The fairy tale ※ อลวน...เทพนิยายพันธุ์พิลึก!!

ตอนที่ 46 : ※ 35 ※ และแล้วเรื่องราวทั้งหมดก็จบลงอย่างมีความสุข...(?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    4 ก.ค. 55


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com






 



 

บทสรุปของเจ้าหญิง : ราฟาแอล อันนูชาโต อาโดนิส



 

 

นี่ๆ เจ้าหญิงเรามาแต่งงานกันเถอะนะ!”



 

เย็นวันหนึ่งนั้นราชาปีศาจเชอรัลเซ่ที่หายไปนานก็สามารถตามหาบ้านของเจ้าหญิงหรือราฟาแอลจนเจอได้ ใบหน้าหล่อเหลานั้นปรากฏรอยยิ้มอย่างดีใจมองดูเจ้าหญิงที่วันนี้ยังโลลิโมเอะมากมาย ในมือของเจ้าหญิงกำลังถือหนังสือหน้าปกขาดแหว่ง จากรูปการณ์ก่อนหน้านี้มันน่าจะเป็นปกชายหญิงอยู่ในท่าทางดูอร๊างมาก แต่หน้าของฝ่ายหญิงถูกกรรไกรตัดแหว่งเอย ปากกาขีดเขียนเอย อืม...เพราะความจริงแล้วหน้าปกนี้ผู้หญิงที่ขึ้นมันทุเรศมากสินะ




 

 

อันที่จริงคือราฟาแอลชอบพระเอกเรื่องนี้

แต่หมั่นไส้ชะนีนางเอก ทำอะไรมันไม่ได้ละเลงกับปกแม่ม!




 

 

นัยน์ตาสีทองนั้นเงยหน้าขึ้นมามองเขาก่อนที่จะหันกลับไปสนใจหนังสือในมือต่อ ท่าทางตั้งอกตั้งใจนั้นทำเอาราชาปีศาจเป็นปลื้ม (ว่าที่) ราชินีของเขาตั้งใจอ่านหนังสือขนาดนั้นเชียว แม้ว่าปกมันจะดูเหมือนนิยายแต่ตั้งใจก็คือตั้งใจ!




 

 

เขาว่าความรักทำให้คนตาบอด แต่ไม่นึกว่าจะทำให้บอดขนาดนี้




 

 

ว่าแต่เจ้าหญิงกำลังอ่านอะ...”




 

เงียบนะค๊า! นี่กำลังอ่านถึงตอนฉึกๆ!! เข้าด้านเข้าเข็มเลย เพราะงั้น หุบปากค๊า!!” ราฟาแอลหันมาด่าอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วก่อนที่นัยน์ตาสีทองจะจับจ้องไปที่นิยายในมือของตัวเองต่อ “ถึงตอนปี๊บๆแล้วนะคะ หี่หี่หี่หี่ ถึงแม้ว่าดิฉันจะเกลียดนางเอกแต่เรื่องแบบนี้มันคนละเรื่องกัน!”




 

...เอ๊?” ราชาปีศาจเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เออ เจ้าหญิงพูดถึงอะไรกัน




 

 

เด็กๆสมัยนี้ช่างโตเร็ว ไปๆมาๆคนแก่กลายเป็นคนใสซื่อ (?)




 

 

แต่เพราะรักทำได้ทุกอย่างราชาปีศาจจึงนั่งไม่ไกลจากราฟาแอลมากนัก เขามองดูท่านหญิงที่หน้าตาเปลี่ยนไป เออ เดี๋ยวน้ำลายเยิ้ม อืม บางทีเธอคนนี้คงจะหิวละมั้ง เอ๊ะ เดี๋ยวเลือดก็ไหลออกจากจมูก บางทีอากาศอาจจะร้อนก็ได้ ทำไมมิคาเอลถึงได้ใจร้ายกับน้องแบบนี้นะ



 

หลังจากการถล่มปราสาทของเขานั้นทำให้เขาได้รับรู้เรื่องราวกับจากไททานอสซึ่งเป็นเพื่อนใหม่ของลูซินโคลว์ว่าเจ้าหญิงที่เขากำลังหลงรักอยู่นี้คือน้องสาวเพียงคนเดียวของมิคาเอล เฟอร์ลิสเซ่ที่เขาได้รู้จัก คิดแล้วนี่มันเหมือนละครหลังข่าวเกินไปแล้ว! ความรักต้องห้ามระหว่างเขากับเธอ (?) ดูท่าพี่ชายของอีกฝ่ายจะไม่ยอมยกน้องสาวของตัวเองให้ง่ายๆอีกต่างหาก ทั้งๆที่ตอนอยู่ปราสาทก็เซย์เยสแล้วแท้ๆ



 

แต่ไม่เป็นไร! เขาจะพยายามเอาความรักของตัวเองเข้าสู้เพื่อเอาชนะใจพี่เขย (ที่อายุน้อยกว่าตัวเองพันกว่าปี) ให้ได้! แถมไททานอสเองก็แสนดีจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเพื่อนกับดาร์คลูซินโคลว์นั้นยังตบบ่าเขาพร้อมน้ำตาบอกให้เขาไปตัดแว่นอีกต่างหาก อะไร เจ้าหญิงออกจะหน้าตาน่ารักโมเอะ ขยันอ่านหนังสือ



 

(อันที่จริงคือนิยายเรท...)




 

น่ารักที่ชอบหิวบ่อยๆเองนะ!




 

(หิวผู้ชายเรอะ...)




 

ผู้หญิงแบบนี้จะหาจากที่ไหนได้กัน!




 

(...เออ จริง)




 

หลังจากที่นั่งเพ้อกับตัวเองไปสักพักเสียงปิดหนังสือก็ดังขึ้นเรียกให้เชอรัลเซ่หันไปมองเจ้าหญิงที่กวาดนัยน์ตาสีทองมามองเขาแล้วเอ่ยปากถามว่า “มีอะไรหรือเปล่าค๊า?”



 

ค่ะ คือข้ามาพาเจ้ากลับบ้านน่ะ...” อร๊างง พูดเองแล้วปีศาจเขินน



 

เอ๊? ดิฉันก็อยู่บ้านของดิฉันนะค๊า!”




 

บ่ะ บ้านของเราไง จะ เจ้าจำได้หรือเปล่าว่าระ เราบอกจะแต่งงานกัน มีลูกสี่คน...” คนหนึ่งวาดโดจิน อีกคนส่งไปเรียนทำฟิกเกอร์ อีกคนเป็นหน่วยเย็บชุดคอสเพลย์ อีกคนเอาไว้ทำอนิเมะ!




 

 

...สาบานว่านั่นคือลูก




 

 

ค๊า? จำไม่ได้ค๊า!” ท่านหญิงว่าพลางส่ายหัวเบาก่อนจะมองราชาปีศาจนิ่ง “หรือว่าดิฉันเคยรวบหัวรวบหางคุณกันค๊า?”




 

ใช่!” ไม่รู้ว่าเจ้าหญิงหมายความว่าเยี่ยงไร แต่โมเมไว้ก่อนเป็นยอดดี เพื่อลูก เพื่อโดจิน ฟิกเกอร์ คอสเพลย์และอนิเมะ!



 

ราฟาแอลถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยปาก “ถ้างั้นเราก็ให้มันจบตรงนี้เถอะนะค๊า”



 

จะ จบกันตรงนี้?”



 

ใช่ค๊า ต้องเข้าใจนะค๊า” ว่าพลางสะบัดผมเบาๆ “ว่าดิฉันคือผู้หญิงลัลล้า ดิฉันไม่หยุดง่ายๆที่ใครเพียงคนเดียวหรอกค๊า ให้ความสัมพันธ์ (?) ของเราเป็นเหมือนสายลมที่พัดผ่านไป เอ๊! ได้เวลาที่รายกายหนุ่มหล่อโฮกฮากซุปเปอร์เอ็กซ์จะมาแล้ว ดิฉันขอตัวก่อนนะค๊า”



 

ว่าจบเด็กหญิงก็เดินด๊อกแด๊กออกจากห้องไปหลังเหลือเพียงราชาปีศาจที่น้ำตาตก แล้วเม้มปากแน่น น้ำตานั้นค่อยๆไหลรินออกมาอย่างเงียบงันกับความจริงที่ได้รับ เธอ...เธอ...นางแมวยั่วสวาท (?) นั่น...



 

แง! พ่อจ๋า แม่จ๋า ผมโดนฟันแล้วทิ้งงง!!”



 

คำถาม...พวกเมิงไปได้เสียกันตอนไหน?




















 

 

บทสรุปของเจ้าชาย : โครวิส ลา เบลซิโอเน เซเฟอุส




 



 

เจ้าชาย มังกร ความรุนแรง...”




 

วันนั้นในขณะที่กำลังแดก เออ ผิดๆ หมายถึงกำลังรับประทานอาหารพร้อมกันทั้งครอบครัวด้วยโต๊ะอาหารที่ยาวบัดซบ มองไปแล้วเห็นคนเป็นหมู่ดาวนั้นจู่ๆเจ้าชายรัชทายาทอันดับที่สองก็เปิดปากขึ้นมาอย่างเงียบงัน




 

มีอะไรอย่างนั้นหรือโครวิส” กษัตริย์แห่งอาซิโดเลียเอ่ยปากถามลูกชายของตัวเองที่กำลังจ้องไก่ตรงหน้านิ่ง ไม่ยอมหั่นกินมันเลยแม้แต่น้อย ใบหน้านั้นฉายแววหวาดหวั่นวิตกจนคุณพ่อที่แสนดีอย่างเขาแอบสงสัย น้ำหน้าอย่างมันเศร้าเป็นด้วยหรอ หรือว่ากำลังคิดจะไปกระโดดตึกกัน? ตึกไหนบอกพ่อด้วยช่วยนี้เงินค่าขนมพ่อหมด พ่อจะเอาเงินประกันชีวิตของลูกมา (?)



