Tale of the falling angel : เปิดตำนานนางฟ้าตกสวรรค์

ตอนที่ 52 : บทนำ การพบกันอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 ก.ค. 56

บทนำ

การพบกันอีกครั้ง

 

ปีกสีขาวขนาดใหญ่ที่กางออกกว้างร่อนไปตามสายลมอยู่เหนือเมืองขนาดใหญ่ เจ้าของปีกคือเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่ง ผู้มีหน้าตาหล่อเหลาคมคาย สุดเด่นของเขาคงเป็นผมสีแดงเพลิงสั้นที่ตัดกับชุดและปีกสีขาวของเขา

“มหาภพแห่งเสียง ก็ยังคงวุ่นวายอยู่เหมือนเดิม”

เด็กหนุ่มบ่นกับตัวเองขณะมองไปยังเมืองด้านล่าง ที่ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ มนุษย์ที่เป็นเผ่าพันธุ์เจ้าของมหาภพแห่งนี้ก็ยิ่งวุ่นวายมากขึ้นเท่านั้น ต่างจากอาณาจักรเทพที่ตั้งอยู่ในมหาภพแห่งแสง ที่สงบเรียบร้อยกว่านี้มาก

ในตอนนั้นเองดวงตาของเขาก็หมองลง เมื่อนึกถึงมหาภพแห่งความมืดที่ครอบครองโดยเผ่าแห่งความมืด แน่นอนว่าเผ่าแห่งแสงสว่างอย่างเขา เป็นศัตรูโดยกำเนิดกับเผ่าแห่งความมืด และที่ผ่านมาเผ่าเทพก็มีอำนาจเหนือกว่ามาตลอด จนเผ่าแห่งความมืดต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆ

ทว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดเมื่อ 200 ปีก่อน ในตอนนั้นเผ่าเทพได้ยกกองทัพของอาณาจักรเทพไปโจมตีมหาภพแห่งความมืด แต่ต้องพบกับความพ่ายแพ้ เนื่องจากผู้นำทัพของเผ่าแห่งความมืดนั้นทรงพลังเป็นอย่างมาก และนั่นทำให้อำนาจที่เผ่าเทพเคยมีลดลงไปมาก

 

ขณะที่เขากำลังบินอยู่เหนือสวนสนุกขนาดใหญ่อยู่นั่นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังบางอย่าง

“นี่มัน...พลังเวทมนตร์...แย่แล้ว”

เด็กหนุ่มหยุดบินและลอยตัวอยู่กับที่ในทันที ก่อนจะมองหาต้นตอของพลังที่เขาสัมผัสได้อย่างรีบร้อน เนื่องจากพลังนั้นปะทุออกมาราวกับไร้การควบคุม ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปต้องเกิดการระเบิดจากพลังที่หนาแน่นเกินไปแน่ การรักษาไม่ให้มนุษย์รับรู้ถึงตัวตนของเผ่าจากภพอื่นนั้น เป็นกฎพื้นฐานที่เผ่าจากทุกภพต้องรักษา

“ตรงนั้น !!!

เขาพูดกับตัวเองขณะร่อนลงไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่คลายเวทมนตร์พรางตัวที่ร่ายเอาไว้ เขาเลือกลงห่างจากจุดที่ต้นกำเนิดพลังอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเก็บปีกจากนั้นก็วิ่งเข้าไปในซอกเล็กๆระหว่างอาคาร ไม่นานเขาก็พบกับคนที่เขาตามหาอยู่

“กลัว...กลัว...ลิลิมุกลัว”

เจ้าของเสียงเป็นเด็กผู้หญิงผมทองที่มีอายุพอๆกับเขา เธอกำลังนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นอย่างตื่นกลัว โดยรอบๆตัวมีพลังสีขาวพวยพุ่งออกมาไม่หยุด  เมื่อเธอเห็นเขาก็เงยหน้าขึ้นมาตะโกนบอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ยะ...อย่าเข้ามานะ...ออกไป...อันตราย”

“นี่มัน...พลังแห่งแสงสว่าง...เธอเป็นเผ่าเทพเหรอ”

เด็กหนุ่มถามอย่างไม่แน่ใจ ที่ผ่านมาเขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ใกล้เคียงกับที่ตัวเองมี แต่เขาคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีเผ่าเทพมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ และเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่รู้จักเผ่าเทพที่มีพลังมากขนาดนี้

ซึ่งอาการแบบที่เด็กสาวเป็นนั้นคงเกิดจากเธอควบคุมพลังของตัวเองไม่ได้ มักเกิดกับเผ่าเทพชั้นสูงในวัยเด็กเล็ก การที่อีกฝ่ายมีอายุเท่าเขาแต่ยังควบคุมพลังตัวเองไม่ได้นั้น นับว่าเป็นกรณีที่หายากมาก แต่น่าจะใช้วิธีเดียวกันรักษาได้

