YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 30 : 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8172 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61

27


                     เช้านี้สีหน้าของอิทธิพลเรียบนิ่งตัดกับอารมณ์สดใสของพอวาคนละขั้ว


                ดวงตาคู่คมมองร่างของเด็กนักศึกษาที่ยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าอยู่นานสองนานจนออกอาการคิ้วขมวดนึกอยากถอนคำพูดเรื่องอนุญาตให้ทำงานมันตอนนี้  แต่พอเจอสีหน้ายิ้มแย้มอย่างคนอารมณ์ดีที่จะได้ไปทำงานพิเศษหันมาถามด้วยท่าทางน่ารัก อิทธิพลก็ต้องพับความคิดนั้นเก็บลงไป


                เสี่ยว่าโอเคไหมครับ พอวาถามแล้วยืนตรงเพื่อให้อีกฝ่ายช่วยสำรวจและลงความเห็นความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผม


                เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กางเกงสแลคสีดำ และรองเท้าหนัง


                “อืมแค่นี้ก็ดูดีมากๆ จนเขาไม่รู้ว่าต้องหวงล่วงหน้าไว้ก่อนดีไหม อิทธิพลไม่ได้ตอบอะไรมากกว่านั้นอีก ก่อนจะจับข้อมือเด็กหนุ่มแล้วลงไปด้านล่างที่ป่านนี้คงมีรถจากลูกน้องของเขามาจอดรอรับอยู่ก่อนแล้ว


                “ถ้าทำไม่ไหวก็ออกมาเลย คุณนภาเข้าใจอยู่แล้วเสียงทุ้มต่ำว่าขณะที่ยืนอยู่ในลิฟต์ พอวาแกล้งพยักหน้ารับหงึกหงักเป็นเด็กดีของอีกฝ่ายแต่ในใจกำลังร้องค้านอย่างเต็มที่ว่าเขาไม่มีทางยอมออกมาง่ายๆ แน่นอน ตอนนี้พอเหลือเวลาประมาณหนึ่งเดือนในการที่เขาจะทำงานได้เต็มเวลา เพราะหลังจากเปิดเทอมเมื่อไหร่ พอวาคงมาทำงานแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ


                หัวสมองของนักศึกษาทุนคิดวางแผนเรื่องงานเรื่องเรียนไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งที่เขาต้องทำ


                วันเกิดเสี่ย...


                เพราะถูกภูผากระตุ้นคราวก่อน พอวาเลยลองไปค้นข้อมูลของอีกฝ่ายในอินเตอร์เน็ตดูเล่นๆ เผื่อว่าจะมีข่าวงานวันเกิดหรือข้อมูลที่สามารถเชื่อมโยงกันได้ และถ้าหากไม่พบ เขาก็คิดว่าจะลองถามคุณอี้ดู แต่ปรากฏว่าแค่ลองค้นชื่อขึ้นมาเท่านั้น ประวัติโดยย่อพร้อมรูปถ่ายของอีกฝ่ายก็ผุดขึ้นมากมายให้อ่าน


                “เป็นอะไร


                “เปล่าครับ แค่คิดเรื่องงานนิดหน่อยว่าวันนี้จะเป็นยังไงบ้างจะให้บอกไปได้ยังไงว่ากำลังคิดว่าวันเกิดปีนี้ของอีกฝ่ายเขาจะซื้อหรือจะทำอะไรให้เป็นของขวัญดี


                “กังวลมากเลย?” ถามพลางหันมามองใบหน้าของคนอ่อนกว่าแล้วยกมือขึ้นแตะแก้มนิ่มเบาๆ


                การกระทำที่เคลือบแฝงไปด้วยความอ่อนโยนเกือบจะทำให้พอวาฉีกยิ้มออกมาแล้วส่ายหน้าว่าไม่เป็นไรอยู่แล้ว หากเสี่ยไม่พูดประโยคต่อมาขัดขึ้นซะก่อน


                “บอกเพื่อนเธอว่าไม่ทำแล้วซะสิ


                “เสี่ย...อีกแล้วนะครับเอะอะก็ยุตลอดให้เขาล้มเลิกความตั้งใจตลอด


                “ฉันแค่ช่วยหาวิธีให้ไม่ต้องกังวล ไม่ดีเหรือไง?”


                “ไม่ดีครับจบจากข้อโต้เถียงก็เกิดเป็นความเงียบ อิทธิพลเหล่มองใบหน้ายับยู่ยี่ของพอวาที่กำลังงอนเขาอยู่นิดๆ แล้วถอนหายใจส่ายหน้าด้วยท่าทางกวนประสาท ก่อนจะแกล้งบ่นออกมาเสียงเบาพอให้อีกฝ่ายได้ยิน


                “ดื้อจริงๆ เลยคนถูกกล่าวหาว่าดื้อหันขวับไปมองเสี่ย ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นพยายามไม่หลุดเถียงออกไปว่าใครกันแน่ที่ดื้อ สุดท้ายก็เป็นพอวาที่ต้องยอมแพ้หันหน้ากลับไปฮึดฮัดขัดใจกับตัวเองอยู่คนเดียวโดยมีสายตาของร่างสูงใหญ่จ้องมองด้วยความขบขัน


