Tale of the falling angel : เปิดตำนานนางฟ้าตกสวรรค์

ตอนที่ 27 : ปัจจัยในการฝึกที่สำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 866
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ก.พ. 56

ตอนที่ 12

การฝึกฝนและการออกเดินทางต่อ

 

“เมื่อทุกคนตกลงจะฝึกแล้ว ขอให้ไปในเมืองตามแผนที่นี้นะ”

อีเมเนียยื่นกระดาษให้กับเชส วินดี้และชาร์ล็อต เพื่อแยกกันไปฝึกในสถานที่ต่างๆ เนื่องจากเวลาของพวกเขามีไม่มากนัก จึงต้องทำทุกอย่างให้ประหยัดเวลามากที่สุด

“เอ่อ...เอาจริงๆเหรอค่ะอาจารย์”

ชาร์ล็อตมองกระดาษในมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามอาจารย์ของเธอ เช่นเดียวกับอีกสองหนุ่มที่มองกลับมาด้วยสีหน้าที่ใกล้เคียงกัน เพราะไม่ว่าดูยังไงมันก็ไม่เหมือนการฝึกโหดแม้แต่น้อย

“จริงจ๊ะ ยังไงก็ขอให้เชื่อใจเรานะ”

“เอ่อ...ได้ครับคุณอีเมเนีย”

วินดี้ที่เห็นว่าอีเมเนียเป็นถึงอาจารย์ของชาร์ล็อต จึงไม่คิดว่าสิ่งที่เขียนไว้ในกระดาษนี้จะเป็นเรื่องล้อเล่น เขาจึงพยักหน้ารับคำก่อนจะทำตามที่เขียนเอาไว้ ในขณะที่นางฟ้าสาวกำลังเดินตามเชสที่จะไปยังจุดหมายที่เขียนเอาไว้นั่นเอง

“เดี๋ยวคะ คุณลิลินอยู่ที่นี่ดีกว่า ถ้าคุณไปด้วยจะเป็นการขัดขวางการฝึกของเชส”

แม่มดสาวเรียกให้นางฟ้าหยุดรออยู่ที่นี่ ด้วยเหตุผลที่ทำให้ลิลินหยุดเดินทันที เชสที่เดินนำไปก่อนจึงหยุดแล้วหันกลับมาพูดกับเธอ

“คุณลิลินรออยู่ที่นี่ตามที่อีเมเนียบอกดีกว่า อยู่ในเมืองนี้ปลอดภัยแน่นอนครับ”

“เข้าใจแล้ว เราจะรออยู่ที่นี่”

นางฟ้าสาวพยักหน้า ก่อนจะกลับไปนั่งตรงที่ของเธอ จากการประเมินแล้วเมืองนี้มีเวทมนตร์เขตแดนที่แข็งแกร่งคุ้มกันเอาไว้อยู่ รวมถึงอาจารย์ของชาร์ล็อตเองก็เป็นคนที่เชื่อใจได้ ดังนั้นแล้วเชสไม่น่าจะได้รับอันตรายอะไร หลังจากที่เชส ชาร์ล็อตและวินดี้ออกไปแล้ว ลิลินก็นึกเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งออก จึงหันไปถามอีเมเนียที่นั่งมองเธออยู่

“อีเมเนีย อะไรคือเรื่องไม่เหมาะสมสำหรับเด็กที่คุณพูดถึงเมื่อคืน”

“หือ คุณลิลินอยากรู้เรื่องนั้นเหรอ เอาเป็นว่าเราจะสอนให้แบบตัวต่อตัวเลยนะ หึหึหึ”

คนถูกถามมองกลับอย่างสงสัยทันที ก่อนจะคิดถึงคำพูดของชาร์ล็อตที่พูดกับเธอเมื่อคืน ว่านางฟ้าสาวคนนี้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างบกพร่อง จึงไม่รู้เรื่องราวหลายๆอย่างที่สมควรจะรู้ ทำให้แม่มดสาวหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเข้าไปกอดนางฟ้าสาวอย่างมีความนัย

