Tale of the falling angel : เปิดตำนานนางฟ้าตกสวรรค์

ตอนที่ 38 : เหตุผลคนละข้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    28 มี.ค. 56

“เข้าใจแล้วค่ะพี่เชส วินดี้พาเราไปเร็วเข้า”

ชาร์ล็อตเองก็เห็นด้วยเช่นกัน เพราะพวกเธอคงไม่มีทางช่วยเชสออกมาจากวงล้อมของศัตรูได้ในเวลาอันสั้น จึงตัดสินใจทำตามที่ปีศาจหนุ่มบอก ด้วยการตะโกนบอกให้มนุษย์หมาป่าตัวน้อยมาอุ้มเธอไปทางหมู่บ้านในทันที

“ท่านเอิร์ลเกรย์ เอายังไงดีครับ”

อสูรราชองค์รักษ์ตัวหนึ่งตะโกนบอกหัวหน้าของพวกเขา เมื่อเด็กน้อยทั้งสองคนหนีไปได้ ตามแผนแล้วพวกเขาต้องกักตัวทั้งสองคนนั้นเอาไว้ด้วย เพราะถึงจะเป็นเด็กก็จริงแต่ก็สามารถสู้กับพวกเขาได้อย่างสูสี

“ไม่ต้องหรอก ต่อให้มีพวกมันมีเป็นร้อยก็สู้ท่านซีลอนไม่ได้ ตอนนี้ถ่วงเวลาเจ้าผู้ย่ำเงานี่ให้ได้ก่อน”

อสูรแพะตอบลูกน้องของเขา เพราะแม่ทัพของศัตรูเก่งกว่าที่คิดเอาไว้มาก ถึงเขาจะเข้าโจมตีพร้อมกับอูหลงก็ตาม แต่อีกฝ่ายก็ยังรับมือได้ทุกครั้ง แล้วยังกลับโจมตีกลับมาด้วยความดุดันมากกว่าเดิม จนต้องให้ลูกน้องช่วยกันโจมตีใส่เพื่อให้ถ่วงเวลาไว้ได้

“หนอย...พวกแก...”

เชสกัดฟันแน่นขณะอยู่ท่ามกลางวงล้อมของศัตรูอย่างลำพัง ถึงเขาจะมีพลังมากมากขึ้นมากก็ตาม แต่อีกฝ่ายก็เข้ามาลุมโจมตีอย่างเป็นระเบียบและทำลายจังหวะของเขาได้ทุกครั้ง จึงได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะพลาดและเขาจะได้ออกไปจากวงล้อมนี่ได้ เพื่อจะไปช่วยนางฟ้าสาวที่อยู่ในอันตราย

 

“ชาร์ล็อตจับแน่นๆนะ ตรงนั้นแน่ๆ”

เมื่อเข้ามาในหมู่บ้านวินดี้ก็หยุดหาตำแหน่งของศัตรูอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเป็นควันที่ดำพวยพุ่งออกมาจากหลังคาอาคารหลังหนึ่ง จึงบอกให้คนในวงแขนจับแน่นๆ ก่อนจะรีบพุ่งตัวไปอย่างเร็วที่สุด

เมื่อพวกเขามาถึงที่หมาย ชาร์ล็อตก็ต้องเอามือป้องปากเอาไว้ด้วยความตกใจ เพราะมีซากศพของปีศาจจำนวนมากกระจายเกลื่อนเต็มพื้น ตรงหน้าของพวกเขามีชายหนุ่มเสื้อแดงยืนมือเปื้อนเลือดอยู่ ตรงข้ามกันมีฮาวน์ลิ่งที่ยังมีชีวิตอยู่แต่ก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยยืนอยู่ โดยมีลิลินกำลังพันผ้าพันแผลเพื่อห้ามเลือดอย่างรวดเร็ว

“คุณฮาวน์ลิ่ง พี่ลิลิน เป็นอะไรรึเปล่าค่ะ”

ชาร์ล็อตเรียกทั้งสองคนเสียงหลง ก่อนจะเข้าไปยืนข้างๆพร้อมกับวินดี้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าของชายเสื้อแดงตรงหน้านั้นเธอไม่มีวันลืมอย่างเด็ดขาด เขาคือราชาอสูรซีลอน อสูรที่มีพลังมากที่สุดในตอนนี้

“เราไม่เป็นอะไร ฮาวน์ลิ่งบาดเจ็บระดับปานกลาง”

