Leave Her! ฝากบอกเธอ...อย่าเผลอมารักผม

ตอนที่ 12 : # Ep. ๐๑๐ ช่วยถือหมอนให้หน่อยนะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 มี.ค. 56

 

10

ช่วยถือหมอนให้หน่อยนะ

Type Boy : ผู้ชายสำออยพบได้ทั่วไปในประเทศไทยและพบได้มากในนิยายเรื่องนี้!!

 

"ฉันไม่ยอมแพ้นายหรอก..."

"ผมก็เหมือนกัน..."

ฉันโยนมันขึ้นไปด้านบน เจ้าสิ่งนั้นลอยอยู่ในอากาศและตกลงมายังพื้น

กุกกัก...กุกกัก...กึกกก!

"แปดแต้ม >O<!!"

ฉันพูดหลังจากลูกทอยลูกเต๋าทั้งสองลูกและผลออกมาแปดแต้ม กร๊าซซซซ! ตอนนี้ฉันกับเฮกเซนกำลังนั่งเล่นเกมส์เศรษฐีอยู่ ไม่น่าเชื่อว่าห้องร้างนี้จะมีเกมส์เศรษฐีและไม่น่าเชื่อยิ่งกว่าที่ฉันและอีตาประธานแห่งนอฟวิสจะมาเล่นเกมส์ของเด็กประถม

"ขี้โก่งอ่ะ -3-"

เฮกเซนพูดหลังจากที่หมอนั่นทอยลูกเต๋าสองลูกได้แต้มรวมกันแค่สองแต้มก่อนจะทอยอีกครั้งแล้วได้รวมกันแค่สามแต้ม

ใครขี้โกงกัน คนดวงไม่ดีก็งี้แหละ -.,- ต่อไปก็ตาฉันสินะ ขอให้ได้สิบสองแต้มเลยนะที่รัก

"สิบสองแต้ม!!"

"เธอต้องโกงแน่ๆ -_-"

"ไม่ได้โกงย่ะ!" ฉันพูดแล้วจับตัวของฉันเดินไปด้านหน้า...และมันก็...

"เข้าคุก! ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เดินได้ตั้งสิบสองแต้มแต่ดันเข้าคุก ดวงผมดีเกินหรือหรือเธอดวงตกคุณเลสเบี้ยน :)

"เชอะ!"

"ตาผมล่ะนะ"

เฮกเซนจับลูกเต๋ามาทอยบ้างแล้วคราวนี้...

"ล้มละลาย ต๊ายยย! คุณประธานอารมณ์อาเป่า คุณดวงตกหรือฉันดวงดีกันแน่ยะ โฮ๊ะๆ =O=

"ฮึ่ย! ไม่เล่นมันละ ผมอยากจะนิทรารมณ์แล้ว =^=!"

ศัพท์อะไรของหมอนี่กัน นิทรารมณ์? ว่าแต่เตียงแสนสะอาด (สะอาดแล้วจริงๆ ฉันกับเฮกเซนช่วยกันทำความสะอาดห้องตั้งสามชั่วโมง) มันมีขนาดเล็กอย่างกับที่นอนมด ปัญหาอยู่ที่ใครจะนอนบนเตียงเพราะมันนอนได้แค่...คนเดียว

แต่ฉันปลงแล้วล่ะ ไอ้ประธานคนนี้คงไม่ยอมยกเตียงให้ฉันแน่ๆ ฉะนั้นวันนี้ฉันคงต้องนอนบนพื้น

"ผมง่วงแล้วนะ"

"อืม"

"ผมจะนอนแล้วนะ"

"อืม"

"นี่ ไม่มาแย่งที่นอนหรือไง (    ' ' )

"ไม่ล่ะ นายคงไม่ยอมยกที่นอนนั่นให้ฉันแน่ๆ ดังนั้นการที่ฉันนอนพื้นจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด"

ฉันพูดพร้อมเดินไปหยิบผ้านวมที่มุมห้องมาปูข้างๆ เตียง ที่จริงก็อยากนอนห่างๆ เฮกเซนอยู่หรอก น้อยใจนะ! ผู้ชายภาษาอะไรวะนอนบนเตียงแล้วให้ผู้หญิงนอนด้านล่าง T___T

หวืดดด~! ฟึ่บ!