 

“เฮ้ย !!! ไอ้ซีดตรงนั้นอะ เอาเบียร์มาอีกสิ ชักช้าจริงทำงานคุ้มเงินเดือนรึเปล่าเนี่ย แย่จริงๆ”

เสียงสบถของชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในบาร์ขนาดใหญ่ ตะโกนด่าบริกรหนุ่มของร้านที่บริการเขาด้วยท่าทางเงอะงะ ราวกับเพิ่งทำงานเป็นวันแรก เช่นเดียวกับแขกคนอื่นๆในร้านที่ตะโกนเรียกเขาอย่างหยาบคายเช่นเดียวกัน

“โธ่ บ๋อยภาษาอะไรเนี่ย เจ้าของร้านคิดอะไรอยู่ถึงรับคนแบบนี้มาทำงานได้นะ ไม่ได้เรื่องจริงๆ”

“ตรงนี้สั่งอาหารไปชาติกว่าๆแล้วยังไม่ได้เลย ทั้งร้านมีไอ้คนไม่ได้เรื่องแบบนี้อยู่คนเดียวเหรอ เอาสาวๆออกมาสักทีเซ่”

“ขอโทษด้วยจริงๆครับ เดี๋ยวผมจะรีบทำเดี๋ยวนี้ครับ”

บริกรหนุ่มคนนั้นพูดด้วยใบหน้าแหย่ๆ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อนำเอาแก้วจำนวนมากที่เต็มไปด้วยเบียร์ออกมาเพื่อนำไปเสิร์ฟให้ลูกค้าผู้ใจร้อน ในตอนนั้นเองก็มีขาข้างหนึ่งยื่นมาขัดขาของเขา เป็นเหตุให้หกล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

โครม !!!

“ก๊ากๆๆๆ !!! ดูดิโคตรๆโง่เลยวะ ทำไมแค่นี้ถึงหลบขาไม่ได้”

ลูกค้าโต๊ะข้างๆหัวเราะเยาะบริกรตัวซีดที่นอนอาบเบียร์อยู่บนพื้นด้วยความสะใจ เช่นเดียวกับลูกค้าคนอื่นที่ส่งเสียงดังออกมาด้วยความสะใจ ก่อนนั้นเองเจ้าของร้านตาตี่หนวดแหลมเล็กก็ออกมาจากหลังร้าน

“โอ แบบนี้อั้วก็เสียหายหมดสิ ค่าเบียร์ที่ลื้อทำหกไปจะหักจากค่าแรงแล้วกัน”

“แต่เอ่อ...ลูกค้าท่านนี้ขัดขาให้ผมล้มนะครับ”

ชายที่ค่อยๆลุกขึ้นมาชี้ไปยังลูกค้าที่เพิ่งขัดขาให้เขาล้มลงไป ตอนนั้นเองเจ้าของร้านก็ตีมือของเขาอย่างแรง ก่อนจะถูมือไปมาขณะคุยกับลูกค้าคนนั้นไปด้วย

“ไปชี้ลูกค้าแบบนั้นได้ยังงาย เสียมารยาทจริงๆ แฮะๆคุณลูกค้าครับ วันนี้เดี๋ยวให้เจ้าเด็กใหม่นี่เลี้ยงอาหารแล้วกันครับ เฮ้ย อาเชส..เข้าไปเอาเบียร์มาใหม่สิ มัวแต่ชักช้าอะไรอยู่”

“ซี้ด....ได้ครับ เดี๋ยวนี้แหละครับ”

เชสที่แต่งตัวเป็นบริกรสูดลมเข้าไปในปอดให้ลึกๆ ก่อนจะนับ 1 ถึง 1,000 ใน 30 วินาทีเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง สถานที่ที่อีเมเนียเขียนเอาไว้นั้น คือร้านอาหารที่เต็มไปด้วยผู้คน เมื่อเขามาถึงก็เจอผู้จัดการร้านต่อว่าอย่างแรงที่มาสาย แล้วไล่ให้เขาเปลี่ยนชุดเป็นบริกรของร้าน และอธิบายว่าวันนี้มีเขาคนเดียวที่ต้องบริการลูกค้า

