YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 31 : 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9124 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61


28



                ภูผามองภาพที่เพื่อนหน้าหวานกำลังนั่งให้คำปรึกษากับชายหนุ่มในชุดสูทเงียบๆ อย่างนึกอิจฉาปนหมั่นไส้ แต่แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่นอกร้าน พออีกฝ่ายเห็นว่ากำลังถูกจับจ้องก็รีบลดโทรศัพท์ในมือลงแล้วเดินจ้ำหายออกไปทันที


                แอบถ่าย?


                เด็กหนุ่มย่นหัวคิ้วนิดๆ แล้วหันไปถามแพรไหมด้วยความสงสัย พี่แพร ปกติมีคนมาถ่ายรูปพวกเครื่องเพชรที่โชว์หน้าร้านบ้างไหมครับ


                ก็เห็นมีเรื่อยๆ นะคะ บางทีก็มายืนแล้วให้เพื่อนถ่ายด้วยเลยก็มีค่ะ


                อ่ออ แปลกดี


                สมัยนี้ไม่แปลกหรอกค่ะ มีกล้องอยู่ในมือ นึกจะถ่ายอะไรก็ถ่าย เวลาพี่ไปซื้อเครื่องสำอางบางทีก็ยังยืนโพสให้แฟนถ่ายตรงหน้าร้านให้เลยค่ะ


                เหรอครับภูผาหัวเราะแห้งๆ พอหล่อนบอกแบบนี้เขาก็พอจะนึกภาพออก แต่เมื่อกี้ที่เห็นเหมือนจะแปลกๆ ทำยังกับเป็นพวกปาปารัสซี่อย่างนั้นแหละ


                ว่าแต่น้องวาเข้ามาวันแรกก็ทำยอดได้เกือบแสนแบบนี้ แล้วต่อไปพวกพี่จะตกงานไหมคะเนี่ย แพรไหมเอ่ยเย้าพลางหัวเราะ เมื่อกี้ลินดาพึ่งจะเดินไปช่วยเด็กหนุ่มจัดการกับแหวน 2 วงที่ถูกซื้อ วงหนึ่งเป็นตัวเรือนแบบเรียบกับอีกวงเป็นเพชรขนาด 0.30 กะรัต


                ไหน ขอผมไปดูหน่อย ภูผาว่าออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ลืมเรื่องที่คิดเมื่อกี้ไปเลย เด็กหนุ่มสาวเท้าเข้าไปหาร่างของเพื่อนสนิทที่กำลังกัดปากยิ้มหน้าบานระหว่างหยิบกล่องแหวนใส่ถุงแล้วสะกิดที่ไหล่อีกฝ่ายเบาๆ


                    นี่


                อะไร


                ไอ้ที่ซื้อไปนี่คงไม่ได้ใส่เองใช่ปะ


                ไม่ใช่สักหน่อย ของเสี่ยต่างหาก


                แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำไมหนักหนาภูผากอดอกถามด้วยท่าทางกวนประสาท ซึ่งพอวาก็ตอบกลับคำถามนั้นด้วยการฉีกยิ้มปลอมๆ ให้แล้วหันไปสนใจของในถุงต่อ


                เดี๋ยวนี้ชักกวนตีนขึ้นนะเรา


                ขอบใจ เรียนรู้มาจากนายหมดนั่นแหละ


                หมั่นไส้จริงโว้ย รีบเอาถุงไปส่งแล้วไปกินข้าวกับฉันสักทีเถอะ ยืนรอเป็นหุ่นขี้ผึ้งแล้วนั่นลูกชายเจ้าของร้านว่าพร้อมกับมองไปทางอี้ที่ยืนนิ่งอยู่โดยที่ประโยคสุดท้ายนั่นแอบพูดเสียงเบาพอให้ได้ยินกับพอวาแค่สองคน


