[Fic B.A.P] The war of love

ตอนที่ 14 : ★ SF Love sick Dea+Up ep4★

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ส.ค. 56


 





 

“ยองแจฮยองอ่า อย่าร้องเลยนร๊า” จุนฮงนั่งปลอบใจยองแจอยู่ซักพักแล้วหลังจากที่เขาและจงออบมาถึงบ้านของยองแจฮยอง จะเรียกว่าบ้านของยูยองแจก็คงไม่ถูกเพราะเจ้าของบ้านตัวจริงคือ พ่อกับแม่ของร่างอวบที่กำลังร้องไห้จนตัวโยน ทันทีที่เห็นพวกเค้าทั้ง2คนมาเยี่ยมที่บ้าน

 

จะมีใครรู้บ้างมั๊ยว่าจุนฮงก็เหนื่อยนะ  อีกคนเพิ่งจะปลอบจนหลับหรือว่าหนีคำถามก็ไม่รู้ แล้วก็ตื่นมากันที่นี่ พอมาถึงก็มาเจออีกคนที่นึกว่าจะเลิกงอแงแล้วซะอีก แต่เปล่าเลย ยิ่งกว่าเก่าซะอีก  คงจะเลิกง่ายๆหรอก ก็เพิ่งจะเลิกลากันเมื่อ2วันที่แล้ว จะมาให้ลืม เลิกร้องไห้ง่ายๆก็คงจะแปลกไปกันใหญ่ จุนฮงเองรู้สึกว่าตัวเองยังโชคดีเสียด้วยซ้ำ ที่ไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ เพราะถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้กับคู่ของเค้าแล้ว มันคงจะทรมานหน้าดู

พอหันไปมองอีกคน ก็หดหู่ยิ่งขึ้น.... ไม่ยิ้ม ไม่พูดอะไร สายตาที่ซึมเศร้าของจงออบนี่มัน....เห้อ!

ดีนะที่ช่วงตลอด2วีคนี้ พวกเราไม่ต้องไปที่ห้องซ้อม ไม่ต้องไปขึ้นไลฟ์ ถ้าต้องมาเจอกัน 2คู่นี้จะมองหน้ากันยังไงเนี่ยสิ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ

“ยงแจร้องไห้แบบนี้มา2วันติดๆแล้วล่ะ จุงฮง จงออบ” ลีจินกิผู้เป็นมารดาของร่างอวบเล่าให้มักเน่และรองมักเน่ฟัง อย่างห่วงใย จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงลูกตัวเองทั้งคน ความรู้สึกของลูกตัวเองมันก็คงจะเจ็บปวดหน้าดู

“ตอนที่ลีจุนรู้ เค้าโกรธมากเลยล่ะ”

“หรอฮะคุณน้า” จงออบที่เงียบตลอดตั้งแต่มาถึงที่นี่  หันมาสนใจประโยคของเจ้าของบ้านทันที

“ใช่จ่ะ...ลีจุนโกรธมากเลยตอนนั้นน่ะ  ก็คนเป็นพ่อล่ะนะ ลีจุนโกรธถึงกับขนาดจะไปหาฮิมชานที่คอนโด เพราะยองแจเองก็ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน”

“คงจะเจ็บปวดมากเลยนะฮะ” สายตาที่เห็นใจถูกส่งไปยังคนที่ร้องไห้โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ และยิ่งได้มีคนมาปลอบใจด้วยแล้ว ก็คงจะยิ่งหนักไปกันใหญ่

“ถ้ายองแจน่ะ ก็คงจะใช่ล่ะนะ คงจะเจ็บปวดหน้าดู แต่ถ้าคุณพ่อของยองแจคงจะเจ็บปวดที่เห็นลูกของตัวเองเจ็บ”

“....”

