The fairy tale ※ อลวน...เทพนิยายพันธุ์พิลึก!!

ตอนที่ 47 : ※ Lusinclow ※ Please allow me to disappear. [Thx for 700 FC]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 ก.ค. 55


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com 

ตอนพิเศษนี้เนื่องในโอกาสที่นักอ่านครบ 700 คนนะคะ >U<

หวังว่าทุกคนจะชอบตอนพิเศษนี้เหมือนที่ลูซชอบนะ ^^

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Lusinclow

Please allow me to disappear.

ได้โปรดให้ผมหายไป

ดีกว่าอยู่บนโลกที่ไม่มีคุณ

.

.

.

พลิบานและล่วงโรย

นั่นเป็นสัจธรรมชีวิตที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ของมนุษย์

เขาเห็น

ลูกหลานผู้มีสายเลือดของตนเองไหลเวียนอยู่ในร่าง ครอบครัว ศัตรูและมิตรสหายที่ค่อยๆล่วงโรยลงไปตามกาลเวลาขณะที่เวลาของเขานั้นกลับหยุดอยู่ ณ ที่เดิมไม่เปลี่ยนแปลง บ่งบอกว่าตัวเขาได้ออกห่างจากชะตากรรมอย่างที่พวกนั้นได้เป็นเสียจนหมดสิ้น

จวบจนกระทั่งคนที่รู้จักคนสุดท้ายของเขาได้ตายลงไป ลูซินโคลว์ ลา คัสดูตา อาโดนิสก็ได้หายไปจากหน้ากระดาษของอาซิโดเลียตลอดกาล

.

.

.

บางครั้งก็เฝ้าถามกับตัวเอง

หากว่ามนุษย์ต้องเกิดมาแล้วตายลงไป

มันจะมีค่าอันใดที่ต้องเวียนว่ายตายเกิดกัน?

.

.

.

ท่ามกลางท้องฟ้าสีเทาที่ปุยหิมะสีขาวได้ตกลงมานั้น ความหนาวเหน็บกลับไม่กัดกินตัวเขาได้เลยแม้แต่น้อย

ลูซินโคลว์จำไม่ได้ว่านั่นเป็นวันที่เท่าไหร่ เดือนหรือปีอะไรเขาไม่ได้สนใจจะจำมันแต่อย่างใด กระทั่งรายละเอียดยิบย่อยอย่างรอบกายมีอะไรบ้างเขาก็ไม่ใคร่สนใจเท่าไหร่นัก รู้เพียงว่าวันนั้นเป็นวันที่หิมะแรกสุดของปีตกลงมา

อันที่จริงทุกอย่างมันไม่น่าสนใจเพราะสิ่งที่เขายังจดจำได้อยู่ในสมองตลอดเวลาคือภาพของคนเพียงหนึ่งคน

ในวันนั้นเด็กคนนั้นเดินเข้ามาหาเขาพร้อมรอยยิ้มอย่างอ่อนจางที่นานๆทีจะปรากฏให้เห็นอยู่บนใบหน้า ก่อนจะใช้แรงของตนลากเขาออกจากห้องทำงานแล้วพาไปยังที่ไหนสักแห่งซึ่งเขาก็จำรายละเอียดไม่ได้อยู่เหมือนกัน

หลังจากเดินมาได้ไม่นานเท่าไหร่เด็กคนนั้นก็หยุดลงก่อนที่จะหันกลับมาด้วยรอยยิ้มที่พร่างพรายบนใบหน้างดงามที่พาลให้ใครเห็นก็ต้องสะดุดลมหายใจอย่างง่ายๆ เด็กคนนี้มีเรือนผมสีน้ำตาลประกายเงินอย่างน่าประหลาดตา ดวงตาสองสีคู่เรียวสวยจับจ้องมาที่เขาก่อนที่มือเรียวนั่นจะยกมือที่จับเขาไว้ขึ้นมา

ลูซินโคลว์...”