                ไม่แน่จริงนี่พูดจบ ริมฝีปากอิ่มก็เบ้ลงเล็กน้อยให้ภูผาเห็น เด็กตาโตที่โดนเพื่อนทำท่าทางแบบนั้นใส่เหมือนถูกหยาม แต่จะให้พูดเสียงดังออกไปก็ไม่กล้าจริงๆ นั่นแหละ เลยได้แต่ยกมือขึ้นกลางอากาศแล้วกำแน่นพร้อมส่งสายตาขู่


                เดี๋ยวเถอะ


                พ่อจะบีบแก้มให้ช้ำหมด

               






 

                การคาดเดาของพอวาเป็นไปอย่างที่คิดไม่มีผิด เพราะหลังจากที่เฉินอี้กลับจากร้าน Jolie ซึ่งมีคนสำคัญของเสี่ยทำงานอยู่ ร่างของพ่อบ้านคนเก่งก็เดินตรงเข้าไปรายงานเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นหมาดๆ ทันที


                พอวาโดนหาเรื่อง?”


                คิดว่าอย่างนั้นนะครับ อีกอย่างคุณพอวาเองก็ยอมรับว่ามีปัญหากับผู้หญิงคนนั้นจริงๆอี้ว่าพลางสังเกตใบหน้าของเจ้านายที่เริ่มขมวดคิ้วไปกับคำพูดของเขา ความจริงเขาก็รู้สึกคุ้นใบหน้าของหล่อนอยู่นิดๆ แต่ก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ว่าจะใช่เธอคนนั้นหรือเปล่า


                ไม่เห็นเด็กนั่นจะบอกฉันเลยนี่เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแล้วคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ไม่ไกลจากมือขึ้นมากดเช็กดู ไม่มีข้อความส่งมาเลยจากเด็กหนุ่มสักข้อความ


                คุณพอวาคงเกรงใจเสี่ยแล้วก็กลัวจะไม่ได้ทำงานต่อน่ะครับ มือซ้ายที่ไม่เคยแม้แต่จะออกรับแทนเด็กคนไหนของเสี่ยมาก่อนชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดที่ช่วยแก้ต่างให้


                ไอ้เรื่องที่คุณพอวาจะรู้สึกเกรงอกเกรงใจเจ้านายเขาน่ะ อี้ไม่รู้


                แต่เรื่องที่เสี่ยอาจห้ามไม่ให้อีกฝ่ายทำงานต่อนี่สิ แน่นอน


                ให้คนไปสืบมาแล้วกัน แล้วก็อย่าทำให้คุณพอวารู้ตัวล่ะในเมื่อไม่อยากบอกให้เขารู้ เขาก็จะแกล้งทำเป็นไม่รู้อย่างที่เจ้าตัวต้องการเหมือนกัน


                แล้วเรื่องคุณกวานซี เสี่ยจะให้หาเวลานัดคุยเพิ่มด้วยไหมครับ แม้จะไม่เข้าใจว่ายังมีเรื่องอะไรอีกที่เจ้านายจะต้องคุยกับคุณชายจากฮ่องกงอีก แต่ด้วยหน้าที่ของคนสนิทพ่วงพ่อบ้านส่วนตัว เขาก็จำเป็นที่จะต้องจัดการนัดหมายและประสานงานทุกอย่างให้เรียบร้อย


                ฉันมีเวลาว่างตอนไหนบ้างล่ะชายหนุ่มว่าพลางแอบกดส่งสติ๊กเกอร์ไปให้เด็กหน้าหวานด้วยใบหน้าเคร่งขรึมจนแม้แต่อี้ก็ยังนึกว่าอีกฝ่ายกำลังกดดูตารางนัดหมายทั้งหมดอยู่


                มื้อเที่ยงพรุ่งนี้ก็พอจะว่างอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมงนะครับ


                อ้อ งั้นก็นัดไว้แล้วกัน หาร้านแถวๆ นี้ก็พออิทธิพลบอกเหมือนไม่ใส่ใจแล้วพิมพ์ข้อความที่ค้างไว้ต่อเพื่อกดส่ง