และเมื่อปูที่นอนด้านล่างเสร็จฉันก็รู้สึกเหมือนถูกยกขึ้นและวางลงที่เตียง

สภาพตอนนี้คือฉันที่นอนอยู่บนเตียงโดยมีเฮกเซนกดทับร่างเอาไว้ สายตาของหมอนั่นที่มองลงมาเหมือนเด็กน้อยที่คุณแม่เข้าใจผิดว่าแอบกินขนมในตู้เย็น เป็นแววตาที่เหมือนกับงอนและน้อยใจในเวลาเดียวกัน ช่างเป็นแววตาที่คุ้นเคยเหลือเกิน...

"ไม่ใช่!!!!"

"..."

"ไม่ใช่นะ ไม่ใช่สักหน่อย! ปกติเธอก็ต้องมาแย่งที่นอนกับผมสิ ถ้าเป็นปกติเธอจะต้องโวยวายว่าผมเป็นผู้ชายภาษาอะไรแย่งที่นอนผู้หญิงแบบนี้สิ! นี่มัน... ไม่เหมือนปกติสักนิด..."

เฮกเซนพูดแล้วเบนสายตาทางอื่น ฉันไม่เข้าใจอารมณ์หมอนี่เลยจริงๆ นี่น่ะเหรอที่เรียกว่าผู้ชายหลายอารมณ์ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเดาใจไม่ถูกนี่ใช่มั้ย

"ผมจะนอนล่างเอง"

ร่างที่ทับฉันอยู่ด้านบนกลิ้งตัวลงจากเตียงไปยังที่นอนด้านล่างที่ฉันปูเอาไว้ แล้วยังไม่วายลุกขึ้นนั่งมาจ้องหน้าฉันตาเขม็ง

ผีตุ๊กแกสิงเหรอไอ้ดอกกระเจียว -_-?

"ถือหมอนให้หน่อย"

"อะไรของนาย จะเอาหมอนเหรอ ข้างล่างไม่มีหมอนหรือไงกัน"

"ถือหมอน... ( ._. )

กรี๊ดดดดดดดดดด!! อะไรของมันฟระ! ถือหมงถือหมอนบ้าอะไร ฉันไม่เข้าใจอีตานี่จริงๆ 

"ช่วยถือหมอนให้หน่อยนะ (.  .)"

บ๊ะ! บ๊ะเลย!! ไอ้น้ำเสียงและสีหน้าแบบนี้ทำให้ฉันปฏิเสธไม่ลง ถือก็ถือสิ! จะยากอะไรกับอีแค่หยิบหมอนมาถือไว้ในมือแค่นี้เอง

"ถือหมอนให้ผมหน่อย"

"ก็ถือแล้วนี่ไง -O-"

"ไม่ใช่ตอนนี้ แต่ช่วยถือหมอนให้หน่อย แต่เธอก็คงไม่ถือให้สินะ..."

เฮกเซนพูดเหมือนตัดพ้อ แล้วอะไรกันเนี่ย!ถือหมอนมันคืออะไร เด็กนอกไม่เข้าใจนะคะ TOT และเพื่อให้หมอนี่จบเรื่องถือหมอนไปสักทีฉันจึงได้ทำสัญญาเกี่ยวก้อยว่าจะถือหมอนให้อีตาประธานไร้สาระ ผีเข้าแน่ๆ ผีเกมส์เศรษฐีเข้าสิงแน่ๆ!

"สัญญาเลยก็ได้เอ้า! ฉันจะถือหมอนให้นาย โอเคป่ะ"

"ก็แค่สัญญาลมปาก -3-"

"แล้วจะให้เอาไงฮะ!!"

"เซ็นสิ"

"หือ"

"เซ็นซะสิ ลงชื่อเธอซะว่าเธอจะถือหมอนให้ผม :)"

เอ๊ะ เมื่อกี้ฉันตาฝาดไปหรือเปล่านะว่าเห็นรอยยิ้มน่ารักเหมือนเด็กของหมอนี่เมื่อกี้เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แวบหนึ่ง ...หรือฉันตาฝาดไปเองแฮะ

เฮกเซนยื่นกระดาษเอสี่และปากกามาให้ฉัน หมอนี่ไปหาของพรรค์นี้ได้จากไหนเนี่ย

"โอเค เซ็นก็เซ็น"

ฉันหยิบปากกามาเขียนลงในกระดาษเอสี่ที่ถูกเขียนมาก่อนหน้านั้นแล้ว

 

