Tale of the falling angel : เปิดตำนานนางฟ้าตกสวรรค์

ตอนที่ 39 : โศกนาฏกรรม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 มี.ค. 56

ตอนที่ 19

โศกนาฏกรรม

 

ณ อาคารอันเป็นที่ตั้งของประตูแห่งความมืดที่ถูกทำลายจนไม่มีชิ้นดี ราชาอสูรเปล่งพลังออกมาอย่างต่อเนื่อง เพื่อหมายพาตัวลิลินไปเป็นของตัวเอง แน่นอนว่าคนข้างกายนางฟ้าสาวในเวลานี้ไม่ยอมแน่นอน

“ผมยังมีสัญญาที่ต้องทำกับพี่ลิลินอีก ยังไงผมก็ไม่ปล่อยให้คุณพาตัวไปได้หรอก”

วินดี้กล่าวพร้อมกับมองหน้าอสูรหนุ่มตรงหน้า แม้ว่าเขาจะกลัวมากก็ตาม แต่ก็ต้องสู้เพื่อปกป้องที่สาวคนสำคัญของเขาเอาไว้ให้ได้ เด็กหนุ่มจึงกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าในทันที เขารู้ดีว่าตัวเองด้อยกว่าอีกฝ่ายมากจึงไม่คิดจะซ่อนพลังอะไรเอาไว้อีก

“ใช่ค่ะ พี่ลิลินเขาปฏิเสธแล้ว ยังไงก็กลับไปเถอะ”

ชาร์ล็อตรวบรวมพลังเวทมนตร์ของเธอให้ได้มากที่สุด และเตรียมการโจมตีที่ร้ายแรงที่สุดของเธอเอาไว้ อีกฝ่ายเป็นถึงราชาอสูรที่ฆ่าราชาอสูรองค์ก่อนลงได้ในพริบตา ฝีมือต้องไม่ธรรมดาแน่

“ผมจะให้โอกาสครั้งสุดท้าย ส่งลิลินให้ผมซะ ถ้าเป็นห่วงมากก็ตามมาอยู่ด้วยเลยก็ได้”

ซีลอนกล่าวกับเด็กทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มแบบเศร้าๆ ถึงการบังคับพาไปแบบนี้อาจทำให้นางฟ้าสาวเกลียดเขาก็ตาม แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้เธอตายอยู่ในมหาภพแห่งความมืดแบบนี้ แต่แน่นอนว่าอีกฝ่ายไม่มีทางยอมอย่างเด็ดขาด

“ฝันไปเถอะ...!!!

มนุษย์หมาป่าตัวน้อยตอบกลับก่อนจะหายตัวไปอย่างรวดเร็ว ความเร็วสูงสุดของวินดี้ในตอนนี้นั้นนับว่าเป็นอันดับต้นๆของมนุษย์หมาป่าด้วยกันเลยทีเดียว

“อะไรที่มาขัดขวางผม ผมจะฆ่ามันให้หมด”

ราชาอสูรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา มือที่เปื้อนเลือดของเขาจะเปื้อนอีกครั้งก็ไม่เป็นไป แม้อีกฝ่ายจะเคลื่อนไหวได้เร็วมากก็ตาม แต่ก็เคลื่อนที่เป็นเส้นตรงที่คาดเดาตำแหน่งได้ง่าย ซีลอนก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง มือที่มีพลังอาบอยู่เหยียดตรงแทงมาด้านหน้า แค่ทีเดียวก็น่าจะฆ่าอีกฝ่ายได้แล้ว

“เจ้าเด็กน้อย อย่า...เข้าไปนะ”

ฮาวน์ลิ่งร้องเรียกอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง เมื่อครู่เขาเห็นด้วยตัวเองแล้วว่าราชาอสูรนั่นเก่งแค่ไหน ถึงจะมีปีศาจผู้ใหญ่เข้าไปลุมพร้อมกันเป็น 10 ก็ต่างกลายเป็นศพไปในเวลาพริบตา แต่วินดี้ที่มีทั้งสัญชาตญาณของมนุษย์ป่าหมา สติปัญญาที่สะสมกันมาของการต่อสู้แบบมนุษย์ และขาทั้งสองข้างที่ได้รับมาจากเผ่าเทพ ก็ทำสิ่งที่น่าเหลือเชื่อได้

วินดี้พุ่งตัวเข้าไปหามือของซีลอนที่ยื่นมาข้างหน้าด้วยตัวเอง ก่อนจะฉากตัวเข้าวงในด้วยท่าเท้าที่แปลกพิสดาร เขารู้ดีว่าแขนของเขาสั้นกว่าอีกฝ่ายมาก การเข้าประชิดอีกฝ่ายจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด และปล่อยหมัดขวาขนาดใหญ่ที่มีขนปุยออกไปด้วยความเร็วสูง

“หืม...”

