Tale of the falling angel : เปิดตำนานนางฟ้าตกสวรรค์

ตอนที่ 28 : จุดหมายของการเดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    25 ก.พ. 56

จุดหมายต่อไปที่เขียนเอาไว้ในกระดาษ คือห้องสมุดของเมืองที่อีเมเนียบอกให้นางฟ้าสาวมาเป็นที่สุดท้าย มันมีลักษณะเหมือนโบสถ์ขนาดใหญ่สีดำที่ดูน่ากลัว โดยตั้งอยู่ห่างจากคฤหาสน์แม่มดไปไม่ไกลนัก

เมื่อลิลินเปิดประตูเข้าไปก็พบว่ามันเป็นห้องสมุดขนาด 5 ชั้นที่มีตู้หนังสือเรียงอยู่บริเวณริมกำแพงทุกด้าน ตรงกลางของชั้น 1 เป็นโต๊ะตัวยาวหลายตัวที่มีแม่มดชุดดำกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เต็มไปหมด โดยอาศัยแสงสว่างที่ส่องผ่านช่องขนาดใหญ่ลงมา นางฟ้าสาวมองหาเป้าหมายของเธออยู่ไม่นานก็พบ

“เอ่อ...ช่วยอธิบายเวทมนตร์นี้อีกครั้งได้ไหมคะ”

ชาร์ล็อตยืนคุยกับแม่มดใส่แว่นทรงกลมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวด้วยสีหน้างงงวย เนื่องจากเธออ่านหนังสือเวทมนตร์พวกนี้ไม่เข้าใจเลย

“นี่ไงคะ ตรงนี้ให้ใช้เวทมนตร์แบบนี้อักขระรูนที่ร้อยสิบเจ็ดแบบนี้ค่ะ”

แม่มดใส่แว่นอธิบายด้วยน้ำเสียงปนรำคาญเล็กน้อย แม้อีเมเนียจะกำชับให้เธอสอนเวทมนตร์ก็ตาม แต่พื้นฐานของชาร์ล็อตค่อนข้างแย่ ราวกับไม่ได้เรียนเวทมนตร์มาเป็นเวลานานแล้ว ทำให้ต้องอธิบายใหม่ตั้งแต่ต้น ซึ่งนั่นต้องใช้เวลานานมากกว่าจะเข้าบทการใช้เวทมนตร์ระดับสูง

“เอ่อ...รูน...ที่ร้อยสิบเจ็ด...”

ชาร์ล็อตที่เคยมั่นใจว่าตัวเองเก่งเวทมนตร์ไม่น้อย ก้มหน้าลงมองในหนังสือด้วยความรู้สึกเสียความมั่นใจ ระยะที่เธอเจอเปลี่ยนความทรงจำนั้น ในหัวของเธอมีแต่เรื่องแก้แค้นเท่านั้น จึงไม่ได้ทบทวนตำราเวทมนตร์คือศึกษาเพิ่มเติมเลยแม้แต่น้อย ทำให้เมื่อต้องเรียนเวทมนตร์ระดับสูงก็ไม่ต่างจากต้องเรียนหนังสือใหม่ และการที่เธอใช้เวลาในการหาอักขระเวทมนตร์นานเกินไป ก็ทำให้อีกฝ่ายกล่าวอย่างหงุดหงิด

“ไปนั่งทบทวนรูนพวกนี้ก่อน ค่อยมาให้พี่สอนดีกว่า ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้เรื่องกันพอดีสิ”

“ค่ะ...ได้ค่ะ”

แม่มดตัวน้อยเดินคอตกไปยังโต๊ะตัวเล็กที่แยกออกมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ก่อนจะเห็นใครบางคนกำลังเดินมา ชุดสีขาวของผู้หญิงคนนั้นดูตัดกับชุดสีดำของแม่มดทุกคนที่นั่งอยู่ในที่นี้มาก โดยเมื่อแรกเห็นชาร์ล็อตก็จำได้ทันที

“พี่ลิลิน...สวัสดีค่ะ”