 ลิลินตอบกลับด้วยเสียงไร้อารมณ์ของเธอ ในขณะที่ปีศาจชราหันมาถลึงมองตาเธออย่างไม่พอใจ

“ลิลิน เจ้าจะมาทำไม”

ฮาวน์ลิ่งถามอีกฝ่ายเสียงดัง เพราะถึงเขากับปีศาจจำนวนมากจะช่วยกันสู้กับอสูรตรงหน้าอย่างสุดความสามารถก็ตาม แต่ก็ไม่อาจต้านพลังของคนตรงหน้าได้เลย แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบเอาตัวไม่รอด ไม่ว่าดูยังไงก็ยังอยู่ในสถานการณ์อันตรายอย่างเห็นได้ชัด

“เรารู้จักกับอสูรตรงหน้านี้ เขาชื่อซีลอน”

นางฟ้าสาวตอบ ทันทีที่เธอสัมผัสได้ถึงพลังเวทมนตร์ของซีลอน เธอก็รีบมายังประตูแห่งความมืดเร็วที่สุด เพราะจำได้ว่าเคยสัมผัสพลังแบบนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว ในตอนที่พวกเธอกำลังหนีออกจากคอลอสเซี่ยม โดยเมื่อนางฟ้าสาวมาถึงปีศาจคนอื่นนอกจากฮาวน์ลิ่งก็เจออีกฝ่ายฆ่าหมดแล้ว เหลือแต่ปีศาจชราเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่

“นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จำผมได้ลิลิน เอาล่ะ ตอนนี้ผมขอให้คุณมากับผมได้แล้ว”

ซีลอนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าและเช็ดคราบเลือดออกจากมือก่อนจะโยนผ้าผืนนั้นทิ้ง และยื่นมือของเขามาทางนางฟ้าสาว

“ยะ...อย่ามาพูดบ้าๆนะ พี่ลิลินไม่ไปกับแกหรอก”

วินดี้เข้ามาขวางหน้านางฟ้าสาวเอาไว้และตะโกนใส่อีกฝ่ายเสียงดัง ทำให้ราชาอสูรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหดมือกลับไป

“เจ้าหนู เจ้ารู้ไหมว่าด้วยพลังที่ลิลินมีในตอนนี้ เธออาจจะอยู่ได้อีกไม่ถึงสามเดือนด้วยซ้ำ แต่ถ้าได้ข้า...ราชาอสูรคุ้มครองล่ะก็ การพาไปที่มหาภพแห่งเสียงและดูแลเธอที่นั่น ก็จะไม่ใช่เรื่องยากอีก”

ซีลอนตอบอย่างใจเย็น เมื่ออีกฝ่ายไม่มีท่าทางที่จะโจมตีเขา เขาก็ไม่อยากฆ่าใครต่อหน้านางฟ้าสาวด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะเด็กน้อยคนนี้ที่ตามเธอมาตั้งแต่มหาภพแห่งเสียง

“อึ่ก...ตะ...แต่ถึงแบบนี้ อีกหนึ่งปีข้างหน้าเผ่าพันธุ์แห่งความมืดก็จะโดนเผ่าเทพกวาดล้างอยู่ดี ถ้าเป็นแบบนี้จะยังปกป้องพี่ลิลินได้อีกเหรอคะ”

ชาร์ล็อตถึงกับสะอึกกับเหตุผลของอีกฝ่าย ก่อนจะพยายามหาคำมาหักล้าง ถึงจะเป็นราชาอสูรก็ตาม แต่ถ้าอาณาจักรของเขาโดนเผ่าเทพทำลายไปแล้ว ก็คงไม่มีอำนาจอะไรที่จะใช้คุ้มครองลิลินได้อีก และสุดท้ายก็ต้องเป็นเหมือนเดิม แต่อีกฝ่ายกลับโต้ตอบด้วยการหัวเราะเสียงดัง

“ฮ่าฮ่าฮ่า !!! ถ้าเป็นแบบนั้น ขอแค่ลิลินมากับข้า ข้าจะประกาศเลิกสงครามครั้งนี้เสีย และจะยอมเป็นพันธมิตรกับเผ่าปีศาจด้วย ที่พวกเทพกล้ามาโจมตีมหาภพแห่งความมืดนั่น เป็นเพราะปัญหาภายในของพวกเราเอง และมีนางฟ้าพิสุทธิ์อยู่ด้วยนั่นแหละ แต่ถ้าไม่มีทั้งสองอย่างแล้ว คิดเหรอว่าพวกมันจะกล้ามาอีก”