เสียงนั้นเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงโทนนุ่มที่ปกติมักจะแข็งกระด้างขณะที่รอยยิ้มอ่อนจางระบายอยู่บนใบหน้างดงาม คนตรงหน้ามักจะเรียกเขาด้วยชื่อเฉยๆอย่างที่น้อยคนนั้นจะเรียก แต่นั่นก็คือสิทธิ์พิเศษของคนตรงหน้าอยู่แล้ว

จำได้ว่าตอนนั้นเขามองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจมือนั้นยกขึ้นมาเกลี่ยหิมะที่มีอยู่ประปรายบนผมยาวที่ถูกถักเป็นเปียล้อมรอบคอของคนตรงหน้าอย่างช้าๆก่อนที่จะอดเปรยไม่ได้ ...อย่างน้อยถ้าหากคุณจะออกมาข้างนอกก็น่าจะถือร่มมาหน่อยนะครับ...เอล”

แต่ดูเหมือนคำเตือนของเขาจะไม่เข้าหูของเด็กคนนี้เลยแม้แต่น้อย บรีเอลระบายรอยยิ้มงดงามให้กว้างขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงความดีใจเอาไว้อย่างปิดไม่มิด “ฉันใช้เวทมนตร์ได้แล้ว...”

หืม?”

เขาทวนออกมาทว่าเด็กหนุ่มไม่กล่าวอะไร มือของเด็กหนุ่มที่กุมมือของเขาเอาไว้นั้นค่อยๆเปล่งประกายสีทองอ่อนๆออกมา ในตอนนั้นเขากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นจางๆจากฝ่ามือทั้งๆที่อากาศภายนอกนั้นหนาวเหน็บ

ถึงแม้ว่า...มันจะเป็นเพียงเวทมนตร์...บทเล็กๆก็เถอะ...”

นัยน์ตาสองสีทองทอดประกายอ่อนลงขณะที่ลูซินโคลว์นั้นชะงักเพียงเล็กน้อย ทอดมองประกายสีทองอ่อนเล็กๆที่กุมมือของเขาเอาไว้ด้วยความนิ่งงัน

เวทมนตร์ที่อีกฝ่ายใช้เป็นครั้งแรกแล้วเขาได้เห็น

เขาจะสามารถคิดเข้าข้างตัวเองได้ไหมนะ...ว่าจริงๆแล้วเขาก็สำคัญกับอีกฝ่ายไม่แพ้สีทองคนนั้นเหมือนกัน

เพราะลูซินโคลว์ต่างรู้ดี...สีทองนั้นมีสัญลักษณ์ที่แทนใครกันแน่

และใครคนนั้นก็สำคัญกับเด็กหนุ่มตรงหน้ามากพอ...มากกว่าเขาอย่างแน่นอน

จำได้ว่าตอนนั้นเขายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน...ไม่ว่าเมื่อไหร่ลูซินโคลว์ก็มักจะยิ้มเสมอ ปิดบังความรู้สึกต่างๆของตัวเองด้วยรอยยิ้มแบบนี้ มันทำให้ไม่มีใครรู้ว่าตัวเขานั้นคิดอะไรอยู่กันแน่ และเขากำลังใช้กำแพงดังกล่าวมากั้นตัวเองเอาไว้กับคนตรงหน้า

ยินดีด้วยนะครับ...” เขากล่าวมันออกไปทั้งๆที่ในใจนั้นกลับยินดีไม่ออก ส่วนเด็กหนุ่มนั้นเพียงตวัดสายตาขึ้นมองเขาเล็กน้อย “สีทองนั้น...อบอุ่นมากเลยครับ”

น้อยใจอยู่หรือเปล่า? เสียใจอยู่ใช่ไหม?

ไม่ว่าเมื่อไหร่ลูซินโคลว์ก็ไม่เคยสำคัญกับใคร

นัยน์ตาสองสีของเด็กชายนั้นจับจ้องมาทางเขานิ่งก่อนจะปรายสายตาเหม่อมองไปไกลราวกับกำลังคิดถึงใครบางคนอยู่ แล้วเปรยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบว่า...อืม เป็นสีทองที่อบอุ่น...”

...”

และน่าสงสารเหลือเกิน...”

.

.

.

สีทองนั้นน่ารังเกียจที่สุด

เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่

สีทองก็มักจะได้ทุกอย่างไปเพราะความเจิดจรัส

มากกว่าสีเงินที่มักจะถูกทอดทิ้ง

.