            ทำอะไร


            ครับ


            รอไม่กี่วิ เครื่องหมายอ่านแล้วก็เด้งขึ้น เสี่ยหนุ่มจึงยังไม่วางโทรศัพท์ลง ดวงตาคู่คมจ้องไปที่มุมซ้ายของจออย่างเฝ้ารอ จากนั้นไม่นาน รูปอาหารหน้าตาน่ารับประทานก็ถูกส่งมาสองรูปพร้อมกับคำถาม


            เสี่ยทานข้าวหรือยังครับ


                เสี่ยจะให้แม่บ้านยกอาหารเข้ามาเลยไหมครับ?” นิ้วที่กำลังจะพิมพ์ข้อความตอบเด็กน้อยของตัวเองหยุดชะงัก นี่มันยังไม่ออกไปจากห้องเขาอีกเรอะ


                อืม ก็ยกเข้ามาสิ


                ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ


                คล้อยหลังจากที่อี้เดินออกไปแล้ว คนเป็นเสี่ยถึงได้กลับมาสนใจกับโทรศัพท์มือถือของตัวเองต่อ


            กำลังจะ


            วันนี้ทานอะไรครับ


            ยังไม่รู้


            งั้นไม่กวนแล้ว ผมทานข้าวก่อนนะครับ


            อืม


            สติ๊กเกอร์แมวส่งหัวใจ


            มุมปากของอิทธิพลยกขึ้นมานิดๆ เมื่อเห็นว่าพอวาส่งอะไรมา


               เด็กบ้า อยู่ต่อหน้าเขาทำไมไม่ทำให้ได้เหมือนแมวนี่บ้างล่ะ

 

                 

 

 



 

     

                หลังกลับมาจากการทานมื้อกลางวัน พอวาก็ไม่ได้เข้าไปนั่งในห้องทำงานด้านในของภูผาอีก แต่อยู่ด้านนอกเพื่อเดินสำรวจคอลเลคชั่นและสินค้าที่อยู่ในตู้ด้วยความสนใจแทนโดยมีลินดาคอยตอบข้อสงสัยให้


                พี่ลินครับ แล้วมันต้องค่าเท่าไหร่ถึงจะมองไม่เห็นว่าเพชรเป็นสีเหลือง” 


                “96% ขึ้นไปค่ะ


                อ้ออเด็กหนุ่มลากเสียงยาวแล้วมองแหวนเพชรสองวงที่อยู่ในตู้ไปมา จากนั้นสายตาถึงได้เหลือบไปเห็นถาดในตู้ล็อกด้านหลังที่มีแหวนกับสร้อยคอวางเรียบร้อยอยู่


                นั่นใช่ของที่ลูกค้าผู้หญิงคนนั้นเลือกไว้หรือเปล่าครับ


                “อ๋อ ใช่จ้ะ ต้องรอพี่แพรกลับมาก่อนน่ะ ถึงจะเอาไปเก็บได้


                “น่าเสียดาย


                “โอ๊ย น้องวาไม่ต้องเสียดายหรอกค่ะ แล้วก็ไม่ต้องรู้สึกผิดนะคะ ลูกค้าคนนั้นนานๆ ทีถึงจะซื้อ ส่วนใหญ่มาลองใส่มากกว่าหลังจบคำบอกเล่า ใบหน้าและแววตาของพอวาก็เต็มไปด้วยความแปลกใจ และเด็กหนุ่มก็ไม่ได้พยายามปกปิดการแสดงออกที่ชัดเจนแบบนี้ของตัวเองสักเท่าไหร่ด้วย


                ตกใจล่ะสิ เดี๋ยวอยู่ไปสักพักก็จะเห็นอะไรแปลกๆ อีกเยอะค่ะ


                “นิดหน่อยครับ เห็นเลือกตั้งหลายชิ้นก็นึกว่าจะซื้อสักชิ้นสองชิ้นกลับไปบ้าง ลินดาที่ได้ยินพอวาพูดแบบนั้นจึงยิ้มขำออกมา ใหม่ๆ พี่ก็เคยคิดแบบน้องวานั่นแหละ ของราคาแพง จะเลือกเยอะเลือกนานก็ไม่แปลกใช่ไหมละคะ แต่ว่าลูกค้าคนนี้ไม่ได้ดูช่างเลือกเพราะจะซื้อจริงๆ แต่เหมือนเข้ามาลองเล่นๆ แล้วก็สะบัดก้นออกจากร้านไปซะมากกว่า มา 10ครั้งถึงซื้อสักครั้งก็ว่าได้