แม้ปีศาจหนุ่มจะมั่นใจมากว่าตัวเองเป็นคนใจเย็นก็ตาม แต่แค่ครึ่งวันที่เขาอยู่ที่ร้านนี้ก็เกือบจะเรียกปืนของตัวเองออกมายิงใส่หัวลูกค้าหลายสิบครั้งแล้ว จากที่ตอนแรกไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาฝึกพิเศษที่นี่ มาถึงตอนนี้เชสเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้ว ว่าถ้าเขาอดทนไม่ยิงหัวลูกค้าได้ตามเวลาที่กำหนด เขาต้องควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อย่างดีแน่นอน เป็นผลให้พยายามสงบสติอารมณ์ตลอดเวลา โดยนึกถึงหน้านางฟ้าสาวเอาไว้ว่าเขามาฝึกเพื่อจะปกป้องเธอ

กริ้ง...!!!r

ในเวลานั้นเองกระดิ่งที่แขวนเอาไว้เหนือประตูก็ดังขึ้น อันเป็นสัญญาณว่ากำลังมีลูกค้าคนใหม่เข้ามา การที่ต้องแจ้งว่าเก้าอี้ในร้านเต็มแล้วนั้น ทำให้ปีศาจหนุ่มต้องเตรียมตัวเตรียมใจจะโดนด่าเอาไว้ แต่คนที่เปิดประตูเข้ามานั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาเตรียมเอาไว้เลย

“ตอนนี้ร้านเต็มแล้วครับ...คะ...คุณลิลิน”

“เชส เราเอาข้าวกลางวันมาส่ง”

เสียงไร้อารมณ์อันเป็นเอกลักษณ์ดังออกมาจากสาวสวยผมทองที่ถือห่อข้าวกล่องขนาดใหญ่อยู่ รัศมีความสวยของเธอทำให้ลูกค้าทั้งร้านต่างหันไปมองโดยพร้อมเพรียงกัน ก่อนที่นางฟ้าสาวจะเอาห่อในมือยัดใส่มือของอีกฝ่ายเอาไว้

“หลังจากกินข้าวเที่ยงแล้ว กลับไปอย่าลืมกินเราเป็นข้าวเย็นด้วยนะ”

“วะ...ว่ายังไงนะครับ”

เชสอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย จากนั้นก็ตาค้างแบบสุดๆเมื่อมือทั้งสองข้างของเธอยื่นมาจับไหล่ของเขาเอาไว้ แล้วโน้มตัวเข้ามาพร้อมกับเขย่งขาเล็กน้อย และประทับริมฝีปากของเธอเข้าที่แก้มของเขา ก่อนจะถอนมันออกมาอย่างรวดเร็ว

“เราบอกว่าอย่าลืมกินเราเป็นข้าวเย็น”

ลิลินพูดคำพูดเดิมซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากร้านทันที เนื่องจากทำสิ่งที่อีเมเนียบอกให้ทำหมดแล้ว แม้นางฟ้าสาวจะไม่เข้าใจว่าเป็นการช่วยเชสฝึกยังไง แต่มันก็ทำให้เธอมีความสุขดีจึงไม่คิดอะไรมาก

แต่ด้านของเชสนั้นต่างออกไปมาก หลังจากที่สาวสวยเดินออกไป ลูกค้าผู้ป่าเถื่อนรวมถึงเจ้าของร้านมองมาทางเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกัน เปลวไฟแห่งความอิจฉาริษยาของทุกคนรวมกันเป็นกองไฟขนาดใหญ่ เป็นเหตุให้ปีศาจหนุ่มเข้าใจแล้ว ว่าทำไมอีเมเนียถึงบอกว่าให้เขามาที่ร้านอาหารที่ชื่อ “ศาลาคนเศร้า” เพื่อฝึกสงบสติอารมณ์ของเขา

 

หลังจากเร่งระดับความเข้มข้นในการฝึกให้เชสเรียบร้อยแล้ว ลิลินก็เดินไปทางแผนที่เพื่อนำข้าวกล่องไปให้กับวินดี้ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก สถานที่ที่เธอไปคือสิ่งปลูกสร้างทำจากไม้ขนาดใหญ่ ที่มีคนจำนวนมากกำลังส่งเสียงดังอยู่ข้างใน

ฮึ้ย !!! ฮ่า !!! ฮึ้ย !!!