 

ความเลวแบบนี้หาได้จากสายเลือดเซเฟอุสเท่านั้น




 

ท่านพ่อ!!” จู่ๆไอ้คนที่กษัตริย์กำลังนินทาอยู่นั้นก็ผุดลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วก่อนที่มีดในมือจะถูกวางเอาไว้ มือนั้นตบโต๊ะชนิดที่ว่าคนเป็นพ่อสะดุ้ง อะไร หรือว่ามันรู้ว่ากรูกำลังอยากได้เงินประกันของมันอยู่กัน! หันไปทางภรรยาสุดที่รักที่กำลังกินอย่างเมยเฉย สามีถูกฆ่าน่ะเรื่องจิ๊บๆ เดี๋ยวไปหาใหม่ได้เพราะฉันสวย (?) “ท่านพ่อข้าตัดสินใจแล้ว...!!”




 

ตะ ตัดสินใจอะไรลูกพ่อ?” คนเป็นพ่อเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม มองดูราชินีคนงามที่กินต่อไปไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ครั้นมองไปทางเจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่ง ตอนนี้มันก็สลบไปเรียบร้อยแล้วด้วยโรคอะไรสักอย่าง ซึ่งตอนนี้ทหารกำลังแบกมันออกไปอยู่


 

ข้าจะออกบวช!!”



 

เคร้ง!!




 

เสียงของมีดส้อมปล่อยหลุดมือทุกคนดังขึ้นอย่างพร้อมกัน แม้แต่ไททานอสที่กำลังสลบอยู่นั้นยังพยายามคลานกลับมาอย่างยากลำบาก (ทำไมเมิงไม่ให้ทหารพยุง) เพื่อไสเกือกมาร่วมกับเหตุการณ์ช็อกโลกนี่ด้วย



 

เออ เมื่อครู่นี่โครวิสบอกว่า...จะออกบวชใช่ไหม?



 

ข้ารับไม่ได้อีกต่อไปแล้ว! ความเลวมันก่อให้เกิดเรื่องบัดซบ! ถ้าจะเลวทำไมเราถึงไม่เลวให้สุดๆกัน ข้ารับไม่ได้เพราะงั้นข้าจะไปออกบวช! ในเมื่อเลวสุดๆไม่ได้นั้นข้าจะเป็นคนดีอย่างสุดๆเพื่อเอาไปต่อกรกับดยุคมิคา เอ๊ย กับความชั่วแสนน่ากลัว!”เขาว่าก่อนจะเอ่ย “ต่อจากนั้นข้าจะเปิดลัทธิบูชาไก่ เราไม่ควรกินมันเลยแม้แต่น้อยรู้หรือว่าไก่น่ะแข็งแกร่งกว่ามังกรอีกนะ...เราควรให้การเคารพและนับถือ!!”



 

คือ...” เมิงเป็นห่ าอะไร...



 

ท่านพ่อข้าขอลา ข้าขอตัวไปบวชแล้วเปิดลัทธิบูชาไก่ก่อนนะ!”



 

ไททานอสมองดูน้องชายที่วิ่งออกไปตามเส้นทางของพระอาทิตย์อัสดงก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยปากออกมาว่า



 

...มันเป็นอะไรของมัน?”



 

แน่นอนว่าทุกคนในนี้ต่างส่ายหัวอย่างรวดเร็ว



 

คำถาม...ทำไมต้องไก่วะ?














 

 

บทสรุปของพ่อมด : มิคาเอล อิลกราซเซโต อาโดนิส



 

 

เรื่องราวมันเริ่มตอนที่มิคาเอลกำลังเดินผ่านห้องของน้องสาว...




 

เอ๊ วันนี้หนังสือหนุ่มหล่อโฮกฮากประจำอาซิโดเลียออกแล้วแหละค่ะคุณน้องค๊า”




 

เสียงของราฟาแอลดังขึ้นทำให้เขาต้องเหลือบๆไปมองข้างในห้องเล็กน้อย เห็นบรีเอลกับราฟาแอลกำลังนั่งอยู่ข้างๆกัน เด็กหญิงส่งหนังสือดังกล่าวให้กับเด็กชายที่มีสีหน้าประหลาดใจก่อนจะก้มลงมองหน้าที่เปิดไว้แล้วเอ่ยปาก




 

โพลหนุ่มหล่อประจำอาซิโดเลีย...?”



 

ใช่ค๊า!” ท่านหญิงเอ่ยออกมาแล้วเอ่ยต่อ “ปกติแล้วนะค๊าคุณพี่ค๊าของพวกเราจะได้อันดับที่หนึ่งตลอดเลย อร๊าง หญิงเป็นปลื้มมากมายที่คุณพี่ค๊าหล่อโฮกฮากแบบนี้เนี่ย!”



 

มิคาเอลผงะไปเล็กน้อยเหมือนโดนจู่โจมด้วยค่าพลัง 9999 แอคแทคก็ไม่ปาน ใบหน้าของดยุคหนุ่มค่อยขึ้นสีอย่างช้าๆ...น่ะ น้องสาวชอบเรา ดะ ดีใจ ไม่สิ คะ แค่แปลกใจเฉยๆ ใช่แปลกใจ เขาไม่ได้ดีใจหรอกนะที่น้องเขาชม อีกอย่างเขาน่ะหล่อได้ต้องพอกหน้าทุกวัน ไม่สิ ผิดๆ อันนี้หล่อธรรมชาติ...ธรรมชาติจริงๆนะ



 

เขาจะเสริมหล่อไปทำไมกัน! เขาไม่ได้อยากให้น้องสาวมาสนใจเสียหน่อย แล้วก็ไม่อยากให้น้องชายมาภูมิใจที่มีพี่ชายหล่อด้วย!



 

อืม...” เสียงเล็กๆของบรีเอลฮึมฮัมในลำคอก่อนจะกวาดสายตาในหน้านั้น “เดือนนี้พี่ชายของพวกเราก็เป็นอันดับหนึ่งเหมือนเดิมนี่ราล์ฟ...”



 

แน่แหละ ใครหล่อกว่าเขาทำให้น้องสาวหมดความสนใจในตัวเขาแล้วแหละก็ เขาจะฆ่...ไปคุยกับมันเล็กน้อย ใช่ๆ ไปคุยกับมันเท่านั้นแหละ เขาจะฆ่ามันทำไมกัน ฮะๆ



 

ใช่ค๊า แต่แหม อันที่จริงแล้วหญิงคิดว่างวดต่อไปหญิงจะลองส่งชื่อของคนๆหนึ่งลงดูบ้างน่ะค่ะ...” ใบหน้าของท่านหญิงขึ้นสีแดงระเรือเล็กน้อยก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยออกมา “...คือคุณน้องค๊า แบบว่าตอนนี้หญิงกำลังมีความรักแหละค่ะ...อรั๊ง!”



 

เปรี้ยง!!



 

เหมือนฟ้าผ่าทั้งๆที่ท้องฟ้านั้นแจ่มใส ใบหน้าของดยุคมิคาเอลที่กำลังแอบฟังน้องอยู่นั้นตื่นตะหนก พะ พี่ชายไม่ใช่ที่หนึ่งในหัวใจของน้องสาว? ไม่สิ ราฟาแอลก็ชอบหลายคนนั่นแหละเพราะงั้น...



 

คนนี้หญิงจริงจังมากเลยแค่เห็นหน้าแล้วก็รู้เลยว่าใช่...”


 

เพราะงั้นเขาจะไปฆ่ามัน!!




 

ใบหน้าของบรีเอลนั้นนิ่งเฉยแต่มุมปากของเด็กชายกระตุกเล็กน้อย ถ้ามองที่มือจะเห็นว่ากำนิตยสารแน่น เป็นไปได้คงอยากเขวี้ยงทิ้งเสียด้วยซ้ำไป




 

ขึ้นชื่อว่าอาโดนิสมันต้องบราค่อนและซิสค่อน

บรีเอลก็ไม่เว้น...



 

ใคร?” เด็กชายเอ่ยปากถามออกมาตรงใจพี่ชายที่ยืนอยู่นอกห้องไม่กล้าเข้า แต่อยากรู้เหมือนกัน ใบหน้าของราฟาแอลแดงก่ำมากขึ้นกว่าเก่าก่อนที่นัยน์ตาสีทองนั้นจะกลายเป็นรูปหัวใจแล้วเอ่ยปากออกมาว่า



 

ตั้งแต่เกิดมาหญิงไม่เคยรู้สึกรักใครเท่านี้มาก่อนเลย หล่อเหลา...”



 

พี่ชายหล่อกว่านะ!!



 

ท่าทางขี้เล่นดูน่ารัก...”



 

บรีเอลมองไปทางอื่น...ถ้าเรื่องความน่ารักเขาเอาหน้าตาเข้าสู้ได้ไหมนะ (เครียด)



 

แข็งแกร่ง...”




 

มันเป็นใคร...กรูจะไปฆ่ามัน...กรูจะยกเพื่อนแว๊น...เออ เพื่อนสมัยก่อนไปกระทืบ ไม่ๆ ไปคุยกับมัน



 

ลูซินโคลว์ ลา คัสดูตา...ฉันรักคุณจังเลย...”




 

..................”