เขาเข้าไปคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ก่อนจะสวมกอดอีกฝ่ายเอาไว้และโน้มศีรษะของเธอเข้ามาแนบอกของเขาเบาๆ วิธีที่จะหยุดการปะทุของพลังนั้นคือการทำให้อีกฝ่ายสงบใจลงนั่นเอง

“ใจเย็นๆ ไม่ต้องกลัว ซูดหายใจเข้าลึกๆ...แบบนั้นแหละ”

แม้เขาจะคิดว่าไม่ควรฉวยโอกาสเธอไปมากกว่านี้ แต่กลิ่นหอมจากเรือนผมที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้เขาไม่อาจห้ามมือตัวเองไม่ให้ลูบผมสีทองนุ่มนั้นไว้ได้ ร่ายกายบอบบางที่สั่นเทาค่อยๆสงบลงอย่างช้าๆ พลังแห่งแสงสว่างที่เคยฟุ้งอยู่ในอากาศถูกดูดกลับเข้าไปในร่างของเธอ

“อะ...อือ...เราดีขึ้นแล้วล่ะ”

เสียงหวานที่ยังสั่นเล็กน้อยดังจากร่างที่แนบอกของเขาอยู่ ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกว่าตัวกอดเธอมาสักพักแล้ว จึงผลักเธอออกอย่างช้าๆ และถามเธอด้วยความสงสัย

“เธอเป็นใครกันแน่ นางฟ้าที่มีพลังมากขนาดนี้ยังไงผมก็ควรจะรู้จักสิ”

แต่ในตอนนั้นเองเด็กหนุ่มก็รู้สึกถึงพลังแห่งความมืดที่เข้ามาใกล้ แม้อีกฝ่ายจะพยายามซ่อนพลังเอาไว้ก็ตาม แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดา

“น้องลิลิมุ น้องลิลิมุ...”

เสียงของใครสักคนตะโกนเข้ามา การที่เด็กสาวหันไปมองด้วยความดีใจนั้น คงแปลว่าเธอคงรู้จักกับคนกลุ่มนั้นดี เขาจึงควรไปจากที่นี่ดีกว่า นั่นทำให้เด็กหนุ่มหันหลังเพื่อเตรียมจากไปทันที

“นี่...!!! เราชื่อลิลิมุนะ เธอชื่ออะไรเหรอ”

เสียงเรียกของเด็กสาวทำให้เท้าของเขาหยุดลงและหันกลับไปมองเธอ การเปิดเผยตัวจริงต่อหน้าคนแปลกหน้านับเป็นเรื่องต้องห้าม แต่อะไรบางอย่างในตัวเขากลับคิดว่ายังไงก็ควรบอกความจริงกับเธอ นั่นทำให้เด็กหนุ่มกางปีกสีขาวของเขาออกกว้าง และแนะนำตัวเองทันที

“ผมคือเทพบุตรผู้มีเส้นผมและพลังดุจเปลวเพลิง ชื่อของผมคือ...ซีลอน”

ลิลิมุเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มหวานให้เขา

“อือ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเราไว้”

 “มะ...ไม่เป็นไร”

ซีลอนตอบอย่างตะกุกตะกัก ก่อนจะรู้สึกได้ว่าพลังแห่งความมืดเข้าใกล้มามากแล้ว จึงบินขึ้นหายไปในท้องฟ้าทันที

 

“แฮ่ก...แฮ่ก...”

บนท้องฟ้าซีลอนเอามือกุมหน้าอกของเขาไว้ด้วยสีหน้าเจ็บปวด เพราะพยายามสงบหัวใจที่เต้นถี่ราวกับจะเด้งออกมาจากปาก ทั้งๆที่เขาบินจากมาได้พักใหญ่แล้วก็ตาม แต่ดวงตาสีทองบนใบหน้าหวาน รอยยิ้มสดใสที่ดูบริสุทธิ์ น้ำเสียงหวานใส และร่างกายนุ่มนิ่มอบอุ่นของเธอ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา จนอดเพ้อออกมาไม่ได้

“นี่มันอะไรกัน เพราะอะไรถึงอยากเจอเธออีกขนาดนี้...ลิลิมุ”
------------------------------------
นางฟ้าสาวมีภาคต่อด้วยนะ ฮือๆ เอามาลงจะได้รู้ว่าไม่หายไปหรอกน้า เอิ้กๆ
------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

558 ความคิดเห็น

  1. #496 LTK[SJ] (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2556 / 20:28
    รอไรท์มาต่อนะคะ
    #496
    0
  2. #495 หมาป่าสีหมอกจืดจาง (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 20:29
    เย้ มีภาคต่อด้วย~
    #495
    0
  3. #494 นีน่ะ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 10:05
    ต่อเร็วๆน่ะ
    #494
    0
  4. #493 ใบไม้โปรย (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 09:30
    เย้ มาแล้วภาค2ๆ

    #493
    0
  5. #492 logan (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2556 / 17:21
    อยากอ่านต่อ>_<
    #492
    0