เมื่อนางฟ้าสาวเปิดเข้าไป ก็เห็นเผ่าปีศาจที่มีรูปร่างเหมือนกับมนุษย์ กำลังจับคู่ซ้อมต่อสู้กันอยู่ โดยสถานที่นี้ก็คือโรงฝึกการต่อสู้ ที่นักลงทุนชาวมนุษย์ได้มาเปิดเพื่อสอนศิลปะการต่อสู้ให้กับเผ่าปีศาจที่ไม่ค่อยมีพลังกายนักนั่นเอง แน่นอนว่าทันทีที่เธอเดินเข้ามาทุกอย่างก็หยุดในทันที สายตาของคนจำนวนมากในชุดซ้อมต่างมองมาทางเธอพร้อมกัน ทว่าสาวงามคนนั้นก็ไม่ได้สนใจพวกเขาเลย เธอมองหาร่างเล็กที่มีผมสีฟ้าอยู่

“พี่ลิลิน พี่มาทำอะไรที่นี่ครับ”

ไม่นานเด็กน้อยก็วิ่งมาหาสาวสวย เขาไม่ได้อยู่ในชุดฝึกเหมือนคนอื่น แต่อยู่ในชุดทำงานสีฟ้าในมือถือไม้ถูพื้น สิ่งที่เขียนเอาไว้ในกระดาษที่อีเมเนียส่งให้ คือให้เขามาเป็นพนักงานทำความสะอาดที่นี่ แม้จะไม่เข้าใจเลยว่าทำไม แต่มนุษย์หมาป่าตัวน้อยก็ทำตามเป็นอย่างดี เมื่อก่อนนี้เขามีหน้าที่ทำความสะอาดโบสถ์อยู่แล้ว ทำให้การทำความสะอาดโรงฝึกโล่งๆกว้างๆนี้เป็นเรื่องง่ายมาก

“ข้าวเที่ยง วันนี้พี่ทำเองเลยนะ”

ลิลินพูดตามที่อีเมเนียบอกให้พูดทุกคำ โดยอาหารในวันนี้นางฟ้ามีส่วนในการช่วยทำจริงๆเธอจึงไม่ได้โกหก แม้ว่าจะเป็นแค่การเอากล่องอาหารมาห่อผ้าก็ตาม ก่อนจะจูงมือวินดี้ไปนั่งบนม้านั่งๆที่อยู่ใกล้กันและเอาอาหารหน้าตาน่าทานออกมา

“ว้าว...!!! พี่ลิลินทำเองเลยเหรอครับ น่าอร่อยจังเลย”

วินดี้มองอาหารที่ถูกจัดมาอย่างดีจำนวนมากในกล่องอาหารด้วยความตื่นเต้น ด้วยความซื่อทำให้เขาคิดว่านางฟ้าสาวเป็นคนทำอาหารทั้งหมดนี้ทุกขั้นตอน หลังจากนั้นสาวสวยก็พูดตามบทต่อ

“วินดี้ต้องทานเยอะๆนะ ร่างกายจะได้แข็งแรงแล้วจะได้ปกป้องพี่ได้”

“ครับพี่ลิลิน ผมจะพยายาม”

“เข้าใจแล้ว ถ้างั้นพี่ไปก่อนนะ ฝากดูแลน้องชายของเราด้วยนะคะ”