.

.

สุขสันต์วันเกิดลูซินโคลว์”

จำได้ว่าเมื่อได้ยินหัวคิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยก่อนที่จะมองใบหน้างดงามของคนที่เดินมาพร้อมกับเค้กปอร์น เด็กหนุ่มเดินมาก่อนจะวางเค้กหน้าตาน่ารักลงตรงหน้าเขาขณะที่เจ้าตัวก็นั่งลงตรงเก้าอี้ฟังตรงข้ามแล้วร้องเพลง

Happy Brithday to you.Happy...”

แต่เท่าที่จำได้ลางๆวันนี้มัน...

วันนี้มันไม่ใช่วันเกิดของผมนะครับเอล...” เขาเอ่ยออกมาเสียงอ่อยทว่าคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามนั้นหยุดร้องเพลงแล้วหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าแล้วเอ่ยออกมาว่า

ทำมาให้กินก็กินๆไปเถอะ”

...ครับ...”

นี่อีกฝ่ายจะให้เขาเป็นหนูทดลองใช่ไหมนะ?

ลูซินโคลว์คิดกับตัวเองในใจอย่างขำๆก่อนที่จะมองดูเค้กตรงหน้าที่ประดับตกแต่งอย่างน่ารักด้วยแยมกับช็อกโกแลตเสียส่วนใหญ่ ไม่ค่อยลงครีมเท่าไหร่นักเพราะคนทำไม่ค่อยชอบรสหวานเลี่ยนของครีม ยิ่งเมื่อมองเขาก็อดไม่ได้ที่จะเปรยว่า

...รู้ไหมครับว่าผู้ชายเขาไม่ค่อยเข้าครัวกันน่ะ”

นัยน์ตาสองสีนั้นหรี่ลงมองเขาเล็กน้อยก่อนที่เจ้าตัวจะยกเค้กขึ้นแล้วเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นก็ไม่ต้องกิน”

ผมล้อเล่นครับ อีกอย่างวันนี้...” นัยน์ตาสีทองนั้นเหลือบไปมองปฏิทินข้างกายก่อนที่จะชะงักเล็กน้อยแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “วันที่ 16 มกราคม...”

ใช่น่ะสิ” เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาก่อนที่จะเอ่ยต่อ “ตกลงจะกินหรือไม่กิน ถ้านายไม่กินฉันจะเอามันไปให้คนอื่นกินแทน”

ปกติเขาต้องทิ้งไม่ใช่หรอครับ เอาเถอะ ไหนๆคุณก็อุตส่าห์มาร้องเพลงพร้อมกับเอาเค้กมาให้ผมนี่นะ...” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาก่อนจะมองเค้กที่วางกลับสู่ที่เดิม มือนั้นยกขึ้นมาตักเค้กเข้าปากมองคนตัวเล็กกว่าที่ทิ้งตัวนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วเริ่มหยิบจับงานของเขาไปดูด้วยท่าทางปกติ

วันที่ 16 มกราคม...วันเกิดของสีทองนั้น

เค้กปอร์นที่เอาไว้กินกันสองคนนั้นเขากลับกินหมดได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ดูท่าอาหารกลางวันนั้นบางทีเขาคงกินไม่ไหว นัยน์ตาสองสีเองก็ละจากเอกสารเบื้องหน้านั่นมองใบหน้าของเขาแล้วเอ่ยปากถาม

อร่อยหรือเปล่า?”

ในตอนนี้ที่คุณถาม ในสายตาของคุณเบื้องหน้านั้นเป็นผม

อร่อยที่สุดเลย...ครับ”

หรือใครอีกคนกันแน่...

.

.

.

รสชาติที่หวานเพียงเล็กน้อยนั้น

กลับตอกย้ำหัวใจของผม

มากกว่าถ้อยคำใดๆของศัตรู

.

.

.

แต่ช่วงชีวิตที่เนิ่นนานที่สุด...เขากลับจำเรื่องราวต่อไปนี้แทบไม่เคยเลอะเลือน

เพราะนั่นคือความเจ็บปวดที่แท้จริง

มือที่อ่อนแรงนั้นสัมผัสกับใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบามันทั้งสั่นระริกอย่างคนไร้เรี่ยวแรง รอยยิ้มค่อยๆระบายที่ใบหน้านั้นก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยออกมาอย่างช้าๆด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

ทำไมถึงร้องไห้กัน...”