'นางสาว  ปลรรณ เพตรารัตติอลงกรณ์   ได้ให้สัญญาว่าจะเป็นผู้ถือหมอนให้กับ นายฤทธิ์หัสดิน สิทธินภาไพศาล

หากผิดคำสัญญาขอให้นางสาวปลรรณเสื่อมสมรรถภาพทางร่างกาย อารมณ์ และจิตใจ

ลงชื่อ นางสาวปลรรณ เพตรารัตติอลงกรณ์  ผู้ให้สัญญา

ลงชื่อ นายฤทธิ์หัสดิน สิทธินภาไพศาล         พยาน'

 

"อ่ะ พอใจรึยัง -_-"

เมื่อฉันเซ็นเสร็จเฮกเซนก็คว้าสัญญาบ้าๆ นี่ไปทันที ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจและเก็บมันใส่ประเป๋ากางเกงของตัวเอง

บ้ารึเปล่า? สัญญาถือหมงถือหทอนอะไรก็ไม่รู้ สงสัยต้องพาไปตรวจสมองกันซะหน่อยแล้ว

 

[ Hexen ; Part ]

~Laaaa~Laaaa~

นี่ก็เป็นเวลาห้ามทุ่มกว่าแล้ว ใครมันโทมาวะเนี่ย!! -_____-

ผมลุกขึ้นไปรับสายโทรศัพท์และกรอกเสียงใส่ปลายสาย

"ฮัลโหล ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายก็อย่าโทรมารบกวนคนจะหลับจะนอนตอนห้าทุ่มกว่า รู้มั้ยว่ามันเสียเวลาคนหน้าตาดีที่โคตรจะง่วงนะรู้มั้ย หัดมีมารยาทซะบ้าง"

ช่างเป็นการหลอกด่าแอบชมตัวเองแบบเนียนๆ

[มารยาทคืออะไรเหรอ ฉันสะกดไม่เป็นน่ะ :) ฉันฟรุตพั้นช์ เฮกเซน...นายก็รู้ใช่มั้ยว่าอีกไม่กี่วันก็จะมีการไปทัศนศึกษาของโรงเรียนทั้งสี่น่ะ]

"รู้สิ"

[นั่นแหละ!!! นายรู้ใช่มั้ยว่าโรงเรียนนอฟวิสได้ไปเกาหลี เซนเซีเนียร์ได้ไปฝรั่งเศส แฟรี่ยูเอสได้ไปอเมริกา]

"แน่นอน"

ทำไมผมจะไม่รู้ ปีนี้ในฐานะที่ผมเป็นประธานนักเรียน โรงเรียนเราจะไปเข้าค่ายที่ประเทศเกาหลี เพราะประเทศนี้เป็นประเทศสังกัดของโรงเรียน เหมือนที่โรงเรียนเซนซีเนียร์สังกัดฝรั่งเศส โรงเรียนเชอรี่บลอสซั่มสังกัดญี่ปุ่น ส่วนแฟร์รี่ ยูเอสสังกัดอเมริกา

[นั่นล่ะ! โรงเรียนอื่นๆ ได้ไปเข้าค่ายประเทศสังกัดของตัวเองหมด เว้นแต่โรงเรียนฉันซึ่งได้ไปเข้าค่ายที่อัมพวา ไม่ยุติธรรมสุดๆเลยนะนั่น!!!]

"แล้วไง -_-"

[แล้วไงน่ะเหรอ!! ฉันรู้มาว่าพ่อนายเป็นประธานสังกัด ฉะนั้นฉันแค่อยากให้นายช่วยขอร้องพ่อนายให้หน่อย แหมๆ ง่ายๆ แค่นี้คงไม่มีปัญหาหรอกมั้ง ยังไงเราก็คนกันเอง -.,-]

"ไม่... ช่วยเธอแล้วฉันจะได้อะไร สู้ไม่ช่วยดีกว่ามั้ย"

[สมุดรวมอัลบั้มบิกินี่สุดเซ็กซี่ของบายบี ถ่ายตอนที่ยัยนั่นไปเที่ยวบาหลี มีทั้งวันพีซ ทูพีซ อ๊ะ! แต่ถ้านายรีบให้ป๊ะป๋านายออกเงินให้ฉันอีกเล็กน้อยค่าทัศนศึกษาเฉพาะคนในสภา รับไปเลยทันทีสมุดรวมภาพยัยบายบีตั้งแต่ประถมจนถึงเกรดสิบและแถมฟรีภาพถ่ายสุดเอ็กซ์ตอนที่ยัยนั่นเที่ยวฮาวาย โอ้ไม่นะ! ถ้าไม่รีบตอนนี้ของทั้งหมดจะตกอยู่ในมือเหล่านักเรียนชายแฟร์รี่ยูเอสผู้แสนจะคลั่งไคล้ในตัวยัยหัวแปร๋นนั่น >__<!]

