย่างไร แต่มันค่อนข้าง...รกรุงรังสุดๆ -_-

            “นายหมายถึงฉันงั้นหรอ ?

            “นานๆ ทีจะมีผู้หญิงสวยๆ แบบนี้หลุดเข้ามาในเมืองฝั่งนี้แฮะ” หนึ่งในกลุ่มเร้กเก้สะปาเด่เห้ (นามิคิดชื่อให้) พูดขึ้น “ไม่สนใจไปเดินเล่นกับพวกเราหน่อยหรอ *O*

           “ไม่ดีกว่า ฉันมีธุระน่ะ”

           “กล่องนั่นดูท่าทางจะมีค่ามากเลยนะ”

ร่างบางรีบโยนกล่องแหวนใส่กระเป๋าแล้วก้าวถอยหลังจนติดกำแพง 

            ปึ้ก!!

            “สะ...สะ...ส่งมา” นายหัวสามร้อยลูกปัดกันเธอไว้กับกำแพงด้วยมือข้างหนึ่งก่อนจะชักมีดปอกผลไม้ออกมาจ่อตรงคอด้วยมือที่สั่นเทา

            “ส่งอะไร =_=

            “นี่ยังไม่รู้อีกเรอะว่าเรากำลัง ปละ...ปละ..ปล้นเธออยู่! =O=” ...ด้วยมีดปลอกผลไม้และน้ำเสียงตะกุกตะกักแบบไร้มืออาชีพสุดๆ เนี่ยนะ? -_-

            “เอาสิ อยากได้ก็เอาไปเลย” นามิยื่นกล่องสีดำให้อย่างว่าง่าย จนเหล่าเร้กเก้สะปาเด่เห้งุนงง โฮะ! แสดงว่าทักษะการปล้นของพวกเขาได้ผลสินะ *O*

            “...”

            “เอานี่ไปกินซะ ไอ้พวกมือสมัครเล่น!!!” ท่อนขาเรียวตวัดขึ้นจนมองตามแทบไม่ทันไปยังกลางเป้าของอีกฝ่าย หนุ่มเร้กเก้หัวลูกปัดปล่อยมีดลงพื้นก่อนจะลงไปร้องโอดโอยบนพื้น

            “ละ...ลูกพี่!! หน็อยยย แกนะแก!!

            “พวกแกมันยังอ่อนหัดไปโว้ยยย คิดจะปล้นคนอื่นก็ช่วยทำตัวให้มันโหดกว่านี้ได้มั้ยยะ นี่แยกไม่ออกมาโจรหรือขอทานแถวสะพานลอย!” มือเล็กๆ คว้าจับแขนพวกที่เหลือทุ่มกับพื้นราวกับตัวเองกำลังอยู่บนสนามมวยปล้ำ คิดกับใครไม่เล่นมาเล่นกับแชมป์ยูโดสามสมัยซ้อน  

            “...อยากได้เงินนักก็หัดทำมาหากินซะเซ่!! เอาเวลาทำผมร้อยลูกปัดของพวกแกไปทำอย่างอื่นดีกว่ามั้ย เงินมันไม่ได้หาได้ง่ายๆ นะ หัดคิดถึงจิตใจของคนที่ถูกกระทำบ้างสิยะ เดี๋ยวนี้บ้านช่องรถราตู้เย็นไอโฟนไอแพดต้องผ่อนกันหมด ไหนจะครอบครัวต้องดูแลอีก พวกแกไม่มีสิทธิ์ช่วงชิงเงินของคนอื่นหน้าด้านๆ แบบนี้นะโว้ยยยยย” 

หญิงสาวเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ ไม่เคยด่าใครได้ยาวขนาดนี้มาก่อน พอพูดถึงเรื่องเงินๆ ทองๆ ที่ไรขึ้นทุกที...ขึ้นเลย! -_-


            “นี่คุณ!!” ใครบางคนในชุดเครื่องแบบวิ่งเข้ามาหาเธอ ตอนแรกนึกว่าตำรวจที่ดูแลพื้นที่แถบนี้ แต่พอคนๆ นั้นเข้าวิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เครื่องแบบนั่นกลับกลายเป็น...

            ...ชุดคนขับแท็กซี่!!