“เราเอาข้าวเที่ยงมาให้”

นางฟ้าสาวทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาเป็นอย่างดี โดยอีเมเนียบอกให้เธอรออยู่กับชาร์ล็อตจนกว่าจะถึงเวลาเย็น หลังจากแม่มดสาวทำธุระเสร็จแล้วจะมารับและดูความคืบหน้าการเรียนของลูกศิษย์ของเธอ

“ขอบคุณมากๆค่ะ”

ชาร์ล็อตผืนยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะแกะผ้าห่อเอาข้าวกล่องที่ทำเอาไว้อย่างน่ารักออกมากิน ไปพร้อมๆกับนั่งท่องอักขระรูนทั้ง 240 ตัวไปด้วย ดวงตาของเธอเป็นรอยช้ำราวกับจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อ

“ชาร์ล็อตจำอักษรรูนได้กี่ตัว”

ลิลินมองไปบนหนังสือที่แม่มดน้อยกางอยู่ ถึงจะเป็นหนังสือที่เขียนเวทมนตร์ของเผ่าแม่มดไว้ก็ตาม แต่หลักการการใช้เวทมนตร์นั้นใกล้เคียงกับที่เธอได้ศึกษามามาก โดยเฉพาะอักษรยึกยือจำนวนมากบนหนังสือ ที่เหมือนกับอักษรเวลาที่เธอใช้เวทมนตร์เขตแดนไม่มีผิด

“เอ่อ...จำได้ประมาณยี่สิบตัวแรกค่ะ แต่พี่ลิลินอ่านภาษาปีศาจออกด้วยเหรอค่ะ”

แม่มดตัวน้อยตอบอย่างอายๆ ก่อนจะสังเกตเห็นว่านางฟ้าสาวหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่เธอใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงขึ้นมาอ่าน

“จำตัวที่ยี่สิบเอ็ดถึงยี่สิบสี่เพิ่ม เราสามารถอ่านได้ทั้งภาษาเทพ ภาษาปีศาจ และภาษาของมนุษย์ รอตรงนี้ก่อน”

นางฟ้าสาวพยักหน้าก่อนจะพูดกับอีกฝ่าย ขณะที่เธออยู่ในมหาภพแห่งแสงนั้นเธอได้รับการศึกษาภาษาของมหาภพอื่นด้วย เพราะมีประโยชน์มากเวลาหาข้อมูลของอีกฝ่าย โดยหนังสือที่เธอมีก็มีหลายเล่มเหมือนกันที่เขียนด้วยภาษาของภพอื่น ก่อนจะลุกและเดินหายไปในชั้นหนังสือจำนวนมาก ท่ามกลางความสนใจของแม่มดคนอื่น

หลังนั้นไม่นานลิลินก็เดินกลับมาพร้อมกับหนังสือที่ทำให้ชาร์ล็อตต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ เนื่องจากมันเป็นหนังสือที่มนุษย์เขียนขึ้นที่ไม่เคยมีแม่มดคนไหนเอามาอ่านเลย โดยหน้าปกของมันเขียนเอาไว้ว่า “ลอการิทึม” แม่มดน้อยจึงถามด้วยความสงสัย

“เอ่อ...พี่ลิลินเอามาทำไมคะ”

“อักษรรูนมีพื้นฐานมาจากตัวเลขอันเป็นหลักสากล ลอการิทึมที่มนุษย์คิดขึ้นมามีความเกี่ยวเนื่องกัน ถ้าเราเข้าใจลอการิทึมของอักษรรูน และอัลกอริทึมของเวทมนตร์แล้ว จะทำให้ใช้อักษรรูนพื้นฐานมาเรียงต่อกันเป็นเวทมนตร์ชั้นสูงได้”

คำอธิบายของลิลินทำให้ชาร์ล็อตมองหน้าเธอด้วยความงุนงง ไม่ว่าฟังยังไงมันก็ดูยากกว่าการร่ายเวทมนตร์ตามปกติหลายเท่า แต่ทันทีที่นางฟ้าสาวอธิบายอย่างละเอียดให้ฟัง แม่มดตัวน้อยก็ทำตาโตทันที