                เด็กเขาทั้งน่ารักและน่าแกล้งจริงๆ นั่นแหละ


               

 




 

 

                การเริ่มงานวันแรกที่ jolie ดูไม่มีปัญหาอะไร เพราะยังเป็นแค่การเรียนรู้งานเบื้องต้นเท่านั้น ประกอบกับมีแบคอัพเป็นลูกเจ้าของร้านและคนพิเศษของผู้มีอิทธิพลจึงทำให้ตำแหน่งหน้าที่ของพอวาดูสบายจนแทบไม่เหมือนการมาทำงานจริงๆ


                “แน่ใจนะว่าหน้าที่เรามีแค่นี้จริงๆเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามด้วยความสงสัยจนภูผาต้องรีบพยักหน้ายืนยันด้วยท่าทางจริงจัง


                อันที่จริงแล้วทางร้านก็ไม่ได้ขาดพนักงานแต่อย่างใด แต่เป็นเขาเองที่บอกกับมารดาว่ามีเพื่อนสนใจทำงานพาร์ทไทม์ ตำแหน่งผู้ช่วยพิเศษของคุณภูผาจึงเกิดขึ้นด้วยสาเหตุนี้ และแน่นอนว่าหน้าที่ของพอวาแทบจะไม่ต่างกับภูผาเลยแม้แต่น้อย


                “เอางี้ ถ้าลูกค้าเยอะนายก็ค่อยไปช่วยแล้วกัน แต่เอาตรงๆ นะ นายก็ทำได้แค่เสิร์ฟน้ำหรืออย่างเก่งก็รับรองลูกค้าแล้วส่งต่อให้พวกพี่ๆ พนักงานคนอื่นเท่านั้นแหละ


                “... พอวาพูดไม่ออก นี่อีกฝ่ายประเมินเขาไว้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้เลยหรือ


                ฉันไม่ได้ว่านายนะ แต่มันเป็นงานที่ต้องเรียนรู้พอสมควร ขนาดฉันยังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเพชรอะไรพวกนี้เลย


                “นั่นก็เพราะนายก็ไม่เคยเข้ามาช่วยหรือสนใจไม่ใช่เหรอไง


                “…” คราวนี้เป็นภูผาบ้างที่ต้องปิดปากเงียบแล้วค่อยหาคำโต้แย้งเถียงกลับไปแบบข้างๆ คูๆ แล้วไง?”


                “ไม่แล้วไง แต่มันจะดูน่าเกลียดเขาไม่ใช่ลูกเจ้าของร้านเหมือนอีกฝ่ายเสียหน่อย ต่อให้มีตำแหน่งว่าเป็นเพื่อน แต่ก็แค่เพื่อน แถมยังถือว่าเป็นเพียงพนักงานจ้างคนหนึ่งเหมือนกัน แล้วจะให้เขาทำตัวเหมือนกับอีกฝ่าย พอวารู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต


                ถ้าไม่ถูกหมั่นไส้ก็ต้องถูกเหม็นหน้า


                ไม่เห็นเป็นอะไร ขนาดแม่ฉันยังไม่ว่า แล้วใครจะกล้าว่า ทำตามที่ฉันบอกไปก่อนนั่นแหละ นี่พึ่งแค่วันแรก ภูผาว่า แล้วก้มหน้าก้มตาเล่นเกมในโทรศัพท์ต่อไม่สนใจสายตาเหมือนลูกหมาลูกแมวของเพื่อนหน้าหวานที่มองมาเลยสักนิด


                เอาเถอะ


                ก็ขนาดไอ้คนที่เป็นเจ้านายเขายังเป็นแบบนี้ เซ้าซี้ไปก็ไร้ประโยชน์ สู้มานั่งเปิดข้อมูลอ่านทำความเข้าใจกับผลิตภัณฑ์ในร้านยังดีกว่า เผื่อจะออกหน้ารับลูกค้าได้บ้าง อย่างน้อยก็ขอให้พอวาได้ทำอะไรสักนิดเพื่อไม่ให้รู้สึกกระดากจนเกินไปแล้วกัน เพราะแค่เมื่อครู่ที่ภูผาแนะนำเขาว่าเป็นเพื่อนสนิทให้กับพนักงานทั้งร้านรู้จักก่อนลากเขาเข้ามายังส่วนด้านหลังของร้านก็เล่นเอาอึดอัดแย่แล้ว

 






 

                ดวงตาเรียวรีของเฉินอี้กวาดตาอ่านข้อความที่ถูกส่งมาเมื่อสองชั่วโมงก่อนจากพี่เลี้ยงผิวเข้มที่กำลังทำหน้าที่คอยเฝ้าระวังคุณพอวาของเสี่ยอย่างพอใจกับความเรียบร้อยทั้งหมด จากนั้นเขาก็เตรียมลุกขึ้นนำเอกสารและข่าวสารนี้ไปรายงานให้คนเป็นนายได้รับทราบ