เพราะคุณกำลังจะตาย...ขณะที่ผมยังต้องอยู่ต่อไป

ในฐานะเทพแห่งปัจจุบัน

...อ่อนแอ...”

คำปรามาสดังจากปากคุณแต่เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลยแม้แต่น้อย ได้แต่ฟังเสียงอ่อนแรงนั้นอย่างตั้งใจ เพราะเขารู้ว่านี่จะเป็นเพียงช่วงเวลาสุดท้ายที่เขาได้ยินเสียงของคนตรงหน้า...ที่แม้ว่าจะเปลี่ยนไปจากความทรงจำ ทว่านัยน์ตาสองสีที่เจิดจรัสนั้นกลับมองมาที่เขานิ่ง

...นี่ฉันกำลังจะตายสินะ...”

ผมไม่อยากให้คุณตายเลย...” เขาเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะจับมือเล็กๆที่อ่อนแรงนั้นแน่น “...ถ้าหากว่าผมหยุดเวลาของคุณไว้แล้วแหละก็...ใช่แล้ว ถ้าหากว่าผมหยุดเวลาของคุณเพื่อตรึงเวลาในตอนนี้ แล้วให้อาโด (เทพแห่งอดีตกาล) ย้อนเวลาร่างของคุณกลับไป...จากนั้นผมใช้เวทมนตร์...หยุดเวลาของคุณลงแล้วแหละก็...”

เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...

ทว่าคนที่ฟังกลับหัวเราะเบาๆในลำคอที่แสนอ่อนแรงนั่น...

...พี่ชายโง่...”

คนฟังชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของคนตรงหน้า นานเท่าไหร่แล้วที่เด็กคนนี้ไม่ได้เรียกเขาว่าพี่ชายกัน...ไม่สิ บางทีมันอาจจะตั้งแต่แรกเริ่ม...จำได้เลยว่าสมัยก่อนตนนั้นปรารถนาให้เด็กตรงหน้านั้นเรียกว่าพี่ชายมากแค่ไหนกัน แต่ว่ามันต้องไม่ใช่ตอนนี้...

ในตอนที่อีกฝ่ายกำลังจะทิ้งเขาไปตลอดกาล

ปล่อยให้ฉันตายเถอะ...”

...”

ตัวของฉันในตอนนี้อยู่มานานเกินไปแล้ว...”

นัยน์ตาสีทองนั้นหลับลงก่อนที่จะบีบมือที่อ่อนแรงนั้นแน่นแล้วเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา “คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด...”

รอยยิ้มอ่อนจางระบายบนใบหน้านั้น “อืม...เวลาของฉันเหลืออีกไม่มากแล้ว ถ้าอยากจะด่าให้ฟังมีแค่ตอนนี้เท่านั้นนะ...”

ผมจะไปด่าคุณได้ยังไงกัน...”

คนโกหก” เสียงนั้นค้านออกมาอย่างแผ่วๆ “...นายมีเรื่องที่ปิดบังเอาไว้เยอะเลย...”

...”

พูดมาสิ มีแค่ตอนนี้เท่านั้นนะ...”

ราวกับทุกอย่างพังทลายลง...สิ่งที่เก็บเอาไว้ในใจนั้นค่อยๆเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา

ผมรู้สึกโกรธคุณ...” จำได้ว่ายามนั้นเสียงของตนนั้นแห้งผาก “ทั้งๆที่ผมอยู่ตรงหน้าแท้ๆทำไมกัน...ทำไมคุณถึงคิดถึงแต่มิคาเอลกัน!! ไม่ว่าคุณจะทำอะไรให้ผมมากเท่าไหร่คุณก็เอาแต่คิดถึงแต่หมอนั่น...”

...”

จนบางทีผมก็สงสัย ในสายตาของคุณผมเป็นอะไรกันแน่ครับ...”