“ก็ลีจุนเลี้ยงยองแจมาตั้งแต่เด็กๆ เรียกง่ายๆว่าน้าเป็นแม่แท้ๆ น้ายังต้องยอมแพ้เลย เพราะลิจุนแทบไม่ให้น้าเลี้ยงเลยดีกว่า อิอิ” จินกิเล่าความหลังระหว่าง2พ่อลูกให้จงออบฟัง ก็ออดจะยิ้มไม่ได้

“แต่ยองแจฮยองก็ติดคุณน้าจินกินะฮะ” จงออบที่ทำหน้างุนงงใส่จินกิอยู่แล้ว ก็สงสัยไปกันใหญ่กับคำบอกเล่าของจินกิ

“จะไม่ติดได้ยังไง ก็จินกิชอบโอ๋ยองแจ จนเริ่มเคยตัว” ลีจุนที่เข้ามาได้ยินการสนทนาระหว่างน้าหลาน ก็เสริมขึ้นมาทันที บอกกับสีหน้าที่ติดจะเคืองๆอยู่นิดหน่อย จนเด็กๆทั้ง2ที่กำลังง่วนอยู่กับการปลอบคนร่างอวบ หันมาโค้งทักทายเจ้าของบ้านอีก1คน

“อย่ามาโทษผมคนเดียวนะ คุณเองก็โอ๋ไม่ใช่หรอตอนเด็กๆน่ะ” จินกิเถียงอีจุนทันที จะมาโทษเค้าคนเดียวได้ยังไงกัน

“ลูกเป็นไงบ้างจินกิอา”

“ก็อย่างที่เห็น ร้องไห้ไม่หยุด ไม่ยอมกินอะไรมา2วันแล้วนะคุณ”  จินกิบอกลีจุนด้วยเสียงที่เบาหวิว

“เห้อ...ปล่อยเค้าเถอะ....จงออบกับจุนฮงก็ช่วยดูแลยองแจหน่อยนะ ลูกของน้าคงต้องการคนปลอบใจประมาณเรา2คน” อิจุนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายที่เห้นลูกของตัวเองร้องไห้มาตลอดทั้งวัน พลางกับไหว้วานให้เด็ก2คนอยู่เป้นเพื่อน

“จะมาค้างก็ได้นะจ๊ะ หรือจะเอายองแจไม่ค้างด้วยก็ได้ แต่ห้ามไปหาฮิมชานนะ!” จินกิเสริมต่อจากอีจุนด้วยน้ำเสียงที่ล้าไม่แพ้กัน  ก่อนทั้งคู่จะทิ้งให้เด็กทั้ง3คนอยู่ด้วยกัน คงจะเป็นการดีที่สุด

 

“อ่ายองแจฮยอง อย่าร้องเลยนะ...มันทำให้ผมอยากร้องตามนะ” จุนฮงที่ปลอบเท่าไหร่ก้ยังไม่ได้ผลก็เริ่มจะไห้ตามมาเหมือนกัน ร้องไห้ไม่เหนื่อยเลยหรอไงยองแจฮยอง

“ฮึก ฮึก เจลโล่อ่า ฮึก” ยองแจที่ร้องไห้มาตลอดทั้งวันเมื่อได้ยินที่น้องพูดแบบนั้นก้ยิ่งร้องไห้ไปกันใหญ่ แถมยังดึงน้องเข้ามากอดอีก จนทำให้จุงฮงเองก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก รวมไปถึงจงออบก็ด้วย

 

รักกันมาก แต่ก็เจ็บมากเหมือนกันเมื่อได้ยินประโยคที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากฮิมชานฮยอง นี่ขนาดฮิมชานไม่ได้ตั้งใจพูดมันออกมายังเป้นได้ขนาดนี้ แล้วถ้าเกิดว่าฮิมชานพูดจริงๆ มันไม่แย่ไปกว่านี้หรอ แต่ที่เป้นขนาดนี้เพราะยองแจเองก็ไม่รุ้หรอกว่าเจ้าของคำพูดทำร้ายจิตใจนั้น ก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดมันออกมา

 

“ฮยองอยากคุยกับฮิมชานฮยองมั๊ย เดี๋ยวผมโทรไปหาให้ก็ได้นะ” จงออบที่เดินมาลูบหลังเด็กตัวอวบเอ่ยถามไปด้วยความห่วงใย แต่ก็โดนยองแจโบกมือปฏิเสธทันที