            “อ้าว...นี่นายยังไม่ไปอีกหรอ -*-” นามิเลิกคิ้วมองอดีต(เกือบ)คู่หมั้นของเธอ เสื้อสูทตัวนอกรุ่ยร่าย เนคไทคลายหลวม ผมสีดำของเขาตีไม่เป็นทรง ใบหน้านิ่วหอบหายใจแรงจากการวิ่งมาจากอีกฟากของถนน      

            สภาพแย่ๆ แบบนั้นไม่ควรจะอยู่บนตัวผู้ชายคนนี้ เขาดูเจ้าระเบียบและเนี๊ยบจะตายไป แต่มันก็มากพอที่จะทำให้รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหญิงสาว

            “คุณนี่...ชอบทำให้แปลกใจอยู่เรื่อยเลยนะ -_-” ลอว์ยืดตัวขึ้นตรงหลังจากหยุดหอบ เขากวาดสายตามองมนุษย์เพศชายที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นด้วยสภาพที่อนาถลูกตาสุดๆ

            ด้วยฝีมือของผู้หญิงร่างบางตัวเล็กลมพัดแทบปลิวคนนี้

            “ฉันแค่อยากออกกำลังกายน่ะ...ไม่ได้ยืดเส้นยืดสายมานานเหมือนกันนะเนี่ย”

            “ไปจากที่นี่กันเถอะ” ลอว์คว้าแขนเธอลากให้ข้ามถนนกลับไปและดันเธอให้ขึ้นไปนั่งในรถ

            “เฮ้! ฉันยังไม่ได้...” 

            โครกกกกกก~~~~~

            -_-” ลอว์หันมามองคนที่เบาะหลังเมื่อขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว

            “ฉันแค่...แค่เสียพลังงานเพราะใช้แรงเยอะน่ะ ไม่ได้หิวสักหน่อย!!” ใบหน้าเรียวสีขาวซีดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูเข้ม มือไม้ปัดป่ายไปมาในอากาศอย่างเลิ่กลั่ก

            “รู้แล้วๆ” คนเบาะหน้าหักพวงมาลัยเข้าสู่ถนน ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวไม่ใช่เพราะเสียงท้องร้องงี่เง่านั่น

แต่เพราะนี่เป็นครั้งแรกบนรถแท็กซี่...ที่เขาสบตากับเธอตรงๆ โดยไม่ใช้กระจกหลังต่างหาก

 


            นามิคิดว่าลอว์จะพาเธอมาส่งที่ภัตตาคารห้าดาวบนห้างสุดหรู หรือบาร์วีไอพีที่สั่งอาหารกินได้ แต่ตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่หน้ารถพ่วงขายอาหารเก่าสนิมเขรอะไปทั้งคันตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันหืนๆ จากการทอดอาหาร

            เขาพาเธอมากินฮอทด็อกข้างถนนเนี่ยนะ?!

            “กินๆ เข้าไปสิ ไหนบอกว่าเสียพลังงาน” ลอว์ถอดเสื้อสูทตัวนอกและคลายเนคไทออก เขาพับแขนเสื้อขึ้นและลงมือกินฮอทด็อกในมือ

            “เฮอะ...เพราะว่าใช้แรงทุ่มไปเยอะหรอกนะ” เธอกัดขนมปังเข้าไปคำเล็กอย่างระวัง ก่อนที่คำต่อไปเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ อย่างลืมตัว จนลอว์ต้องหยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้เธอเช็ดปาก

 ภาพคุณหนูมาดไฮโซปากเลอะไปด้วยมัสตาร์ทจากฮอทด็อกอันละไม่กี่เบรี ดูไม่เข้ากันเลยจริงๆ

            “อย่าขายมันเลย” ในที่สุดเขาก็เปิดปากพูดขึ้น

            “ฮะ...นายพูดว่าอะไรนะ?” คิ้วเรียวได้รูปเลิกขึ้นสูง เพราะความตกใจแต่แท็กซี่หนุ่มตอบคำถามเธอด้วยกระดาษโน้ตใบเล็กแสนคุ้นตาแทน “นี่มัน...”

            “มันเป็นของชิ้นสำคัญสำหรับคุณไม่ใช่หรอ”

            “แต่ถ้าฉันไม่ทำ...”

            “คุณไม่ต้องทำ ผมจะทำเอง”

            “ทำอะไร เอาแหวนฉันไปขายเองหรอ =[]=!!

            “เมื่อกี้ก็เพิ่งบอกไปว่าอย่าขายมัน -_-” ลอว์จิ๊ปากอย่างหงุดหงิดก่อนจะขยำกระดาษห่อฮอทด็อกทิ้งลงถังขยะ

            “แล้วจะทำยังไงเล่า! ฉันเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วนะ จะให้...”

            “ผมไม่มีแหวนเพชรเม็ดใหญ่หรือเงินให้คุณสักเบรีหรอกนะ ชื่อเสียงก็ไม่มี ประวัติก็ไม่ได้ใสสะอาด มีแค่ชื่อนามสกุลธรรมดาๆ ไม่ได้มาจากตระกูลสูงส่งอะไร แต่ถ้าคุณต้องการ...”

            “...”