                เพราะช่วงนี้มีงานเยอะจนหัวหมุนไปหมดเลยทำให้เขาแทบหาเวลาติดตามความเคลื่อนไหวคุณพอวาได้ไม่ดีพอ  อีกอย่าง อี้ก็พอรู้มาบ้างว่าเดี๋ยวนี้เจ้านายเขาเป็นคนคอยเช็กคอยตามเองตลอด ตำแหน่งพ่อบ้านของเขาจึงปกติสุขขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากโข


                อย่างน้อยเดี๋ยวนี้ก็ไม่มีรูปภาพแปลกๆ จากคุณออกัสส่งมาอีกต่อไปแล้วละนะ แต่อนาคตอันใกล้นี่ก็ไม่แน่ ถ้าคุณเจียจิ้งจะเลือกร้านอาหารของคุณดาราเป็นที่เรียนรู้การทำอาหารตามจุดประสงค์ที่เคยบอกไว้


                ก๊อก ก๊อก ก๊อก


                “ขออนุญาตครับเสี่ย


                “มีอะไร?” อิทธิพลเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารมองร่างของคนสนิทที่เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มอีกหนึ่งเล่ม ซึ่งคงจะเป็นบัญชีผับที่ต้องส่งให้เขาดูทุกเดือนอีกนั่นแหละ


                “อินทัชบอกว่าทางคุณพอวาเรียบร้อยดีครับ ส่วนนี่เป็นบัญชีร้านของเดือนนี้


                “อืม วางไว้ตรงนั้นแหละ


                “ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ


                “เดี๋ยวก่อน ไปซื้ออะไรมาก็ได้สักชิ้นสองชิ้นแววตาของอี้ฉายความไม่เข้าใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นถึงได้เข้าใจประโยคคำสั่งที่เจ้านายบอก


                เสี่ยจะไม่ไปด้วยตัวเองหรือครับ มือที่กำลังตวัดเซ็นเอกสารของอิทธิพลชะงักไปก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท่าทางทะเล้นที่รู้ทันเขาดีอย่างน่ากลัวจนอี้ต้องรีบเก็บรอยยิ้มล้อเลียนแทบไม่ทัน


                “ไม่ไปเอ่ยออกมาสองคำสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้าอ่านแฟ้มงานในมือต่อเหมือนไม่ใยดี อี้ที่เห็นแบบนั้นเลยกะจะชิ่งเอาตัวรอดออกไปเงียบๆ ทว่าเขายังไม่ทันที่จะได้อ้าปากขอตัว เสียงเรียบนิ่งของเสี่ยก็ดังขึ้นอีกครั้งว่า บอกให้เด็กนั่นมาหาฉันเองสิ


                “…”


                    นี่ยังไม่เลิกความคิดอยากให้คุณพอวาลาออกอีกเรอะ








                    ภูผาเหลือบมองร่างของพอวาที่นั่งอ่านข้อมูลต่างๆ ที่เขากองไว้ให้แล้วแกล้งกดปุ่มเพิ่มเสียงเกมที่เล่นอยู่ให้ดังขึ้นรบกวนสมาธิของคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจในการรับความรู้อย่างเต็มที่


                แต่ก็ดูจะไร้ผลจนว่างเปล่าเมื่อคนที่ถูกก่อกวนไม่ได้แสดงอาการหงุดหงิดหรือหัวเสียแต่อย่างใดออกมาเลยสักนิด นอกจากนี้ ดวงตากลมโตของพอวายังเอาแต่จับจ้องไปที่ตัวหนังสือแล้วขยับริมฝีปากอ่านตามไร้เสียงจนภูผาต้องเป็นฝ่ายแพ้ภัยไปเองด้วยการเลิกเล่นเกมแล้วลุกขึ้นเดินไปใกล้ร่างของเพื่อนหน้าหวานแทน


                วา


                “อืม มีอะไร


                ไปกินข้าว


                ยังไม่หิว


                ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิไม่พูดเปล่า ภูผายังก่อกวนเพิ่มด้วยการดึงแฟ้มเอกสารออกมาแล้วปิดลง พอวาจึงตวัดสายตามองอีกฝ่ายอย่างฉุนๆ ทันที


                ยังไม่ใช่เวลาพัก


                “มันน่าเบื่อนี่หว่า ไปเดินเล่นกันก็ได้ แค่ก้าวเท้าออกจากร้านไปก็คือห้างสรรพสินค้าแล้ว เขาทนอุดอู้อยู่ในห้องทำงานนี่มาเกือบ 3ชั่วโมงเต็มจนรู้สึกเหี่ยวเฉาไปหมด หากยังไม่ได้ออกไปไหนคงได้เบื่อจนหลับ


                พอวามองเพื่อนตัวเล็กที่ทำสีหน้าโอดครวญแล้วขมวดคิ้ว บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าความคิดของภูผาโตกว่า แถมยังเป็นเพื่อนที่พึ่งพาได้ แต่บางครั้งก็แสดงอาการเด็กน้อยงอแงออกมาจนน่าฟาด