“มะ มะไม่เอานะจงออบ ไม่คุย พี่กับฮิมชานฮยอง ฮึก เราเลิกกันแล้ว”

“ฮยองอ่า” จุนฮงเรียกยองแจที่ร้องไห้เหมือนเด็กๆอย่างเหนื่อยล้า

“ฮิมชาน ฮึก ฮยอง เค้าไม่อยากคุยกับพี่หรอก ฮึก ไม่คุยหรอก” คิดเองเออเองทั้งนั้น สิ่งที่ยองแจพูดออกมา มันคิดเองเออเองทั้งนั้น แต่2จุนฮงกับจงออบจะพูดอะไรได้ นอกจากกอดปลอบแล้วอยู่เป็นเพื่อน

จุนฮงเดินออกมาจากห้องเพื่อให้คนนี้อยู่ด้วยกัน เพราะถ้าให้2คนนี้อยู่ด้วยกัน ก็คงจะเข้าใจความรู้สึกซึ่งกันและกันมากกว่า จงฮงที่ไม่รู้จะเริ่มยังไงเท่าที่คิดได้ตอนนี้คือ โทรไปหาบังยงกุก

“ฮยองอ่า” น้ำเสียงที่ติดเหมือนจะร้องไห้ถูกส่งไปยังปลายสาย

“ว่าไงตัวแสบ”

“เค้าอยู่บ้านยงแจฮยองนะ”

“แล้วเจ้านั่นเป็นไงบ้าง”

“ร้องไห้ไม่หยุดไม่หย่อนเลยฮยอง น้าจินกิบอกว่า ไม่ยอมกินอะไรมา2วันแล้ว”

“แปปนะจุนฮง  มึงได้ยินหรือยังไอ้เหยิน อ้วนมันไม่ยอมกินอะไรมา2วันแล้วเห้ย!! ฟังบ้างเด้ แดกแต่เหล้ามึง2คนนี่” เสียงปลายสายแว๊ดใส่คนที่อยู่ด้วยในตอนนี้  สงสัยจะอยู่ที่ห้องของฮิมชานฮยองรวมถึงแดฮยอนด้วยมั้ง

“แล้วฮยองอยู่ไหนหรอ? ห้องฮิมชานฮยองหรอ” จุนฮงถามออกไปทั้งๆที่คำถามก็ถ้าจะได้คำตอบที่ตัวเองคิดไว้

“อื้อ พี่อยู่ห้องไอ้ฮิมน่ะ แดฮยอนมันชวนมาให้นั่งกันเหล้าเป็นเพื่อนไอ้เหยิน”

“อย่าดื่มเย๊อะล่ะฮยอง  งั้นฝากบอกแดฮยอนฮยองด้วย ว่าผมโกรธฮยองแล้ว!  ฮยองกล้าตบจงออบฮยองได้ยังไง! ฮึ่ย”

“ห๊ะ! อะไรนะ ตบเลยหรอ? ไอ้แด้ มรึงทำจริงหรอ?” ปลายสายที่ตอนนี้กำลังถามความจริงจากคู่กรณีย่อยๆของจุนฮงอีก1คน

“แค่นี่ก็นะฮยอง เค้าจะเข้าไปหายองแจฮยองกับจงออบฮยองแล้ว บายฮะ”

 

จุนฮงกดวางสายจากยงกุก แล้วก็เดินเข้าไปในตัวบ้านเพื่อที่จะไปดูว่าทั้ง2คนที่กำลังอยู่ในอาการเดียวกัน ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“มึงทำแบบนี้ระวัง อาฮงกิ กับอาจงฮุนเค้าไม่ยกลูกสาว?ให้นะแดฮยอน” ฮิมชานที่ได้ยินการสนทนาเพราะว่ายงกุกได้เปิดโฟนไว้เพื่อจะให้2คนนี้ได้ติดตามสถานการณ์ ความเป็นไปของเหล้าภรรยาของตัวเอง

“....” ร่างสูงที่เอาแต่นั่งกินเหล้าไม่ยอมตอบอะไรซักคำ

“มึงไปตามเมียกลับบ้านหรือมึงไปทำร้ายเมียตัวเองว๊ะไอ้แด้?” บังยงกุกที่มองน้องตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตาว่าจะกล้าลงไม้ลงมือกับจงออบ