                “ขนาดนั้นเลยหรือครับ


                “ดูไม่น่าเชื่อใช่ไหมคะ พี่ก็ไม่ค่อยเชื่อเหมือนกันเพราะเห็นใส่แบรนด์ทั้งตัวแบบนั้น


                อะแฮ่ม  พอวาตวัดสายตามองร่างของเพื่อนสนิทที่เดินมาขัดจังหวะแล้วยื่นมือไปดึงตัวอีกฝ่ายให้นั่งลงด้วยกัน


                นั่ง


                “กำลังเล่าเรื่องอะไรกันอยู่ครับภูผาถามยิ้มๆ แต่ทำเอาใบหน้าของพนักงานสาวเจื่อนไป นินทาลูกค้ากันกลางร้านเลยนะ


                “ขอโทษค่ะคุณภู


                “ว่าแต่นอกจากมาลองแล้วไม่ซื้อ ลูกค้าคนนั้นเคยรูดบัตรแล้วไม่ผ่านบ้างไหมอะครับพี่ลิน ดวงตากลมโตของพอวาเบิกขึ้นแล้วหันหน้าไปมองภูผาอย่างรวดเร็วทันทีที่อีกฝ่ายเอ่ยจบ


                เดี๋ยวนะ


                เขานึกว่าภูผาจะบอกปรามหรือตักเตือนว่าห้ามนินทาเรื่องของลูกค้าเสียอีก


                โอ๊ย นี่คุณภูแกล้งพี่หรอคะ ใจหายหมดลินดายกมือขึ้นทาบอก นึกโชคดีที่วันนี้เจ้าของร้านตัวจริงไม่มา เพราะหากคุณผู้หญิงมาได้ยินเข้า หล่อนคงไม่พ้นโดนลงโทษหรือว่ากล่าวตักเตือนแน่ๆ


                “ผมไม่ได้แกล้ง แต่คราวหน้าก็ระมัดระวังมากกว่านี้หน่อยแล้วกัน


                “พอเถอะภู


                ไม่ได้ทำให้ดูน่าเชื่อถือหรือน่ายำเกรงขึ้นมาเลยตราบใดที่แววตายังเป็นประกายปกปิดความอยากรู้อยากเห็นไม่แพ้กันกับเขาเอาไว้แบบนี้

               

 







                เจียจิ้งนั่งทุบแขนบนโซฟาด้วยใบหน้าเหยเก ตอนนี้เขารู้สึกทั้งปวดทั้งเมื่อยแขนข้างขวาตัวเองจนเห็นอะไรก็พาลหงุดหงิดไปหมด


                วันนี้เป็นวันแรกสำหรับการเรียนทำอาหารไทย ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีถ้าไม่ติดว่าเมนูแรกที่เขาได้ลองทำเป็นแกงที่ต้องนั่งตำพวกสมุนไพรและพริกเอง จะไม่ทำหรือต่อต้านก็ไม่ได้ เพราะรายการอาหารทั้งหมดที่เขาต้องการเรียนรู้ดันเป็นสิ่งที่ตัวเองกำหนดไว้เอง ที่สำคัญ เจียจิ้งไม่อยากจะโวยวายหรือเอาแต่ใจตั้งแต่ต้น เพราะยังมีสายตาของลูกน้องอิทธิพลจับจ้องอยู่แทบทุกฝีก้าว นอกจากนี้อีกฝ่ายยังคอยเป็นล่ามให้เขาอีกด้วย