"ไม่ -_-"

[ไม่รับข้อเสนอ?]

"ไม่มีทางให้ไอ้พวกแฟรี่ยูเอสได้ไปหรอก!! เรื่องนี้เดี๋ยวฉันบอกพ่อให้ ไม่เกินสามวันโรงเรียนก็จะได้งบอนุมัติไปญี่ปุ่น ว่าแต่ของน่ะส่งไปรษณีลับแบบปิดผนึกมานะ"

[ให้มันได้อย่างนี้สิ ฮ่าๆๆ ฉันวางละนะคุณประธานโรคจิต :P ดูแลยัยนั่นดีๆ ล่ะ ห้ามใจตัวเองด้วย ยิ่งวันนี้นอนด้วยกัน ระวังจะหนาวเนื้อห่มเนื้อ ยังไงยัยบายบีก็เป็นสาวเป็นแซ่แทะๆ เล็มๆ ได้แต่อย่ารีบร้อนกินล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ตรูดๆๆๆ]

ว่าแต่ถ้าได้ของพรรค์นั้นมาจะเอาไปทำอะไร มันจะมีประโยชน์ตรงไหนที่มานั่งดูภาพยัยตัวแสบใส่ชุดบิกินี่... ทั้งแบบวันพีซที่น่ารักหรือแบบทูพีซแบบสาวเซ็กซี่ แล้วยังจะมีภาพตั้งแต่สมัยประถมอีก...

เอ๊ะ นี่มันเข้าขั้นโรคจิตแล้วนี่นา ไม่ๆ ผมไม่ได้เป็นโรคจิตสักหน่อย -/////-  การทำแบบนั้นมันไม่สุภาพบุรุษและมันดูไม่เท่!

"ใครโทรมาน่ะ =O=?" บายบีที่เงียบอยู่นานถามขึ้น

"ป้าอ้วนๆ ที่ล้างห้องที่บ้านน่ะ โทรมาถามว่าจะให้ดูดส้วมรึเปล่า"

ผมตอบบายบีไป และเริ่มนึกแผนอะไรได้อีกแล้วล่ะ

"โอ๊ย! ปวดหัวสุดๆ เลย"

"เฮ้ยเฮกเซน! นายเป็นอะไร O_O!!"

ผมทำท่าจะล้ม บายบีจึงเข้ามาประคองผมและพากลับมายังที่นอน

แผนสำเร็จ! อาการป่วยหลอกๆ ที่ผมแกล้งทำตั้งแต่ที่บายบีลงซื้อข้าวนั้นได้ผล เพราะตอนที่ผมให้ยัยนั่นลงไปนั้นไอ้โฟเบียมันมาหาผมและบอกว่าจะทดลองแต่งบาดแผลให้ ซึ่งตอนนั้นผมก็รับคำไป โฟเบียแต่งหน้าออกมาได้เหมือนผมโดนต่อยจริงๆ และพอหมอนั่นออกไปไม่นานบายบีก็เข้ามา และเห็นผมที่มีแผลเต็มหน้าและเข้าใจผิดว่าผมโดนทำร้าย

...ซึ่งนั่นมันก็ตรงกับแผนสำออยของผมนั่นเอง

ถ้าจะถามว่าผมได้ประโยชน์อะไรจากแผนพวกนี้ดูเหตุการณ์นี้เป็นตัวอย่างแล้วกัน

"นายยืนไหวมั้ย"

"เหมือนจะไม่ไหว..."

ผมซบหน้าลงไปยังซอกคอของยัยผมแปร๋น

อา...ซอกคอยัยนี่หอมจริงๆ -.,-

 

วันรุ่งขึ้นผมตื่นมาพร้อมกับความสดชื่น ตอนนี้เราได้เวลาออกจากห้องลับนี้ได้แล้ว นั่นคือออกมาทางเตาผิง ซึ่งด้านบนของเตาผิงนั้นจะมีปล่องไฟไว้สำหรับปีนขึ้นไป เพราะในตัวปล่องไฟนั้นมีบันไดลิงเชื่อมไปถึงด้านบน

"เดี๋ยวผมจะเข้าไปก่อนเพื่อเคลียร์ทาง เผื่อว่ามันจะมีสัตว์มีพิษอยู่ด้านในปล่องไฟ"

ผมพูดพลางมุดใต้เตาผิงเข้าไปแล้วก็ต้องเจอกับ...