ราชาอสูรยื่นข้อเสนอที่ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นยกเว้นลิลินต้องขมวดคิ้ว สิ่งที่อีกฝ่ายเสนอมานั้นราวกับบอกว่าถ้าส่งนางฟ้าสาวให้เขาไปล่ะก็ วิกฤตทุกอย่างที่กำลังจะเข้ามาในอนาคตจะหายไปเหมือนเรื่องโกหก จนฮาวน์ลิ่งรู้สึกหวั่นไหวไม่น้อย

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ นายก็คงเอาพี่ลิลินไปทรมานใช่ไหมล่ะ เรื่องแบบนั้นผมไม่มีทางยอมหรอก”

มนุษย์หมาป่าตัวน้อยพยายามหาข้อเสียของอีกฝ่ายให้ได้ การที่เผ่าอสูรต้องการตัวลิลินขนาดนี้นั้น ต้องเป็นเพราะต้องการใช้ประโยชน์จากความเป็นนางฟ้าพิสุทธิ์ของเธอแน่นอน ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นถึงจะได้ดินแดนที่สงบสุขมาก็เปล่าประโยชน์

“ใช่ ไม่มีทางหรอกที่คุณจะยอมทำขนาดนี้โดยไม่หวังผลอะไรไม่ดีเอาไว้”

ชาร์ล็อตเห็นด้วยกับสิ่งที่วินดีพูดทันที การที่ราชาอสูรยกกองทัพใหญ่ของพวกเขามาโจมตีอาณาจักรปีศาจ รวมถึงการถอยทัพและเข้าร่วมเป็นพันธมิตรนั้น ไม่ว่าดูยังไงก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำโดยบริสุทธิ์ใจแน่นอน แต่เห็นได้ชัดว่าต้องการบีบบังคับพวกเขาให้ส่งตัวนางฟ้าสาวให้

คำพูดของเด็กน้อยทั้งสองคนทำให้ดวงตาของซีลอนหลุบลงต่ำ ก่อนที่เขาจะเอามือทาบหน้าอกของตัวเองเอาไว้ และเกิดประกายแสงสีแดงขึ้น

“บ้าน่า...ราชาอสูรถึงกับใช้ สัญญาวาจาจริงเลยรึนี่”

ฮาวน์ลิ่งพูดขึ้นอย่างตกตะลึง การที่ปีศาจหรืออสูรเอามือทาบหน้าอกของตัวเองเอาไว้ และใช้เวทมนตร์เฉพาะใส่ตัวเอง คือพิธีกรรมที่ทำให้คนคนนั้นต้องพูดแต่ความจริงเท่านั้น ถ้าหากพูดโกหกแม้แต่นิดเดียวล่ะก็จะต้องตายในทันที ซึ่งเรื่องนี้แม้แต่วินดี้กับชาร์ล็อตก็ยังรู้ เพราะเป็นสิ่งพื้นฐานอีกฝ่ายของเวทมนตร์ นั่นแปลว่าตอนนี้ราชาอสูรไม่สามารถพูดโกหกได้อีกแล้ว

“ข้าราชาอสูรซีลอน ได้ฆ่าพ่อของตัวเองเพื่อขึ้นเป็นราชาเมื่อได้ข่าวว่านางฟ้าพิสุทธิ์เสียพลังไปแล้ว และยกทัพอสูรทั้งหมดมาเมื่อได้ยินว่านางเดินทางมาอยู่ในมหาภพแห่งความมืด เพื่อบีบให้เหล่าปีศาจยกนางให้ข้า โดยแลกกับการถอนทัพและผันตัวมาเป็นพันธมิตรของปีศาจอย่างจริงใจ

และเมื่อข้าได้ลิลินมาอยู่ด้วยแล้ว ข้าสัญญาว่าจะปฏิบัติกับนางอย่างคนสำคัญของข้า จะคุ้มครองปกป้องดูแลไม่ให้ได้รับอันตรายแม้แต่น้อย และจะทุ่มเททุกอย่างของอาณาจักรอสูรเพื่อหาทางรักษาให้เธอเป็นปกติให้ได้ แม้จะต้องก้มหัวให้ใครข้าก็พร้อมที่จะทำมัน ทั้งหมด...มีเพียงสาเหตุเดียว เพราะข้ารักลิลิน”