                เอางี้ งั้นออกไปช่วยงานข้างนอกกันก่อน ถึงเวลาพักเมื่อไหร่ค่อยไปกินข้าว พอวาต่อรอง ตอนนี้เขาอยากจะลองออกไปด้านหน้าใจจะขาดหลังจากได้ลองอ่านทำความเข้าใจพวกรายละเอียดคอลเลคชั่นสินค้าและการดูเพชร เด็กหนุ่มอยากออกไปสัมผัสของจริงและทดสอบวิชาตัวเองดูว่าที่อ่านไปใช้ได้มากน้อยแค่ไหน


                “เออ ก็ได้ เอาก็เอา แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีลูกค้าหรอก


                นี่มันลูกเจ้าของกิจการที่ไหนถึงได้พูดแต่เรื่องเจริญๆ ออกมาเนี่ย พอวาได้แต่มองเพื่อนตาโตก่อนจะถูกฉุดให้ยืนขึ้นเดินออกไปด้านนอก


                บรรยากาศร้านและคำพูดของภูผาเป็นจริงอย่างที่เจ้าตัวว่าทุกอย่าง ภายในร้านไม่มีลูกค้าสักคน ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือประหลาดอะไรสำหรับร้านเครื่องประดับที่มีแต่เพชรเป็นส่วนใหญ่


                ไง ฉันบอกละภูผาหันมาบอกพร้อมยักคิ้ว ก็เพราะมันน่าเบื่อแบบนี้ไง เขาถึงไม่ค่อยได้เข้ามายุ่งกับร้านเพชรของคนเป็นแม่สักเท่าไหร่หากไม่จำเป็น บอกให้เขาพาสุนัขที่บ้านไปเดินเล่นรอบหมู่บ้านกับอาบน้ำให้มันทุกวันยังดูน่าเบื่อน้อยกว่านี้อีก


                งั้นภูออกไปก่อนเลยก็ได้ เราขออยู่ดูอะไรนิดหน่อยแล้วค่อยตามไปทีหลัง พอวาว่าพลางยกข้อมือขึ้นดูเวลา เหลืออีกประมาณเกือบชั่วโมงก็จะถึงเวลาพัก ไว้ช่วงนั้นเขาค่อยเดินออกไปหาอีกฝ่ายก็ได้


                ตามใจ โทรมาหาแล้วกัน


                โอเค


                พอร่างของเพื่อนตัวเล็กหายออกไป พอวาก็หันหน้ากลับมามองพวกพี่สาวพนักงานที่อยู่ในร้านอีก 2คนพร้อมส่งยิ้มหวานให้ แล้วค่อยเดินเข้าไปใกล้เพื่อผูกมิตรด้วย


                ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีดีในการเริ่มบทสนทนา พอวาก็สามารถขยับระดับความสนิทกับสาวสวยอีกสองคนได้ไม่ยาก เขารู้ว่าต้องคุยอะไรและโต้ตอบออกไปอย่างไร เอาเข้าจริง พอวาก็จัดว่าเป็นคนรู้จักวิธีเข้าหาสังคมเก่งคนหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถพาตัวเองไปเข้าพวกกับเพื่อนเก่าอย่างกลุ่มเจนได้


                “น้องพอวาชื่อน่ารักจัง


                “ขอบคุณครับ ปกติมีแต่คนบอกว่าชื่อแปลก พอถูกชม พอวาก็ยิ้มเขิน คนที่บอกว่าชื่อเขาน่ารักมีชื่อว่าแพรไหม พอวาเดาว่าอีกฝ่ายน่าจะมีตำแหน่งใหญ่พอสมควร แต่เขาก็ไม่แน่ใจนักว่าที่นี่แบ่งระดับบุคลากรอย่างไร แต่สังเกตเอาจากความเกรงใจที่พี่ลินซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ กันมีให้กับชุดยูนิฟอร์มที่เธอสวมใส่


                ว่าแต่มันมีความหมายหรือเปล่าคะเสียงหวานใสของแพรไหมถามด้วยความสนใจ


                “ไม่รู้เหมือนกันสิครับ


                เขาโกหก


                จริงๆ แล้วชื่อเขามีความหมาย แต่ที่ไม่อยากบอกออกไปเพราะไม่อยากจะตอบคำถามวุ่นวายเพิ่ม


                พอวาแปลว่าดอกไม้สีขาว ชื่อนี้แม่ของเขาเป็นคนตั้งให้ตั้งแต่ยังอยู่ในท้อง ตอนนั้นแม่เล่าว่าต่อให้คลอดออกมาเป็นยัยหนูหรือไอ้หนูก็ไม่สนใจ จะตั้งชื่อลูกว่าพอวาให้ได้


                แต่พอวารู้ ว่าจริงๆ แล้วมารดาของตัวเองอยากได้ลูกสาวมากแค่ไหน หลักฐานก็คืออัลบั้มรูปถ่ายตอนเด็กที่เขามักถูกจับใส่ชุดที่ดูไม่รู้ว่าเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงกันแน่ที่พ่อกับแม่มีอยู่เป็นสิบเล่มนั่น