“มึงอาจจะไม่ได้ตั้งใจ แต่มึงก็ไม่น่าจะมือไว้ขนาดนั้นนะแดฮยอน” ฮิมชานที่เสริมขึ้นมาเพราะเค้าเองก็อึ้งไปเล็กน้อย

“อ้าว ก็เหมือนที่มึงปากไว บอกเลิกกับยองแจไงไอ้เหยิน” ฮิมชานเงียบทันทีเมื่อโดนประโยคที่แทงใจดำจากยงกุก พร้อมกับนึกสภาพที่ยองแจยังคงร้องไห้อย่างหนักตามที่จุนฮงได้บอกเล่า

 

“พี่ไม่คิดจะโทรไปหายองแจบ้างหรอ” แดฮยอนที่นั่งอยู่ตรงบาร์เหล้าของห้องพักของฮิมชาน ถามเจ้าของห้องพลางกับจิบออนเดอะร๊อกไปด้วย

“เค้าคงไม่อยากคุยกับหรอก”  เสียงเบาหวิวส่งออกมาอย่างยากลำบากจากร่างสูง พร้อมกับในมือก็ยังถือแก้วน้ำสีอำพันอยู่

“แหงะ มึงก็คิดไปเอง ถ้ามึงอยากคุยก็โทรไปหาสิ” ยงกุกเสริมขึ้นมาอีกแรง

“กูไม่โทรไปหรอก  ถ้าโทรไปแล้วได้ยินเสียงเด็กนั่นร้องไห้ กูไม่ชอบเสียงเด็กนั่นตอนร้องไห้  แต่มึงน่ะแดฮยอน....” ฮิมชานบ่ายเบี่ยงคำถามคำพูดของยงกุก ที่อยากจะต้อนให้จนมุม ไปโบยที่แดฮยอน

“.....”

“มึงอย่ามาเงียบในห้องนี้นะแดฮยอน กูบอกไว้ก่อน” ฮิมชานออกคำสั่งกับน้องทันทีเพราะถ้าเค้าและยงกุกถามอะไรไป เชื่อเถอะมันจะเงียบหรือไม่ก็บ่ายเบี่ยง

“มึงตบจงออบจริงๆหรอ” ยงกุกเป้นฝ่ายเปิดประเด็นถาม เรื่องของฮิมชานน่ะเอาไว้ก่อนเพราะยังไง พวกนี้ก้ต้องจัดการอยู่แล้ว แต่ของแดฮยอนถ้าทางจะยาวนาน

“อือ” 

“มึงไม่ได้ตั้งใจใช่มั๊ย?” ครั้งนี้เป็นฝ่ายฮิมชานที่ถาม แต่แดฮยอนส่ายหัวช้าๆแทนคำพูดของเขา

“แล้วผุ้หญิงคนนั้น?”

“ป่านนี้ฮยอนอาคงจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ”   เค้าจำภาพนั้นได้ดี สายตาที่ฮยอนอามองไปที่โซฮยอน รวมไปถึงตอนนี้หญิงสาวได้จิกผมคนตัวเล็ก แล้วก็ทิ้งไว้แค่นั้น เพราะเค้าเลือกที่จะออกมาก่อน ไม่อยากขัดจังหวะในการสะสางของฮยอนอา

“อ่อ//อ่อ” สองพี่ใหญ่มโนเสียงออกมาพร้อมโดยที่ไม่ได้คิดจะนัดแนะอะไรกันก่อนหน้านี้

ยงกุกหยิบโทรศัพท์ ขึ้นมาหดไปยังหมายเลขที่เค้าไม่ค่อยได้กดไปหาบ่อยๆ ก่อนที่ปลายสายจะรับแล้วค่อยเปิดโฟนให้คนในห้องได้ยิน

“ครับ?ฮยอง” คนที่กำลังก้มหน้าจิบ On the rock อยู่แบบไม่สนใจคนรอบข้าง หันไปตามเสียงที่ดังออกมาจากมือถือของพี่ใหญ่ทันที