ซีลอนเผยความในใจของตัวเองออกมาอย่างง่ายดาย สำหรับเขาแล้วเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการมา ต่อให้ต้องทำอะไรทุ่มเทมากแค่ไหนเขาก็พร้อมที่จะทำมัน โดยเฉพาะนางฟ้าสาวที่เขาหลงใหลมาตั้งแต่ไปสังเกตการณ์สงครามเมื่อ 200 ปีก่อน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความรักเมื่อได้เห็นการต่อสู้ที่น่าลุ่มหลงของเธอในคอลอสเซี่ยม และยิ่งได้เฝ้ามองเธอมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งหลงรักเธอมากเท่านั้น รักเสียจนยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอได้

หลังจากที่เขาพูดจบก็เอามือลง ต่อหน้าของสามปีศาจที่อ้าปากค้างด้วยความตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าเลยทั้งหมดที่ราชาอสูรทำไปจะมาจากที่เขารักนางฟ้าสาวมาก ยิ่งอีกฝ่ายทำพิธีสัญญาวาจาจริงอยู่ด้วย ยิ่งแสดงถึงความจริงใจในคำพูดทุกคำ ที่เริ่มทำให้ทั้งชาร์ล็อต วินดี้ และฮาวน์ลิ่งหวั่นไหวเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าเหล่าปีศาจหมดข้อโต้แย้งเขาแล้ว ซีลอนก็เดินเข้าไปหาลิลินอย่างสง่าผ่าเผย ก่อนจะนั่งชันเข่าลงกับพื้นต่อหน้าเธอและยื่นมือไปข้างหน้า

“ลิลิน ผมรักคุณ มากับผมเถอะผมจะทำให้คุณมีความสุขเอง”

ราชาอสูรมองเข้าไปในตาคู่งามของอีกฝ่ายอย่างมั่นใจ เขาเชื่อมั่นว่าความรักของเขาต้องสื่อไปถึงนางฟ้าสาวอย่างแน่นอน ซึ่งเธอก็มีคำตอบอยู่ในใจแล้ว

“เราไม่ไป เพราะการที่เราอยู่ตรงนี้เรามีความสุขมากอยู่แล้ว”

ลิลินตอบปฏิเสธอย่างไร้เยื่อไย สำหรับเธอแล้วตอนนี้ที่ที่ทำให้เธอมีความสุขที่สุดนั้น คือการได้อยู่ใกล้ๆเชสและทุกคนเท่านั้น แม้มันจะเป็นทางเลือกที่แย่และเป็นปัญหาที่สุดก็ตาม แต่เธอก็จะขอเลือกมันไปจนวินาทีสุดท้าย

“พี่ลิลิน...รีบถอยไปเร็วเข้าครับ”

วินดี้ที่เพิ่งตั้งสติได้หันไปมองนางฟ้าสาวอย่างตกตะลึง ก่อนจะพยายามดันให้ตัวเขาเองและคนอื่นๆออกห่างจากซีลอนให้มากที่สุด

“ลิลิน...ทำไมคุณถึง...ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้...”

อสูรหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ มือของเขาสั่นเทาด้วยความรู้สึกหลากหลายที่สุมกันในอก ทั้งความรู้สึกอับอาย โกรธแค้น เสียใจ ไร้ค่า แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแย่มากที่สุด คือการที่ความรู้สึกของเขาส่งไปไม่ถึงเธอเลยแม้แต่น้อย จนความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้เธอกำลังจะกลายเป็นความรู้สึกตรงข้ามกัน

“แบบนี้ต้องแย่แน่ๆ”

ชาร์ล็อตเอาไม้เท้าของเธอออกมาเตรียมพร้อมเอาไว้ เนื่องจากตอนนี้ราชาอสูรค่อยๆเปล่าพลังของตัวเองออกมาเป็นจำนวนมาก เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายต้องโกรธจัดแน่ๆที่ลิลินปฏิเสธไปแบบนั้น ซึ่งเธอก็เคารพการตัดสินในของลิลิน จึงพร้อมจะช่วยเธอแบกรับผลของมัน