                สรุปแล้ว สาเหตุหลักที่ทำให้คุณชายจากฮ่องกงอดทนยอมตำพริกแกงเพื่อใช้ทำเป็นแกงเขียวหวานก็เพราะกลัวถังจะเอาพฤติกรรมของตนเองไปรายงานให้อิทธิพลรู้


                โดยหารู้ไม่ว่าคนเป็นเสี่ยไม่ได้มานั่งสนใจหรือติดตามผลการเรียนอะไรของเจ้าตัวอยู่แล้ว


                เป็นอะไรน่ะเสียงของกวานซีดังขึ้นเมื่อเดินเข้ามาแล้วเห็นญาติผู้น้องกำลังนั่งทุบๆ นวดๆ บริเวณแขนอยู่


                ก็ปวดแขนน่ะสิ ถามมาได้


                “อาจิ้ง ตอบให้มันดีๆกวานซีดุแล้วค่อยนั่งลงบนโซฟาตัวข้างๆ ดวงตาของเขามองใบหน้าของเจียจิ้งที่กำลังตีสีหน้ายุ่งเหยิงแล้วส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยไม่ให้อีกฝ่ายเห็น


                ขอโทษฮะ


                “หัดเก็บอารมณ์ให้มันดีกว่านี้หน่อย พรุ่งนี้ตอนเที่ยงจะได้พาไปกินข้าวกับอาเฮียของแก


                ก๊อว่าไงนะ พรุ่งนี้ตอนเที่ยงจะได้เจอเฮียพลงั้นเหรอใบหน้ายับยูยี่อย่างคนอารมณ์ไม่ดีของเจียจิ้งเปลี่ยนเป็นปกติในพริบตา


                อืม


                “ที่ไหน?”


                “ห้างแถวๆ ตึกทำงานมันนั่นแหละ


                “งั้นพรุ่งนี้ผมลาหยุดเลยดีกว่าจะได้เอาเวลาก่อนและหลังนัดทานข้าวไปเดินชอปปิงให้ห้าง เจียจิ้งคิดแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความบอกถังให้จัดการเรื่องหยุดเรียนให้ จากนั้นก็ขอตัวเข้าไปในห้องอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ญาติผู้พี่นั่งหน้านิ่งขมวดคิ้วอยู่ด้านนอกอยู่คนเดียว

 






 

 

                อิทธิพลมองท่าทางของคนอ่อนกว่าที่นั่งบีบนั่งทุบขาตัวเองบนเตียงตั้งแต่หัวค่ำจนถึงตอนนี้อย่างเอ็นดูปนขัดใจ แถมยังรู้สึกสมน้ำหน้าอีกนิดหน่อยที่รั้นคำพูดของเขาไปทำงานพิเศษถึงได้ต้องมานั่งปวดนั่งเมื่อยแบบนี้นี่ไง


                “เมื่อยเหรอ?”


                “นิดหน่อยครับ ริมฝีปากอิ่มยู่เล็กน้อย เอาเข้าจริงงานที่เขาทำแทบไม่ต้องยืนเลยสักนิดถ้าไม่มีลูกค้าเข้ามา แต่เป็นเพราะก่อนหน้านี้เอาแต่อยู่ในหอแทบทุกวัน ร่างกายเลยไม่ค่อยได้ขยับไปไหน พอวันนี้ถูกภูผาลากไปเดินเล่นในห้างเป็นชั่วโมง แถมตัวเขาเองยังเดินไปเดินมาดูพวกเพชรในร้านอีกตั้งหลายรอบอีก ผลเลยมาตกอยู่ตอนนี้

 

                “นวดให้


                “อะไรนะครับพอวาตาโต เงยหน้ามองคนที่จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่เชื่อสายตาและไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน


                “ไปสปาไหม เหมือนจะรู้ตัวว่าได้เสนออะไรแปลกๆ ออกไป ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนใหม่เป็นการชวนอีกฝ่ายไปร้านสปาแทนด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนพอวานึกหมั่นไส้ขึ้นมา