นัยน์ตาสองสีสบกับเขา มันยังคงกระจ่างใสอยู่เสมอ รอยยิ้มอ่อนจางนั้นปรากฏบนใบหน้าก่อนที่เสียงแผ่วจะเอ่ยต่อ “สีแทนตัวของนายที่ใครเขาพูดกันคือสีอะไร...”

สีเงิน...”

วันเกิดของนายคือวันไหนกันลูซินโคลว์...”

...วันที่ 15 พฤษภาคม...”

อา...จะว่าไปนอกจากสีแล้ววันเกิดของนายฉันไม่รู้จริงๆ...” นัยน์ตาสองสีหลับลงอย่างเหนื่อยอ่อน

...เพราะคุณไม่เคยสนใจผมเลย...” นัยน์ตาสองสีไหวระริกขณะที่คนตรงหน้านั้นแย้มยิ้ม

ฉันไม่รู้...ว่านายน่ะชอบรสหวานอ่อนๆเกลียดรสขมกับรสเค็ม กินเผ็ดไม่เป็น เวลากินกาแฟชอบน้ำตาลหนึ่งก้อน เกลียดสับปะรดและผักชีโรยหน้าที่สุด...”

...”

ฉันไม่รู้...ว่านายเกลียดสีทอง แต่ชอบสีเงินแล้วก็สีดำ เวลานอนชอบนอนคว่ำหน้าไม่ก็เอียงข้างซ้าย...”

...”

ฉันไม่รู้...ว่าเวลาโกหกนายจะชอบยิ้มแต่จะมักจะเผลอจิกมือตัวเอง...”

...”

...ฉันมันไม่รู้...จริงๆหรอพี่ชาย?...หรือว่าฉันเพียงไม่พูดมันออกไปให้นายได้ฟัง นายจึงคิดว่าฉันไม่เคยรู้อะไรเลย” นัยน์ตาสองสีหลับลงขณะที่นัยน์ตาสีทองนั้นเบิกกว้าง มือที่อ่อนแรงนั้นบีบมือของเขาไว้ก่อนที่จะถ่ายทอดวามอบอุ่นที่แสนแผ่นเบา เวทมนตร์ที่เขาจดจำได้เป็นอย่างดี

เพราะมันคือมนต์บทแรกที่อีกฝ่ายใช้เป็น...

นายไม่เคยบอกฉัน...ว่านายเกิดวันไหน...” นัยน์ตาสองสีสบกับนัยน์ตาสีทองของเขา “...ฉันเลยไม่รู้ว่าจะเซอร์ไพร์ดนายยังไงดี...”

สุขสันต์วันเกิดลูซินโคลว์”

วันนี้มันไม่ใช่วันเกิดของผมนะครับเอล...”

ฉันใช้วันนั้น...วันที่ฉันไม่เหลือใครแล้วมีนายเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างๆเป็นวันเกิดของนาย...” สัมผัสที่มือของลูซินโคลว์หนกขึ้นเรื่อยๆ “...เพราะมันคือวันสำคัญของฉัน...”

อร่อยหรือเปล่า?”

อร่อยที่สุดเลย...ครับ”

วันสำคัญของฉัน...ที่อยากให้มันเป็นวันสำคัญของนายด้วยเหลือเกิน...”

ช่วงวินาทีนั้น...ลูซินโคลว์รู้สึกขอบตาที่ร้อนผาว ไม่รับรู้ว่าตอนนี้เขากำลังทำหน้าแบบไหนกันแน่ นัยน์ตาของน้องชายคนนี้ถึงได้ฉายแววเศร้าแบบนี้กัน มือเล็กนั้นค่อยยกขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

...ช่วยทำตามความปรารถนาของคนที่กำลังจะตายได้หรือเปล่า...” นัยน์ตาสองสีปรือปิดลงแล้วเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา “...ฉันกอดนายได้ใช่ไหม...”

สิ้นคำเอ่ยนั้นลูซินโคลว์ก้มลงกอดร่างที่อ่อนบางนั่น ใบหน้าของเขาฝังลงที่ไหล่เล็กขณะที่ร่างของน้องชายนั้นเกยอยู่ที่ไหล่ของตน “...ขนาดแรงที่จะกอดนายตอบ...ฉันยังไม่มีเลยหรอเนี่ย...”