เพราะตัวเลขของมนุษย์เป็นเลขฐาน 10 ที่มีตัวเลข 0-9 เป็นตัวบอกจำนวน ในขณะที่อักษรรูนเป็นเลขฐาน 240 ที่มีอักษรทั้ง 240 ตัวเป็นตัวบอกจำนวน หลักการของนางฟ้าสาวคือการเปลี่ยนอักษรรูนให้เป็นตัวเลข และใช้ซ้ำๆกันให้มีค่าเท่ากับเวทมนตร์ที่ต้องการร่าย

แม้จะฟังดูยากก็ตาม แต่อักษรรูนยิ่งมีจำนวนมากยิ่งมีความใกล้เคียงกัน ทำให้เวลาร่ายต้องระมัดระวังมาก อันเป็นสาเหตุให้เวทมนตร์ระดับสูงต้องใช้เวลาร่ายมาก แต่ทางลัดของลิลินทำให้ใช้รูนง่ายๆ 3-4 ตัวมาเรียงกันเป็นรูนที่ยากกว่า จึงทำให้ร่ายเวทมนตร์ได้เร็วกว่ามาก โดยตัวลิลินเองเวลาร่ายเวทมนตร์ก็ใช้รูนแค่ 2 ตัวเท่านั้น ถ้าเทียบกันก็คงเหมือนกับคอมพิวเตอร์ที่มนุษย์สร้างขึ้น ที่ใช้ตัวเลขฐานสองเป็นพื้นฐานในการคำนวณและแสดงค่าทุกอย่าง

ตุบ...!!!

“มะ...เมื่อกี้ว่ายังไงนะคะ วิธีร่ายเวทมนตร์แบบนั้นมันอะไรกัน”

แม่มดใส่แว่นที่กำลังเดินเข้ามาถามว่าชาร์ล็อตจำอักษรรูนได้ครบหรือยัง ทำหนังสือในมือตกอย่างตกตะลึง เมื่อได้ยินหลักการร่ายเวทมนตร์ของนางฟ้าสาวที่ไม่เหมือนสิ่งที่เธอเรียนมาแม้แต่น้อย และขอร่วมวงเรียนด้วยทันที

 

“นี่...น้องชาร์ล็อต สมการตรงนี้แก้ยังไงเหรอ...”

แม่มดใส่แว่นหันไปถามชาร์ล็อตเสียงอ่อย หลังจากที่เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เขียนเอาไว้ในหนังสือที่ลิลินหยิบออกมาเลย ผิดกับแม่มดตัวน้อยที่อยู่มหาภพแห่งเสียงมานาน จึงทำความเข้าใจได้ไม่ยาก

“ตรงนี้ต้องใส่เลขนี้เข้าไปก่อน จากนั้นก็ทำแบบนี้ค่ะ”

แม่มดน้อยหันมาตอบอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ในที่สุดเธอก็ได้ความมั่นใจในตัวเองกลับมา หลักการใช้เวทมนตร์แบบนี้เข้ากับความคิดของเธอมาก แม้ช่วงแรกจะไม่ถนัดเท่าไหร่ แต่ถ้าได้ศึกษามากกว่านี้แล้วล่ะก็ไม่ว่าเวทมนตร์นั้นจะใช้รูนที่ยากแค่ไหนก็สามารถร่ายออกมาได้แบบสบายๆ

“เอ่อ..ขอบคุณค่ะ ถ้ามีอะไรสงสัยเกี่ยวกับการร่ายเวทมนตร์ถามได้เลยนะ”

อีกฝ่ายผงกหัวให้ชาร์ล็อตเป็นการขอบคุณ ตอนนี้เธอรู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่ไปแสดงท่าทางรำคาญแม่มดตัวน้อยแบบนั้น ทำให้ในเวลานี้แม่มดใส่แว่นตั้งใจจะสอนทุกอย่างที่เธอรู้ให้ชาร์ล็อต เช่นเดียวกับแม่มดจำนวนมากที่สนใจการใช้เวทมนตร์แบบใหม่นี้ ส่วนลิลินก็ไปหยิบหนังสือเวทมนตร์ของเหล่าแม่มดออกมานั่งอ่านอย่างเงียบๆจนถึงเวลาเย็น