                เมื่อกี้เสี่ยไม่ได้พูดแบบนี้สักหน่อย


                ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเนียนไปเรื่องสปา พอวาก็จัดการเอ่ยปากถามออกไปด้วยโทนเสียงที่อ่อนกว่าปกติ


                “ไม่ใช่แบบนี้สิครับ


                “อะไรอิทธิพลยังคงแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เมื่อกี้ที่เขาพูดออกไปมันก็แค่การพลั้งปากเท่านั้น ต่อให้จะรู้สึกเต็มใจนวดให้เด็กน้อยมากแค่ไหนก็เถอะ แต่หากใครรู้เข้าคงเสียหน้าแย่


                “เมื่อกี้เสี่ยไม่ได้บอกว่าจะไปสปาสักหน่อยน้าดูเหมือนว่าพอวาเองก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกัน เพราะเจ้าตัวเอื้อมแขนมาจับมือของเสี่ยพลางเขย่าไปมาเล็กน้อยแบบที่ทำประจำ


                ดวงตาคู่คมจ้องมองดวงตากลมโตที่พยายามออดอ้อนเขาด้วยความรู้สึกกระชุ่มกระชวย มองมือที่กำลังกำข้อมือเขาเอาไว้ แต่แล้วสายตาของเสี่ยหนุ่มก็พบกับรอยแปลกๆ ที่เกิดขึ้นบริเวณแขนของพอวา


                “เสี่ย.. พอวายังคงเรียกอีกฝ่ายเสียงนุ่ม แล้วเปลี่ยนมาจับข้อมือของคนแก่กว่านิ่งๆ จนสามารถเห็นรอยบาดเล็กๆ ที่เศษแก้วทิ้งเอาไว้ได้ชัดเจนขึ้น


                “มีอะไรจะบอกฉันหรือเปล่า?”


                “ไม่มีนี่ครับ ว่าพลางส่ายหัวไปมา แต่มือที่จับไว้ยังคงไม่ยอมปล่อย ยิ่งโดนถามแบบนี้พอวาก็ยิ่งมั่นใจว่าเหตุการณ์ที่เจนจิราก่อไว้คงรู้เข้าถึงหูอีกฝ่ายแล้ว


                ดังนั้นเด็กหนุ่มจึงนิ่งเป็นเด็กดีไม่ยอมเก็บแขนที่มือร่องรอยการถูกเศษแก้วเล็กๆ บาดจนเลือดซิบออกจากเสี่ยง่ายๆ เพื่อให้อีกฝ่ายได้มองเห็นชัดๆ


                “งั้นเหรอในเมื่อเจ้าตัวไม่อยากพูด เขาก็จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ ส่วนเฉินอี้คงต้องรีบสืบเรื่องราวสักหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่


                “เสี่ยยังไม่ได้ตอบเลยครับ ว่าตอนแรกพูดว่าอะไร พอวามองใบหน้าหล่อเหลาของเสี่ยยิ้มๆ แล้ววกกลับเข้าเรื่องต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


                อิทธิพลมองคนที่ยังคงค้างคาใจกับคำพูดของเขาอย่างใช้ความคิด ใจหนึ่งก็อยากจะช่วยนวดให้คลายเมื่อย แต่อีกใจก็รู้สึกเสียฟอร์มหากตัวเองจะเป็นฝ่ายเอาอกเอาใจเด็กหนุ่ม แต่พอลองมองใบหน้าหวานที่กำลังส่งสายตาคาดหวังมาให้อย่างน่ารักแล้ว เขาก็ต้องยอมวางอะไรบางอย่างลงแล้วตอบคำถามของพอวาเสียงเบา


                “ฉันบอกว่าจะนวดให้

 




 

 

                      


...