                อ้าว น่าเสียดายจัง งั้นพวกพี่ขอเรียกว่าน้องวาเฉยๆ แล้วกันนะจ๊ะ


                “ได้ครับ


                พี่แพร ลูกค้ามาค่ะสายตาของลินดามองออกไปเห็นร่างระหงของลูกค้าที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาภายในร้านพอดี ร่างของเธอจึงยืนขึ้นเดินออกไปต้อนรับ จากนั้นพอวาถึงได้รับคำสั่งง่ายๆ จากแพรไหมที่บอกให้เขาเข้าไปเตรียมชุดเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ


                น้องวาช่วยเข้าไปเอาน้ำมาเสิร์ฟให้หน่อยนะคะ เดี๋ยวพี่จะเข้าไปหยิบบุ๊คคอลเลคชั่นใหม่


                โอเค ได้ครับ ริมฝีปากอิ่มยิ้มกว้างทันทีที่จะได้มีส่วนร่วมด้วย พอวาลุกขึ้นเดินเข้าไปยังส่วนด้านหลังโดยไม่ได้หันไปมองว่าลูกค้าที่กำลังถูกลินดาผายมือเชิญไปทางปีกซ้ายของร้านเป็นใคร

               



               

 

                ไซส์ 47


                เจนจิรายืนแวะดูแหวนเพชรที่โชว์อยู่ในตู้กระจกไม่ถึงนาทีก็ยกนิ้วขึ้นชี้ขอลองสวมถึงสามวง จากนั้นก็ไปที่ตู้สร้อยคอชี้นิ้วอีกสี่เส้นถึงได้เดินไปยังโซนทางด้านซ้ายที่เป็นส่วนไว้รับรองแบบเปิดแล้วนั่งลงอย่างวางมาดระหว่างรอให้พนักงานยกเครื่องประดับทั้งหมดมาให้ลอง


                ขออนุญาตนะครับเจนจิราเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์อย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นหูดังขึ้น


                พอวา


                เจน...


                รอยยิ้มหวานของพอวาค่อยๆ ลดลงเมื่อรู้ว่าลูกค้าสาวที่นั่งอยู่เป็นใคร เพราะเดินมาจากด้านหลัง แถมอีกฝ่ายยังนั่งหันหลังให้กันอีก เขาถึงไม่รู้ว่าเป็นอดีตเพื่อนเก่าที่จบความสัมพันธ์กันไปได้ไม่ดีอย่างเจน


                พอเห็นว่าเป็นใคร เจนจิราก็ยกมือขึ้นกอดอกแล้วตวัดสายตามองใบหน้าของพอวาสลับกับน้ำดื่มที่อีกฝ่ายวางก่อนจะแสร้งเอ่ย ฉันอยากดื่มไวน์


                ริมฝีปากอิ่มของเด็กหนุ่มพยายามฝืนฉีกยิ้มเอาไว้แต่ดวงตากลับไม่ได้ยิ้มตามไปด้วยเลยแม้แต่น้อย เขาพยายามควบคุมตัวเองแล้วท่องว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ตอนนี้คือลูกค้า และเขาจะทำให้ลูกค้าโมโหหรือหนีหายออกจากร้านไปไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้นพอวาจึงสงบอารมณ์แล้วเลือกตอบออกไปอย่างสุภาพว่า ต้องขอโทษด้วยครับ ทางร้านไม่มีไวน์สำหรับเสิร์ฟ ไม่ทราบว่าจะเปลี่ยนเป็นน้ำส้มแทนไหมครับ


                “อ๋อหรอ หล่อนเอ่ยเพียงแค่นั้นก็แกล้งปัดแก้วที่พอวาพึ่งวางไว้ลงพื้นจนแตกกระจายพร้อมเสียงร้องตกใจจนลินดาต้องรีบสาวเท้าเข้ามาดู


                ตายแล้ว


                เศษแก้วและเศษน้ำที่เปื้อนบนพื้นไม่ได้ทำให้ลินดาตกใจเท่ากับเห็นใบหน้าลอยหน้าลอยตาของลูกค้าสาว


                ขอโทษด้วยนะคะคุณผู้หญิง วา รีบไปเอาอุปกรณ์มาทำความสะอาดสิ หล่อนเอ่ยขอโทษก่อนเป็นอย่างแรกแล้วกระซิบบอกพอวาให้หลบออกไปก่อน


                ไม่ต้องแล้ว ดูสิว่าขาฉันเปียกน้ำด้วยแล้วเนี่ย


                “เกิดอะไรขึ้น น้ำเสียงของภูผาที่ดังขึ้นทำให้ใบหน้าหวานของพอวารีบหันไปหาเพื่อนตัวเล็กกว่าที่เดินเข้าร้านมาด้วยสีหน้าสงสัย


                ภูผาเห็นว่าใกล้ถึงเวลาพักแล้วแต่พอวาก็ไม่ติดต่อมาเสียทีเลยลองเดินมาดู พอมาถึงร้านก็เห็นว่าทางด้านปีกซ้ายกำลังมีความวุ่นวายเล็กๆ อยู่