            “คู่หมั้นบ้าๆ นั่น ผมจะเป็นให้คุณเอง” เจ้าของแววตาเบื่อโลกและใบหน้าตายด้านกำลังพูดในสิ่งที่คาดไม่ถึงออกมา นามิถึงกับเผลอบีบฮอทด็อกในมือเบาๆ และเบือนหน้าไปอีกทาง

            “แน่ใจหรอ หลังจากนี้นายเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วนะ =^=”

            “อันที่จริงผมทิ้งคุณไว้ที่ร้านตั้งแต่แรกทุกอย่างก็จบแล้ว แหวนนั่นจะสำคัญกับคุณแค่ไหนมันก็ไม่ใช่เรื่องของผม ไม่เห็นต้องหาเรื่องใส่ตัวเลยสักนิด”

            “แล้วนายกลับมาทำไม”

             “เพราะผมเป็นคนดี :)”

            “เฮอะ...เชื่อเขาเลย” นามิพึมพำเสียงเบากลืนไปกับสายลม เธอมองอีกฝ่ายกำลังดื่มน้ำจากแก้วพลาสติกดูไม่มีอนามัยสุดๆ  นายมันไร้รสนิยม

            เธอควรจะถูกขอหมั้นในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูที่เต็มไปด้วยกลิ่นเงินและความหรูหราในแบบที่เคยเป็นสิ

            ท่ามกลางสภาพแวดล้อมทรุดโทรมห่างไกลความเจริญ ไม่มีแชมเปญ อาหารรสเลิศจากวัตถุดิบชั้นเยี่ยม ดอกไม้ช่อใหญ่ๆ แหวนเพชรในกล่องกำมะหยี่และคู่หมั้นโปรไฟล์ดีมีชาติตระกูล

            กลับเป็นฮอทด็อกถูกๆ บนรถพ่วงขายอาหารโทรมๆ เหม็นกลิ่นน้ำมันและผู้ชายในชุดคนขับแท็กซี่แทน


           ช่างเป็นวิธีขอหมั้นที่ประหลาดที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลย -_-^^

           

           

           



       

 

 จบไปแล้วอีกตอน แฮร่กกก...เหนื่อย TOT

เฮียลอว์ตัดสินใจคืนคำไม่ได้แล้วนะเอ้อ!

นักอ่านทุกคนค้าไรต์อาจจะอัพช้าอัพเร็ว สลับกันเนอะ

ช่วงนี้ต้องเข้าม. ไปเรียนปรับพฐ.แล้วว ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกกำลังใจค่าา

ฮิ้ววววว เห็นคอมเม้นเสียงตอบรับดีทุกคนชอบ สบายใจหายเหนื่อยเล้ยยย!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

306 ความคิดเห็น

  1. #291 -ymmij (@-ymmij) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 22:47
    โรแมนติกดีออก
    #291
    0
  2. #265 คุณนายคิม * (@thanchapor) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 03:25
    ลอว์น่ารักอ่าาาาาาา
    #265
    0
  3. #244 diamonside (@diamonside) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 23:54
    ลอว์พูดอะไรแบบนี้แล้วน่ารักก งื่อออ
    #244
    0
  4. #56 First (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 06:55
    สนุกมากค่า ><
    #56
    0
  5. #42 Princess♣Sorane (@soraaki) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 15:18
    ฟินนนนนนนนน โอ้ยยยย ทำไมอ่านไปแล้วสงสารนามิขึ้นมา น้ำตาจิซึม
    ลอว์นายหล่อมากตอนนี้ สมที่เป็นพระเอก.. แท็กซี่
    #42
    0
  6. #23 Kangsadan Thaweesub (@fiidomgalz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 19:20
    เพิ่งเข้ามาอ่าน5555555ตลกดีค่ะ แหวกแนวจากนิสัยหมอมากก น่ารักดี อ่านแล้วยิ้มไม่หุบเลยยย ^----^ สู้ๆนะคะ มาอัพบ่อยๆน๊า
    #23
    0
  7. #22 Snowfall (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 11:08
    กรี๊ดดดดดดดด>///////////<

    เพิ่งเข้ามาอ่านอยากจะบอกว่าฟินมากเลยฟิคนี้ //ลอว์ซึน-.,-

    มาอัพต่อไวๆนะค๊าาา><
    #22
    0
  8. #21 N.M.KID (@sa741258) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 17:58
    อร๊ายยยยยยยยย~ ลอว์~~~ 

    ตอนนี้ฟ้นอ่าาาาาาาา~ ><
    #21
    0
  9. #20 Model (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 20:00
    ลอว์เกลียดขนมปังมิใช่รึ - .-
    #20
    1
    • #20-1 lionsan (@lionsan) (จากตอนที่ 4)
      5 กรกฎาคม 2558 / 11:55
      AU Fic นะคะ
      #20-1
  10. #19 Ayo'z Premmii (@primmysang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 17:39
    ฟินค่ะฟิน*-* ลอว์อย่างซึนอ่ะ555

    #19
    0