เวลาของเขากำลังหมดลง...

ขณะที่เวลาของพี่ชายเขานั้นยังเดินต่อไปอย่างไม่สิ้นสุด...

ได้โปรด...อย่าจากผมไปเลย...” เขาเอ่ยถ้อยคำขอร้องอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือประกายแสงสีทองและความอบอุ่นที่แผ่ไปทั่วร่าง ราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังกอดเขาอยู่

ถ้าหากว่าคุณคิดจะไป...ก็ใจร้ายกับผม ทำให้ผมกลียดคุณเถอะครับ

เพราะอย่างน้อยผมจะไม่เสียใจ จะไม่เสียน้ำตาแบบนี้...

นายจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป...แม้จะไม่มีฉัน...”

ลูซินโคลว์ได้ยินเสียงที่อ่อนโยนและมั่นคงนั้น

ไม่ต้องห่วง...นายจะต้องก้าวผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน...”

ความอบอุ่นที่ตอกย้ำหัวใจของเขาเรียกให้น้ำตาไหลรินออกมา

เพราะนายคือพี่ชายอ่อนแอที่สุด...น่าสงสารที่สุด...”

ในวินาทีแห่งความตายนั้นครู่หนึ่งลูซินโคลว์กลับนึกถึงคำถามที่เขาเคยถามอีกฝ่ายเมื่อนานมาแล้ว...หรืออาจจะเพียงชั่ววินาทีถ้าเทียบกับเวลาที่ยาวนานต่อจากนี้ไป

สีทองนั้น...อบอุ่นมากเลยครับ”

...ดวงตาสีทองของนาย...สีทองที่อ่อนแอและน่าสงสาร...”

...อืม เป็นสีทองที่อบอุ่น...”

และน่าสงสารเหลือเกิน...”

แต่ฉันรัก...สีทองนี้เหลือเกิน...”

.

.

.

ริมฝีปากที่เหือดแห้งได้ตะโกนกรีดร้องเรียกคุณออกมาจนสุดเสียง

ดวงตาสีทองที่คุณบอกว่าชอบที่สุดนั้นเต็มไปด้วยน้ำตา

ผมยังต้องอยู่กับเวลาที่ยาวนานโดยไร้ซึ่งคุณ

ความปรารถนาไม่อาจะเป็นจริงได้อีกต่อไป

...เพราะคุณได้จากผมไปตลอดกาล...

.

.

.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

อย่างที่อ่านไปแล้วลูซินโคลว์เป็นอมตะเพราะกลายเป็นเทพ...แต่คนอื่นๆเขาไม่ได้อมตะนี่นา...

ก็ต้องแก่ตายกันไปเป็นธรรมดานั่นแหละ (สัจธรรมๆ)

ช่วงนี้อยากลองเขียนอะไรดราม่าๆดูเลยเขียนตอนพิเศษนี้ขึ้นมา

เห็นลูซินโคลว์ช่วงนี้บทบัดซบมาก มีคนเรียกว่าอยากให้เขาสมหวัง (?) กับน้องชายเสียที ซึ่งสุดท้ายก็สมหวังน่ะนะ แต่กว่าจะสมหวังมันนานไปหน่อยเท่านั้นเองแหละ

เล่าตอนช่วงที่บรีเอลกำลังจะตายแล้วลูซินโคลว์มานั่งอยู่ข้างๆ ให้ความรู้สึกเหมือนสามีกุมมือภรรยาที่กำลังลาโลกไปก่อนเลย...สองพี่น้องน่าสงสาร เอาเข้าจริงมันจะไม่ดราม่าถ้าเป็นพวกชอบพูดตรงๆทั้งสองฝ่ายน่ะนะ

ลูซินโคลว์คิดว่าบรีเอลเห็นว่าตัวเองป็นตัวแทนของมิคาอล ขนาดที่บรีเอลมันก็...ปากหนักว่ะ ไม่กล้าพูดว่าที่ทำมาทั้งหมดเพื่อนายคนเดียวเลยนะเบบี๋ สุดท้ายกว่าจะพูดก็ตอนตายนี่แหละ