ซีลอนส่งเสียงออกมาอย่างแปลกใจ ที่อีกฝ่ายใช้ศิลปะการต่อสู้ของมนุษย์ แต่ตัวเขาเองก็มีประสบการณ์การต่อสู้ที่ทับถมกันมานาน ในพริบตาไอพลังแบบเดียวกับมือขวาก็ปรากฏขึ้นบนมือซ้าย ที่กางนิ้วออกเพื่อคว้าจับมนุษย์หมาป่าตัวน้อยตรงหน้า ซึ่งแม้เด็กน้อยจะเร็วมากก็ตาม แต่ก็ยังช้ากว่ามือของซีลอนมากนัก ในตอนที่กำลังอยู่ในวิกฤตนั่นเอง

เปรี้ยง !!!

สายฟ้าขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็วและผ่าใส่ร่างของราชาอสูรอย่างแรง ซึ่งคนที่ปล่อยมันออกมาคงเป็นใครไม่ได้นอกจากชาร์ล็อตที่ยืนอยู่ห่างออกไป

“ไม่เป็นอะไรเลยหรือเนี่ย”

แม่มดน้อยขมวดคิ้วทันทีที่เห็นอีกฝ่ายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย แม้เธอจะคิดเอาไว้แล้วว่าเวทมนตร์ของเธอคงทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ไม่คิดว่าจะไม่ได้ผลขนาดนี้ ทว่าการโจมตีของเธอก็ทำให้เพื่อนของเธอรอดชีวิตมาได้

“แฮ่ก...แฮ่ก...ขอบคุณนะครับชาร์ล็อต”

วินดี้ยืนหอบอยู่ห่างจากซีลอนหลายก้าว เขาใช้จังหวะที่ศัตรูรับการโจมตีของแม่มดน้อยถอยออกมาด้วยความรวดเร็ว ขอเพียงถ่วงเวลาจนเชสผ่าวงล้อมมาได้ ทุกอย่างน่าจะดีขึ้น

“ตอนนี้แหละลิลิน เจ้ารีบหนีไปก่อน”

ฮาวน์ลิ่งตกใจไม่น้อยที่เด็กทั้งสองคนพอที่จะสู้กับราชาอสูรได้ ซึ่งถ้าจะหนีล่ะก็ก็ต้องเป็นเวลานี้

“ถึงหนีไปก็ไม่มีประโยชน์ ด้วยความเร็วของเราในตอนนี้หนีซีลอนไม่พ้น”

นางฟ้าสาวตอบเสียงเรียบ เธอพิจารณาแล้วว่าการวิ่งหนีมีแต่ทำให้ทุกอย่างแย่ลง นอกจากนี้เธอยังต้องรักษาสัญญาที่ให้เอาไว้กับซิสเตอร์เชอรี่ ว่าจะดูแลไม่ให้เด็กน้อยทั้งสองคนเป็นอันตรายด้วย แม้เธอจะไร้พลังแล้วก็ตามแต่ก็ยังมีเรื่องที่พอทำได้อยู่ ก่อนที่ทั้งคู่จะถูกเสียงหัวเราะของซีลอนดึงความสนใจไป

 

“หึหึหึ ตั้งใจจะถ่วงเวลาเอาไว้จนกว่าเจ้าผู้ย่ำเงานั่นจะมาใช่ไหม”

ซีลอนหัวเราะออกมาอย่างใจเย็น เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายสู้กับเขาแบบแบ่งรับแบ่งสู้ แบบเดียวกับที่เขาสั่งให้หัวหน้าราชองครักษ์ซ้ายขวาของเขาไม่มีผิด ซึ่งเหมาะกับการถ่วงเวลาศัตรูเอาไว้นาน ทว่าแม้ทั้งสองด้านจะมีความคล้ายกันมากก็ตาม ก็ยังมีจุดที่แตกต่างกันอยู่ นั่นช่องว่างระหว่างพลังของเขากับเด็กทั้งสองคนนั่น กว้างกว่าเชสกับลูกน้อยของเขามาก