“แกOK นะจงออบ?” ยงกุกเอ่ยถามเสียงจากปลายสายแต่สายตาก็เหล่ไปทางน้องในวงของตัวเอง ไม่ใช่แค่ยงกุก ตแต่ฮิมชานเองก็ทำเช่นกัน

Ok? เรื่องอะไรหรอฮะฮยอง” คนในสายถามกลับแบบไม่รู้เรื่องอะไร ไม่รู้ว่าใครอยู่กับพี่ใหญ่ของวง เพราะเจ้ามักเน่ก็ไม่ได้บอกอะไร

“สุขภาพใจของแก เป็นยังไงบ้าง ไอ้ออบกู..เอ่อ..พี่รู้ว่าแกรู้นะว่าพี่หมายถึงอะไร” ยงกุกเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อเจอสายตาอาฆาตของแดฮยอนที่เค้ามักจะไม่ค่อยได้เจอ เหมือนจะบอกว่า อย่าพูดมึง-กู กับจงออบ ไม่งั้นผมจะพูดมึงกูกับพี่

“......” จงออบได้แต่เงียบไม่ตอบอะไร

“มีคนอยากคุยกับแกนะ”

“ผมไม่อยากคุยฮะ!” จงออบสวนกลับมายังยงกุกทันทีจะ เจ้าของโทรศัพท์เองก็ยังอึ้ง แต่คนที่อึ้งยิ่งกว่าคงจะเป็นแดฮยอน ที่ตอนนี้เหล้าไม่เข้าปากและไม่ทำอะไรทั้งสิ้น หยุดการกระทำไว้ทุกอย่าง เพียงแค่รอฟังเสียงจากปลายสาย

“ให้มันจบๆกันไปเถอะฮะยงกุกฮยอง ผมไม่อยากได้ยินคำอธิบายของเค้าอีกแล้ว...ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วฮะ”

“เอ่อ” ยงกุกและฮิมชานหันไปมองกิริยาของแดฮยอนโดยที่ไม่คิดจะไหวติงอะไรทั้งสิน โดยเฉพาะเจ้าตัวเองก็คงจะเหมือนกับพี่ทั้ง2คน ที่นั่งนิ่งๆและฟังโดยที่ไม่พูดอะไร

“ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้นในตอนนี้ เพราะสิ่งที่ผมสนใจที่สุดคือ ยองแจฮยอง”

“....”

“เรื่องของผมมันจะเป็นยังไงก็ชั่งเถอะ ผมไม่เป็นอะไรหรอกฮะ” เสียงของปลายสายที่เริ่มเปลี่ยนไปเริ่มพูดอีกครั้งเพราะคงจะเริ่มรู้แล้วว่าไม่ได้มีแค่ยงกุกคนเดียวที่ได้ยิน แต่คงจะมีฮิมชาน และแดฮยอนอยู่ด้วย สู้พูดซะให้มันจบๆไปจะดีกว่า

 

“ฮิมชานฮยองฮะ” ปลายสายเรียกชื่อพี่รองอย่างเบาหวิว จนฮิมชานให้ความสนใจมากกว่าเก่า

“ลูกชายคนเดียวของบ้านนี้เค้ากำลังร้องไห้นะฮะฮยอง”

“ยังไม่หยุดร้องอีกหรอ?” น้ำเสียงห่วงใยถูกส่งไปยังปลายสาย ยองแจหน้าจะมาได้ยินนะ เค้าอยากให้ยองแจได้ยิน แต่คนรักของเค้าคงไม่อยากจะได้ยินหรอก

“อย่าปล่อยไว้นี้นะฮยอง เพราะตอนนี้คุณน้าอีจุนโกรธมากๆ ทำลูกชายเค้าเป็นแบบนี้ได้ยังไง”

“ยองแจเป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงถูกส่งออกไปอย่างยากลำบอกของฮิมชาน

“อย่างที่บอกไงฮยอง ร้องไห้ทั้งวัน อาหารก็ไม่ยอมกิน”

 

 

 