 

ใบหน้าของบรีเอลนิ่งสนิทขณะที่มิคาเอลนั้นเดินจากไปอย่างเงียบงัน


 

ทว่าในวันพรุ่งนี้ค่าหัวของลูซินโคลว์กลับเพิ่มขึ้นมาอีกสามเท่าตัว พร้อมกันนั้นวันเดียวกันลูซินโคลว์ก็ได้รับจดหมายด่าจากบุคคลที่น่ารักยิ่งของตัวเอง


 

คำถาม...ค่าหัวของลูซินโคลว์เพิ่มขึ้นเพราะใครกันนะ? เอ๊ แต่ถ้ารู้ต้องห้ามตอบนะ



















 

 

บทสรุปของราชาปีศาจ : เชอรัลเซ่



 

 

ในกลางคืนขณะที่ลูซินโคลว์กำลังจะหลับนั้นจู่ๆราชาปีศาจก็บุกเข้ามาในห้องของเขาเอง



 

...อะไรกันเชอรัลซ์ มีธุระอะไรถึงมาดึกๆดื่นๆแบบนี้กันครับ...” ราชาแห่งโลกมืดเอ่ยออกมาอย่างเบื่อหน่ายไม่สนใจใบหน้าน้ำตาไหลพรากๆของราชาปีศาจเลยแม้แต่น้อย เชอรัลเซ่ที่พอเจอลูซินโคลว์ก็เบ้หน้าลงก่อนจะตะโกนแหกปากร้องไห้ออกมาเสียงดังจนพวกนักฆ่าที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นักต่างมารุมอยู่ที่ประตูห้องของราชาแห่งโลกมืด



 

ฮือ...ลูซินโคลว์...ลูซิน...” ราชาปีศาจน้ำตาไหลพราก น้ำมูกไหลย้อยเหมือนโดนใครฟันแล้วทิ้งไม่ปาน ขณะที่เจ้าของห้องเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจก่อนจะกอดอกมอง ถ้าคิดจะให้ปลอบนี่อย่าหวัง เอาไว้อีกฝ่ายเป็นบรีเอลเมื่อไหร่เขาค่อยวิ่งไปปลอบให้



 

เพื่อนกับน้องชายมันแทนกันไม่ได้โหวย สำหรับบราค่อนน้องชายเขาวางขึ้นหิ้ง (?) ถ้ามีรูปปั้นมันคงกราบสามครั้งก่อนนอน (?)



 

ตกลงมีอะไรครับ” ลูซินโคลว์เอ่ยปากออกมามองดูเจ้าราชาปีศาจที่ร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่งแล้วหันไปมองนักฆ่าที่กรุมารุมอยู่ที่ประตูเขามองมือสังหารจันทราโลหิตสลับกันกับเชอรัลเซ่ “ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรก็ออกไปด้วยครับ ผมจะนอน...”



 

แล้วใช้พลังมองดูบรีเอล ย้ำคำเดิมว่าไม่ใช่สโตรกเกอร์ แต่แค่ต้องการดูการเจริญเติบโตของน้องชาย (?)



 

ฝ่ายเชอรัลเซ่นั้นเบ้หน้าลงเล็กน้อยแต่น้ำหูน้ำตานั้นยังไหลออกมาอยู่ ปากของราชาปีศาจค่อยๆเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ



 

เจ้าต้องรับผิดชอบ!”



 

...”



 

ทำไมประโยคเหมือนเขาไปฟันอีกฝ่ายแล้วทิ้งเลยล่ะ? ใบหน้าของลูซินโคลว์ฉายแววรังเกียจมองอีกฝ่ายที่เป็นผู้ชายตัวสูง แต่เตี้ยกว่าเขา หล่อก็น้อยกว่าเขา แถมยังปัญญาอ่อนติดโลลิ บ้าอนิเมะ ชอบอ่านโดจินอีกต่างหาก โอตาคุกับสโตรเกอร์ โรคจิตเหมือนกันแต่คนละสายยังไงก็ไปกันไม่ได้!



 

ทว่าดูเหมือนเชอรัลเซ่จะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เจ้าตัวกับตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ไม่รู้แหละเจ้าทำปราสาทข้าพัง แดนปีศาจข้าเสียหายยังไงเจ้าก็ต้องรับผิดชอบ เจ้าต้องรับผิดชอบลูซินโคลว์!!”




 

ใบหน้าของลูซินโคลว์ฉายแววเบื่อหน่ายก่อนจะเอ่ยปากออกมาอย่างรำคาญ “ครับๆ เท่าไหร่ไปพูดกับฝ่ายการเงิน...”



 

เจ้ามัน...เลว! เอาเงินฟาดหัวข้าอย่างนั้นหรอ!!”



 

...ทำไมประโยคเหมือนเขาฟันมันแล้วทิ้งกัน ได้ข่าวกรูพังปราสาทเมิงนะ ไม่ได้พังประตูหลังเมิง...



 

ลูซินโคลว์ทำสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะกล่าวเพิ่ม “งั้นฟิกเกอร์...”



 

ไม่เอา! น้องชายเจ้าดี...”


 

หืม?” มือที่ว่างเปล่านั้นปรากฏเคียวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ พร้อมกับรัศมีแห่งการฆ่าฟัน “น้องชายผมทำไมครับ?”


 

น้องชายเจ้าน่ารักดี!” ราชาปีศาจแทบเปลี่ยนประโยคไม่ทันเลยแม้แต่น้อย ขณะที่คนเป็นพี่ชายก็พยักหน้าเบาๆ


 

ครับ น้องชายของผมน่ารักที่สุดในโลกอยู่แล้วครับ” เจ้าตัวเอ่ยออกมาก่อนจะถาม “แล้วตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่ครับ?”



 

อ๊ะ จริงด้วย ลูซินโคลว์ เจ้าต้องรับผิดชอบ! เจ้าต้องรับผิดชอบบบ” เจ้าคนที่เมื่อครู่เงียบไปอยู่นั้นกลับมาโวยวายอีกครั้งหนึ่งทำให้ราชาโลกมืดถอนหายใจออกมา ก่อนจะเบิกตากว้างกับประโยคของอีกฝ่าย “เจ้าต้องแต่งงานกับข้า รับข้าเป็นภรรยา เข้าใจไหมลูซินโคลว์!!”



 

ไม่ครับ ไสหัวไปเดี๋ยวนี้เลย!” มือสังหารหนุ่มหุบรอยยิ้มชี้นิ้วไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็วแต่ว่าราชาปีศาจที่ตอนนี้หน้าเริ่มซีดส่ายหัวไปมาเพื่อเป็นการปฏิเสธ



 

ไม่รู้ยังไงเจ้าก็ต้องแต่งงานกับข้า ไม่สิ ให้ข้าแต่งงานเข้าตระกูลเจ้าต่างหาก!” ราชาปีศาจเอ่ยก่อนจะพูดต่อ “เจ้าต้องชดใช้ที่ทำปราสาทข้าพัง ทำฟิกเกอร์ของข้าพัง! อันที่จริงมิคาเอลก็ต้องชดใช้ด้วย แต่เขาน่ากลัวเกินเพราะงั้นเจ้าต้องชดใช้คนเดียวหมด!”


 

...หมายความว่าแค่ผมน่ากลัวกว่ามิคาเอลก็พอแล้วสินะ...” มือสังหารเอ่ยเสียงเหี้ยม ขณะที่บรรดานักฆ่าเลยถอยหลังเล็กน้อยแต่ไม่วิ่งไปไหน (เพราะอยากรู้อยากเห็น)



 

ไอ้หล่อบัดซบสละโสด

จริงแท้แค่ไหนไม่รู้ แต่สนับสนุนให้มันแต่งงาน

เพื่อผู้ชายทั้งโลกจะเป็นสุข!





 

อีกอย่างคือโลกมืดของเจ้ามีโรงงานผลิกฟิกเกอร์ด้วย! แถมมีคนวาดรูปเก่งๆ เย็บเก่งได้วยนี่นา อา โดจิน คอสเพลย อนิเมะ! พวกตาแก่บอกว่าถ้าแต่งกับเจ้าเพราะอยากให้เจ้าเป็นราชาโลกปีศาจแหละ ส่วนข้าอยากได้ฟิกเกอร์ ไม่รู้แหละ ยังไงเจ้าก็ต้องแต่งงานกับข้า!!”



 

คุณค่าของราชาโลกมืดมีค่าแค่เพียงโรงงานเพื่อโอตาคุเท่านั้น...



 

สเปคของคุณชอบแบบโลลิๆไม่ใช่หรือไงกันครับ ราฟาแอลไปไหนแล้วล่ะ?” ชายหนุ่มแย้งกลับไปอย่างหงุดหงิดขณะที่ท่านราชาปีศาจเริ่มบ่อน้ำตาตื้นเบ้หน้าลงเล็กน้อยแล้วปล่อยโฮออกมา




 

แง!! อย่าพูดถึงผู้หญิงแพศยาคนนั้นนะ ฮือ แง คนหลอกลวง ฟันแล้วทิ้ง...”


 

ฟันแล้วทิ้งนี่ผู้หญิงฟัน หรือท่านลูซินโคลว์ฟันแล้วทิ้งกันแน่นะ...” (ซุบซิบๆ)


 

น่าจะท่านลูซินโคลว์นะ ไม่งั้นไม่โวยวายมาให้รับผิดชอบหรอก” (ซุบซิบๆ)


 

ผู้หญิงแพศยาที่ว่าคือมือที่สามสินะ...” (ซุบซิบๆ)



 

.........” ถ้าให้บรรยายหน้าตาของลูซินโคลว์ตอนนี้คือแถบดำขึ้นมาเกินครึ่งหน้าของเขาแล้ว ชายหนุ่มมองเชอรัลเซ่ที่ระเบิดร้องไห้ออกมาก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นสะอื้นน้อยๆ



 

...ข้าไม่เหลือใครแล้วนะลูซิน เหลือแค่เจ้าเท่านั้นเอง” ราชาปีศาจเอ่ยออกมาเสียงเบา “ฟิกเกอร์ก็พัง อนิเมะที่โหลดมาก็หาย โดจินที่อุตส่าห์ต่อแถวซื้อ...โฮ...”



 

สรุปกรูเป็นรองของพวกนั้นในใจเมิงด้วยสินะ...


 

............”