ตั๊กแก...!

ตั๊ก... ตั๊ก... ตั๊ก... ตั๊กแก!!

ตุ๊กแกนั่นเอง -_- เห็นดังนั้นผมจึงหยิบเจ้าตุ๊กแกตัวอ้วนขึ้นมาและขว้างมันไปยังผนังห้องอีกด้านหนึ่งโดยมีสีหน้าสุดช็อกของบายบีมองมา

"หนะ...ไหนนายบอกว่ากลัวตุ๊กแกไง"

"ใครบอก" ผมยิ้มมุมปากแบบเจ้าเล่ห์

"ก็เมื่อคืนนายยังบอกว่านายกลัวตุ๊กแกที่สุดในสามโลกไม่ใช่เหรอ?"

 "ใคร อะไร ไม่มีซะหน่อย ผู้ชายอย่างผมนี่นะกลัวตุ๊กแก ตลกตายเลย :)

"กะ...ก็เมื่อคืนนี้นาย... -/////-"

 "เราขึ้นไปด้านบนกันได้แล้ว ทางสะดวก" ผมพูดดักก่อนที่บายบีจะทันได้คิดว่านั่นเป็นแผนแต๊ะอั๋งอีกแผนหนึ่ง

ผมขอบอกไว้เลยนะ...ที่ผมได้ขึ้นชื่อว่าเป็นประธานเจ้าเล่ห์นั้นผมไม่ได้ตั้งขึ้นมาเอง แต่เป็นคำเรียกที่ทุกคนตั้งให้ ผมคือผู้ชายที่สามารถทำทุกอย่างได้เพื่อความต้องการของตนเอง ถึงจะยอมเสียศักดิ์ศรีไปบ้างบางทีแต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหา

ขอเตือนไว้ก่อนนะว่านิยายเรื่องนี้อย่าเชื่อใจผมให้มาก เพราะผมคือเฮกเซน ผู้ชายเลวแสนเลว เจ้าเล่ห์ และจอมหลอกลวง...

สิ่งที่ผมทำไป...สิ่งที่คุณเห็นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็นก็ได้นะ ผมแค่เตือนไว้ว่าอย่าไว้ใจผม...ก็แค่นั้น!





     







โอ้ไม่นะ TOT ไม่มีใครบอกไรเตอร์เลยว่าอักษรมันมั่วไดใจขนาดนี้
แงงงงงๆๆๆๆๆ แต่ช่างมันปะไร... เค้าแก้ให้แล้วนะตัวเอง
ตอนต่อไปเราจะไปหาเฮียแปงกันนน >___<!!


Cr.Theam :-  BB 
Lable :- STANDARD
B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #66 SAM ' BUCK (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:58
    แก อิประธานชั่ว =__=^^ ฉันไม่น่าไว้ใจให้แกอยู่กับบายบีผู้น่ารักและเกรียนแสนเกรียนของฉันเลย แกนี่มันทั้งหื่นทั้งชั่วจริงๆ ถ้าเจอตัวอยากถีบให้หน้าหงาย #นับวันยิ่งหลงรักนิยายเรื่องนี้แล้วอ่ะ >O
    คลุมดำ>>เพื่อนไรเตอร์เสี่ยวมาก
    #66
    0
  2. #50 นานา เอะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 21:14
    555 เป็นนิยาย ที่นางเอก เเละ พระเอก น่ารักมากๆๆๆเเละ เเอบ มีฮา กวน เเต่งได้ดีมาก เลย ค่ะ สุ้ๆ นะค่ะ มีไร อยากถาม อ่ะค่ะ ถือหมอน คืออะไร งง มากเลย
    #50
    0
  3. #43 Meaning (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 02:45
    พระเอกโคตะระหื่นอ่ะ -O-
    #43
    0
  4. #38 ฮาโลวีนสีชมพู (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 11:28
    ถือหมอน...ถอนมือ-0-?? เราคิดมากไปเองรึเปล่าว่าตาพระเอกจะมีแผนมาแกล้งนางเอกสุดที่รักของฉันอีกT^T
    #38
    0