ในตอนที่สถานการณ์กำลังแย่ลงนั่นเอง นางฟ้าสาวก็กำลังคิดทบทวนสิ่งที่ราชาอสูรทำมา ไม่ว่าสิ่งไหนก็ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ต้องสิ้นเปลืองเวลาและพลังไปเป็นจำนวนมากเพื่อให้เกิดขึ้น ทั้งหมดนั้นเขาหวังเพียงแค่ได้เธอที่ไร้พลังไปอยู่ข้างๆเท่านั้น ไม่ว่าดูยังไงก็ไม่ใช่การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกันแม้แต่น้อย แต่กลับถูกปฏิเสธจนสุดท้ายก็ไม่ได้อะไรมาตอบแทนความพยายามนั่นแม้แต่น้อย ก็ทำให้เธอรู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นมา

“เรา...เรารู้สึกเจ็บ..ในหน้าอกเพราะปฏิเสธซีลอน นี่คืออะไร”

ลิลินเงยหน้าไปสบตากับราชาอสูรก่อนจะเอ่ยปากถามเรื่องที่ไม่เข้ากับสถานการณ์แม้แต่น้อย เธอรู้สึกว่าในหน้าอกของเธอเจ็บเพราะเรื่องของเขาจึงต้องถามเขาถึงจะถูก ซึ่งคำถามของลิลินนี่เอง ที่ทำให้อสูรหนุ่มสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้

“นั่นเรียกว่า...ความเสียใจ”

ซีลอนตอบพร้อมกับยิ้มเศร้าๆให้นางฟ้าสาว ถึงเขาจะเสียใจมากที่อีกฝ่ายไม่มากับเขา แต่ก็ยังรู้สึกดีใจที่เธอเสียใจ เพราะมันคือหลักฐานที่บอกว่าความรู้สึกของเขาส่งไปถึงเธอ ดังนั้นแล้วเขาจึงตัดสินใจอะไรบางอย่างก่อนจะตอบกลับ พร้อมกับเปล่งพลังจำนวนมหาศาลออกมา

“ผมจะไม่ตัดใจจากคุณเด็ดขาด ต่อให้ต้องใช้กำลังพาไปก็ตามที”
---------------------------------------------------
นิยายเรื่องนี้มันเป็นนิยายโรแมนติกแบบที่ บก. บอกจริงๆหรือเนี่ย 555
ตอนนี้อาจจะต้องรีไรท์ใหม่นะเนี่ย เป็นอีกตอนที่ผมคิดว่าเขียนได้ดีกว่านี้มาก นี่มันยังไม่สุดเท่าไหร่ แต่ไม่เป็นไรปกติผมเขียนนิยายต้องรีไรท์ใหม่หลายๆรอบอยู่แล้ว 555
---------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

558 ความคิดเห็น

  1. #434 watch012 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 21:11
    เฮ้ย ไหงรีดเดอร์เคลิ้มไปกับราชาอสูร ไวกว่าลิลินอีก ม๊ายยยยยน้าาาาาาาาา
    #434
    0
  2. #373 YasiaNaria (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 16:57
    งืมๆ ลิลินเสียใจงั้นเหรอ
    #373
    0
  3. #338 shira (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 23:26
    ม่ายยยยยยยย!!! นั้นไม่ใช่ความเสียใจสักหน่อย เค้าเรียกว่าอึดอัดใจ(?)ต่างหากกกกก
    #338
    0
  4. #337 The Memorial (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 14:23
    เย้ย มาแนวปวดตับซะงั้น ลิลินอย่าไปรักราชาอสูรเข้าละ 
    #337
    0
  5. #336 <WD> Blacksocial (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 14:22
    ตอนอ่านทีแรกตีความไปว่าลิลินเป็นเครื่องจักรกลผสมพลังเวทของนางฟ้า จริง ๆ นะเนี่ย
    ด้านชาเกินไปจริง ๆ ดูไม่ออกเลยว่าอยู่มาหลายร้อยปี

    ขาดเราอ่านหนังสือนิยายมาไม่ถึงครึ่งของหล่อน ยังอารมณ์แปลปรวน ดับ ๆ ติด ๆ ผีเข้าผีออกเลย

    #336
    0
  6. #335 เอริก้า (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 13:29
    นิยายเรื่องนี้ อ่านตอนแรกๆเหมือนจะเป็นแฟนตาซี ไปๆมาๆก็รู้สึกว่าไปทางโรแมนติก =_=
    #335
    0
  7. #334 jeffje (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 07:07
    ขอให้เชสมาช่วยทันด้วย อย่าให้เชสต้องไปบุกอณาจักรอสูรเพื่อช่วยลิลินเลย
    #334
    0