                ภูผา เจนเรียกชื่อของคนมาใหม่ทันทีแล้วรีบเอ่ยหาเรื่อง ถามเพื่อนนายดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น ที่นี่อบรมพนักงานยังไงถึงได้มีคนแบบนี้ออกมาดูแลลูกค้า


                อะไรวะเนี่ย


                ภูผาส่งสายตาให้ลินดาออกไปก่อน ส่วนแพรไหมที่มองอยู่ห่างๆ พร้อมเล่มคอลเลคชั่นก็หลบออกไปอย่างรู้สถานการณ์


                ขอโทษเธอด้วยนะ ไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่หรือเปล่า ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีชมพูยู่เล็กน้อยอย่างกระเง้ากระงอด ตอนแรกหล่อนก็ไม่คิดหรอกว่าจะได้เจอภูผาที่นี่ สงสัยว่าข่าวลือที่บอกว่าลูกชายนักการเมืองคนนี้มีกิจการร้านเพชรด้วยจะเป็นความจริง


                ไม่เจ็บหรอก แต่มีพนักงานพื้นฐานครอบครัวไม่ดีมันก็จะส่งผลมาถึงการทำงานแบบนี้แหละนะ ขนาดนี้แล้วยังไม่พูดขอโทษฉันออกมาสักคำหล่อนแกล้งเปรย โดยที่หางตาชำเลืองมองไปยังพอวาที่ยืนนิ่งอยู่


                ภูผาฟังคำพูดที่เหมือนกำลังจะด่าเพื่อนของเขาแต่กลับเข้าตัวคนพูดเต็มๆ ก็ไม่รู้ว่าจะพยักหน้ารับเห็นด้วยหรือขำก่อนดี บางครั้งเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเจนถึงได้ดูเกลียดพอวามากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนก็อยู่กลุ่มเดียวกันแท้ๆ


                ดวงตาของลูกชายนักการเมืองหันไปมองสีหน้าของเพื่อนหน้าหวานนิดๆ พอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามสะกดอารมณ์อยู่ก็พอจะโล่งอกขึ้นมาหน่อย เพราะถ้าหากเกิดเรื่องทะเลาะกันจนใหญ่โตหรือร้านปั่นป่วนขึ้นมา คนที่จะโดนหนักกว่าใครเพื่อนคงเป็นเขาที่รับหน้าที่เฝ้าร้านเองนี่แหละ


                “เอาเป็นว่าเดี๋ยวพนักงานจะมาทำความสะอาดพื้น ย้ายไปนั่งที่ด้านหน้าก่อนดีไหม เพราะเกรงใจฐานะของคนพูดด้วย เจนจิราเลยทำเป็นพยักหน้าตกลงอย่างไม่พอใจเล็กน้อย โดยที่ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะหันมายั่วอารมณ์ของพอวาต่อ นายก็เดินตามมาเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่งด้วยสิ โดนเขี่ยทิ้งแล้วหรือไงถึงได้มาเป็นลูกจ้างที่นี่น่ะ


                ครับ พอวาตอบออกไปสั้นๆ เพื่อตัดปัญหา ครับของเขาหมายถึงตอบรับเรื่องไปเลื่อนเก้าอี้ให้นั่ง ไม่ได้หมายถึงเรื่องถูกเขี่ยทิ้ง แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะเข้าใจผิดว่าตอนนี้เขากำลังถูกทิ้งแล้ว


                พลั่ก


                แรงผลักจากทางด้านหลังเกือบทำให้ร่างของพอวาเสียการทรงตัวสะดุดล้ม ใบหน้าหวานหันขวับไปมองตัวต้นเหตุที่ยืนยิ้มร้ายอยู่อย่างเปิดเผยเพราะในเวลานี้ที่ส่วนด้านซ้ายเหลือเพียงพวกเขาแค่สองคนแล้ว


                เป็นบ้าอะไรของเธอวะเจนพอวากดเสียงถาม เด็กหนุ่มเกือบจะยื่นมือออกไปตะปบอีกฝ่ายแล้วเหมือนกันถ้าไม่นึกขึ้นมาได้ว่าภายในร้านมีกล้องวงจรปิดเต็มไปหมดเข้าเสียก่อน


                เห็นนาฬิกาข้อมือที่นายใส่อยู่แล้วหมั่นไส้


                “มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าครับ?” คราวนี้เสียงที่ดังแทรกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศมาคุทำให้ริมฝีปากสีชมพูสดของเจนต้องปิดลงแล้วหันไปมองหน้าคนมาใหม่แทนอย่างสงสัยปนไม่พอใจที่เข้ามาขัดจังหวะ ก่อนจะเห็นว่าเป็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทดูดียืนส่งยิ้มน้อยๆ ออกมาให้จนรู้สึกหน้าแดง


                คุณอี้..