 

ไม่รุ้แหละยังไงเจ้าก็ต้องแต่งงานกับข้า” ราชาปีศาจเบ้หน้าลงเล็กน้อยก่อนที่เจ้าตัวจะยื่นกระดาษมาให้ ลูซินโคลว์กวาดสายตาอมองกระดาษเบื้องหน้าที่เขียนด้วยภาษาปีศาจก่อนจะกัดฟันแน่น


 

มันคือใบสมรส


 

ปั้มลายนิ้วมือลงตรงนี้เลยนะ!”


 

...ใครก็ได้เอาไอ้โอตาคุนี่ไปเก็บก่อนที่ผมจะฆ่ามันแล้วโลกปีศาจจะไม่มีคนปกครอง!!”


 

ลูซินโคลว์แผดเสียงทว่าไม่มีใครยักทำตาม กลัวมันนี้ใช่ แต่เป็นหม้ายนี่น่ากลัวมากกว่า พวกกรูรู้เมิงหล่อแต่ช่วยลงจากคานสักทีเถอะ อย่างน้อยถือว่าสงเคราะห์ผู้ชายทั้งโลก เพราะงั้นงานนี้ราชาปีศาจสู้ตายเว้ย!


 

(โบกธงได้พวกมันคงทำไปนานแล้ว)


 

ดูเหมือนว่าจะพูดไปก็ไม่มีใครสนใจแต่อย่างใด ลูซินโคลว์จึงเม้มปากแน่นไม่ทันได้คิดอะไรนั้นราชาโอตาคุก็จัดการประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็วทำเอามือสังหารถอยแทบไม่ทัน อย่าเข้ามานะเว้ย!


 

ตำแหน่งภรรยาต้องคนที่เขารักเท่านั้น คนอื่นอย่าได้หวังเว้ย!


 

ถ้าเข้ามาอีกนิด ผมสู้แน่!” ลูซินโคลว์ถอยหลัง



 

ทำร้ายคนไม่มีทางสู้ เจ้าคนไม่มีความรับผิดชอบ!” เชอรัลเซ่เดินหน้า



 

เอาเงินไปสิวะ!”


 

พวกเอาเงินฟาดหัว ใช่สิ นายฟัน (ปราสาท) ฉันแล้วทิ้ง (ซาก) ไว้นี่ ใช่สิ (ปราสาท) ฉันมันไม่สำคัญนี่!!”


 

...เว้ย! เดี๋ยวผมสร้างให้ใหม่ได้เลย บอกแล้วไงอย่ามาเข้าใกล้นะเว้ย ไม่งั้นผมจะฆ่าคุณแน่”


 

โหดร้าย!! จะไปฟ้องยูเนสโก้!”


 

เมิงเป็นสัตว์สงวนหรือไงวะ!!”


 

เป็นสิ่งที่โลกรรักและควรดูแลรักษาต่าง...อร๊าง! ดูจากรูปแล้วคิดว่าน่ารักมากเลย แต่ไม่คิดว่าตัวจริงจะน่ารักขนาดนี้” ขณะที่กำลังเถียงกับลูซินโคลว์อยู่นั้นจู่ๆเชอรัลเซ่าก็หันไปมองอีกข้างเสียก่อน ทำให้มือสังหารหนุ่มชะงักอย่างรวดเร็ว “น้องชายของนายน่ารักจังเลย ตาโต ปากเล็ก อร๊าง...”


 

บรีเอลมา? นัยน์ตาสีทองเบิกกว้างอย่างตกใจ ให้ความรู้สึกเหมือนภรรยาจับได้ว่าสามีซุกกิ๊ก คิดแล้วก็หันไปอย่างรวดเร็ว คนอื่นเข้าใจผิดช่างหัวมันแต่น้องชายผมต้องไม่เข้าใจผิด! “บรีเอลคือว่า...”

 

แปะ!


 

ได้รอยนิ้วมือมาแล้ว พรุ่งนี้เข้าพิธีแต่งงานกันนะลูซินโคลว์!”


 

จุดที่เขาหันไปนั้นมีเพียงนักฆ่าที่ยืนอยู่ออเต็มประตู แต่ปราศจากน้องชายที่บูชาไว้เหนือหัว พร้อมกันนั้นนิ้วโป้งของเขาก็แปะที่ใบสมรสนิ่ง...ตอนนั้นเองที่ใบหน้าของมือสังหารหนุ่มค่อยๆปราศจากรอยยิ้มอย่างช้าๆ


 

...โดนหลอก...


 

เอาล่ะ ในที่สุดโรงงานฟิกเกอร์ก็จะเป็นของข้าแล้ว อร๊าง”


 

...โดนบังคับแต่งงาน...

 

อนิเมะ โดจินนน”

 

...ทั้งๆที่...ทั้งๆที่...ทั้งที่...


 

ลัลล้า...” ราชาปีศาจฮัมเพลงในลำคออย่างสบายอารมณ์ก่อนจะเก็บใบสมรสอย่างรวดเร็ว เชอรัลเซ่อยากดูอนิเมะเดอะมูฟวี่ ต่อจากนั้นก็ไปสอยโดจิน ไปแต่งคอสเพลย์ ไม่สนใจเลยแม้แต่ว่าตอนนี้บรรยากาศมาคุค่อยๆแผ่ออกมาอย่างช้าๆจากร่างของมือสังหารจันทราโลหิต...


 

ทั้งๆที่คนที่ผมอยากจะอยู่ด้วยตลอดไป...” เสียงนั้นค่อยๆกดให้เรียบลงกว่าเดิม “คือ...แท้ๆ...หึๆ...หึๆ...”



 

อะ อะเด๋?” เหมือนว่าราชาปีศาจจะเริ่มรู้ถึงความซวยที่กำลังคลานเข้ามาหาเลยค่อยๆหันไปมองด้านหลังอย่างช้าๆ สังเกตุเห็นใบหน้าของลูซินโคลว์ที่เริ่มแสยะยิ้มมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกันนั้นใบหน้าที่ขาวของราชาปีศาจเองก็เริ่มซีดลงช้าๆตามลำดับ...ซีด...ซีด...


 

นี่ คุณภรรยา...” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของมือสังหารก่อนที่ในมือจะปรากฏเคียวเล่มใหญ่ ขณะที่ 'คุณภรรยา' นั้นเริ่มเดินถอยหลังแด๊กๆอย่างรวดเร็ว เป็นไปได้พี่แกคงอยากบินออกนอกจากหน้าต่างเลยด้วยซ้ำ เสียแต่จุดที่ลูซินโคลว์ยืนอยุ่นั้นบังหน้าต่างอย่างพอดิบพอดี “ถ้าหากว่าฆ่าภรรยาผมก็จะเป็นหม้ายสินะ..หึ...หึๆ”


 

เดี๋ยว! กรูกับเมิงเพิ่งจดทะเบียนสมรสกันไม่นาน คิดอยากเป็นพ่อหม้ายแล้วหรอ!


 

เชอรัลเซ่ไม่ดีตรงไหน? เชอรัลเซ่ไม่ดีตรงไหนนน (กรีดร้อง)


 

เฮ้ย! ลูซินโคลว์! มือถือนาย...” ขณะที่ข้าวใหม่ปลามัน (?) กำลังทะเลาะกันอยู่นั้น ไททานอสก็เดินเข้ามาอย่างช้าๆก่อนจะชะงักอย่างรวดเร็ว ในมือของเขาถือมือถือเครื่องสีดำสนิทอยู่ ขณะที่นัยน์ตาสีแดงจับจ้องไปทางเบื้องหน้า เออ ใครพอเล่าให้กรูฟังได้บ้างเนี่ย



 

...อันที่จริงท่านไททานอสเป็นเมียหลวงท่านลูซินโคลว์หรือเปล่า” (ซุบซิบๆ)


 

ศึกชิงนาย แถมคนชิงเป็นผู้ชายด้วย...” (ซุบซิบๆ)


 

...เออ กรูว่ากรูไม่ถามดีกว่า เพื่อชีวิตที่ดีกว่า กรูไม่อยากหัวใจวายตายเสียก่อน


 

ลูซินโคลว์เหลือบตาไปมองไททานอสเล็กน้อยอย่างเย็นเหยียบ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนจางก่อนจะหันไปมอง 'ภรรยา' ที่สั่นระริกเป็นลูกนก “ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะ 'เอ็นดู' ภรรยาของตัวเองเป็นพิเศษเลยแหละ...”


 

กรี๊ดด!!”


 

...เมิงเป็นผู้ชาย ทำไมเมิงกรี๊ดล่ะ...ไททานอสคิดกับตัวเองในใจ ส่วนลูซินโคลว์ดูจะไม่สนเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเหยียดปรากบนใบหน้าของเขาขณะที่เคียวถูกยกขึ้นสูง


 

...บางทีเรียกเลือดออกมาก็ไม่เลว...”


 

กรี๊ดด!! ราชาปีศาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่บอบบางมากนะ (?)!”


 

เอ๊ หรือลองท่าใหม่ดีนะ...” ว่าพลางเหลือบไปมองหน้าต่างคล้ายกำลังคิดว่า ถ้าเอาราชาปีศาจห้อยหัวที่ระเบียงก็ไม่เลวเหมือนกันขณะที่ราชาปีศาจเริ่มเรียกร้องสิทธิการเป็นภรรยา


 

ไม่เอานะ! สะ สามีต้องรักภรรยามากๆไม่ใช่หรอ!”


 

...นี่ไงครับ 'ความรัก' ของผม” ลูซินโคลว์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มขณะที่ไททานอสหน้าเริ่มซีดขึ้นเรื่อยๆ อดไม่ได้ที่จะมองมือถือแล้วหันไปมองลูซินโคลว์ เสียงทุ้มค่อยๆเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาว่า


 

ลูซินโคลว์...คือ...แบบว่า...”


 

คนใจร้าย ใช่สิ เพราะข้าเป็นผู้ชายสินะเจ้าเลยไม่เอ็นดูข้าเลย...”


 

...ผู้หญิงผมโหดร้ายกว่านี้อีกครับ...ถ้าเทียบกันแล้วผมว่าผมใจดีมากเลยนะ อย่างน้อยผมก็ไม่ทรมานคุณ...”