เรื่องราวหลังจากนี้ของลูซินโคลว์

หลังจากที่คนรู้จักตายหมดแต่ลูซินโคลว์เป็นอมตะหมอนั่นก็หายหัวไปจากอาซิโดเลีย เดินไปที่ดาวดวงอื่นไปทั่วนั่นแหละ แต่สุดท้ายก็กลับมาที่อาซิโดเลียช่วงที่ดาวนั้นกำลังล่มสลาย รู้สึกว่าช่วงที่กลับมาก็ราวๆหลายล้านปีแล้วนั่นแหละ นั่งนิ่งอยู่ในดาวนั้นไปเรื่อยๆระลึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับคนรู้จักไปจนกว่าดาวนั้นจะพังทลายถึงตอนนั้นแหละค่อยเดินทางไปอยู่กับอาโด (เทพแห่งอดีต) แล้วก็เฟรอส (เทพแห่งอนาคต) นั่นน่ะ

เอาเข้าจริงบรีเอลใจร้ายมากเลยนะ

ในตอนที่ตายถ้าหากว่าหมอนั่นไม่บอกความจริงทั้งหมดกับลูซินโคลว์ บางทีลูซินโคลว์อาจจะไม่เสียใจเท่านี้เลยก็ได้ด้วยซ้ำไป แต่สุดท้ายบรีเอลก็เลือกที่จะบอกมันก้ำกึงระหว่างความใจดีกับความใจร้าย ที่บอกเพราะลูซินโคลว์จะได้ไม่น้อยใจ ขณะเดียวกันมันก็เหมือนกับคำสาปนั่นแหละ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

3,390 ความคิดเห็น

  1. #3355 MP-MD (@mdmp) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 23:33
    เราเคยได้ยินว่าเฟรอสอยากแต่งงานกับบรีเอลแหละ
    ถ้าเป็นอย่างงั้นเรื่องจะเป็นไงต่อดี
    น่าสนุก..เนอะ
    #3355
    0
  2. #3028 YOU AND ME (@happy-funny) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 16:51
    ดราม่าน้ำตาแตก แงๆๆๆ เอาความรั่วมาน้าาาาาาาาาาาาาาาาาา เค้าอยากได้เสียงหัวเราะอ่าาาาาาาา
    #3028
    0
  3. #2905 s.tiger (@jennyblue) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 13:21
    น่าสงสารอ่ะ น่าสงสารที่สุดเลย
    #2905
    0
  4. #2846 SKY FALL (@mameiwza01) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 11:24
    งิ *_*
    #2846
    0
  5. #2612 ametrine.quartz (@raindrop-diamond) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 11:48
    สงสารเลย TT
    #2612
    0
  6. #2606 preaw231 (@preaw231) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2555 / 08:32
    แงงงงงงงงTOTน้ำตาไหลพรากๆเลยค่ะ แงงงงงงงง
    #2606
    0
  7. #2596 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 10:21
    เรื่องนี้มันเกิดก่อนเรื่องเฟียร์อีกนา!

    ดูได้จักบักลูซิน//
    #2596
    0
  8. #2594 Te-amo...Tomo (@te-amo) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2555 / 23:07
    ฮือออออออออออออ หลอกกินน้ำตาเราอีกแล้วอะ T_T!!!!
    แต่ทำไม.. ความรู้สึกมันถึงได้เหมือน "คู่รัก" ที่ "พระเอก" เข้าใจผิดว่า "นางเอก" ยังรัก "แฟนเก่า" มากกว่า "พี่ชาย" เข้าใจผิดว่า "น้องชาย" คิดถึง "พี่ชายอีกคน" อะ TOT???

    รักลูซินโคลว์อะ!!!
    #2594
    0
  9. #2593 reserection (@deva_dew) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2555 / 14:37
    ผมเปียพันคอนี่มันคุ้น ๆ นะเหมือนคนที่เข้าไปทำร้ายท่านหญิงเฟเราเซียไหมเนี่ย
    #2593
    0
  10. #2592 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2555 / 09:18
    คิดอีกแง่หนึ่งอย่างน้อยดีกว่าบรีเอลตายแล้วลูซินยังแห้วนะ!
    #2592
    0
  11. #2590 The White Rose of Death (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2555 / 22:06
    คนที่ใจร้ายที่สุดคือ ไรเตอร์ต่างหาก เนอะ
    #2590
    0
  12. #2589 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2555 / 20:43
    ขอเม้นท์ 2590 ไปนะจ๊ะ!!