“พี่ขอโทษ” ฮิมชานพูดออกมาโดยไม่หวังให้ใครได้ยิน ไม่อยากให้ยองแจได้ยิน

“พี่อย่ามาบอกผม พี่ต้องมาบอกยองแจฮยองต่างหาก ถ้าพี่ไม่ทำพวกผมจะไม่เปิดโอกาสให้พี่ใกล้กับยองแจหรอกนะ” จงออบขู่กับพี่รองทันทีแต่น้ำเสียงที่ทำเหมือนติดตลกหน่อยๆ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอวางนะฮะ”  

 

“มุนจงออบ!” เสียงตะโกนดังกังวานไปทั่วห้องจนทั้งคนอีก2คนที่อยู่ในห้องต้องตกใจกับน้องตัวเองอีกครั้ง ซึ่งเสียงจากปลายสายที่กำลังจะวางลงก็ตกใจเช่นเดียวกัน

แดฮยอนแย่งมือถือไปจากมือของยงกุกทันที

“จงออบ!! มุนจงออบ อย่าเพิ่งวางนะเจ้าเด็กบ้า รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา นายรู้ตัวหรือเปล่าจงออบ!!” แดฮยอนรับไม่ได้กับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ถึงแม้มันจะไม่ชัดเจนแต่มันก็พอจะรู้ว่าร่างเล็กจะสื่ออะไร

เชกเช่นเดียวกับร่างบางที่ถือสายอยู่ ที่ตอนนี้น้ำตาเริ่มจะไหลอีกแล้ว แต่ห้ามไหล! ไหลออกมาไม่ได้ ห้ามนะจงออบ!

“ผมพูดอะไรหรอ?” จงออบทำเป็นไม่รู้เรื่องในสิ่งที่ตัวเองพูดออกไป

“ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว!! ทำไมจะเลิกกับชั้นหรอจงออบ!

“เราจะเป็นอิสระต่อกันทั้งคู่ฮะฮยอง ถ้าฮยองปล่อยผมไป” น้ำเสียงที่นิ่งจากการแกล้งทำถูกส่งไปยังร่างสูงที่ตอนนี้กำลังคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่

“พูดอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่าจงออบ!” แดฮยอนตะคอกถามไปอย่างคนหาเรื่อง ตอนนี้เชาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่พร้อมกับฤทธิ์ของ

แอลกอฮอลที่สะสมเข้าไปในกระแสเลือดของร่างสูง จนคนเป็นพี่ทั้ง2คนต้องมาฉุดกระชากรากถูคนที่กำลังใส่อารมณ์กับปลายสายอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน

“ปล่อย! พี่ปล่อยผม! ชั้นไม่เลิกได้ยินมั๊ยจงออบ ไม่เลิก ชั้นไม่ยอมเลิกกับนาย!” แดฮยอนสะบัดตัวเองออกจากการเกาะกุมของพี่ทั้ง2คนอย่างที่ไม่เคยเป็น จนพี่ๆทั้ง2คนต้องยอม เพราะให้ตายก็คงเอาไม่อยู่ ไม่เคยมีใครเห็นแดฮยอนเป็นแบบนี้แม้แต่คนปลายสายเอง

“ฮยองไม่สงสารผมหรอ?”

การกระทำทุกอย่างทุกหยุดไว้เพียงแค่นั้น ทั้งคำพูดและการกระทำของทุกคนไว้ว่าจะเป็นแดฮยอน หรือแม้แต่ยงกุกและฮิมชานที่คอยยื้อน้องชายตัวเองเอาไว้

“ฮยองไม่สงสารผมบ้างหรอฮะ ที่ต้องคอยทนกับพฤติกรรมของฮยอง”

“........”