 

คนบ้า...ฮือ...”



 

ทะ ทำไม ใบหน้าของไททานอสซีดอย่างรวดเร็วก่อนจะมองมือถืออีกรอบ แค่ฟังเสียงนั้นมันดูคล้ายกับเออ...ละครติดเรทแปลกๆเลยแหละแต่พอมองภาพเบื้องหน้าแล้วมันเหมือนสามีกำลังฆาตกรรมภรรยาเสียมากกว่า แต่บังเอิญเขาได้ฟังและเห็นภาพเลยไม่เท่าไหร่ แต่กรณีของคนที่ได้ฟังอย่างเดียวมันคง...


 

[“ทุเรศ...”]


 

เสียงเรียบๆเย็นๆดังออกมาจากมือถือในมือของไททานอสเรียกให้นัยน์ตาสีทองค่อยๆเบิกกว้างอย่างช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆซีดลงก่อนจะมองมือถือเครื่องจ้อยในมือนั่น แล้วมองไปที่ไททานอสที่พยักหน้าอย่างแผ่วเบา


 

[“น่ารังเกียจที่สุด...”]



 

เสียงนี้มัน...


 

เอล...” ลูซินโคลว์เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่เขาจะรีบดิ่งไปที่มือถือแล้วคว้ามันขึ้นมากรอกเสียง “ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดในครับบรีเอล!!!”



 

[“...อย่ามายุ่งกับพี่สาวของฉัน...ไอ้วิปริต...”]


 

...” ใบหน้าของลูซินโคลว์นั้นซีดขาวขณะที่ปรายสายนั้นวางสายไปอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีทองค่อยๆมองหน้าไททานอสแล้วเอ่ยออกมาว่า...


 

น้องชายเกลียดฉันแล้ว...”


 

...”


 

...เชอรัลเซ่ แกอย่าอยู่เลย!!!!!”


 

กรี๊ดด!!!”


 

คำถาม...ต่อจากนี้เชอรัลเซ่จะเป็นยังไงต่อกันนะ?

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

บทสรุปของราชาปีศาจ 2 : ลูซินโคลว์ ลา คัสดูตา อาโดนิส

 

 

 

ย้อนกลับไปก่อนที่เชอรัลเซ่จะมาหาลูซินโคลว์หนึ่งวัน

 

 

 

 

 

ตกลงว่าแกพูดยังไงทำไมบรีเอลถึงฟื้นขึ้นมาได้กัน?”

 

 

 

 

 

ขณะที่กำลังดื่มชาอยู่ที่สวนนั้นจู่ๆไททานอสก็เปิดปากถามถึงสิ่งที่ค้างคาในตอนนั้น เรียกสายตาของมือสังหารจันทราโลหิตให้มองอีกฝ่ายที่ตีหน้าเครียด แล้วเหยียดยิ้มตอกกลับไปว่า

 

 

 

 

 

ไม่รู้เรื่องสักเรื่อง ไม่ตายหรอกนะครับ” ชายหนุ่มว่าก่อนจะเหยียดยิ้ม “ผมก็แค่ทำตามแผนการเดิมยังไงกันครับ พูดถ้อยคำให้อีกฝ่ายจดจำเราได้...”

 

 

 

 

 

ไหนเมิงด่ากรูว่าเสื อกแล้วทำไมเมิงเล่าต่อ อันที่จริงเมิงก็อยากเล่าแต่ทำมาเป็นลีลาสินะ...

 

 

 

 

 

ว่าแต่เวลาหน้าสิวหน้าขวานยังอุตส่าห์ต่อแผนการได้...ไททานอสก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดีเหมือนกัน

 

 

 

 

 

แล้วดูเหมือนว่าบรีเอลจะจดจำผมได้ด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาก่อนที่เขาจะโยนมือถือให้กับไททานอสที่เลิกคิ้วสูง มองหน้าจอของมือถือตรงหน้า มันปรากฏเป็นข้อความที่ถูกส่งมาจากบรีเอล “ลองเปิดอ่านดูสิครับ รู้ไหมว่าตอนอ่านทีแรกผมซาบซึ้งเลยแหละครับ จดหมายฉบับแรกจากน้องชาย กำลังหากระดาษที่ยาวที่สุดมาปริ๊นซ์เชียวนะ...”

 

 

 

 

 

ไททานอสไม่สนใจอีกฝ่ายเท่าไหร่นักในเมื่อเจ้าของเรื่องอณุญาติให้เสื อก ตามมารยาทที่ดีเราควรน้อมรับไม่ปฏิเสธในโอกาสที่อีกฝ่ายมอบให้ นิ้วเรียวขาวซีดของไททานอสบรรจงกดปุ่มเปิดข้อความดังกล่าวนั้นก่อนจะเบิกกว้างเมื่อมันคือ...

 

 

 

 

 

จดหมายด่า...

 

 

 

 

 

ด่ายาวมาก...

 

 

 

 

 

 

ยาวสรัดๆ...

 

 

 

 

 

 

ชนิดที่ว่าแค้นมาเสียล้านปีแสงได้ ทว่าคนรับจดหมายนั้นกลับยิ้มแก้มปริไม่สนใจคำด่าเลยแม้แต่น้อย คล้ายจะดีใจที่น้องชายสุดที่รัก (?) อุตส่าห์พิมพ์จดมายที่ยาวเหยียดมาหาตนเองแบบนี้ ผิดกับไททานอสที่ยิ้มฝืดๆถามอีกฝ่ายไปไม่ได้ว่า

 

 

 

 

 

ตกลงแกทำอะไรกันแน่ลูซินโคลว์...”

 

 

 

 

 

ก็ ถ้าคุณสังเกตุตอนที่ผมไปหาบรีเอลครั้งนั้นนอกจากผมจะกระซิบ ผมเองก็เขียนข้อความที่อีกฝ่ายจะจำผมได้ลงไปด้วยนะครับ แล้วก็เบอร์โทรเอาไว้ติดต่อ” คนเป็นพี่ชายที่ตอนนี้น้องชายรู้จักแล้วยิ้มแก้มปริ “แต่ไม่นึกเลยว่าบรีเอลจะติดต่อผมเร็วขนาดนี้ ดีจริงๆเลย...”

 

 

 

 

 

เขาด่าเมิง อันที่จริงเมิงนี่มาโซใช้ได้เลยนะกับน้องชายน่ะ...

 

 

 

 

 

ทำเอาอยากวิ่งไปหาแล้วกักตัวไว้ที่บ้านจริงๆ...”

 

 

 

 

 

จำเลยรักหรอเมิง อีกอย่างนั่นน้องชายนะเมิง...”

 

 

 

 

 

ผมล้อเล่นหรอก” ลูซินโคลว์ยิ้มออกมาจางๆให้กับสายตาของไททานอสที่หรี่ตามองมาอย่างจำผิด “กับน้องชายสุดที่รัก ผมขอตามใจเขาก็แล้วกัน เอาไว้วันไหนเขาเบื่อมิคาเอลเมื่อไหร่ ผมจะเปิดห้องต้อนรับ...”

 

 

 

 

 

 

ห้อง?” หัวคิ้วของไททานอสเลิกขึ้นเล็กน้อย “ชั้นบนสุดไม่มีห้องอื่นนี่ มีแต่ห้องของแกห้องเดียว หรือจะต่อเติมเพิ่ม”

 

 

 

 

 

 

ลูซินโคลว์ยิ้มออกมาอย่างดูถูกก่อนจะเฉลย “ใครบอกกันครับ เปิดห้องผมให้บรีเอลมานอนด้วยต่างหาก”

 

 

 

 

 

น้องนะเมิง...น้องชายนะเมิง คุกด้วยนะเมิง...”

 

 

 

 

 

อีก 4-5 ปีก็ไม่คุกแล้วครับ”

 

 

 

 

 

 

น้องนะเว้ย!!”

 

 

 

 

 

 

ผมล้อเล่นต่างหาก” รอยยิ้มขำๆปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของลูซินโคลว์ก่อนที่เจ้าตัวจะโคลงหัวไปมา “กลับมาต่อที่เรื่องเดิม อันที่จริงผมเองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมบรีเอลถึงพิมพ์ด่าผมเยอะขนาดนี้กัน ถึงแม้อีกฝ่ายจะจำผมได้ก็เถอะ...”

 

 

 

 

 

อ่าฮะ”

 

 

 

 

 

ทั้งๆที่ในนั้นผมก็แค่เขียนเบอร์โทรกับเขียนว่า กางเกงในลายหมีน้อยตอนอายุเท่าคุณผมเลิกใส่ไปแล้วก็เท่านั้นเอง...”

 

 

 

 

 

แผนน่ะไม่ผิดพลาด แต่สมองเมิงนั่นแหละที่มีปัญหา!!” ไททานอสโวยวายกับลูซินโคลว์ต่อไปทว่ามือสังหารจันทราโลหิตกับเลื่อนสายตาไปมองทางอื่นแทนอย่างเบื่อๆ ปล่อยเสียงของไททานอสให้ผ่านหูซ้ายทะลุหูขวาไปแล้วเหยียดยิ้มออกมาอย่างอ่อนจาง

 

 

 

 

 

คืนที่อีกฝ่ายส่งข้อความมานั้นมือสังหารที่นอนอยู่ผุดลุกขึ้นมานั่งอ่านตั้งแต่จนจบโดยใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง ถ้อยคำด่ามากมายนั้นไม่อาจมีค่าเทียบได้เลยกับข้อความสุดท้าย

...

 

 

 

 

 

 

'….....................................................

..................................

^$#^$#&^#&%

.

.

.

ฝันดีนะ...พี่ชาย'

 

 

 

 

 

เป็นน้องชายที่น่ารักจนปล่อยไปไม่ได้จริงๆนั่นแหละนะ...”