 

หลังจากนั้นอีก 7 วัน พวกเขาก็ต่างฝึกหนักจากโปรแกรมสุดแปลกประหลาดที่อีเมเนียจัดให้จนครบ อันหมายความว่าถึงเวลาเดินทางต่อไปยังเมืองหลวงของเหล่าปีศาจ “เนโคโพลิส”

“ไม่ต้องห่วงนะชาร์ล็อต หลังจากจัดการธุระทางนี้แล้ว อาจารย์จะตามไปที่เมืองเนโคโพลิสให้เร็วที่สุด”

อีเมเนียกอดลูกศิษย์ของเธอเอาไว้อย่างใกล้ชิด โดยหลังจากชาร์ล็อตไปศึกษาการใช้เวทมนตร์ในห้องสมุดตอนกลางวันแล้ว เธอก็จะฝึกการต่อสู้เวทมนตร์ให้ในเวลากลางคืน พัฒนาของแม่มดตัวน้อยทำให้เธอรู้สึกภูมิใจมากทีเดียว แม้จะอยากรั้งชาร์ล็อตเอาไว้ที่นี่ก็ตาม แต่เมื่อเด็กน้อยยืนกรานว่าจะคุ้มครองนางฟ้าสาวให้ถึงที่สุด เธอก็ไม่ห้ามอีกฝ่ายอีก

“ค่ะ อาจารย์ ไม่ต้องห่วงนะคะ ครั้งนี้ชาร์ล็อตมั่นใจมากคะ”

ชาร์ล็อตกำมือด้วยความมั่นใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้เธอได้ศึกษาเวทมนตร์ใหม่ๆหลายอย่าง ทำให้ตอนนี้เธอสามารถใช้เวทมนตร์ได้หลายแบบมากขึ้น โดยไม่จำกัดอยู่ที่เวทสายฟ้าอีกต่อไปแล้ว

“ขอบคุณพี่ชายทุกคนมากๆเลยนะครับ ที่มาส่งผมกับพี่สาว”

วินดี้กล่าวกับอาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้จำนวนมาก ที่ทุ่มเทฝึกให้เขาตลอดทั้งสัปดาห์มานี้ โดยเมื่อได้ยินว่ามนุษย์หมาป่าตัวน้อยจะออกเดินทางไปเมืองหลวง พวกเขาก็ตามมาส่งพร้อมกับของฝากจำนวนมาก ซึ่งส่วนมากจะเป็นดอกกุหลาบสีแดงที่มายื่นให้กับนางฟ้าสาวที่รับมาอย่างไม่รู้เหตุผล

“ทำไมถึงให้ดอกไม้พวกนี้กับเรา”

ลิลินถามคนเหล่านั้นด้วยความสงสัย สำหรับเธอแล้วดอกไม้พวกนี้ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ที่เธอยังไม่ทิ้งมันทันทีเป็นเพราะคิดว่าคนที่ให้มาคงต้องให้เธอเอาไว้ทำอะไรสักอย่างแน่ๆ

“แหม...ก็เพราะว่าคุณสวยยังไงล่ะครับ แล้วก็ยังน่ารัก แล้วก็...เอ่อ...ผมไปดีกว่า”

ชายในชุดฝึกคนหนึ่งตอบคำถามพร้อมกับหยอดคำหวานไปด้วย ก่อนจะหยุดเมื่อเห็นเงาสีดำเคลื่อนตัวมาอยู่ด้านหลังของสาวสวยที่เขากำลังพยายามจีบอยู่ จิตสังหารของเงาสีดำนั้นทำให้แม้เป็นคนที่ฝึกศิลปะการต่อสู้มานานก็ยังขนลุก