                เพราะได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้มาจัดการซื้อของสักชิ้นสองชิ้น อี้ถึงได้เห็นถึงความผิดปกติของร้านผ่านทางกระจก แถมยังเข้ามาทันได้ยินประโยคคล้ายกับกำลังหาเรื่องจากผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่นี่ด้วย


                เจนมองท่าทางของคนมาใหม่ที่ดูเหมือนรู้จักและทำท่าจะออกโรงปกป้องพอวาอย่างสงสัย ก่อนหัวสมองของหล่อนจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้


                “งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน ไว้จะมาดูใหม่ หวังว่าคราวหน้าพนักงานร้านนี้คงมีมารยาทที่ดีกว่านี้นะ ไม่รอช้า ร่างระหงของเจนจิราก็คว้ากระเป๋าเดินออกไปจากร้านโดยมีสายตาโมโหของพอวาไล่หลังไป


                “มีเรื่องอะไรกับเธอคนนั้นหรือเปล่าครับคุณพอวา


                “มีครับ


                พอวาตอบคำถามออกไปทันทีอย่างไม่คิดปิดบังโดยมีภูผายืนถอนหายใจอยู่ด้านหลังที่ตัวปัญหาเดินออกไปจากร้านแม่เขาสักที แต่ตัวปัญหาใหม่ที่จะตามมานี่สิ เพียงแค่เห็นท่าทางของชายหนุ่มในชุดสูทกับประโยคพินอบพิเทาต่อเพื่อนเขา เด็กตาโตก็เดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายมาจากไหน


                ถ้าไม่ใช่คุณอิทธิพล


                “ให้ผมรายงานเรื่องนี้กับเสี่ยดีไหมครับอี้ถามขึ้นพลางมองสำรวจทั้งใบหน้าคนของเจ้านายและสถานการณ์ของคนอื่นภายในร้าน ถึงแม้จะไม่รู้ถึงต้นสายปลายเหตุที่แท้จริง แต่จากการรับหน้าที่เป็นเหมือนพ่อบ้านให้กับเสี่ยมาตลอดระยะเวลาหลายปีก็ทำให้เขาพอเดาได้ว่าหญิงสาวที่เดินออกจากร้านไปคงได้สร้างปัญหาสักอย่างเอาไว้แน่ๆ


                “ยังไม่ต้องหรอก ว่าแต่คุณอี้มาทำอะไรครับ?” พอวาเปลี่ยนเรื่อง เอาเข้าจริงเด็กหนุ่มก็รู้อยู่แล้วว่าถึงอย่างไรคุณอี้ก็ต้องเอาเรื่องเหตุการณ์ในวันนี้ไปบอกให้เสี่ยรู้อยู่ดี ดังนั้น เขาแกล้งทำเป็นเหมือนไม่อยากเอาเรื่องเล็กๆ พวกนี้ไปกวนใจอีกฝ่ายเสียดีกว่า


                “เสี่ยสั่งให้ผมมาซื้ออะไรกลับไปสักชิ้นสองชิ้น


                “ชิ้นสองชิ้น?” พอวาย้อนถาม นี่เสี่ยคิดว่าของที่ขายในร้านนี้เป็นขนมซองละยี่สิบบาทหรือยังไง


                ครับ


                “งั้นก็เชิญทางนี้เลยครับ

 

 

               

               

 

 


...


พอวาแปลว่าดอกไม้สีขาว ><

ไม่รู้ว่ามีใครเคยสงสัยชื่อน้องไหม 55555

ตอนคลอดเป็นไอ้หนูแต่โตมาก็เป็นยัยหนูสมใจแม่แล้วนะ

ส่วนครึ่งหลังก็ปิดท้ายด้วยตัวร้ายเบอร์ 1 

นี่ขนาดปิดเทอมอยู่ก็ยังตามมาหลอกหลอนได้ ไว้เปิดเทอมเมื่อไหร่ก็มีอีกแน่ๆ

ส่วนเจียจิ้งพักก่อนแปป ไว้ออกตอนอื่นเนอะ55555



ฝากนิยายเรื่อง 'เป็นที่รัก' ด้วยนะคะ

ถ้าใครยังไม่เคยอ่าน ลองเข้าไปอ่านได้น้าา พระเอกเป็นญาติกับเสี่ยค่ะ





หนังสือยังสามารถสั่งซื้อได้เรื่อยๆ จนถึง 20 กุมภา 2019 นะคะ ตอนนี้เป็นรอบปกติแล้ว

สั่งซื้อ [Pre-order] Over The Edge




แล้วก็เรื่องฉาก NC สามารถไปตามหาอ่านกันได้ที่บล็อก (บนไบโอแอคทวิต) หรือ เข้ากลุ่มปิด (uncut) ในเพจนะคะ

ไม่ต้องแปะอีเมลแล้วน้าา ยังเห็นมาแปะอีเมลกันอยู่เลย


ขอแจ้งเพิ่มเลยแล้วกัน

แอคในทวิตที่เราเอาไว้อัปเดตงานเขียนโดยเฉพาะคือแอค @scynovels นะคะ (คือแอค @wednes19x เก่า)