 

 

 

 

 

 

คำถาม...นี่บรีเอลนายรักพี่ชายคนนี้มากหรือเปล่าเอ่ย?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บทสรุปของตัวละครลับ : เทพเจ้าแห่งอดีตกาล (อาโด เดรอนชา) , เทพเจ้าแห่งอนาคต (เฟรอส แอสธิเนส)

 

 

 

 

 

 

ท่ามกลางบรรยากาศสีขาวที่ล้อมรอบกาย อาโดอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามผู้มีลำดับศักดิ์เป็นน้องชาย (เก๊ๆ)

 

 

 

 

 

เฟรอส นอกจากเจ้าจะคืนวิญญาณของบรีเอลให้กับลูซินโคลว์ เจ้ายังคืนพลังแห่งการมองเห็นอนาคตครึ่งหนึ่งนั่นไปในแหวนด้วยใช่ไหม?” ชายผู้มีรูปลักษณ์ภายนอกเหมือนเด็กหนุ่มเอ่ยถามคนผมขาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม ซึ่งเฟรอสก็พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายามนี้อาโดไม่อาจมองเห็นจึงเปลี่ยนเป็นพูดแทน

 

 

 

 

 

 

 

ใช่” เขากล่าวยอมรับออกมาตรงๆ “แต่ดูเหมือนเจ้าจะไม่เห็นห้ามอะไรนี่”

 

 

 

 

 

พระเจ้าไม่สมควรจะยุ่งเกี่ยวกับชะตากรรมของมนุษย์...” อาโดเอ่ยเสียงแผ่วเบาออกมาก่อนจะยิ้มนิดๆ “แต่สำหรับเรื่องนี้ข้าคิดว่าการที่ข้าสอดมือไปจะยุ่งเสียเปล่าๆ เพราะพลังแห่งการมองเห็นอนาคตที่เจ้าแลกเปลี่ยนกับลูซินโคลว์ไปนั้นมันเกี่ยวพันกับทุกอย่างจนยุ่งเหยิงอยู่แล้ว อดีตกาลอย่างข้าไม่สมควรจะทำให้เรื่องมันเลวร้ายลง...”

 

 

 

 

 

อืม” เฟรอสรับคำออกมาเอื่อยๆ “ท่านมีพลังแห่งอดีตกาล ข้ามีพลังแห่งอนาคตและลูซินโคลว์มีพลังแห่งปัจจุบัน สำหรับเรื่องราวแบบนี้จะจบลงเช่นไร ข้าก็ไม่คิดจะสนใจอยู่แล้ว อย่างมากก็แค่ต้อนรับชายผู้จะมาเป็นน้องชายคนใหม่ของเราเท่านั้น”

 

 

 

 

 

 

 

นั่นสินะ” อาโดยิ้มออกมาอย่างอ่อนจาง “แต่ว่าข้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเจ้าต้องกำหนดรูปลักษณ์วิญญาณเป็นแหวนกัน? อันที่จริงเป็นสร้อยคอหรืออะไรแบบนี้ก็ได้นี่นา...”

 

 

 

 

 

นัยน์ตาสีเงินของเฟรอสปรายตาไปมองคนพูด “ทำไมข้ารู้สึกเหมือนท่านดูเซ้าซี้เรื่องนี้แบบแปลกๆกันนะ?...”

 

 

 

 

 

 

ก็...ขอโทษนะ สงสัยข้าคงกังวลมากไปเองจริงๆนั่นแหละ แค่ปกติไม่เคยเห็นเจ้าสนิทกับใครก็เลย...” รอยยิ้มจางๆประดับบนใบหน้าของคนพูด ขณะที่คู่สนทนานั้นถอนหายใจออกมากับนิสัยส่วนนี้ของอีกฝ่าย แต่ก็ใช่ว่าเขาจะรังเกียจนิสัยตรงนี้ของพี่ชายหรอกนะ

 

 

 

 

 

 

ก็ตามความหมายของแหวน” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา “แหวนเครื่องหมายของการเป็นเจ้าของใช่ไหมล่ะ? ข้าชอบนิสัยของเด็กคนนั้นนะ มีชีวิตอยู่ตั้งนานเพิ่งรู้สึกชอบใครจริงๆจังๆนี่แหละ...”

 

 

 

 

 

 

...”

 

 

 

 

 

 

คิดว่าตอนที่เด็กคนนั้นตายอาจจะต้องไปงัดข้อกับเจ้าซาตานเสียหน่อย” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างเรียบๆ “เทพที่มีศักดิ์สูงสุดรองลงมาจากพระเจ้าในตอนนี้ก็คือความตาย (ซาตาน) ก่อเกิด (เทพอาวุโสฟาร์วาร์ดิน) อดีต (อาโด) อนาคต (เฟรอส) เทพเจ้าแต่งงานกับวิญญาณของมนุษย์...พวกเทพชั้นรองที่แสนโง่เง่านั่นอาจจะไม่ยอมรับเท่าไหร่ แต่ข้าคือบุตรบุญธรรมของพระเจ้า มีตำแหน่งเป็นเทพเจ้าสูงสุดเหมือนกัน อย่างมากก็แค่ไล่พวกมันไปนรก หรือไม่แข็งข้อนักก็กำจัดทิ้ง ข้าไม่คิดว่าตัวเองจะพลังน้อยกว่าก่อเกิด (เทพอาวุโสฟาร์วาร์ดิน) หรอกนะ”

 

 

 

 

 

 

 

ละ ลูกหลานของข้าเป็นผู้ชายนะ...”

 

 

 

 

 

 

หัวของชายหนุ่มเอียงก่อนจะกล่าวเรียบๆ “นั่นสินะ เรื่องเพศก็เป็นปัญหาเหมือนกัน” อาโดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะสะดุ้ง “งั้นบางทีข้าอาจจะต้องงัดข้อกับเจ้าเทพอาวุโสฟาร์วาร์ดิน เจ้านั่นเป็นคนที่มีพลังของพระเจ้าในการก่อเกิด (สรรสร้าง) สินะ บางทีอาจจะต้องเปลี่ยนวิญญาณของบรีเอลเป็นผู้หญิงเท่านี้ก็น่าจะ...”

 

 

 

 

 

 

อย่ะ อย่ามา...อย่ามายุ่งกับลูกหลานของข้านะ!!”

 

 

 

 

 

 

ลูกหลาน...บรรพบุรุษจะปกป้องเจ้าสุดชีวิตเองนะ!

 

 

 

 

 

คำถาม...อาโด เจ้านิสัยดีแบบนี้เจ้าจะขวางใครเขาได้...?

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

และแล้วเรื่องราวทุกอย่างก็จบลงอย่างมีความสุข...”

 

 

 

 

 

เสียงนุ่มๆของบรีเอลเอ่ยจบปิดเรื่องราวด้วยรอยยิ้มที่แสนงดงาม ส่วนเด็กๆที่ฟังเมื่อครู่อยู่นั้นทำสีหน้าดีอกดีใจส่งเสียงเซ็งแซ้กับเรื่องราวที่แสนจะสนุกสนาน รอยยิ้มเสียงหัวเราะที่เด็กๆมอบให้ทำเอานัยน์ตาสองสีฉายแววอ่อนโยน โดยมองข้ามสีหน้าปุๆเลี่ยนๆของเด็กโข่งบางคนที่นั่งฟังนิทานของเขาด้วย...

 

 

 

 

 

ตอนนี้ใบหน้าของดยุคนาร์ซีซัสคนปัจจุบันกำลังเหยเกอย่างไม่รู้จะอธิบายยังไง...

 

 

 

 

 

บรีเอลครับ...คุณนี่มัน...

 

 

 

 

 

แม้ปากจะอยากเอ่ยคำพูดอะไรสักอย่างออกไปทว่าเมื่อนัยน์ตาสองสีปรายมามองอย่างเย็นเหยียบมันก็มีค่ามากพอที่จะปิดปากของโอดีสซีอุสอย่างอยู่หมัด เขารอจนบรีเอลค่อยๆไล่เด็กๆที่ฟังนิทานออกไปจนหมดบ้าน จวบจนปิดประตูลงกรอนไม่เห็นเงาของเด็กๆแล้วโอดีสซีอุสก็ออกปากมาว่า

 

 

 

 

 

 

...เป็นนิทานที่อิงเรื่องจริงชนิดแถที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยครับ...” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาแบบนั้นทว่านักเล่านิทานกับไหวไหล่เล็กน้อย ไม่ยอมรับและปฏิเสธในคำพูดของอีกฝ่าย “เจ้าชายโครวิส เจ้าหญิงราฟาแอล ราชาปีศาจเชอรัลเซ่...จะว่าไปเหมือนนิทานเรื่องนี้บางจุดก็สลับบทกันเหมือนกันนะครับ”

 

 

 

 

 

ใช่ เพื่อให้เรื่องต่อไปได้บางครั้งตำแหน่งของตัวละครในเรื่องก็เปลี่ยน อย่างตอนเจ้าชายโครวิสเป็นเจ้าชายใช่ไหม แต่ช่วงท้ายคนที่เล่นเรื่องราวดังกล่าวคือลูซินโคลว์...ส่วนเจ้าหญิงตอนแรกก็ราฟาแอล แต่ช่วงหลังจากที่ถูกทำร้ายก็ฉันรับบทเป็นเจ้าหญิงแทน” นักเล่านิทานไหวไหล่ “นิทานโยนบทบาทน่ะ ถ้าให้ตัวละครคนเดิมเล่นนิทานก็ไม่จบสิ”

 

 

 

 

 

ครับๆ” โอดีสซีอุสถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ มองใบหน้างดงามของคนตรงหน้าแล้วลองเอ่ยปาก “ไม่กลับไปจริงๆอย่างนั้นหรอครับ...”