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ไปซะแล้ว คุณอีเมเนียขอบคุณสำหรับทุกอย่างมากนะครับ การฝึกของคุณช่วยได้มากๆเลย”

เชสหัวเราะอยู่ด้านหลังของนางฟ้าสาว ก่อนจะโค้งให้กับอีเมเนียอย่างสุภาพ โดยตอนนี้ลิลินรู้สึกว่าเชสเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้เขาจะเปล่งจิตสังหารออกมาเป็นจำนวนมากก็ตาม แต่ก็สามารถเก็บมันเข้าไปได้ทันที ราวกับสามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อย่างเต็มที่

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เพราะพวกคุณเชสกับคุณลิลินเองก็เป็นผู้มีพระคุณกับเราเช่นกัน”

อีเมเนียยิ้มหวานให้กับเชสและลิลิน ถ้าไม่ได้สองคนนี้ชาร์ล็อตคงยังอยู่กับอาร์มันนี่ และเผ่าปีศาจจำนวนมากคงยังถูกกักขังอยู่เป็นแน่ ก่อนจะเตือนอะไรบางอย่างกับอีกฝ่าย

“ช่วงที่ผ่านมามีข่าวเดี๋ยวกับอาณาจักรอสูรอยู่อย่างหลาย โดยเฉพาะเจ้าชายซีลอนขึ้นเป็นราชาอสูรคนใหม่ ยังไงเดินทางก็ระวังด้วยนะคะ”

“อาณาจักรอสูร เข้าใจแล้วเราจะระวังไว้”

ลิลินพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอได้ศึกษาแผนที่ของมหาภพแห่งความมืดมาเป็นอย่างดีแล้ว รูปร่างของที่นี้คล้ายกับผีเสื้อขนาดใหญ่ โดยหมู่บ้านแม่มดแห่งนี้อยู่บริเวณหนวดของผีเสื้อที่ค่อนข้างไกล การเดินทางไปยังอาณาจักรปีศาจต้องเดินทางไปยังเมืองแห่งความโลเล ที่มีอาณาเขตอยู่บริเวณตัวของผีเสื้อ ที่กั้นระหว่างปีกทั้งสองข้าง ที่ข้างหนึ่งเป็นตั้งของอาณาจักรอสูร อีกข้างเป็นที่ตั้งของอาณาจักรปีศาจ ซึ่งทำให้การเข้าไปในเมืองแห่งความโลเล ก็หมายถึงเข้าใกล้อาณาจักรปีศาจด้วยนั่นเอง
---------------------------------------------
ลิลินเนี่ย จะเป็นหนังสือแล้วนะครับ 555 ออกในงานหนังสือปลายมีนา ในเล่มมีรูปสีด้วยล่ะ
แล้วก็มี SD ลิลินกับเชสให้ดูด้วยครับ T^T ผมเลยต้องรีบปั่นภาคสองให้เสร็จเนี่ย
---------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

558 ความคิดเห็น

  1. #549 Kornfern (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 16:38
    ฟินนนเเทนเชสส แต่เเอบอยากรู้นะว่าหลังลิลินไปจะเป็นยังไง เละเทะขนาดไหน
    #549
    0
  2. #270 watch012 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 03:43
    แค่จินตนาการก็สวยเริ่ด เชิด หยิ่ง แล้ว อิ อิ
    #270
    0
  3. #256 Aika (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:42
    โมเอะ ... เป็นอะไรที่ชอบมากครับ นางเอกแบบนี้ =w=
    จะอุดหนุนหนังสือทั้ง 2 เรื่องเลยครับ
    #256
    0
  4. #255 If You Want (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:07
    พิมเป็นไลท์โนเวลแข่งญี่ปุ่น(ฮา)
    #255
    0
  5. #254 The Memorial (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:25
    ลิลินน่ารักมากมาย รอปกเลยว่าจะน่ารักแบบนี้หรือเปล่า 
    #254
    0
  6. #253 logan (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 09:00
    อยากดูหน้าปกจัง
    #253
    0