    คิดอีกแง่หนึ่งอยบ่างน้อยก็สมหวังแหละนะ =w= หี่หี่หี่หี่หี่
    อีกอย่างเรื่องนี้มันไม่วายนะ!
    (หรอออออออ)

    ถ้าให้ได้ครองคู่กันก็วายน่ะสิ (ลบๆ)//
    #2589
    0
  13. #2588 TONNAM' (@tonnamro) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2555 / 18:39
    เศร้าาาาา T[ _____]T
    อ่านแล้วรู้สึกซึ้งถึงคำว่า 'เราอาจต้องยอมมีความสุขชั่วขณะ เพียงเพื่อจะเจ็บปวดไปตลอดชีวิต' เลยค่ะ
    แบบ มันอาจจะทำให้ลูซินโคลว์มีความสุขนะ แต่เจ็บปวดไปตลอดเลย T ___ T
    หลายๆครั้งรู้สึกว่าถ้าตัวละครในเรื่องนี้มันไม่ซึนกันมากมายแล้วพูดอะไรที่รู้สึกออกมาบ้างก็คงดี ฮือ
    #2588
    0
  14. #2587 karmdodcom (@karmdodcom) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2555 / 17:45
    น้ำตาคลอแล้วค่ะ T^T
    เพลงได้อารมณ์สุดๆเถอะ...ฮึก T^T
    เจอตอนที่น้องชายพูดออกมาแบบนี้..โอ๊ย...ฮึกก T^T น้ำตารื้นเลยอ่า T^T
    #2587
    0
  15. #2586 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2555 / 11:55
    อย่างน้อยลูซินก็ไม่แห้วนะ
    #2586
    0
  16. #2585 MarshMalloW KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 22:01
    ฮือ อ่านแล้วแบบ...แบบ น้ำตาไหลพรากๆ(?)เลยฮะ
    ลูซิน นายมันน่าสงสารจริงๆ
    บรีบรี๊ ภาคใหม่นายจะจืดจางลงใช่มั้ย?ม่ายน้าาาาา~
    ลาก่อนฮะ ฮึก...ฮึก/กัดผ้าเช็ดหน้า
    #2585
    0
  17. #2584 @ P i e r r o t ?™❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 19:54
    น่าสงสารอ่ะ~~
    ร้องไห้~~~
    #2584
    0
  18. #2583 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 12:15
    =w= สัจธรรมมมม
    มีพบย่อมมีจากเป้นเรื่องธรรมชาติ อาอูววว
    (วิ่งหนีไป)
    #2583
    0
  19. #2582 The White Rose of Death (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 10:06
    น้ำตาไหลหลากกกกกกกกก  ดราม่าได้กินใจมากคะ T^T  อาโดไม่เอาลูกหลานไปอยู่ด้วยหน่อยเหรอ...
    #2582
    0
  20. #2581 Zero (@akirashi) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 09:38
    ประทับใจมากๆค่ะคุณลูส ^ ^
    #2581
    0
  21. #2580 ╰ ♡ ╯ B. E. A. U. T. Y ξ (@ayumusang) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 00:36
    ลูซิน T^T !!!!!!! ซึนทั้งพี่ทั้งน้อง แง้
    #2580
    0
  22. #2578 R a b b i t + A L I C E (@baivan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 22:56
    น้ำตาท่วมเลย TT^TT
    #2578
    0
  23. #2577 Dark Girls (@crazy-girls) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 22:02
    ให้บรีเอลเป็นเทพด้วยยยย>0<///
    #2577
    0
  24. #2576 Elfear (@venelin) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 20:06
    (T.,T)  เศร้า  เศร้า  ไม่ไหวแล้ว  ทำไมชีวิตแกมันมีแต่เรื่องน่าสงสารอ่ะลูซินโครว์
    #2576
    0
  25. #2575 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 20:04
    คู่พี่น้องงงงงง XDDDD
    #2575
    0