“บะ...บ้าน่า ที่ผ่านมายังไม่ได้เอาจริงเหรอ”

วินดี้เบิกตามองคนตรงหน้าด้วยความตกใจ เนื่องจากอยู่ๆแรงกดดันของอีกฝ่ายก็เพิ่มขึ้นมาก จนเขารู้สึกว่าใกล้เคียงกับพลังของนางฟ้าสาวตอนที่ยังมีพลังอยู่เลยทีเดียว ในตอนนั้นเองอยู่ๆร่างของราชาอสูรก็หายไป

“วินดี้ ซีลอนอยู่ข้างหลัง”

ลิลินออกวิ่งพร้อมกับส่งเสียงเตือนเด็กหนุ่มเสียงดัง ทว่าถึงเธอจะวิ่งสุดแรงก็ตามแต่มันก็ช้าเหลือเกิน ไม่มีทางทันซีลอนที่เข้าไปอยู่ด้านหลังของมนุษย์หมาป่าตัวน้อยในพริบตาอย่างเด็ดขาด

“ข้าบอกแล้ว คนที่ขวางฆ่ามันต้องตาย ต่อให้เป็นเด็กก็ตาม”

เสียงของราชาอสูรที่ดังขึ้นจากด้านหลังของวินดี้ ทำให้เด็กน้อยพยายามวิ่งมาข้างหน้าเพื่อออกห่างจากอีกฝ่ายในทันที แต่ถึงเขาจะวิ่งเร็วมากก็ตาม ก็ยังช้ากว่าซีลอนที่ใช้พลังเวทมนตร์เพิ่มความสามารถให้ตัวเอง มือที่มีพลังสีแดงห่อหุ้มเอาไว้จนดูราวกับมีเปลวไฟกำลังลุกไหม้อยู่ แทงเข้าใส่หลังของเป้าหมายที่กำลังในทันที

ฉึก...!!!

ฝ่ามือของราชาอสูรแทงทะลุท้องของตรงหน้าอย่างง่ายดาย ทว่าคนที่แทงกลับเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะร่างที่เขาแทงนั่นใหญ่กว่าที่คิดเอาไว้มาก เพราะนั่นคือร่างของหัวหน้าเผ่าผู้ย่ำเงา ฮาวน์ลิ่ง

“อั่ก...เด็กน้อย ข้าบอกแล้วว่าให้เจ้าหนีไป”

ปีศาจชราพูดขณะที่เลือดสีดำข้นไหลออกจากปากไปด้วย ถึงความเร็วปกติของเขาจะมาช่วยเด็กน้อยไม่ทันก็ตาม แต่ถ้าเขาใช้ความสามารถเคลื่อนเงาก็อีกเรื่องหนึ่ง เมื่อครู่นี้ที่เหล่าปีศาจต่างพากันพลีชีพเพื่อโจมตีซีลอนแล้วเขารอดมาได้คนเดียวนั้น ทำให้เขารู้สึกผิดมาก

“ทำไม...ฮาวน์ลิ่งถึง...”

นางฟ้าสาวที่กำลังวิ่งมาอยู่หยุดมองอยู่กับที่ด้วยความตกตะลึง สิ่งที่ปีศาจชราทำนั้นอยู่นอกเหนือการคาดการณ์ของเธอมาก แม้เธอจะรู้สึกมีความสุขที่วินดี้รอดตายมาได้ก็ตาม แต่ความรู้สึกเสียใจกลับถาโถมเข้ามายิ่งกว่า ด้วยความที่เธอทำแผลให้เผ่าปีศาจมาเป็นจำนวนมาก ทำให้เธอรู้ว่าแผลของฮาวน์ลิ่งตอนนี้ไม่อาจรักษาด้วยวิธีเย็บแผลอีกต่อไปแล้ว ซึ่งนั่นหมายถึงความตายของเขา

“หึ...ก็จะได้ทำแบบนี้ได้ยังไงล่ะ”