 

 

 

 

 

กว่าจะหนีออกมาได้ลำบากจะตาย อย่างน้อยก็ขออยู่จนกว่าท่านพี่ไม่ก็ลูซินโคลว์จะมาตามแล้วกัน” ชายหนุ่มถอนหายใจกล่าวออกมาเช่นนั้นก่อนจะสางผมยาวของตัวเอง “อย่างน้อยก็อยากทำตามความฝันของตัวเอง...”

 

 

 

 

 

ก่อนที่เวลาจะหมดลง

 

 

 

 

 

เอาเถอะครับ ถ้าคุณทำแล้วมีความสุขก็ทำไปแล้วกันครับ ดีกว่าไปทำเรื่องเสี่ยงอันตราย...” รอยยิ้มอ่อนโยนประดับใบหน้าของดยุคนาร์ซีซัส “เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริงผมคงร่วมกับพี่ชายของคุณมัดคุณเอาไว้ที่เสาเลยแหละ...โชคดีจริงที่ความฝันของคุณเป็นนักเล่านิทาน ไม่ใช่พิชิตมังกร ปราบราชาปีศาจ...”

 

 

 

 

 

เชอรัลเซ่มีอะไรน่ากลัวกัน?...”

 

 

 

 

 

ขอโทษครับอันหลังมันเผลอไปเพราะเห็นว่าเป็นนิทาน หมอนั่นไม่จัดว่าเป็นอันตรายครับ แต่เป็นของอันตรายอย่าเข้าใกล้ดีกว่า”

 

 

 

 

 

...อันที่จริงฉันมีความฝันอยากฆ่าดยุคเดรอนชาอยู่เหมือนกันนะ...”

 

 

 

 

 

อันนั้นแม้ว่าใจจริงผมจะอยากทำแบบคุณ แต่ไม่ได้ครับ หมอนั่นมันอันตรายในหลายๆความหมายสำหรับคุณ” คนถูกห้ามถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “แต่ถ้าคุณอยากฆ่าเขาทิ้งก็ลองฉีกเสื้อตัวเองแล้ววิ่งไปหาลูซินโคลว์ไม่ก็ท่านมิคาเอลดูสิครับ แล้วบอกว่าดยุคเดรอนชามันเป็นคนทำ ต่อให้โครวิสออกปากห้ามยังไงดยุคมิคาเอลก็ยกทัพไปได้อยู่ดี...”

 

 

 

 

 

โครวิสมันเป็นกษัตริย์หุ่นเชิดหรือไงกันนั่น...” ชายหนุ่มส่งเสียงวิจารณ์ออกมาเบาๆ ขณะที่ดยุคนาร์ซีซัสที่มีตำแหน่งเป็นถึงองครักษ์ของกษัตริย์แย้งขึ้นมาว่า

 

 

 

 

 

พี่ชายของคุณถ้าเป็นเรื่องของคุณกับราฟาแอลแล้วเขาก็จอมมารดีๆนี่แหละครับ” โอดีสซีอุสถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “นิสัยของเรามีความคล้ายตามสายเลือดของผมคือหลงตัวเอง...อันที่จริงผมว่าผมไม่ได้หลงตัวเองด้วยซ้ำ ความสามารถของผมของจริงแท้ๆ”

 

 

 

 

 

 

...”

 

 

 

 

 

 

ส่วนอาโดนิสก็รักครอบครัวของตัวเอง แอนโดรเมด้าทุกรุ่นรักเซเฟอุสทุกรุ่น ส่วนเซเฟอุสก็มีนิสัยชอบของมีคม แต่ละตระกูลมีนิสัยเฉพาะจริงๆ” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาขณะที่คนจากตระกุลอาโดนิสนั้นหรี่ตาเล็กน้อยแล้วถาม

 

 

 

 

 

รักครอบครัวไม่ดีตรงไหน?”

 

 

 

 

 

 

ไม่ดีตรงที่มันทำให้พวกคุณรักกันเองจนจะขึ้นคานต่างหาก!” ใบหน้าของดยุคนาร์ซีซัสชักอยากจะร้องไห้ “ถ้าหากว่าคุณมีผู้หญิงหรือผู้ชายเข้าใกล้ ดยุคมิคาเอลจะปล่อยรัศมีแห่งการฆ่าฟันออกมา”

 

 

 

 

 

....ทำไมมีผู้ชายล่ะ...” ชายหนุ่มแย้งทว่าดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่สนใจคำพูดนี้ของเขาเท่าไหร่นัก

 

 

 

 

 

 

...ในขณะเดียวกันถ้าหากว่าดยุคมิคาเอลมีผู้หญิงเข้ามาจีบคุณจะตรงดิ่งเข้าไปกอดพี่ชายตัวเองแน่น ซึ่งมันทำให้ผมอิจฉามาก!”

 

 

 

 

 

...ก็นั่นมันพี่ชายของฉัน” คนรักพี่แย้งออกมาเบาๆอย่างอดไม่ได้

 

 

 

 

 

 

ปัญหาคือไม่ใช่แค่กอด คุณเล่นไปถามดยุคมิคาเอลด้วยว่า...” ริมฝีปากของกระตุกเล็กน้อย “...ระหว่างคุณกับผู้หญิงคนนั้นดยุคมิคาเอลรักใครมากกว่ากัน...คุณเป็นพี่น้องกันนะครับ...”

 

 

 

 

 

ฉันแค่อยากให้ผู้ชายตัวเองได้ผู้หญิงดีๆ” คนรักพี่แย้งเสียงเรียบอีกรอบหนึ่ง “ท่านพี่มิคาเอลเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟค อย่างน้อยผู้หญิงที่จะมาเป็นดัสเชสของท่านพี่ต้องหน้าตาดีเท่ากับฉัน หรือไม่ก็ต้องมากกว่า”

 

 

 

 

 

คุณมีเชื้อสายเฮเลนเข้มข้นนะ แถมยังมีสายเลือดอาโดนิสเข้มข้นอีก โลกนี้จะหาคนหน้าตางดงามเท่ากับคุณก็มีแค่ราฟาแอลเท่านั้นแหละ ไม่สิ บางทีราลฟาแอลเองก็เป็นรองคุณอยู่เหมือนกัน สวยกว่าก็โฟร์เต้เองนะ...อย่าว่าแต่งดงามเท่าคุณเลย แค่ระดับแกนิมิดกับแอนโดรเมด้าก็ไม่ค่อยมีแล้วเหมือนกัน...”

 

 

 

 

 

ถ้าไม่มีปัญญาแม้แต่จะทำให้ตัวเองหน้าตาดีเทียบเท่ากับฉันก็อย่าหวังว่าจะยืนอยู่ข้างท่านพี่ ยังไงก็ไม่เหมาะอย่างเด็ดขาด” เจ้าคนรักพี่เกินไปเอ่ยออกมาก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันไม่คิดจะได้พี่สะใภ้ที่แย่ขนาดให้มีคนนินทาท่านพี่หรอกนะ ยังไงก็ไม่มีวัน”

 

 

 

 

 

 

 

 

คุณจะทำให้พี่คุณขึ้นคานนะ อีกอย่างถึงแม้ว่าเรื่องการมีลูกจะไม่มีปัญหาสำหรับพวกเรา เพราะเราสร้างขึ้นมากันเองก็ตามทีเถอะ แต่จะให้บอกประชาชนว่าเด็กเกิดจากกระบอกไม้ไผ่มันก็เกินไปนะครับ...” เขาเอ่ยออกมา “อีกอย่างดยุคมิคาเอลก็อายุมากแล้ว น่าจะสมควรแต่งงานได้สักที อย่างน้อยเขาก็ควรจะได้ใช้เลือดตัวเองสร้างบุตรได้แล้ว”

 

 

 

 

 

 

แล้วทำไมนายไม่มีลูกสักทีล่ะ”

 

 

 

 

 

 

คุณก็แต่งงานกับผมสิครับ แต่งวันนี้พรุ่งนี้ผมสร้างลูกให้คุณได้เลย”

 

 

 

 

 

 

 

ทำไมพอนายพูดประโยคนี้แล้วความหมายมันถึงดูทุเรศนะ...” นัยน์ตาสองสีกรอกไปมาเล็กน้อยขณะที่ดยุคนาร์ซีซัสยิ้มขำออกมา “ช่างเถอะ พรุ่งนี้ฉันตั้งใจว่าจะเล่านิทานให้เด็กประมาณช่วงเย็น ตอนนี้ก็ดึกแล้วเรานอนก่อนดีกว่า”

 

 

 

 

 

 

นัยน์ตาสีฟ้ากระพริบปริบๆเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม “แล้วที่นอนของผม...”

 

 

 

 

พื้น” นิ้วเรียวของชายหนุ่มชี้ไปที่พื้นแล้วยิ้มแย้มอย่างงดงาม ขณะที่ชายหนุ่มผมทองแสร้งทำหน้าเศร้า “แล้วถ้าหากฉันรู้ว่านายปีนขึ้นมานอนเตียงเมื่อไหร่...” มือเรียวขาวนั้นวางที่ไหล่ของดยุคหนุ่มพร้อมยิ้มที่กว้างขึ้นเรื่อยๆประกอบใบหน้าที่ราวกับเทพเจ้านั้นพาลเอาลมหายใจสะดุดหายไปอย่างง่ายดาย ทว่าถ้อยคำที่เปล่งออกมานั้น...

 

 

 

 

 

หมู่บ้านนี้มีกระเทยมากพอที่จะรุมโทรมสร้างความหรรษาทางชีวิตเพื่อนายเลยแหละ เพื่อนรัก”

 

 

 

 

...ครับ”

 

 

 

 

 

...เคยมีใครบอกไหมครับว่ายิ่งคุณโตจิตใจของคุณยิ่งบูดๆเบี้ยวๆน่ะ...

 

 

 

 

 





xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ทำไมเด็กดีมันชอบกระตุกอ่า?!