“ผมขอร้องล่ะ ถ้าสงสารผม”

“จงออบ จองจงออบ อย่านะ!” ร่างสูงพยายามเรียกคนปลายสายเพื่อไม่ให้พูดประโยคที่เค้าหรือใครๆก็ไม่อยากจะได้ยินมัน

 

“เราเลิกกันเถอะนะ” เสียงจากปลายสายเริ่มสั่นเครืออีกครั้งโดยที่ครั้งนี้เค้าเองก็ฝืนน้ำเสียงนี้ไม่ได้  ไม่ได้อยากพูด แต่มันก็ต้องพูด เพราะไม่อยากจะเจ็บซ้ำซากแบบนี้อีกแล้ว  

การติดต่อระหว่างยงกุกและจงออบถูกตัดลงทันที เมื่อจงออบใช้ประโยคเด็ดขาดกับแดฮยอน  จะเหลือไว้ก็แต่ร่างที่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหนกับในมือที่ยังกำ I phone4 ของยงกุกไว้แน่น  ทุกอย่างที่จงออบพูดกับแดฮยอน เค้าได้ยินทั้งหมด ทุกคนได้ยินหมด ไม่ว่าจะเป็น ยงกุกหรือเจ้าของห้องอย่างฮิมชาน

 

“แดฮยอนมึง...”ยงกุกพยายามจะปลอบน้องแต่ก็ต้องกลืนคำพูดของตัวเอง

“ผมขออยู่เงียบๆนะฮยอง” แดฮยอนยื่น I phone4คืนสู่เจ้าของ ก็จะกลับไปนั่งที่โต๊ะบาร์ที่ตัวเองเคยประจำที่ไว้ตั้งแต่มาถึงห้องของฮิมชาน

“คืนนี้มึงนอนกับกูแล้วกันแดฮยอน กูไม่ชอบอยู่คนเดียว และกูก็ไม่อยากให้มึงอยู่คนเดียวในสภาพไม่ต่างจากกู” ฮิมชานที่เป็นเจ้าของห้อง เอ่ยชวนให้แดฮยอนอยู่ต่อที่นี่ เพราะเค้าเองไม่อยากให้น้องกลับไปในห้องที่ไม่มีจงออบ แต่มันเหลือไว้แต่ข้าวของของจงออบในตอนนี้ เวลานี้

 

ทำไมฮิมชานจะไม่รู้ว่าแดฮยอนรู้สึกยังไงในตอนนี้ เค้ารู้ดีที่สุด เพราะตอนนี้เค้าก็เป็นแบบแดฮยอน ฮิมชานกับแดฮยอนอาการณ์เหมือนกันแทบทุกอย่าง อาการณ์ที่เหมือนจะขาดลมหายใจลงไปเรื่อยๆ โดยที่คนที่คอยเติมลมหายใจของเค้าได้จากไป  ถึงแม้เรื่องฮิมชานจะเกิดที่หลังแดฮยอน แต่ความเจ็บปวดมันก็เทียบเท่ากับที่แดฮยอนเจอเมื่อซักครู่ 

 

 

เจ็บ......เพราะทำตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“มุนจงออบใจร้ายจังนะ” ยองแจที่มีได้ยินประโยคเด็ดขาดของรองมักเน่ ถึงกับบ่นอุบอิบทันที แหละจากที่ตัวเองก็เพิ่งร้องไห้เสร๊จเมื่อไม่นาน

“คิดดีแล้วหรอจงออบฮยอง” จุนฮงที่เอาคางไปเกยไหล่ยองแจถามอีกคน เพราะเค้าเองก็ได้ยินประโยคบอกเลิกพอดิบพอดี

“มันทนไม่ไหวแล้ว มันก็ต้องถอยออกมา ไม่ถูกหรอฮะยองแจฮยอง ไม่ถูกหรอจุนฮง”  ยองแจที่เลิกร้องไห้แล้วก็เริ่มก้มหน้าหลบสายตาคนถามลงไปทันที 

 

ฮิมชานคงจะทนนิสัยของเค้าไม่ไหวล่ะมั๊ง นิสัยที่ห่วงเกินไป ขี้บ่นเกินไป ขี้โวยวาย  ขี้งอน ของเค้า ฮิมชานคงจะเหนื่อย ก็เลยถอยออกมาใช่มั๊ย?