ฮาวน์ลิ่งเค้นแรงเพื่อหัวเราะในลำคออย่างอย่าเย็น ก่อนจะเอาปืนของเขาจ่อที่หน้าของซีลอน ในระยะประชิดแบบนี้ไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะหลบได้แน่นอน

“น่าสมเพช”

ราชาอสูรพูดขึ้นอย่างเย็นชา ในขณะที่ใช้มือซ้ายคว้าปืนของปีศาจชราไปโยนทิ้งอย่างง่ายดาย ก่อนที่เปลวไฟจะลุกขึ้นที่มือซ้ายไปพุ่งไปที่คอของอีกฝ่ายเพื่อเผด็จศึก ในตอนนั้นเองสายฟ้าขนาดใหญ่ก็ผ่าเข้าที่มือซ้ายที่กำลังยกค้างเอาไว้

เปรี้ยง !!!

“พะ...พอสักทีเถอะ อย่าทำอะไรคุณฮาวน์ลิ่งอีกนะ”

ชาร์ล็อตกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ ขาทั้งของข้างของเธอสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าราชาอสูรมีพลังมากกว่าพวกเธอมากเพียงไร แต่ถึงแบบนั้นเธอก็ทนเห็นร่างของฮาวน์ลิ่งโดนแยกส่วนไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายยังไงก็เป็นพ่อของเชสที่เธอนับถือ แม้การกระทำนี้อาจจะต้องจ่ายด้วยชีวิตของเธอก็ตาม

“ตกลง ไม่ทำก็ไม่ทำ แต่เจ้าก็เองก็กำลังขวางทางข้าเช่นกัน”

ซีลอนพยักหน้ารับคำของแม่มดตัวน้อยและถอนมือขวาออกจากร่างของฮาวน์ลิ่ง ทำให้ปีศาจชราลงไปนอนกองกับพื้นหายใจรวยรินในทันที ก่อนที่ความมุ่งร้ายทั้งหมดจะพุ่งเป้ามาที่ชาร์ล็อตอย่างรวดเร็ว

“นะ...หนีเร็ว ชาร์ล็อต !!!

วินดี้ตะโกนเสียงดังก่อนจะวิ่งเข้าใส่ราชาอสูรอย่างไม่เกรงกลัว แม้จะใช้ทุกอย่างที่เขามีก็ตาม แต่ก็ไม่อาจตั้งรับการโจมตีของอีกฝ่ายได้แม้แต่น้อย ซีลอนหันมาชกเข้าใส่ด้วยความเร็วยิ่งกว่าการกระพริบตา หมัดอันรุนแรงทำให้หน้าอกของเด็กหนุ่มยุบลงไปเป็นหลุมใหญ่ ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นข้างๆฮาวน์ลิ่ง

“วะ...วินดี้ !!!...นายอย่าไปเป็นอะไรนะ”

ชาร์ล็อตวิ่งเข้าไปหามนุษย์หมาป่าตัวน้อยอย่างลืมตัว แต่ก้าวได้เพียงแค่ครึ่งก้าว ศัตรูที่ยากจะรับมือก็มาอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว ความร้อนมหาศาลซึมเข้ามาในหน้าอก เมื่อก้มลงไปมองก็เป็นผ่ามือของราชาอสูรแทงเข้าใส่เธออย่าช้าๆ ใบหน้าที่ดูเศร้าอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงฝ่ามือ ในตอนนั้นเองหางตาของซีลอนก็เหลือบมองไปทางขวาอย่างรวดเร็ว

ฟุบ...!!!

ใบดาบสีเงินเรียวถูกแทงเข้าใส่อย่างรวดเร็ว แม้จะดูไม่รุนแรงนักไปกลับเล็งเข้าที่จุดตายของเขาอย่างแม่นยำ จนต้องรีบถอนมือของจากร่างของสาวน้อย และถอยออกมาอย่างรวดเร็ว โดยดาบนั้นอยู่ในมือของนางฟ้าสาวที่ใบหน้าของเธอแสดงอารมณ์โกรธออกมาอย่างชัดเจน

“ไปซะ !!! ออกไปจากที่นี่ซะ !!!