เห็นอะไรไหมคะ เหมือนจะมีความทาสแมว(หรือทาสเมีย)เพิ่มเล็กน้อย

แอบมาต่อช้าเพราะวันนี้มีงานมาม่า เลยดูลูกสาวเพลินไปหน่อย ถ้าใครเป็นติ่งด้วยคงเข้าใจเนอะว่ามันคืองานอะไร

ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม คอมเมนต์ หรือสกรีมใน #เด็กเสี่ยอิทธิพล มากๆ นะคะ

สำหรับคืนนี้ฝันดีค่าา ตาจะปิดแล้ว55555









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.124K ครั้ง

21,007 ความคิดเห็น

  1. #20701 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 14:39
    เสี่ยหลงเมียยอ่ะ
    #20701
    0
  2. #20659 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 17:26
    เสี่ยยังกลัวว่าจะเสียฟอร์มอยู่อีกหรอ มันมาขนาดนี้แล้วนะ5555555555555
    #20659
    0
  3. #20612 Ning38975 (@Ning38975) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 00:12

    พบคนหลงน้อง1อัตรา
    #20612
    0
  4. #20527 J-preem (@J-preem) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 21:53
    มีนางมีนวดดดน่ารักนะเสี่ยยน
    #20527
    0
  5. #20489 MindTharanisorn (@MindTharanisorn) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 14:23
    เสี่ย​ก็​หลง​ เด็ก​ก็ร้าย5555
    #20489
    0
  6. #20474 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 09:24
    หือออออออออ เสี่ยหละก็
    #20474
    0
  7. #20439 rtom711 (@rtom711) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 20:57
    อย่าบอกนะเจนเคยเป็นเด็กเสี่ย
    #20439
    0
  8. #20432 Dekaommeu (@GG_Tamutami) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 19:12
    รักเมียอย่าขัดใจเมียยย
    #20432
    0
  9. #20412 sunzen (@hyacin04) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 16:03
    อ้ากกก 555555555 เสี่ย5555
    #20412
    0
  10. #20382 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 00:50
    ขนาดนี้ละ ไม่ต้องกลัวเสียฟอร์มละพ่อเอ้ยยยยยยย
    #20382
    0
  11. #20263 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:28

    เดี๋ยวนี้หัดเอาใจเด็กก็เป็นนะเสี่ย

    #20263
    0
  12. #20163 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 15:52
    โอเคเสี่ย ทำได้ดีล่ะ55555
    #20163
    0
  13. #20007 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 12:32
    ยอมเก่งตามใจเก่งงงงงง
    #20007
    0
  14. #19926 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:20
    ยืนหนึ่งเรื่องยอมเมียเลยฮะ
    #19926
    0
  15. #19803 CKsosiE (@CKsosiE) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 12:53
    กลายเป็นทาสเเล้วเสี่ย รู้ตัวไหมมมมม
    #19803
    0
  16. #19766 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 16:15

    สงสัยจะทาสเมียค่ะไรท์ 5555

    #19766
    0
  17. #19428 Gabriel Redocean (@g-abriel20224) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 10:28
    แหมมมมมมมเสี่ย
    #19428
    0
  18. #19394 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 13:58
    โอ้ยยย น่ารัก
    #19394
    0
  19. #19192 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:30
    หวานจังค่าาาาาาาาาาาสา
    #19192
    0
  20. #19151 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:51
    จ้าาาาาาาาาา ทาสเมียแล้วตอนนี้
    #19151
    0
  21. #19063 koonnawat (@koonnawat) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:39

    เขินนนนนนน
    #19063
    0
  22. #19060 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:19
    แหมเสี่ยเอาใจเด็กมันเก่ง
    #19060
    0
  23. #19016 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:58
    หอมความรักมากค่าาาา
    #19016
    0
  24. #18938 personalprim (@personalprim) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:59
    ชอบความที่มีอะไรจะบอกรึเปล่าแงงง คือเสี่ยแบบเก็บอารมณ์ดีขึ้นเยอะมากกก รู้สึกที่ดีเห็นเขาปรับตัวเข้าหากัน
    #18938
    0
  25. #18833 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:26
    ว๊ากกกกกกก นับวันเสี่ยยิ่งน่ารักขึ้นอ่ะ โง้ยยยยยยยยยยยยย
    #18833
    0