 

“ยองแจฮยองอ่า” จงออบที่ตาแดงๆ เดินเข้ามาจับบ่าของยองอีกคนโดยที่จุนฮงก้ยังคงเอาคางเกยไว้ที่ไหล่ของร่างอวบ ทำตาปริบๆใส่จงออบเหมือนกัน

“ฮยองอย่าร้องไห้เลยนะ ฮิมชานเค้าไม่ได้ตั้งใจน่ะฮยอง”

“ม่ะ ไม่จริงหรอก” ยองแจที่เริ่มจะร้องไห้โยเยเป็นเด็กอีกครั้ง เค้าจะรู้มั๊ยนะเวลาที่ตัวเองอ่อนแอเมื่อไหร่มันเหมือนเด็กจริงๆ หรือจะเป็นเพราะฮิมชานฮยองดูและ และคอยยอม คอยโอ๋ตลอดจนขาดภูมิคุ้มกันทางจิตใจ

“ของผมยังหนักกว่าฮยองอีกนะ ผมยังไม่ร้องไห้แล้วเลย เพราะฉะนั้นฮยองก็อย่างร้องไห้นะฮะ”   จงออบมอบรอบยิ้มให้แก่2คน เพื่อที่จะบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไร  ถึงแม้ในใจมันจะเป็นก็เถอะ

 

“จงออบฮยองนอนเป็นเพื่อนยองแจกันนะ ผมจะนอนเป็นเพื่อนฮยองทั้ง2คนนะ แต่ผมขอโทรไปบอกป๊าดูจุน กับยงกุกฮยองแปปนึงนะ” เจลโล่หรือจุนฮง จัดการทุกอย่างของ2คนนี้อย่างเสร็จสัพ โดยไม่รอคำตอบของใครทั้งนั้น นี่แหละนะ เด็กก็คือเด็ก แต่ความคิดของจุนฮงใครจะรู้ว่ามันไม่ได้เด็กไปตามอายุของเค้าเอง ถือว่าจุนฮงเองโชคดีมากที่มียงกุกเป็นคนรัก ไม่ใช่ว่าคู่ของเขาจะไม่เคยทะเลาะกัน แต่เค้าก็ผ่านมันมาได้ เพราะยงกุกเคยบอกว่า ยิ่งทะเลาะกันในบางครั้งมันยิ่งทำให้เรารักกัน และมันก็สามารถเป็นภูมิต้านทานได้เมื่อเราต้องห่างกัน ถ้ารู้จักยอมกัน เข้าใจกัน ให้อภัยกันแล้วไม่คิดจะทำผิดอีก มันจะทำให้เราอยู่ด้วยกันนาน ถึงได้บอกไงว่า จุนองโชคดีที่มียงกุก และยงกุกเองก็โชคดีที่มีจุนฮง

 




ไรเตอร์จะบอกว่า:: จะลงSFคู่นี้ให้หมดก่อน ใครที่ไม่ได้อ่านในบ้านใหญ่เมื่อปีที่แล้ว เอามาให้อ่านแล้วนะ

THE★ FARRY

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

261 ความคิดเห็น

  1. #235 bam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 21:57
    ไรท์มาอัพต่อเร็วสิ บังโล่ น้อยอ่ะ กำลังสนุกเลยนะ

    อยากรู้ว่าโล่ กะ ออบ วนะแยกยังไง แล้วฮิม จะตามไปเอาแจคืนมั้

    มันค้างอ่ะ มาต่อเร็วๆน

    ส่วนอันนี้ มาม่ามากอ่ะ
    #235
    0
  2. #226 Zemaylo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 20:14
    ชอบอ่ะ

    ดราม่ามาก

    อ่านแล้วอินมากเลย

    รออ่านอยู่นร้าาาาา
    #226
    0
  3. #224 SugarDobby (@lucifersunmin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 23:12
    อ่านแล้วเจ็บจี๊ดเบย ถ้าเราเป็นออบเราก็ทำแบบนั้น 

    ฮิมห่วงก็บอกเขาไปเหอะ จะเก็บไว้ทำแตงกวาดองอะไรคะ
    #224
    0
  4. #220 แทแท แปะ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 13:35
    มาต่อไวๆนะคะ จะเอาเดี๋ยวนี้เลย ติดเรื่องนี้มากๆ ชอบค่ะ 5555 มานั่งส่องตั้งนานละ ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ ^^
    #220
    0