ส่วนแอค @cherbetzx เป็นแอคส่วนตัว ซึ่งแอคนี้ก็อัปเดตงานเช่นกัน แต่เอาไว้บ่น ติ่ง เพ้อเจ้อ บลาๆ สารพัด

ถ้าไม่อยากรำคาญ หรืออยากรู้แค่อัปเดตนิยายแนะนำให้ฟอลที่ @scynovels นะคะ

ส่วนเพจในเฟซตอนนี้เราก็เพิ่มที่อยู่เพจแล้วเป็น @scynovels เช่นกัน

แต่ชื่อเพจจะเป็นชื่อนามปากกา cherbetzx & wednes19  นะคะ



สุดท้าย

ขอบคุณทุกๆ คนที่ติดตามและคอมเมนต์ให้กันมากกกกๆ นะคะ

รวมไปถึงคนที่แท็กสกรีม #เด็กเสี่ยอิทธิพล ด้วย

ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.172K ครั้ง

21,007 ความคิดเห็น

  1. #20700 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 14:24
    ดอกอะไรนะอยากรู้จัง
    #20700
    0
  2. #20658 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 17:09
    เสี่ยเหมือนกลัวเงินเหลืออะ555555555555555
    #20658
    0
  3. #20602 Aonsung1 (@Aonsung1) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 16:50
    ของสองอย่าง อาจจะเป็นแหวนคู่ก็ได้นะ //ครุ่นคริส
    #20602
    0
  4. #20526 J-preem (@J-preem) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 21:26
    นังเจนน!!!

    แกกล้าดียังไงมาทำดอกไม้สีขาวของเสี่ยห๊ะ!!
    #20526
    0
  5. #20473 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 09:16
    หึหึ หาเรื่องใครไม่หา มาหาเรื่องเด็กเสี่ยเดี๋ยวเจอดี
    #20473
    0
  6. #20381 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 00:41
    เมื่อไรน้องจะหลุดพ้นจากเจนอ่ะ สงสารรรร
    #20381
    0
  7. #20262 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:10

    ยัยเจนนี่มันน่าโดนสั่งสอนซะให้เข็ดหลาบซะจริง

    #20262
    0
  8. #20162 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 15:28
    เดี๋ยวเหอะอิหนูเจน เล่นกับเด็กเสี่ย เดี่ยวก็โดนจับไปขายซ่องหรอก
    #20162
    0
  9. #20006 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 12:15
    อินี่ยังมาอีกหรออออ
    #20006
    0
  10. #19925 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:07
    นังเจนนนนนนนน
    #19925
    0
  11. #19765 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 11:45

    คนแบบนี้น่ารำคาญสุดๆ

    #19765
    0
  12. #19392 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 12:56
    หืมมมมนังเจน เดี๋ยวจะโดน
    #19392
    0
  13. #19365 gisel (@gisel) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 09:06
    เจนจะกุเรื่องอะไรอีกรึเปล่า
    #19365
    0
  14. #19340 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:10
    นังเจน ชั้นล่ะเกลียดหล่อน โมโหแทน
    #19340
    0
  15. #19252 MeltMind_ (@maijabong) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:20
    ยัยเจน อะไรนักหนาของนาง -.,- เสี่ยจะต้องจัดก๊ารรรรรรรรรรร
    #19252
    0
  16. #19225 NaPretty (@NaPretty) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:05

    เจน.................

    #19225
    0
  17. #19190 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:22
    ยังกะซื้อขนมเลยคะเสี่ยยย ว่าแต่ยัยเจนนี่ต้องสักทีอ่ะ
    #19190
    0
  18. #19062 koonnawat (@koonnawat) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:34
    จ้่าาาาาาเสี่ยยยย ชิ้นสองชิ้นนนน
    #19062
    0
  19. #19059 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:06
    อิชะนีหมาบ้าประสาทกินมาก ให้เสี่ยจัดการเลย
    #19059
    0
  20. #19014 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:50
    เจนแม่งกัดไม่เลิกซักที เป็นไรมากปะวะ แค่นาฬิกาเรือนเดียวเนี่ยนะ
    #19014
    0
  21. #18832 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:09
    สงสัยตั้งแต่ตอนแรกที่อ่านแล้วค่ะ แต่คิดว่าต้องมีเฉลยแน่ๆก็เลยเก็บความสงสัยเอาไว้เงียบๆ 555555555 // เกลียดนังเจน !!!!
    #18832
    0
  22. #18829 lonelylogo (@lonelylogo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:40
    คิดว่าย่อมาจากพอไปวัดไปวาค่ะ...
    #18829
    0
  23. #18729 바람~ (@chocolatebt) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:13
    อิเจนนนนน นึกว่าลงหลุมไปแล้ว นังยังอยู่
    #18729
    0
  24. #18720 sunderingsoul (@sunderingsoul) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:56
    หยั่มยอมเค้าลูกพอวา สู้!!!!!
    #18720
    0
  25. #18208 UDiE47 (@UDiE47) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:03
    พอวาก็ร้ายไม่เบานะเราอ่ะ55555
    #18208
    0