นางฟ้าสาวบอกลาเด็กหนุ่มที่มองเธอด้วยสายตามุ่งมั่น ซึ่งเป็นไปตามที่อีเมเนียบอกทุกอย่าง ก่อนจะลุกขึ้นก้มหัวให้กับบรรดาเหล่านักสู้ที่มองอยู่ และเดินออกประตูไปอย่างรวดเร็ว

 

“นะ...น้องชาย สนใจให้พี่สอนศิลปะการต่อสู้ให้ไหม เห็นแบบนี้พี่เก่งมากๆเลยนะ”

“ไม่ๆเรียนกับพี่ชายคนนี้ดีกว่า น่าประทับใจจริงๆพี่สาวของน้อง..เอ้ยไม่ใช่...หมายถึงที่อยากแข็งแกร่งขึ้นเพราะปกป้องพี่สาวน่ะน่าประทับใจจริงๆ”

“ถอยไปๆ น้องชายคนนี้ข้าจะสอนเอง เท่านี้ก็จะได้เข้าใกล้สาวสวยคนนั้นแล้ว...หึหึหึ”

หลังจากประตูปิดลงเหล่านักสู้จำนวนมากต่างเข้ามารุมล้อมวินดี้ด้วยความเร็วสูง ดวงตาของพวกเขาต่างก็เป็นรูปหัวใจสีชมพูที่กำลังเต้นถี่อันเกิดจากเห็นสาวที่สวยราวกับนางฟ้า โดยบันไดที่จะไต่ไปหาเธอก็นั่งอยู่ตรงนี้แล้ว
------------------------------------------
ก๊ากๆๆๆ ตอนนี้ผมฮานะ มันฮาแบบละมุนๆดี ชอบมากๆเลยครับ ลิลินเนี่ยเป็นสาวที่ผมว่าน่ารักที่สุดเท่าที่เขียนมาเลยนะ เพราะความเอ๋อนิ่งของเธอนี่แหละ
------------------------------------------

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

558 ความคิดเห็น

  1. #430 shira (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 20:19
    โอ๊ย ใจจะละลายยยยยยย เชสกับลิลินเหมาะกันที่ซู้ดดดดดดดด
    #430
    0
  2. #252 minhai_m* (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:09
    ชอบลิลินน น่ารักมากรู้สึกชอบนางเอกแบบนี้
    #252
    0
  3. #247 If You Want (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:00
    ถึงลิลิน
    จาก ต่างโลก
    ระวัง เชส จะมาโดยไม่รู้ตัว!!!
    ระวัง เด็ก จะเข้าท้องโดยไม่รู้ตัว!!!!!!!!!

    ท่านบอมอย่าทำลิลินท้องน้าาาาา
    ไม่ชอบให้นางเอกท้องโต
    #247
    0
  4. #246 logan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:12
    อีเมเนียร้ายใช่เล่น
    #246
    0
  5. #245 ^u^ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:03
    อีกหน่อยคงเป็นเหมือนสาวน้อยผมทองผู้แสนบริสุทธิ์ในนิยายบางเรื่องที่เพื่อนเสี้ยมสะจนนิสัยเริ่มเพื้อนๆ



    ว่าแต่ ลิลินไม่ซึนนะ แค่ไร้เดียงดาเกินไป+เชื่อคน?ง่ายเท่านั้นเอง
    #245
    0
  6. #244 The Memorial (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:38
    น่ารักมากกกกก ตอนนี้เอาใจไปเลย (แม้จะทำแบบไม่รู้ก็เถอะนะ) แต่โมเอะมาก แต่น่าสงสาร? สุดคือเชส โดนรังแกแน่ๆงานนี้
    #244
    0
  7. #243 Tawin Chatsomsanga (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:05
    ห้ามไรเตอร์หื่นใส่นะ มียิง จากผู้ย้ำเงา
    #243
    0
  8. #242 Spiel (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 07:20
    แบบว่า สาวซึน นี่ ลิลินเหมาะสุดแล้ว ฮี่ๆ



    ปล. สาวซึนนี่มันสุดยอดจริงๆ
    #242
    0