-ว่าด้วยตอนจบของมิคาเอล
ในที่สุดก็เปิดเผยความเป้นซิสค่อนของบรีเอลแล้วสินะ! พี่น้องคู่นี้แท้จริงหวงพี่สาวมากเลยนะเออ!

-ว่าด้วยตอนจบของเชอรัลเซ่
เรารู้นะว่าคุณคิดอะไรอยู่ (ยิ้มกริ่ม) เอาเป้นว่า ลูซินโคลว์ ดีใจที่ได้แต่งงานนะ!
เชอรัลซ์น่ารักมาก (?) ยังไงก็ขอให้อยู่กันอย่างมีความสุขแหละ!!

-ว่าด้วยตอนจบของลูซินโคลว์
ลูซินโคลว์บรีเอล คู่นี้น่ารักขึ้นเรื่อยๆนะ//


-ว่าด้วยตอนจบของตัวละครลับ (?)
ตัวละครที่ดูท่าจะคิดไม่ซื่อเกินไป (?) อย่างเฟรอสต้องถูกโละออกไปปป ส่วนอาโดหนูน่ารักเหลือเกิน//

-ว่าด้วย "เรื่องราวก็จบลงอย่างมีความสุข"

เอาจริงๆอยากเขียนช่วงที่บรีเอลโตแล้วง่ะ// มันคงแบบ โอ้วว เบื่อสาว (?) ชาเย็นแล้ว


 xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx25%xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ตอนช่วงที่บรีเอลโตบทตัวเอกจะเปลี่ยนจากบรีเอลเป็นฟรานซิสแหละ! ฟรานซิสเป็นลูกชายของดยุค (ปิ๊บ เซ็นเซอร์) อนาคตภรรยาหลวง (?) ของโอดีสซีอุสมัน เป็นหนุ่มน้อยน่ารัก ใสซื่อและไร้เดียงสามาก โอดีสซีอุสเลยค่อนข้างโอ๋เป็นพิเศษ

มาๆสปอยตอนโต

"นั่นสิน้า~ ถ้านายถามฉันว่าคนสำคัญที่สุดของโอดีสซีอุสคือใครแล้วแหละก็ ในฐานะ 'อดีตเพื่อน' ของมันและ 'เจ้านาย' ฉันคงตอบได้แค่ว่าคนๆนั้นไม่ใช่นายแน่นอน...แล้วนายก็เทียบกับ 'คนนั้น' ไม่ได้เลย" (โครวิส)

....
"เห๊? นายอยากรู้คนที่โอดีสซีอุสชอบเป็นคนแบบไหนอย่างนั้นหรอ? ก็ผมยาว หน้าตาสวยสุดขีดระดับเฮเลนขึ้นไป มั่นใจเลยว่าบนโลกนี้คนสวยกว่านั้นมีแค่อะโฟร์ดิเต้เท่านั้นน่ะ เอ๊? นิสัยงั้นหรอ? ก็..."

"..."

"ก็คงเป็น...คนโง่ที่สุดท้ายชอบหนีความจริงละมั้ง..."

"..."

"แต่สเปคของฉันไม่เหมือนกับโอดีสซีอุสนะฟรานน้อย! คนที่ฉันชอบนะ ขาว สวยมากถึงมากที่สุดระดับเดียวกับคนสำคัญของเจ้าโอดีสซีอุสมันนั่นแหละ แล้วก็..."

"..."

"เป็นคนที่เกลียดที่สุด...เกลียดจนแทบอยากจะฆ่าทิ้ง...."




ใคร! ใคร! ใคร๊!!!!!!!!!!
โปรดติดตามต่อไปแบบนานๆ



Linea-Lucifer


 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

3,390 ความคิดเห็น

  1. #2845 SKY FALL (@mameiwza01) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 11:15
    "ฝันดีนะ..พี่ชาย "

    หมุนตัวทั่วบ้าน โฮกกกกกกกกก ><
    #2845
    0
  2. วันที่ 29 กันยายน 2555 / 21:32
    ท...ทำไมเราชอบเชอรัลซ์เนี่ยยยย
    ทำไมอ่านไปอ่านมารู้สึกว่า....น่ารัก ซะงั้น กรี๊ดดดดดด
    สามีภรรยา ชาบูๆ //จิ้นแล้ว
    #2765
    0
  3. #2591 s.tiger (@jennyblue) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2555 / 22:10
    รักบรีเอล เพราะ บรีเอลน่ารักค่ะ
    #2591
    0
  4. #2560 CharlotteTear (@goldfish43) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2555 / 21:40
    //กรีดร้อง
    "ฝันดีนะ...พี่ชาย"
    น่าร๊ากอ่ะ! (ดิ้นพราดๆ)
    #2560
    0
  5. #2558 megraylady (@megraylady) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2555 / 18:54
    อาโดอย่างนายขวางใครไม่ได้หรอก แล้วก็รู้สึกอยากจิ้นไททานอส ลูซินแฮะ
    #2558
    0
  6. #2556 @ P i e r r o t ?™❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2555 / 21:09
    เี่ีไม่อยากให้จบเลยอ่ะ!!!!
    แต่อยากเห็นจางงเบยยยย ที่บริเอลเข้าไปกอดเฮียมิค
    อยากเห้นนนนนน
    ท่านพี่ทั้งสองน่ารัก~
    #2556
    0
  7. #2555 ╰ ♡ ╯ B. E. A. U. T. Y ξ (@ayumusang) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2555 / 21:06
    ไรท์ มาดอนหาย ๕๕๕๕ อาโดนิสโคตรหวงครอบครัว 

    ฮาสุดท้ายตรง หมู่บ้านนี้มีกระเทยมากที่จะรุมโทรม กรั๊กๆ 55555
    #2555
    0
  8. #2554 Te-amo...Tomo (@te-amo) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2555 / 20:14
    ถ้าไม่อยากแต่งกะเชอรัลซ์ มาแต่งกะเค้าแทนก็ได้น้าาาา ลูซินที่รัก >__< ข้อแม้อย่างเดียวคือ... นายต้อง "รักเรา" มากกว่าที่ "รักบรีเอล" (0.00000000001 %) ก็ยังดี -.- 5555555555
    #2554
    0
  9. #2552 reserection (@deva_dew) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 21:55
    อ่าคือว่าสวยกว่าบรีเอล  คงต้องพึ่งมาดอนน่ามั้งค๊ะ  งานนี้พี่มิคกี้ขึ้นคานแน่ ๆ  ว่าแต่หญิงราฟาแอลไปไหนอะค๊า
    #2552
    0
  10. #2551 The White Rose of Death (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 21:53
    หวงได้น่ารักมากบรีเอล 555+
    #2551
    0
  11. #2550 mimi (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 20:23
    แปะๆๆๆๆเย้จบภาค1แล้ว ภาคต่อไปคิดถึงบรีเอลตายเลยo(>
    #2550
    0
  12. #2549 e_noo@beamnoi (@enoobeam) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 20:02
    บรีบรี้กับลูซินน่ารักอ่ะ
    #2549
    0
  13. #2548 Sunsear Fear (@silverarea) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 19:52
    ยังคงนั่งรอคอย ...อาในที่สุดนิทานเรื่องนี้มันก็มาถึงตอนจบ
    #2548
    0
  14. #2546 pbสีขาว (@whitepolarbear) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 18:39
    "ฝันดีนะ...พี่ชาย" ^//////^
    #2546
    0
  15. #2545 Chocolate Black (@rattanawong) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 18:14
    แง้ว!!นู๋โดอ่า~โผล่มาแป๊บเดียวก็ยังดูน่ารักเหมียนเดิม~
    #2545
    0
  16. #2544 มานาึึสึ (@kwan8825) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 17:10
    กรี๊ดดดด  สนุกอ่า  เอาอีก  แต่งเพิ่มอีกน๊าาาา
    #2544
    0
  17. #2543 PaNaTa [พานาตา] (@tototo) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 17:09
    ทำไมเราชอบบรีเอล โหมดนี้กันนะ ฮา
    #2543
    0
  18. #2542 จันทราสูญสลาย (@b22925) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 15:46
    บรีเอลจ๋าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #2542
    0
  19. #2541 NUTJ (@nutj) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 10:35
    <div>
    อยากอ่านบรีเอลตอนโตอ่าาา</div>
    #2541
    0
  20. #2540 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 10:16
    จบนิทานเรื่องที่ 1 ยังมีนิทานเรื่องที่ 2...3...4...(บลาๆ) ฮา XD อยู่นะคะ!!
    อย่าเพิ่งหายไปก่อนแหละ
    #2540
    0
  21. #2539 นักอ่านผู้ไร้ตัวตน... (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 09:57
    จ..จบแล้วเหรอToT??! #ร้องไห้ลั่นบ้าน

    โฮๆๆๆ ทำมั้ยภาคต่อไปบรีบรี๊น้อยของเค้าไม่ได้เป็นตัวเอกล่ะTT_TT
    #2539
    0
  22. #2538 Linea-Lucifer (@linea-lucifer) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 08:30
    ลูซินโคลว์ไม่ได้เอ่ยถึงราฟาแอลแต่ว่าหญิงราล์ฟเอ่ยถึงลูซินโคลว์ซึ่งทำให้สองซิสค่อนยอมไม่ได้ค่ะ!
    #2538
    0
  23. #2534 The White Rose of Death (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2555 / 22:50

    บรีเอลคะ ลูซินก็ไม่ได้เอ่ยถึงพี่สาวเธอเลยนะนั้น ==

    #2534
    0
  24. #2533 Meiko (@pampampula) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2555 / 21:23
    อร๊างงงง เพิ่งรู้ว่าบรีเอลก็ซิสค่อน! =w=
    #2533
    0
  25. #2532 s.tiger (@jennyblue) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 22:26
    สามีภรรยาที่รักกันปรานจะกลืน(ด้วยเคียวเป็นพยาน)<br />
    อาลัยกับลูซินสักนิดเพื่อชีวิตที่ต้องขาดบรีเอลไป
    #2532
    0