ลิลินตวาดอย่างเดือดดาล เธอไม่เคยรู้สึกอยากฆ่าใครมากเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต ทั้งชาร์ล็อต วินดี้และฮาวน์ลิ่ง ต่างก็ได้รับบาดแผลที่เป็นอันตรายถึงชีวิตทุกคน ไม่เคยเลยที่เธอจะรู้สึกว่าการที่ตัวเองไร้พลังมันจะเป็นเรื่องน่าเสียใจแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกเสียใจที่ทำให้เธอมุ่งทำลายต้นเหตุของความเสียใจให้หายไปเสีย

ด้านของซีลอนที่โดนนางฟ้าสาวตวาดใส่ก็นิ่งไปและสงบลงอย่างรวดเร็ว พลังเวทมนตร์ที่เคยล้นเอ่อหายไปราวกับเรื่องโกหก ก่อนที่เขาจะหันมายิ้มให้เธอ

“ตกลงครับ ผมจะไป แต่พรุ่งนี้ผมจะกลับมาอีกครั้ง และครั้งหน้า เจ้าหนุ่มผู้ย่ำเงาคนนั้นจะต้องตาย”

 

แว่บ...!!!

แสงสีขาวบางอย่างแยงตาให้ชาร์ล็อตค่อยๆตื่นขึ้นมา หน้าอกที่เคยร้อนเป็นไฟกลับรู้สึกสบายขึ้นมาก เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาก็เห็นวินดี้กำลังนอนอยู่ข้างๆเธอ หน้าอกของมนุษย์หมาป่าตัวน้อยไม่ได้ยุบลงไปอย่างน่ากลัวอีกแล้ว แล้วมันยังขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ แสดงถึงการมีชีวิตอยู่ของเขา ก่อนจะเห็นเงาของคนบางคนอยู่ข้างๆเธอ

ภาพที่เธอเห็นคือลิลินเปล่งแสงสีขาวจางๆออกมาจากร่าง ก่อนที่แสงนั้นจะเข้มขึ้นเมื่อมารวมกันที่ผ่ามือที่อยู่ใกล้แผลของเธอ ใบหน้าสวยนั้นมีเหงื่อจำนวนมากผุดออกมา ดวงตาคู่งามดูอ่อนล้าราวกับจะปิดลงได้ทุกเมื่อ ในเวลานั้นเองชาร์ล็อตก็ตั้งคิดได้ ว่าทำไมเธอกับวินดี้ถึงยังมีชีวิตอยู่

“พี่ลิลิน...พี่ใช้เวทมนตร์ทำไม !!!
------------------------------------------------------


------------------------------------------------------
ใครปวดตับเอ้ายกมือขึ้น ยกมือขึ้น โอย...แต่งเองยังปวดตับเองเลย ให้ตายเถอะ
แถมพรุ่งนี้กับมะรืนอาจจะงดลงก็ได้ เพราะเหนื่อยจากงานหนังสือ เอิ้กๆๆๆ แค่คิดก็ปวดตับแล้ว
วันนี้ วันวันพรุ่งนี้ ผมมีแจกลายเซ็นนะครับ ติดตามรายละเอียดได้ในแฟนเพจจ้า
------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

558 ความคิดเห็น

  1. #435 watch012 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 21:25
    อย่าเลย แค่นี้ตับรีดเดอร์ตัวน้อยๆ ก็ปลิ้นออกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อ๊ากกกกก
    #435
    0
  2. #374 YasiaNaria (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 16:57
    งืมๆ ลิลินจะเป็นอะไรไหมนะ
    #374
    0
  3. #342 OniTheNext (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 18:03
    ลิลิน ม่ายยยยย เอ๊ะ! ยังไม่เป็นอะไรซักหน่อย รอตอนต่อไปดีกว่า
    #342
    0
  4. #341 iNSaNiTY (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 16:01
    ไรท์เตอร์ ขอดราม่าหนักให้ตับออกมาดิ้นเลยครับ ฮา(ล้อเล่นนะครับ)
    #341
    0
  5. วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 09:07
    พรุ่งนี้ผมไปงานหนังสือเหมือนกัน เหอๆ ^^
    ลิลินอย่าไปกบเจ้าอสูรบ้านี้เด็ดขาดนะ เชสจัดการมันที = =
    #340
    0
  6. #339 kalak (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 09:00
    หงะ ลิลิน อย่าเป็นอะไรไปนะ TT //ผมกำลังไปงานหนังสือเลย เผื่อได้เจอไรเตอร์555
    #339
    0